bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


15 reacties

Cee Mee

Today is tag on a tag day !

Zaterdagochtend. Omdat de wekker de ganse week op 6.00 staat, springt het licht in mijn hoofd op zaterdag iets na zessen aan. Ik draai me eens, val nog wat half in slaap en beslis ergens rond 7.00 dat het wellekes was. Ik sleep me naar de badkamer, kleed me uit, ga naakt op de glasschaal staan en kijk naar beneden. OK, dat is niet wat ik eigenlijk wou zien, maar onverwacht is het niet. Ik stap er terug af, kleed me aan, storm de trap af naar de berging. Ik open de deur en laat vrouw nummer vier qua belangrijkheid in mijn dagschema binnen. Ik voorzie haar van melk en eten en heb daarmee een deel van mijn man des huizes taken achter me. Ondertussen maakt juffrouw drie, die is zopas haar puberteit ingestapt, me duidelijk dat ik haar ook wat aandacht moet geven. Dat doe ik dan ook. Met veel plezier voorzie ik ook haar van eten. Ondertussen heb ik de koffie opgezet, want straks komt mevrouw nummer één naar beneden en die heeft absoluut nood aan koffie op zaterdag om op te starten. Terwijl de koffiezet sputtert storm ik naar buiten met juffrouw drie achter me aan, spring op mijn fiets en snel naar de bakker om koffiekoeken voor mevrouw één en juffrouw twee. Goed, na nog veel vijven en zessen zit ik zo ergens tegen 8u15 aan mijn pctje. Vroeger werd mijn zaterdagochtend opgestart via het aandachtig lezen van de krant. Dat vind ik ondertussen tijdverlies, daar staat doorgaans niet veel in dat ik nog het lezen waard vind. Ik lees liever bij jullie een logje.

En zo komt het dus dat ik bij Tiny terecht kwam en DIT las. Mijn Polleketag voor deze maand ligt gezien mijn voorzienigheid alweer even achter me, maar kijk, het heilige Brugse bloed kruipt waar het niet gaanen kan, en uit erkentelijkheid voor die twee “Brugse” bloggerszielen schrijf ik hier nog een verhaaltje. De titel : C(ee) M(ee).

WP_20160423_08_26_31_Pro

Met een bende nog deels vorm-te-geven jongemannen trokken ze de heuvels in vanuit het basiskamp. Gedreven door niet in te tomen energie veroverden ze meter na meter terrein op die ontembare top. Kort na het vertrek verdween de ochtendnevel en verschenen rijkelijk aanwezige zonnestralen die de dappere jonge krijgers extra motiveerden tot grootse daden. Hun CMsjaaltje zwierde heen en weer onder hun flukse passen. Al snel raakte hier en daar een t-shirt bezweet door de inspanning. Enkel de dappersten onder de Galliërs durfden in dit onherbergzame landschap zomaar hun t-shirt uit trekken om met ontbloot bovenlijf verder te gaan. Nu ja, achteraf gezien niet onbegrijpelijk dat ze niet zo talrijk waren, want zeg nu zelf, bergbotinnekes onder te lange kousen, één of andere kort-na-oorlogse short en voor de rest niets, brrr, how not done he Jani ?

Na een paar uur wandelen verdween de zon meer en meer en eigenlijk behoorlijk snel achter een wolkendek. De leider van de troep trok heel even een bedenkelijk gezicht, schatte de afstand naar de top in en koos ervoor verder te trekken. Maar nog voor het bereiken van de top viel hier en daar een druppel. Enkele van de jonge Galliërs stelden zich vragen en vroegen de leider of het niet beter was terug te trekken. Na overleg met zijn staf, en gedreven door snel grijzende lucht, besliste de leider dat het inderdaad beter was om deze missie af te breken. Nu zijn Galliërs best dapper, maar geen enkele van de jongemannen bood weerstand, integendeel, de meesten zagen dit best zitten en de terugtocht verliep in een nog strakker tempo. Met iedere bijkomende druppel aan hemelwater steeg de nervositeit. De lucht zag ondertussen donkergrijs en de “vijand” kwam gevaarlijk snel dichterbij. Zoals wel meer gebeurt bij het terugtrekken na een verloren veldslag was de discipline wat aan het verdwijnen. De leider liet dan ook toe dat de groep afweek van het aangelegde pad en dus trokken we op snel tempo door weiden en velden recht terug naar de kampbasis. Tijdens de laatste kilometer gebeurde dat onder zwaar vijandelijk “vuur”. Uiteindelijk kwamen we verslagen en doorweekt in ons kamp terug.

WP_20160423_08_27_04_Pro

Achteraf gezien was dit moment het meest memorabele van de reis. De vijandelijkheid is evenwel nooit van die vorm geweest dat we onze toevlucht hebben moeten zoeken tot de atoomschuilkelder die in het complex aanwezig was. Uiteraard schreven we allemaal ons briefje naar huis over hoe fantastisch dit allemaal wel niet was. Maar man, als ik zo nu die wittekousengang zie denk ik wel dat een Jani toen misschien aangewezen was.

WP_20160423_08_26_54_Pro

 


33 reacties

Tot da(ara)an toe.

Het is uiteraard niet de eerste keer dat ik hier op deze blog iets schrijf. En het zal zonder twijfel ook niet de laatste keer zijn. Maar het aantal keer dat ik hier nog terecht kom is sterk gedaald. Hier schrijven was in het begin een vorm van bezighoud en therapie. Daarna werd het fun omdat ik in allerlei “blogkringen” ging rondzweven en het aantal lezers toenam. Ondertussen ben ik in de logaritmische vorm van Menck terecht gekomen.

Ok, ondertussen is zijn blog dus “no longer available” en kan ik het punt rond logaritmisch niet echt duidelijk maken. Maar misschien heeft u het direct door als ik het stukje tekst dat hij laatst neerschreef hier integraal plaats. Copyright owned by Menck / twaait.

“De laatste maanden genereerde deze stek dagelijks een gemiddelde van 50 bezichtigingen, de zogenoemde ‘views’. Een jaar geleden waren er dat elke dag nog om en bij de 800.
Het is, kortom, zo helder als pompwater: u lust geen pap meer van blogger dezes en zijn schrijfsels. Waar het aan ligt, daar ligt het aan; de blogosfeer is sowieso ondoorgrondelijk.
Dientengevolge zal de tijdelijke pauze die ik aanvankelijk inlaste, omgeturnd worden tot het eerstdaags geheel verwijderen van Twaait. De kleine schare lezers die me nog restte, wil ik middels dit postje dan ook bedanken voor hun volharding.

Wat ik, na tien jaar bloggen, helaas nooit heb begrepen, is dat sommige bloggers maar een scheet moeten laten en daar ettelijke tientallen reacties voor in de plaats krijgen, terwijl anderen die écht begaan zijn met inhoud, taal, vormgeving en kwaliteit uiteindelijk slechts parels voor de zwijnen werpen.
Logica is aan mij niet besteed, vrees ik.

Misschien tot ooit, misschien ook niet.

Menck”

Wel, wat parels betreft raak ik niet tot aan de enkels van wat Menck op zijn weblog genereerde. Mijn schrijfsels zijn kwalitatief logaritmisch ten opzichte van die van Menck. Dat geldt ook voor mijn lezers denk ik. Maar ik blijf het net als MEnck appreciëren dat er mensen zijn die de moeite nemen om hier eens te komen lezen. Moest het zijn dat het hier straks leeg is, dan is de toegevoegde waarde zo ver weggezakt dat het geen zin meer heeft voor u, maar vooral voor mezelf, om hier te vertoeven. Nu, dat is uiteraard “in no way” erg.

Bon, goed, ik kwam hier vooral even een ode brengen aan Menck, die vooral altijd zichzelf bleef. Menck, ik heb er van genoten, tot later eens ! En in de titel staat misschien iets vreemds, maar het is een soort van intro naar dit : link.  Man, wat heb ik genoten van Daan in het CC van Asse. Persoonlijk vind ik Daan een echte parel. Nu eens blinkend, dan weer mat, maar altijd interessant.

 

 


18 reacties

Ride on !

Good god, het is ondertussen alweer bijna midden april ! De paasklokken gooiden alweer even geleden driftig hun eieren in het rond die de kinderen uitgelaten raapten. Hier en daar (smoelenboek vooral) zag ik een schunnige versie van de paashaas, maar dat hoort erbij denk ik.

Een hele tijd terug had ik me voorgenomen eens per maand een extra beeldje te brengen, en dit in het kader van een soortement Brugse challenge. Omdat ik de deadline wil voor zijn kruip ik nu al even in mijn toetsenbord en begin te typen. Ik reed deze morgen met de jongedame uit ons gezin naar het zwembad om haar te “deponeren” voor een dagje weg. Reeds op de heenweg kreeg ik via een flashback mijn volgende reisbeeldje (passend binnen de challenge) aangeboden, en op de weg terug van het zwembad nam ik een net minder passende foto van het verschijnsel :

WP_20160410_07_35_59_Pro

Yep, nevel en nevelslierten geven een landschap altijd weer iets magisch. Op zich verwachten en weten wij wel dat in dit seizoen deze wonderen der natuur zich al eens aan ons vertonen. Dergelijke uitzichten, ik kan er zo van genieten.

Nu, speciaal voor Polleke, alias Thomas, alias den Pannenkoek, alias “den dienen van Bruhhe”, zocht ik de in de flashback aan me opgedrongen foto op, keek er tien seconden naar, sloot mijn ogen (jaja, dat was voor ik begon te typen), dacht aan wat die foto voor mij betekent en ga dat nu proberen neer te typen. Maar eerst lees ik nog even na wat  Pol den Bruhheling neerschreef als basisguidelines : een mengelmoes van fantasie, waargebeurde leugens, filosofische mijmeringen, reisverhalen, cultuur, mensenproblematiek,… en tegelijk een kleine inkijk in de hersenpan (niet van Thomas, maar wel van Bentenge).

Als kleine jongen las ik de volledige reeks van de Rode Ridder. Elk verhaal opnieuw drong diep in mijn poriëen en ik begon de rode ridder als het ware te ademen. Het gevolg was dat ik op vakantie doorgaans de lonely rider speelde en me maar zeer matig integreerde in wat rond mij gebeurde. Overal zag ik mogelijkheden om in mijn hoofd de rode ridder na te spelen. Maar deze dingen liet ik met opgroeien achter me, tot ik mijn jonkvrouw leerde kennen. Samen met haar trok ik de wijde wereld in op zoek naar onze definitieve vestigingsplaats. We begonnen aan de voet van het Gravensteen, maar deze burcht en zijn omgeving was helemaal niet wat we ons voorgesteld hadden. En dus trokken we verder Oost.

Tijdens een van onze omzwervingen kregen we het volgende op ons netvlies voorgeschoteld :

WP_20160410_08_05_50_Pro

Mijn gemalin en ik besloten dat dit best wel eens het bekijken waard was. En dus daalden we vanuit de heuvels af naar de “bewoonde wereld”. Al snel botste onze idyllische voorstelling met de realiteit. Het volk in deze vestigingen was afstandelijk, begreep niets van wat we hen vertelden, en had wegens hun harde bestaan ook niet de tijd om zich gezellig met ons rond een kampvuur te zetten. Zodra we door hadden dat dit niet de omgeving voor het uitbouwen van een toekomst was gingen we terug op pad. Op weg naar het volgende avontuur.

 


12 reacties

Deadline.

Once upon a time in the wild wild west…

lived a popular and therefore famous writer called Tom Pancake. He challenged all his fellow “blowers” to regularly post a heroic story related to a “voyage” they made in strange-to-them territory. As I am a man who survived serious gunfights, as all cowboys still alive did, I tend to keep a promise. Dead or alive. That’s why people call it a deadline (I guess).

Mijn persoonlijke deadline stond dus op vandaag, aangezien ik maandelijks een foto wou brengen passend binnen de challenge. En die leef ik na, zowaar ik Bentenge heet. De invulling van deze challenge brengt me naar het westen. Where they say that guns are a constitutional right and thus rule the “local”world.

5731492076_5afccb68d3_b

Aha, helaas, deze foto is niet van mijn hand. Ik stal die ergens op het internet. Dit was dus even niet de invulling van de reisfotochallenge.

Ik ga graag solo, dat is deel van wie ik ben. Dus ook deze keer trok ik er zonder andere mens(en) op uit. De verharde wegen brachten me na verloop van tijd buiten de “bebouwde kom”. Avontuurlijk als ik ben verliet ik na nog wat wandelen ook de verharde weg en trok, gezien er geen afspanning was, het veld in. Al snel kwam ik aan een zone met begroeiing, die op het eerste zicht een behoorlijk obstakel leek. Ondertussen voelde ik me een halve cowboy en dacht dat ik me wel even door dit hindernisje heen ging werken. Ik manouvreerde tussen de bomen, ontweek zachte moerasachtige plaatsen, trotseerde allerlei soorten flora en klauterde even later de helling terug op waarna ik op een mooi stuk grasveld kwam. Ook hier ontbrak het typische “no tresspassing” bordje, dus ging ik dapper verder. Ik had ondertussen niet echt een idee waar ik was, maar het gevoel van richting was er wel nog. Ik geloofde echt dat ik op mijn persoonlijke kompas de weg zou terug vinden.

In wat echt wel op een wei leek waren geen dieren te zien, dus liet ik mezelf onder het prikkeldraadje “glijden” en wandelde onverschrikt het groene gras op. Dat is immers altijd groener aan de andere kant zeggen ze, en dat wou ik persoonlijk eens ervaren. Al snel vond ik de reden van dat groene gras, en dat wou ik dus via deze reisfotochallenge even (met een foto van mijn hand) met je delen :

the well

Uiteraard had ik nu graag nog heel wat heroïsche details uit de doeken gedaan, maar helaas moet ik zeggen dat er geen cowboy of aanverwant species aan de einder verscheen. Ik genoot nog even van het gevoel van vrijheid en avontuurlijkheid en stapte daarna quasi, mijn kompas werkt immers feilloos (I am a man !), via dezelfde weg terug naar waar ik oorspronkelijk vandaan kwam.

 

 

 


29 reacties

Just this once !

Heel af en toe denk ik dat ik uit West-Vlaamse klei ben opgetrokken. Maar net zovele keren denk ik dat Vlaams-Brabant beter bij me past. Of dat ik eerder thuishoor in een Zuiders warm land. Nog nooit heb ik gedacht dat ik naar het Noorden moest trekken. Waar deze kronkel heen gaat weet ik niet, dus jij nog minder. Maar kijk, om het kort samen te vatten, ja, ik ben een harde werker, maar enkel als het echt moet. Ik balanceer dus tussen mijn West-Vlaamse ouderlijke werken-om-er-te-komen roots en de iets zuidelijker mentaliteit van “manjana”.

Zo’n twintig jaar geleden ging ik door wat ik bestempel als mijn eerste transformatie. Tijdens mijn middelbare schooltijd was ik, als je punten aka absolute cijfers als maatstaf neemt, doorgaans tweede, soms eens eerste als mijn neef een mindere dag had, van de klas en viel ik nooit (gemiddeld gezien over het totaal) buiten de medailles. Persoonlijk was ik best fier dat ik bij de “eindtermen” de prijs kreeg voor beste “gemiddelde” student van de zesdes. Maw alle vakken in rekening gebracht, waarschijnlijk na schrappen van wiskunde want die prijs ging heel logisch naar mijn, intelligentere en minstens even hard werkende, neef. Goed, dat leverde me buiten een zeldzaam moment van genoegzaamheid ook een boek op, namelijk “Het Denken, de menselijke geest als maatschappij” van Marvin Minsky, . Ik heb het boek nooit gelezen. Het staat nog in mijn kast. De baseline die onderaan het boek te vinden is : ‘Alles dient zo eenvoudig mogelijk te worden voorgesteld, maar niet eenvoudiger dan dat.’ Die woorden zouden volgens het boek van Albert Einstein zijn.

Ondertussen zijn we een “eeuwigheid” verder en heb ik de relativiteit van veel dingen ingezien. Ik noem het mijn eigen relativiteitstheorie. Een verschuiving in mijn persoonlijke waarden. Waarschijnlijk is dat hetgeen waar ik het trotst op ben met betrekking tot mezelf. Heel af en toe blijven uitspraken van anderen je bij, en doorgaans zijnd at dan dingen die echt binnen komen. Onlangs was ik bij een vriendin die mij (en ik haar minus drie jaar in absolute leeftijd) al kent sinds ik zo’n 16 jaar jong was. Ergens on the road hadden we een ultrakorte relatie. Dat was net na de overgang van het middelbaar naar de universiteit. Ik mocht haar toen enorm, ik mag haar nu waarschijnlijk nog meer. Maar goed, op een onbewaakt moment zei ze me dat ze nooit gedacht had dat ik zo zou “groeien” in dit leven. Het deed me deugd. Dus, beste Nina, als het voor één keer mag, dan denk ik dat dit echt is waar ik even over wou stoefen. Over de transitie die ik via mijn eigen denken in dit leven maakte.

Uiteraard ben ik ook heel tevreden over het feit dat ik dit weekend na meerdere uren werk, waarvan sommige met de papa, de afsluiting rond de tuin afwerkte. Als ik buiten in de tuin sta, ik ben nu eenmaal een echte Vlaming met die befaamde baksteen ergens in mijn lijf, kan ik ook onmetelijk trots zijn op het feit dat ik samen met mijn echtgenote dat mooie huis heb weten te bewerkstelligen. Maar vooral dat we dat materialistische gecombineerd hebben met een fijn gezin. Ik ben een tevreden mens. Heel af en toe krijg ik nog wel eens een mij vroeger zo kenmerkende vlaag van jaloezie en afgunst, maar ondertussen kan ik die perfect plaatsen.

Hoho, hold your horses Bentenge, het is niet omdat het voor één keer mag van Miss Liquid Skies dat je moet gaan overdrijven he ! We gaan het momentje stoef op mezelf dus hier afsluiten. Die wil verder gaan op dit elan, doe gerust ! Dat mag in de commentaar hier, of bij Nina, of anywhere you want ! Want radical self love, het mag er al eens los over zijn !

 


24 reacties

The day after.

Nu weet ik niet hoe oud jij bent die hier komt lezen. Dus weet ik ook niet welke bagage je meedraagt, en wat een titel zoals hierboven voor je betekent. Voor mezelf sprekend zal die titel altijd synoniem staan met de gelijknamige film. Ik weet niet meer of ik hem volledig zag, of enkel deels. Maar ik weet wel dat hij toen een hele grote indruk op me naliet.

Dinsdag 22/03/2016 zal denk ik ook niet snel uit het (collectieve) geheugen verdwijnen. Persoonlijk heb ik helemaal niets toe te voegen dat ook maar enige toegevoegde waarde creëert. Op woensdag 23/03/2016 drong het eigenlijk pas echt goed door. Ik denk dat we dan allemaal wel het “the day after” gevoel hadden.

Mijn krant bracht op woensdagmorgen onder andere dit :

WP_20160324_06_54_21_Pro

Persoonlijk denk ik dat de autobiografie van de mensen die op dinsdag “geschiedenis” schreven, best even lang mag zijn. Na het doorbladeren van de krant liep ik wat onwezenlijk rond, was op zoek naar een beetje houvast en besloot dan maar een fotootje te nemen.

WP_20160323_23_03_01_Pro

 

 


25 reacties

Everyday !

You see… iiiiiiiaaai am everyday people.

Ik wandelde daarnet door het veld, geen mens kwam ik tegen. En dat deed me deugd. Wat ik wel tegenkwam waren andere tinten grijs dan bij een vorige wandeling. Ik bracht ze ook even in beeld, dat vind je dus hier. Terwijl de hond snuffelend verder het veld in trok dacht ik even na over die tinten grijs. Zoveel variatie van hetzelfde. Ik dacht ook aan het boek dat me bij mijn vorige logje aangeboden werd als lectuur. Maar ik hou meer van de (soms gewaagde en soms akelig grijze) beelden in mijn hoofd, die doen me meer dromen en leven en beleven en stilstaan dan dat boek ooit zal kunnen. Wat me wel opvalt : als er meer grijstinten zijn is het moeilijker om er iets (foto) moois van te maken.

Na de fijne wandeling duwde ik het scherm omhoog, met enige vertraging floepte het licht aan en keek ik even later naar 50 kleuren van de hand van Luc D.  Mijn hoofd maakte een sprongetje en kwam zomaar terecht bij een liedje. Ergens in mijn CDkast staat een schijfje dat ik al een eeuwigheid niet meer beluisterde. Maar geloof me maar vrij, dat gaat vandaag dus anders zijn. Zeer waarschijnlijk zit het morgen ook in mijn autoCDspeler op weg naar het werk. Want ik vond het toen een schitterend plaatje en ik vind het nog. 3 jaar, 5 maanden en twee dagen in het leven van… Enig idee ?

Goed, de titel van Luc zijn fotoreeks is eigenlijk eerder de titel van het origineel waarop het AD plaatje gebaseerd is. Die Atlanta gangsters draaiden het om en maakten er dus People Everyday van… een pareltje dat me altijd opnieuw aan het “swingen” brengt. Say ….. iiiiiiiiiiii am everyday people…