bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


21 reacties

Let’s go buiten spelen.

In voorbereiding op vandaag kwam op de C&H cartoons website eergisteren het volgende :

Daar dacht ik eergisteren en gisteren wel even over na, maar vandaag dus helemaal niet. Want eigenlijk weet ik het wel. Ik was van de leeftijd van 6 jaar tot 18 jaar bezig met school en het halen van punten. Daarna spendeerde ik mijn tijd aan de universiteitsbanken. En sinds 1996 werk ik. Dat is dus grof geschat straks 22 jaar aan het werk. Nog eens evenveel en ik mag gaan “rusten”.

Speciaal voor de kindertjes, klein en groot, besliste de weergod ons genadig te zijn en stuurde heel veel zonnestralen en lekker warm weer naar onze contreien. Op die manier kan de buitenspeeldag niet anders dan een groot succes geweest zijn. Na het werk was ik dan ook buiten in de tuin te vinden. Ik overwoog even een spelletje voor grote kinderen te spelen :

Het idee verdween als sneeuw voor de eerste echte zon. Maar ik ging dus wel degelijk outside (in the sunshine) en deed iets anders dan hierboven. Ik speelde dat ander spelleke dat volwassenen regelmatig spelen. Werken. Om te zorgen dat alles (deze keer in de tuin) er wat goed uitziet. Na het spelen van dat vermoeiende spelletje legde ik me even te rusten. Niets zo zalig als op blote voeten door het groene jonge gras lopen. En dan even gaan liggen.

Zo zalig. Buiten. Spelen.

Advertenties


10 reacties

Toeval bestaat niet.

Een week en één dag na de vorige blogpost. Het 40 dagen bloggen ligt duidelijk achter me bedacht ik. Maar l’histoire herhaalt zich. Gisteravond keek ik dus voetbal. Net als een week geleden op disndag en woensdag.

Op dinsdag liet Barcelona zich vangen in Roma. Hun royale/koninklijke 4-1 uit de heenmatch werd dus te niet gedaan door 11 Romeinse duivel(tje)s. 3-0 werd het en Messi en co mochten terug naar huis zonder halve finale plaats in de champions league. Het moet een dompertje wezen denk ik. Ik schreef het al op facebook… dat zal ze leren om hun wedstrijd van zondag naar zaterdag te brengen om een extra dag rust te hebben. Rust roest. Maar die rust maakte vooral dat mijn petekind zijn (en mijn) bezoek aan Barcelona Nou Camp en de wedstrijd die oorspronkelijk (bij mijn boeking in december vorig jaar) op zondag vast lag in het water viel. C’est la vie.

Zo anders verging het “de koninklijke”. Die werden ook van het kastje naar de muur gespeeld maar Noord-Italianen hebben net iets minder killing instinct als het er op aan komt dan de Romeinen. Allegri speculeerde op de verlengingen denk ik. Ik schreeuwde hem nochtans vanuit mijn zetel toe… ga voor die 0-4 en voer nu (op 15 minuten van het einde van de reguliere speeltijd) toch minstens één vervanging door. Maar nee, meneer wist het beter en ging dus in minuut 90+ (extra tijd heet dat dan) samen met zijn moegestreden team onderuit. Strafschop en rode kaart voor de afscheidnemende Buffon. Ronaldo trapte de penalty magistraal binnen en ging zichzelf daarna weer maar eens te buiten aan exhibitionisme. Die nu nog niet weet dat hij een hypergetrainde sixpack heeft is echt wel voetbalvreemd.

Vandaag trek ik even de lijn door naar wat Spanje al even in zijn greep heeft. Namelijk de strijd van het Koninklijke Madrid, Rajoy en de rest van het koninkrijk tegen de afvalligen. De Catalaanse afscheuringsbeweging delft tot nader order, volledig in lijn met het Champions League gebeuren, het onderspit. Hoogmoed komt voor de val. Ter stoffering van mijn kennis las ik eerst nog dit artikel. Ben best wel benieuwd hoe de “Puigdemont-saga” gaat aflopen.

 

 


17 reacties

Après-Easter.

8.02 op een dinsdagochtend. Ik zit aan mijn werkbureau en heb geen specifiek maandaggevoel. Maandagen op dinsdag, best wel ok blijkbaar. Vier vijfde werken en de maandag overslaan, het zou best wel iets kunnen hebben. Voor de rest was dinsdag werkdag niet echt iets om over naar huis te schrijven. Het is een blijvende flow van hetzelfde. Nog zo’n twintig jaar te gaan en we zijn met pensioen. Ja, het leven is soms best wel een sleur. Het paasweekend was daarentegen een leuke “sleur”. Daar leer ik dus uit dat het allemaal mogelijks een kwestie van perspectief is. Hoe je naar dingen kijkt. In alle geval, kijkend naar mezelf leer ik dat zo’n lang bourgondisch paasweekend 1500g extra mezelf opleverde.

21.02 op een dinsdagavond. Ik lig in mijn hybride zetelstoel en staar naar het kleine scherm. De voetbalwedstrijd tussen Juventus en Real Madrid is dan zo’n 15 minuten aan de gang. Na de vroege CR7 goal komt de spanning er langzaam terug in en begint de wedstrijd terug te groeien. Best wel spannend en behoorlijk goed voetbal. De schakelaar in mijn hoofd staat op luiliggendkijkplezier. Drie keer 15′ later is het tijd voor een rustpauze. Ik maak gebruik van de voetbalpauze om zelf even actief te zijn. Ik gebruik het knopje + waardoor het “omhoog” gaat. Ik denk dat ze er om doen daar bij vijf tv. De champions league zender staat bij ons op vijf, nl Q2. Vroeger vier maar dan op vijf. Eentje verder op zes zit dan vijf tv. Waar ik dus tijdens de pauze terecht kom. En ja hoor, Adam en Eva. Het is een publiek geheim dat ik van naakt hou. Dus blijf ik even kijken want Eva springt net uit de kleren en van het vlot. Gezwind zwemt ze naar de kant waar Adam haar staat op te wachten. Op zich is het wel best leuk die eerste kennismaking. Hoe graag ze het mentaal niet zouden doen, de drang is groter dan de beschaafdheid. Adam stelt dus vast dat Eva er naakt heel goed uit ziet. Ik vind het ook. En Eva stelt vast dat Adam zich daar beneden geschoren heeft, en zo heeft ze het graag want niet geschoren is niet haar ding. Wel ja, denk ik. 15 is niet zo lang, maar net lang genoeg.

22.02 op een dinsdagavond. Juventus doet het niet slecht, maar Real is toch net een klasse beter. Iets na 22.02 gaat de Juventus defensie in de fout. Chiellini plaatst de bal knullig naast zijn uitgekomen doelman links van de goal. De man van ettelijke miljoenen of zijn het ondertussen miljarden spurt heel even de ziel uit zijn majesteuze lijf en houdt de bal nog net binnen. Hij speelt hem terug naar een medespeler die hem in doel plaatst waar Buffon net terug is waardoor die een doelpunt net kan vermijden. Daardoor komt de bal op rechts bij een Real speler. Die zet de gerecupereerde bal voor in de hoogte, en dan gebeurt dus dit :  link . Sinds enige tijd kijk ik dus door de attitude naar de speler die hij is. Wat een fenomeen. En wat een goal. Schoonheid is dus overal. Ook in voetbal.

 


14 reacties

Reality… (41/40).

Reality TV, het is niet meer weg te denken uit de huiskamer. Maar van zodra ik een versie van Amerikaanse, Engelse of Nederlandse makelij zie verschijnen duw ik in no time op de bak der verandering. Maar kijk, gisteren tijdens de reclamebreak zapte ik en kwam per toeval dus op “steenrijk/straatarm” terecht met Peter Van den Berge (link). En ik bleef even kijken. Want de basis van het concept is wel interessant.

Na vijftien minuten had ik het wel gehad want reality and me, that’s a no go. Maar het zette me dus wel aan het denken. Aan de ene kant had je de familie Bomhof die wekelijks beschikt over een kleine negentig euro (en ook uitgeeft) aan leefgeld (22,5€/gezinslid). Aan de andere kant de familie Van den Berge die zich moet beperken tot tweeduizend euro (280€/gezinslid) per week. De aflevering op zich was echt wel leerrijk en openbaarde toch één en ander over de menselijke natuur. Ik had na vijftien minuten best wel wat respect voor de familie Van den Berge. Maar onder zwaar voorbehoud want reality TV blijft vooral TV. Wat in beeld komt is gefilterd.

Het leerde me wel dat elke dag moeten nadenken over geld best wel iets kan doen met een mens. Kijk, daarnet ging ik weekendshoppen voor wat eten en drinken. Voldoende voor een dag of twee en een paar dingetjes die net wat langer meekunnen. Bedrag : 79,7€. Maw op tien euro na was het weekbudget van de familie Bomhof verdwenen. Het is me wat. Ik kan me niet voorstellen dat ik daar echt had moeten over nadenken. Het is het moment waarop ik besef dat de opvoeding die ik kreeg rendeert. Van mijn grootmoeder leerde ik dat niets zomaar komt, dat je er moet voor werken. En ze leerde me telkens weer dat “wie het kleine niet eert is het grote niet weerd”.

Mijn grootouders (langs moeders kant, die langs vaders kant kende ik minder wegens te vroeg in mijn leven gestorven) gingen allebei uit werken vanaf de leeftijd van 14. Ze werkten zich krom (op verplaatsing en thuis) en spaarden. Het maakte dat ook hun kinderen kansen kregen en die in het verlengde van hun opvoeding ook grepen. Allemaal harde werkers. En op die manier leerde ik ook van mijn mama&papa, die beiden werkten van 9 tot 5 en daar dan thuis nog een serieuse schep bovenop deden, dat het doorgaans wel een beetje “loon naar werken” is. Mijn ouders lieten me (no way to say no) thuis werken, stimuleerden me om vakantiejobs te doen en gaven me de kans om te studeren. Ik denk dat ik (je moet natuurlijk naast de wil ook de compententies hebben) die kansen ook greep. Niet altijd ten volle (ik ben graag bij momenten zeer lui), maar dat hoefde ook niet. Rijk zijn we niet, verre van, maar nadenken over dagelijkse uitgaven moeten we ook niet. Dus ver van steenrijk (Peter Van den Berge) en ook even (net iets minder maar meer dan voldoende ver) verwijderd van straatarm. En dat het heel goed is zo, dacht ik na het laten bezinken van steenrijk/straatarm reality TV.


14 reacties

Can you handle the truth ? (40/40).

Morgen meer daarover … is dus vandaag. En dus lever ik een vervolg op DWL. De chaos van het verhaal doet me nu al likkebaarden. Als jullie nu niet nog massaler afhaken dan na “geilig geilig geilig mijn heer” ga ik gewoon nog even op hetzelfde elan (jaja, ik realiseer 40/40 in de challenge op goede vrijdag) verder na pasen ! U weze gewaarschuwd en dus een dubbeltje van uzelf waard.

Anyway, de trigger stond visueel al in het vorige logje. Het was een artikeltje uit de krant van mijn echtgenote. Jaja, we hebben beiden onze eigen krant. Ik een digitale versie en weekendeditie van  mijn favoriet, zij een abo-tje op het nieuwsblad. Die krant wist dus het ontstaan te melden van een eerlijke (linkhetnieuwsblad  linkdS) jeanscollectie. Indrukwekkend ! Dat bedacht ik toen ik de tekst las die aangeeft dat de broeken lief zijn voor het milieu. Voor ik nog even verder ga eerst een beeldje van een bende oneerlijke (jeans)broeken :

Oef. De foto is onduidelijk ! Want the truth is inconvenient vrees ik. Ik schat dat ik mogelijks een vijftiental jeansbroeken heb. Gekocht in de laatste tien jaar met een geschatte gemiddelde prijs (per broek) van ergens rond de 35 euro. Speciaal voor jou als lezer rekende ik even na wat een gemiddelde (er zijn 5 modellen) jeansbroek voor mannen bij letsbehonest kost. Honderd vijfenvijftig komma tachtig eurootjes. Maw ik kocht in het verleden 4 en een halve jeansbroek voor één eerlijke. Het is om even bij te gaan zitten. Sorry, ik zit al, dus ga ik er maar even bij staan.

Omdat ik toch wel een beetje interesse heb in het niet nodeloos verkrachten van het milieu (moeder aarde) las ik dus ongeveer alles wat er te vinden is op de website van HNST/letsbehonest.eu . Verdemme zeg. Tijd voor actie denk ik. Ik las bijvoorbeeld iets rond probiotisch reinigen. De uitleg was te summier om ook maar een idee te hebben wat ze deden en waarom je minder zou moeten wassen. Maar never mind. Bij deze beslis ik dat ik net iets langer mijn broek ga dragen vooraleer ze in de wasmand te deponeren. Winst voor het milieu en een bank vooruit thuis bij moeder de vrouw. Gecombineerd met wat ik nu al doe, namelijk mijn broeken dragen tot ze rafelen en uitscheuren (verlengen van de levensduur), moet dat me toch net iets beter positioneren in het milieuverhaal.

Als volgende actie (naast de prijsevaluatie en de analyse broekmodellen) bekeek ik ook even het promomateriaal op de basispagina van hun website. Het eerste promobeeld vond je in het logje van gisteren. Het tweede “beeld” is een filmpje en best leuk om eens te bekijken. Het begint met een man die uit zijn broek stapt. In een soort rewinding (tegentijds) wordt zo ook het productieproces getoond. Echt wel interessant. Het derde en laatste promobeeldje is hierboven te zien. Op zich vind ik het discriminerend dat de man uit de bovenkleren (uit de jeans zou belachelijk zijn als promotiemethode) moet gaan en de dame haar trui(tje) mag aanhouden. Wat ik vooral leer uit de promo-aanpak is dat ik (gelukkig gezien de prijs van een gemiddelde broek) niet tot het doelpubliek behoor.

Van de goedlachse Julie leer ik dat HNST een circulair merk is. Dat betekent blijkbaar dat er geen begin- en eindpunt is. En laat dat nu net zijn wat me cirkelend tot hier bracht. Op basis van haar naam zag ik Julie (Lietaer) immers al werken binnen DeWitteLietaer en even dacht ik dat de European Spinning Group de nieuwe naam was van DWL. Maar nee, het gaat dus om een ander bedrijf. Eveneens getrokken uit het vlas rond de gouden rivier de Leie. Het is een (professionele) afwijking, maar ik ging dus eens linkedin-nen naar Julie. Een curriculum om u tegen te zeggen. Ze haalde een master in commercial engineering, business economics and corporate strategy aan de KULeuven door af te sluiten met een thesis rond “succesful business models of Belgian textile companies”. Bovendien combineerde ze dat ook met een lidmaatschap van “Verboden Vrucht” waar ze ook even president van was. En on top of that haalde ze een master aan de Vlerick School.  Enfin, een West-Vlaamsch Lietaerke om u tegen te zeggen.

Nu de cirkel er op zit en we terug bij af zijn, namelijk de throwback thursday rond De Witte Lietaer handdoek, gaan we er uit met een laatste HNST beeldje dat een antwoord geeft op de titelvraag van dit penseltje :


6 reacties

DWL. (39/40)

Een druilerige dag lang geleden. Ondertussen ben ik dan al even samen met mijn vriendin (toekomstige vrouw). We wonen op een appartement ergens in de rand van Gent. Bij gelegenheid zakken we nog wel eens af naar het zuiden, maar doorgaans geraken we net de grens met Frankrijk niet over en stranden we zo ergens rond Kortrijk. Op die druilerige dag (het kan ook best zijn dat de zon scheen) gaat mijn moeke samen met mijn vriendin shoppen. Eindbestemming is een obscuur gebouwtje in een al even obscure gemeente, Lauwe. Daaraan (link) dacht ik deze morgen dus even.

In de keukenkast liggen dus nog altijd handdoeken van West-Vlaamsche makelij. Linnen recht uit de Leie (de gouden rivier) getrokken als het ware.

Niet kapot te krijgen, zo goed van kwaliteit. Ook de tafellakens “eeuwen” geleden gekocht doen nog altijd hun werk. De Witte Lietaer was een begrip in de streek. Belangrijke werkgever ook. Het bedrijf werd eind jaren 80/begin jaren 90 verNederlandst door opname in de Gamma Holding.

De trigger voor deze throwback thursday :

Morgen meer daarover.

 


11 reacties

Geilig geilig geilig mijn heer (15(+)). (38/40)

Disclaimer.

Vooraleer dit logje vrijgegeven werd passeerde het de ratingcommissie. Alvorens de rating gegeven kon worden was er twijfel welk waarderingsmechanisme gebruikt kon worden. Uiteindelijk werden alle systemen gewogen en vergeleken met de context van dit logje en de mogelijke (spreiding in) lezers. Het resultaat staat dus reeds in de titel van dit logje, meer info is te vinden in de banner hieronder.

Het logje omvat “mature themes” (al is dit discutabel) “hard drugs” (hard zeker, of het een drug is is iets anders) “strong language” (toch niet) “strong violence” (ook niet) “strong sex references” (mogelijks) “nudity without graphic detail” (inderdaad). 

Al pratend kwamen we er op dat kerken best wel zijn interessegebied zijn. Eigenlijk wel een beetje vreemd voor iemand die eerder voor de liefde onder gelijkslachtigen is, maar wat is dat is. In alle geval gaf deze invalshoek de titel van dit logje. Het is dus ontleend aan een origineel Latijns gebed dat in het Nederlands als volgt klinkt :

Heilig, heilig, heilig de Heer, de God der hemelse machten.  Vol zijn hemel en aarde van uw heerlijkheid. Hosanna in den hoge. Gezegend Hij die komt in de Naam des Heren. Hosanna in den hoge.

Het was al “even” geleden dat het gebed door mijn hoofd ging. Mijn licht katholieke (voor de) vorm(ing) is iets uit mijn jeugdjaren. Maar toen ik het opzocht en net voor ik copy/paste deed las ik het nog eens. Het lijkt me bij momenten een zeer dubieuze tekst waar een verknipte geest als die van mij in leest wat er mogelijks niet staat. Enfin. Ik trek me even (terug ter bezinning om te zien of ik wel verder ga met wat ik dacht neer te pennen).

Geilig, geilig, geilig mijn Heer, God der hemelse nachten.  Vol zijn euh en euh van uw heerlijkheid.  Hohohoho in den hoge. Gezegend Hij die komt (in euh of euh).  Hohohoho in den hoge.

Gisteren beleefde ik een aparte avondafsluiter.

Na het binnenkomen ervaarde ik een eerste schokmoment. Maar dat ging over en tot aan 8 of 9 kon ik er best wel goed aan wennen. Maar toen bereikten we de 10 en moest ik toch even gaan herpositioneren want ik kreeg het moeilijk. Zweet ontwikkelde zich ter hoogte van mijn nek en schouders. Ik voelde hoe een paar druppels via mijn sleutelbeen over mijn borstbeen richting mijn navel gleden. Een aparte gewaarwording als je er op focust.

Maar ik voelde ook hoe sommige druppels niet de weg van het sleutelbeen  naar het borstbeen volgden. Na hun ontstaan staken die het sleutelbeen over en verplaatsten zich heel zachtjes over mijn borstkas naar beneden. Ik voelde hoe ze over mijn tepels gleden en zo hun weg naar beneden zochten. Ze bewogen zich behoedzaam door mijn schaamhaar en kwamen op “mijn (jonge)heer” terecht. En drupten zo verder.

Ondertussen zaten we aan 12 en werd het nog moeilijker. Ik boog mijn hoofd naar voor en voelde hoe de zweetdruppels die nu ook mijn hoofd teisterden één voor één naar beneden vielen. Die sloegen de weg van borstkas/tepels/navel over en gingen gelijk recht op doel af. Mijn (jonge)heer die ondertussen al net wat meer volume had werd er aangenaam door geraakt. De aandacht deed hem zichtbaar deugd en (in mijn hoofd/)hij groeide (het idee voor dit logje). Zo werd de grens van 15 bereikt en werd het tijd voor afkoeling. Met een handdoek voor mijn middel verdween ik uit de sauna naar buiten en dompelde mezelf onder in een koude vijver.

 

 

Dit logje ontsproot aan mijn (verhitte) brein en elke verwijzing naar mogelijks bestaande voorvallen of mensen is puur toeval. Het is immers een soort van twintigste verjaardags-ode aan het blauwe pilleke. Dat al wie het graag gebruikt of het nodig heeft er maar dankbaar gebruik van maakt. O, en helemaal terzijde (ook zichtbaar ter linkerzijde van de gelukkige viagradag). Pabo is failliet… geen stiekeme pakjes meer.