bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


13 reacties

Dank je wel.

 

De impact van de clip op het dagelijks gedrag van de dochter ligt alweer even achter ons. Maar wat was ze zot van dit liedje. Ze ging er zelfs van messenwerpen in de tuin. Deze zomer beleefden we nog een uitwas van dit moment van adoratie toen ze op de Berg-Sint-Michel (nee, niet die van onze eerste minister) als aandenken een dolk koos.

Voor de muziek van La Taylor heb ik nooit een boontje gehad. Niet dat die slecht is hoor, als mijn dochter hem draait geniet ik wel mee. En van Miss Taylor word ik ook niet warm. De paar dingen die ik las over haar hingen een beeld op van een snobby jongedame met allures en pretentie. Ook fysiek ligt ze niet in één van mijn bovenste schuiven. Maar ze is jong en slank en succesvol. En ja, ze is vrouwelijk met BorstenBillenBuik. En elk van die drie mogen best gezien worden. Dat op zich is doorgaans meer dan genoeg om welke man dan ook het hoofd op hol te brengen.

Deze week las ik een klein artikel in mijn krant. Een DJ uit Denver had een rechtszaak aangespannen en eiste 3 000 000 miljoen dollar omdat zij hem onheus behandelde. De pittige dame ging evenwel in de tegenaanval. Gisteren haalde ze haar gelijk voor de rechtbank. Het is een druppel in de woestijn van bezitterige mannen denk ik.

Maar toch … vandaag buig ik even diep en neem mijn hoed af voor haar. In naam van mijn dochter, omdat elk klein beetje kan helpen. Dank je wel Miss Swift.

 


15 reacties

Never give up.

Non mollare mai. Even dacht ik dat het Spaans was, maar nee, het is dus Italiaans.

 

Never give up. Het is best wel een mooie leuze. Het klinkt echter veel beter in het Italiaans. Maar eigenlijk had het dus “Nunca te rindas” moeten zijn.

Samen met een collega ging ik op een terrasje zitten in een net niet te drukke straat met zicht op enerzijds standaard gebouwen en anderzijds mooie architecturale “intermezzo’s”. Ook de voorbij slenterende bevolking hanteerde hetzelfde principe. Standaard mensen met af en toe een adembenemend (vrouwelijk) “intermezzo”.

Ze kwam naar buiten om onze bestelling op te nemen. In tegenstelling tot de andere “garconette” (weliswaar een stuk jonger), een opvallend zuiderse schoonheid, was ze “standaard”. Wel sportief slank en met mooie bruine ogen. Elegant stapte ze op ons toe en ze lachte lichtjes toen ze de tafel afruimde van wat voor ons verbruikt werd. We praten heel even met haar vooraleer we onze bestelling doorgaven. Het was een moment van fijne menselijke interactie dat mogelijks van haar kant wel ingegeven was door “commercie”. Ik schat dat ze midden de dertig was. En ik vond ze best wel interessant en adembenemend mooi op een bepaalde niet echt puur fysieke manier. Ze had een licht-vermoeide schoonheid over zich alsof ze al heel wat levens achter zich gelaten had. Beter uitdrukken kan ik dat niet. Maar wat me het meeste bezighield was de tattoo die sierlijk op haar onderarm kronkelde. Non mollare mai. Toen ze terug binnen ging voor onze tweede bestelling zocht ik het snel even op. Het bleek dus Italiaans. En dat op een terras in de Raval de Montserrat in Terrassa met zicht op het stadhuis van deze verrassend interessante “voorstad” van Barcelona.

 

 

Non mollare mia. Never give up (on life, voeg ik er dan maar gemakshalve aan toe).


31 reacties

Pin-teresse.

Stoelzittend staar ik naar het scherm. En bedenk gelijk dat ik best veel tijd doorbreng in de digitale wereld. Ik laat dat even bezinken.

Facebook, mail, blogs, instagram, digitale kranten, online versie van “de tijd”, sporza, … het is me wel wat. Net iets later zegt mijn hoofd, jaja, maar vroeger, toen de dino’s nog bewogen en ik best wel een stuk jonger was, bracht ik minstens  evenveel (mogelijks zelfs nog veel meer) tijd tussen boeken en ander papier door.  Dus enkel de tool veranderde, maar het willen sponsen van beelden en informatie blijft. Het enige verschil is dat ik vroeger echt wel een spons was en er nu niet echt iets lang blijft hangen (in dat hoofd van mij).

In een moment van zinsverbijstering en geloof in mijn eigen hipheid dacht ik… pinnen ! Niet de Nederlandse geldversie maar wel dat waar je online borden gaat maken die je mood in kaart brengen of zo iets. Ondertussen zijn we al een heel eind opgeschoven in de tijd en staat geen enkel Bentenge bord overeind laat staan dat ik een foto pinde ter iemands interes(se/t). Het is zelfs nog erger, ik ben er wel maar volg geen enkele persoon of specifiek bord. Wel stel ik vast dat ik in een aantal onderwerpen geïnteresseerd was. Namelijk fotografie / kunst / fotografie / kunst / fotografie. Het is me wat.

Van al die “onderwerpen” krijg ik regelmatig mails in mijn mailbox om me te motiveren terug te gaan pinteresten. Aan het aantal mails te oordelen ben ik niet echt goed bezig denkt pinterest. Laat ons die brave ziel maar wat verder spammen zodat hij terug ons bad in stapt.

Ondertussen bekijk ik die niet meer. Ook pinterest niet want ondanks het feit dat ik zelf geen borden heb zijn er blijkbaar heel veel borden die lijken op die van mij. Ik geef even een voorbeeld van hoe mijn “imaginaire” bord er doorgaans uit ziet (mail van 1 augustus):

Pinterest en fotografie / kunst. Het lijkt één groot vrouwelijk feest. Op één of andere manier heeft pinterest toegang gekregen tot mijn moodbords van 20 jaar terug. Ik vraag me af hoe ze dat voor elkaar kregen?

En jij, heb jij een pinterest account vol persoonlijke interesse-borden ?

 


17 reacties

Op op, alles is op.

Het was een kleinigheidje dat even op mijn netvlies viel, maar dat ik er gelijk terug af gooide.

Maar kijk, ik geef het gelijk toe, het is allemaal verkeerd beginnen gaan toen ik de wereld op rolde. Op 1 februari 1971 begon ik aan mijn levensweg en het moet zijn dat ik overmatig consumeer. Ik wou je dit gewoon maar even meegeven.


17 reacties

B(i/oer)kini ?

Soms denk ik wel eens, maar gisteren niet. Ik las wel dat onze regering zo’n 8 miljard zoekt de komende twee jaar om een begroting in evenwicht af te leveren. Het doet me de wenkbrouwen fronsen. Regeren blijft onafhankelijk van wie aan de macht zit een lachertje. Ballonekes hier, vliegtuigen daar, maar gestructureerd de moeilijke punten aanpakken, ho maar. Fosset vloog ooit de wereld rond in een luchtballon. Politieke ballonnekes doen dat volgens mij meerdere keren (de wereld rond) en kunnen dan doorgaans nog niet landen. Want kijk, komkommer(tijd) en kinderen, dat gaat goed samen denk ik want iemand gaat nog eens roeren in een potje waarvan al sprake was toen onze enige dochter geboren werd. Dat is zo’n 14 en een half jaar geleden en gelijkheid van kinderen in financiële ondersteuning is nog altijd niet gerealiseerd.

Soms denk ik wel eens, maar vandaag niet. Ik las wel dat net geen jaar later de boerkini nog altijd actueel blijkt te zijn. Deze keer gaat het niet om pootjebaden in zee, maar wel over wat in het zwembad  al dan niet kan. In het kader van de vrijheid van de vrouw en al dan niet dragen wat ze wil stel ik wel verschillen vast. De voorbije zondag was ik tegen mijn principes in een dagje in Oostende. Niet met de trein maar wel met de wagen. Niet zoals het moet als we de CO2 uitstoot willen beperken. Nu ja, als we warmere zomers willen moeten we die misschien niet beperken ?

Maar ik wijk af van de rechte leer. Het ging dus over b(i/oer)kini. Ik wandelde als tijd doder (Oostende was een idee van de dochter omdat daar vriendinnen aan een wedstrijd reddend zwemmen bezig waren). Kilometers strand heb ik gedaan. Soms aan de waterlijn en soms met de voeten in het zachte strand. Ik zag een aantal moslima’s helemaal gekleed in de zon zitten onder een parasol, maar geen enkel in boerkini in het water. Nu ja, zoveel volk was er niet in het water. Wat me wel opviel was dat ik geen enkele vrouw in monokini zag. Laat me hopen dat jij nu als lezer niet gaat denken he. Dit betekent dus dat de bezoekers van de Vlaamse kust, die ik als vrij in strandkledingkeuze beschouw, geen goesting hebben in monokini.

Het zou me niet opgevallen zijn als ik niet een halve maand eerder toevallig (wegens een uurtje of twee overschot aan tijd vooraleer een terugvlucht te nemen) aan het strand wandelde in Barcelona. Daar kon ik er niet naast kijken. Ik schat dat één vrouw op drie geen bovenstukje droeg. Voor de volledigheid : boerkini’s zag ik er ook niet.

 

Persoonlijk heb ik geen voorkeur, maar moesten jullie dames nu eens allemaal voor boerkini gaan, zou dat de zaken niet vereenvoudigen ? Het heeft immers een indirect positief effect op de begrotingsperikelen van onze regering. Boerkini levert minder huidkankers  en draagt zo bij aan een reductie van onze gezondheidskost. En het zou een statement van jewelste zijn van solidariteit tussen alle vrouwen op de wereld !  Mogelijks zou het ook heel wat jonge(en oudere)dames van complexen kunnen afhelpen ?  Verdemme zeg, nu ben ik toch wel aan het nadenken zeker. Dringend mee stoppen. Doei !

 

 

 

 


16 reacties

Feedback omtrent het geilige gras.

Williams. Muguruza. Rybarikova. Konta.

Helaas helaas driewerf helaas ben ik deze week met vakantie. Ik hoef maw niet naar het werk te gaan. En normaal gezien is zo’n eerste week vakantie ideaal om wat bij te werken in de huiswerkjes. Ware het  niet dat ze deze week in de tweede Wimbledonweek zitten. En ik maar wat graag voor dat scherm zit. Ik zag dus al hoe de huidige nummer één van de wereld in het vrouwentennis onderuit ging tegen Muguruza. Muguruza, ik zeg het nog even want die 1m85 grote Spaanse is een getalenteerde mooie speelster. Sinds deze week weet ik het ook wel zeker. Out met Genie Bouchard. Dat is immers een Kournikova bis. “Veel” lijf en promo maar weinig tennis. Er zijn zoveel mooiere en interessantere vrouwen in het tennis.

Maar goed, in plaats van huiswerk keek ik dus al net iets te veel tennis. En zag hoe de Duitse Kerber wegens haar te verdedigen punten (finale Wimbledon vorig jaar) sinds vandaag nummer één af is in het WTA. De vraag die overbleef was: wie neemt haar plaats in ?  Pliskova speelt al niet meer op het heilige gras sinds Rybarikova haar in de tweede ronde in iets meer dan twee uur tennis spelen naar huis klopte. Halep stond wel in de kwart finale en moest die winnen van Konta. Die kon op haar beurt de eerste Britse in meer dan 30 jaar worden die nog eens de halve finales haalde.

De eerste set tussen Halep en Konta was eentje om de duimen bij af te likken van de spanning. Niet het beste tennis maar toch. Halep is een bijtertje. En won de eerste set in tie break. Helaas moest ik set twee en drie missen wegens zelf een balleke gaan slaan en gezellige nababbel. Maar wat me echt zal bijblijven van Konta is dat specifieke maniertje. De eerste keer vroeg ik me af of mijn beeld vertraagd werd, maar dat is het niet. Als je iets van belangstelling hebt voor tennis dan raad ik je echt aan eens te kijken hoe Konta haar opslagvoorbereiding doet. Hilarisch vind ik dat.

Enfin, ik wou het maar even gezegd hebben. Het is immers komkommertijd, nietwaar. O, en just for the record, ook de mannen tennissen op het heilige gras van Wimbledon hoor.

 

 

 


30 reacties

Uitverkocht.

Een nieuwe maand ! De eerste juli is in België ook het begin van de zomersolden. Hoera ! Koopjes ! Minder betalen en toch hetzelfde verkrijgen. Meestal laten wij die piekmomenten aan ons voorbij gaan. Tijdens het jaar kun je immers ook best wel koopjes doen. Die koopjes zijn in principe nooit zonder verlies voor de handelaar (zie ergens in de wetgeving). Als je soms kortingen tot 50% ziet op die momenten dan weet je het wel wat betreft de marge op een schoen of kledingstuk. Maar kijk, in de uitverkoop gaan sommige solden tot -70%. Dat zijn dan mogelijks wel verkopen met verlies .

Gisteren kocht ik dus twee jasjes en een trui. Het overkomt me zelden dat ik kleding aan de volle prijs koop. Ik vind de standaard marges schandalig. Als ik niet in solden koop voel ik mij na aankoop, naast de lichte euforie van de schoonheid van het product, meestal “bekocht”. Het verwondert me altijd weer dat mensen zagen en klagen over de aankoopprijs van electriciteit en water maar nooit over de prijs van hun auto’s, uurwerken, schoenen, kledij.

Naast de jasjes en de trui heb ik ook een tijdje staan drentelen rond een paar schoenen. Echt. Ze waren o zo mooi. En ik heb o zo weinig schoenen. Maar ik liet ze staan omdat “weinig schoenen” relatief is volgens mijn echtgenote. Bovendien leken ze nogal heel sterk op de schoenen die ik op dat moment reeds droeg. Ah ja. Even heb ik nog overwogen om een kledingstuk dat nog niet in mijn kast te vinden is aan te schaffen. Maar ik heb het toch maar gelaten, want ik vond dat het me niet zo goed stond. Wat denken jullie Kliefje, MissS&C en Fruitberg ?