bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


4 reacties

TV-T.

Zonet staarde ik twijfelend naar mijn scherm. Enerzijds wel veel zin om iets te typen om wat negatieve energie weg te werken, maar anderzijds geen topics die zomaar in me opkomen waarvan ik denk dat die de censuurcommisie overleven. En dus deed ik wat ik al veelvuldig deed. Copy+paste. Voor de verandering opnieuw uit mijn favoriete krant en gericht op het visuele. Mijn hoofd geeft niet direct thuis als ik nadenk over wat dat toch zou zijn met die Roman P. Maar het kan niet anders zijn dan een soort #metoo verhaal want Roman P is immers regisseur. En daar zijn er best wel wat van te vinden die over de schreef gingen. Heel even gloort een glimpje licht in mijn hoofd en denk ik… hey, diene Roman is toch diene gast die de VS wou laten aanhouden wegens euh…

Verder gaat het dus niet. Als ik de tips ter harte zou nemen dan zal het dus vanavond een film van Roman Polanski worden. Want Gone Girl zag ik al. Dat weet ik direct omdat ik gelijk weer weet dat de film me achterliet met een vreemd gevoel waardoor mijn hoofd nog even doormaalde. En als een film dat doet dan vind ik hem per definitie geslaagd. Hmmm, misschien kijk ik nog wel eens naar Gone Girl, wie weet. Aan de gebouwen van de VRT ga ik vanavond alvast niet betogen.

 

 


42 reacties

Collectioneur.

Op zaterdagochtend zitten we samen aan de après-ontbijttafel. Dat betekent dat de bakker (7.10-7.20), het ontbijt (7.20-7.45), de ochtendwandeling met de hond (7.45-8.15) en onze zaterdagse date (Colruyt+wegleggen aankopen, 8.15-9.45) achter ons liggen. Zij leest haar krant en bijlagen, ik de mijne. Het is een luilekkeropstart van het verlengde weekend. Even geen inspanning maar ontspanning. De boog van opnieuw maar weer eens “moeten” kan niet altijd gespannen staan. Als we alle werk in en rond ons leven dat we nog zouden “moeten” ook “moeten”, dan hebben we gewoonweg tijd te kort. Dus mogen we nu even denk ik.

Heel even trek ik haar aandacht en zeg ik dat ik bijzonder ben. Ze trekt een wenkbrauw op en staart me vragend aan. “Ik heb geen netflixabonnement”. De uitspraak doet haar fronsen. Ze denkt zonder twijfel dat ik naast mijn buitenmatige opslag op de harde schijf van onze digicorder ook nog voor een netflixabonnement ga (gaan). Maar ik vul aan dat ik dus één van die vier Vlamingen ben die geen netflixabonnement heeft en dus ook de Standaard lees. En dat ik “Orange is the new black” ga opnemen want dat mijn krant dat als TV-tip op maandag meegeeft.

“Zou je niet beter eerst Game of Thrones bekijken?” is haar nuchtere commentaar. Ik zucht. “Ja, maar stel je voor dat ik de beste reeks aller tijden misloop !” “En ik ben toch al aan het kijken naar GoT want ik heb het eerste seizoen al helemaal weg gewerkt?” Ze zucht even met me mee en stelt dan vast “jij bent gewoon een verzamelaar.” Een donderslag bij heldere hemel ! Er zijn zo van die zeldzame momenten dat psychologisch inzicht in het zelf op een presenteerblad op je af komt. Die kun je best ook grijpen.

Dus overliep ik vandaag even de realitiet en geef mijn echtgenote gelijk. Ik ben een verzamelaar. Van vanalles en nog wat. Even meegeven dat ik de typische typfout gewoon (om iets duidelijk te maken) liet staan. Of het echt tijd is om daar in bij te sturen weet ik niet, maar kijk… straks is het Sinterklaas en de goede man is vooral een gever. En dus heb ik besloten om toch wat op te ruimen in mijn verzamelde spullen en hier wekelijks tot Sinterklaas iets weg te geven dat zeer voorwaardelijk voor iemand nog waarde kan hebben. Mijn cursussen van de universiteit die op zolder liggen zullen daar zeer zeker niet onder vallen.

En ondertussen kreeg je toch maar weer een TV-tip mee. Hotel Athene lijkt me ook wel wat, maar net te laat op de avond voor een “zondagavond” en de schijf met in te halen uitzendingen staat al redelijk vol.


10 reacties

TGIAF + mijn joker inzetten.

Thank God (or any other creature that created this planet and all on it) it’s almost Friday. Maar of hij/zij bij het creëren van de man er wel bij was met zijn gedachten is zeer de vraag.

De joker vond ik als kleine man een intrigerende kaart. Geen idee wat die (doorgaans twee) vreemde kaartengooiende mannen in het spel kwamen zoeken want bij geen enkel spel dat wij speelden kwamen ze aan hun trekken. Eigenlijk weet ik nog altijd niet waarom die jokers in een kaartspel zitten. Maar kijk, niets dat het www niet kan oplossen. Het spel dat de joker gebruikt heet dus jokeren.

Persoonlijk kende ik “The Joker” eerder uit de Batman film. Maar op dit moment loopt Joker ook in de filmzalen en omdat ik al goed op dreef was met het geven van tips doe ik maar even verder. Persoonlijk vond ik Joker dus een prachtfilm maar aanraden is wat riskant wegens redelijk heavy. Het is geen feelgoodmovie, dat is zeker. Maar kijk, mijn krant weet me vandaag te melden dat Joker aanleiding geeft tot gentrificatie van de Bronx.

 

Come again? Ik knipperde even met mijn ogen en ging dan maar weer het www op. Verzaveling ! Toen werd alles direct duidelijk (not). Op zich vond ik die trappen best wel leuk in de film en ik kan me wel inbeelden dat ze instagramwaardig zijn gezien fototechnisch interessant. En zeker voor “have been there / was seen there” mensen moet dit aantrekkelijk zijn. Maar om nu direct te gaan stellen dat rijkere mensen aan de voet of de top van die trappen willen gaan wonen… hmmm.

Voor de duidelijkheid: de Joker is wat rechts op de foto aan bod komt. Voor de linkerkant zet ik mijn joker in en laat het aan God over. Because after all, it’s almost Friday.


16 reacties

C. Bis. !

Kijk, het zou wel even kunnen dat je gisteren dus niet naar Canvas keek. Niet omdat je mogelijks geen meerwaardezoek(st)er bent, maar gewoon om wat voor reden dan ook. In het geval je wel een meerwaardezoek(st)er bent raad ik je aan de volgende alinea gewoon over te slaan.

Naast meerwaardezoek(st)ers heb je natuurlijk ook zij die liever wat naar eerder alledaagse dingen kijken. In dat geval kun je bijvoorbeeld op Q2 terecht. Net als Canvas, dat de Leviathan heruitzond, gaat Q2 ook nog eens in de oude doos rommelen. Tussen al wat ze daar voorradig hadden dreef uiteindelijk een topprogramma boven. Alle, het is te zeggen, een programma voor “toppers”. En dan mogelijks enkel voor de mannelijke toppers. Persoonlijk bekeek ik het niet tien jaar geleden, en ik denk dat ik ga doen wat de makers van het programma laten weten. Niet kijken. Niet omdat ik beschaamd ben he. En ook niet omdat ik last zou hebben van de titel he. Als ik zo snel eens kijk naar de foto denk ik dat er best wat MILF-en bestaan. Al twijfel ik er aan of de dames in kwestie effectief aan die titel kunnen voldoen. Enfin, ik geef dus gewoon even mee dat er naast meerwaarde zonder twijfel ook minwaarde op televisie te bewonderen valt.

 

Maar kijk, stel dat je als M(I)LF of D(I)LF of enig ander toepasselijk vier(drie)letterwoord met F in, toch op zoek bent naar meerwaarde op televisie…. dan kan je vanavond dus terug op Canvas terecht. Niet voor een russische vodkafilmavond onder vrienden, maar wel voor een documentaire rond de clash tussen conservatief en progressief. Niet alleen mijn krant maar ook De Zondag geeft als tip om te kijken naar dansende arabieren. Ik geef het maar even mee.

Geniet van deel 2 van deze zondag !


17 reacties

C. !

C. ! Canvas !

En dus ook C  C ! Te vertalen als see canvas. Niet dat ik het echt aanraad hoor. Maar toen ik deze morgen mijn krant doorbladerde dacht ik even een glimp van herkenning te ervaren. En dus ging ik even op zoek. Bleek het dus van mei 2017 geleden.

 

Bij deze dus een soort zaterdagse reclame voor een film. Wel enkel voor de meerwaardezoeker.

 

 

 


16 reacties

Feuntje zong een deuntje.

Begin 2017 kreeg mijn Nokiatje kuren. En dus ging ik op zoek naar een vervanger. Na een korte vergelijkende analyse kwam ik uit bij Medion. En dus kocht ik een telefoon in de Aldi. 129€ voor een aanvaardbare smartphone. De zomer van 2019 was warm tot heet en mijn Medionneke hield het niet meer. Zijn batterij kreeg echt kuren en moest te pas en vooral te onpas aan het infuus. Dus moest ik op zoek naar een vervanger.

In een artikel van de Standaard kwam de Huawei P30 pro aan bod, en wel onder een artikel met de titel “ideale camera voor spionage“. En dus ging ik in de maand augustus eens kijken in de winkel. De Huawei P30 pro spionagesmartphone was na wat vergelijken te koop voor de luttele soms van 849 eurotjes. De P30 voor 649euro en de P30 Lite voor zo’n 399euro.  Alles wat meer is dan 700euro vind ik onaanvaardbaar voor een smartphone. De 007 spionversie viel dus buiten mijn aanvaardbare gebied. Meer dan een week wikte en woog ik voor en tegen.

En midden augustus 2019 ging ik overstag. Ik kocht mij de Huawei P30. Tsjaka ! Wat een hoop geld voor een smartphone. Vandaag maakte ik eens de berekening en stelde volgende vast… Mijn medion gebruikte ik dus 29 maand en had me qua investering zo’n 4,5 euro per maand gekost. Even snel omrekenen leert me dat mijn Huawei P30 dus exact 12 jaar (144maand) moet meegaan om in dezelfde range van investeringskost uit te komen. Zucht dacht ik zonet.

Ondertussen heb ik mijn P30 dus grof gerekend 60 dagen. Op de geheugenkaart staan op dit moment 1194 foto’s. Of zeer snel gerekend: 20 foto’s per dag. Tijd om eens een eerste analyse te maken van die beeldjes. En ik hoop van harte dat het verkoopargument dat me overstag deed gaan om meer geld uit te geven dan ik normaal gezien doe, namelijk de kwaliteit van de lenzen van de P30, klopt. I’ll keep u tuned. Het spelen met de light-spionagezoom was alvast fun al is het wennen aan de AI gestuurde aanpassingen.

 


20 reacties

Niets moet, alles mag?

Een druiligere zondag. Gisteren zaterdag besliste ik dat vandaag een echte zondag ging zijn. Dat was na het aanpassen van mijn zaterdagschema waardoor geplande tuinwerken niet doorgingen en ik in de namiddag de Colruyt bezocht ipv in de voormiddag. Maar dat was  voor het moment waarop de gordijnroedesteun besliste dat welke aanpassing ik ook probeerde in de bestaande gaten ze toch niet ging blijven staan. Dit betekent dus dat ik ergens in de loop van zondag nog aan het werk moet. Gaten boren. Pluggen aanbrengen. Gordijnroedesteun monteren en gordijnen terug hangen.

Ik liet het in de voormiddag echter niet aan mijn hart komen en besliste om het werk uit te stellen tot in de namiddag. En zodoende kroop ik op een druiligere zondagvoormiddag in een zeteltje en las mijn weekendkrant. Het maakte mij blij. Ik maakte er zelfs beeldjes van.

Ondertussen schoof de zondag geruisloos verder en kwam de werkmicrobe nog altijd niet op bezoek. Bij momenten werken de antistoffen redelijk goed heb ik de indruk. Ik lanceerde een blogleesinhaalmomentje en kwam dus ook bij Liese terecht. Haar logje “hoe saai is perfectie?” eindigde ook met een vraag. Een gesloten cirkel als het ware. Haar bedenkingen kwamen zomaar op het perfecte moment samen met de regen uit de lucht vallen. Ik dacht even na over de vraag. Wat motiveert mij?

Niet dat ik daar zomaar een antwoord op kan of wil geven, maar dat het allemaal best complex en dynamisch is lijkt me evident. Wat je het ene moment motiveert kan het volgende moment volledig waardeloos zijn of lijken. Alles is context gebonden. Bovendien is het ook een beetje balans nietwaar? Naast het hoofd dienen ook het hart en andere aspecten regelmatig gemotiveerd (te worden).

Toch even meegeven dat het lezen van mijn weekendkrant (op het eerste katern na, dat werkt totaal niet) soms zeer motiverend werkt. Ik startte mijn leesmoment met het katern cultuur&media en zag de foto die je hierboven links ziet. Helemaal blij werd ik van dat beeldje. Ik zakte verder onderuit en ging in trance. Ook het artikel met de mij onbekende Gorges Ocloo passeerde mijn netvlies en drong binnen in mijn hoofd. Ik leerde er dat voodoo zoveel meer is dan poppetjes en naalden. Het is een vorm van escapisme. In totaal las ik meer dan twee uur lang artikels en keek ik plaatjes in mijn weekendkrant. Aflsuiten deed ik met dS Magazine luxe XL. Dat is het beeldje rechts.

De combinatie van het logjes lezen met regenachtig weer, het uitstellen van mijn “to do” ding en het lezen en opdoen van impressies uit mijn weekendkrant brachten me dus hier. Ondertussen schijnt buiten de zon even en begin ik te beseffen dat ook het afwerken van mijn “to do”tje best wel eens motiverend zou kunnen werken. Want zoals al gezegd, alles, ook motivatie, is context gebonden (en dynamisch).