bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


26 reacties

Gecollectioneerde prullaria.

Even terug in de tijd… naar 11 juni 2020. Ik breng het concept integraal. Een logje uit het verleden beleeft het heden.  

Het was al een lange weg tot “hier”. Hier dat is dus zowel tijdsmoment, fysieke locatie als psychische toestand. En nog zo veel meer. Ook Bentenge. Het pad mijner tijd komt samen in dit moment. En ook weer niet, want het gaat gewoon verder na het nu&hier. Dat is wat ik nu aan het bedenken ben. En of ik überhaupt nog wel iets neerpen. De zin van nog meer ontgaat me bij momenten helemaal. En dan krijg je die “triggers”. En ga ik toch even neerzitten. Aan mijn pc. En maak de volgende visual:

En nog geen twee seconden later weet ik het alweer niet meer. Draait mijn geest in het ro(n/o)d en beschrijft ongeveer alle curves die je in x=f(y) kunt beschrijven. Merk op: dit is in twee dimensies. Het had eigenlijk ook best in drie kunnen zijn, nl x=f(y,z), gezien de plaatsen waar mijn geest naar afdwaalt. Maar dat dit logje niet terug keert naar een x=y+2 versie lijkt me evident. Het zal zoals gewoonlijk weer totale chaos zijn. Mogelijks helemaal zonder deftig eindpunt. Ik val wat dat betreft in herhaling. Maar kijk, aangezien er ook in macaroni en potpourri schoonheid zit kan dit best wel.

Ik keer samen met mezelf terug naar 1989. Het moet oktober of november geweest zijn. Ik schoof op van de schoolbanken naar de universiteitsbanken. Vond mezelf toen al zeer intelligent en volwassen maar er was nog wat groei mogelijk. En toen ging het dus mis. Of net niet. Alles hangt af van het perspectief waaruit je “het” bekijkt. Je zou kunnen zeggen dat ik toen een “mens aan de grens” was. Ik luisterde met aandacht naar iemand die voor de eerste keer echt aan de boom schudde. Hij vertelde het verhaaltje van de typische vlaming die op zijn oprit en pad naar de voordeur elk stukje onkruid aan het uittrekken was. En noemde dat een vorm van antropocentrisme. Terwijl hij (bleek veel later) eerder een aanhanger was van ecocentrisme.

Intermezzo:

Deze doos moet zo ongeveer even oud zijn denk ik. Of nee, eigenlijk zelfs een jaar of 5 ouder. De doos van mijn eerste Nike’s ever ! Gekocht in een uitverkoop ergens in Roeselare. Ik denk op de markt/braderie. Op dit moment herbergt die doos nog altijd “aandenkens”. Een week of twee terug (iemand omschreef me als enigzins nostalgisch ingesteld) deed ik de doos nog eens open en ging door al die prullaria die erin te vinden waren.

De mens aan de grens. Een onbegrijpelijk stukje verplichte literatuur tijdens mijn eerste stapjes aan de universiteit. Het betoog en “lesgeven” van de professor maakte (op mij) indruk toen. En kijk nu eens. Hij was ook een verzamelaar. Van “prullaria”. Van die stukjes kun je er een groot aantal gaan bewonderen in het MAS. Naar het schijnt is uit die collectie van Jaap Kruithof ook gewoon een zittend naakt te voorschijn gekomen. Wie zijn afgelegde weg een beetje kent kan dat absoluut niet verwonderen. Van gereformeerde calvinist tot … (enkel God weet dat).

Toch denk ik dat het zo langzamerhand tijd wordt om hier wat prullaria (zeer ruim begrip) weg te werken. Een Bentenge prullaria collectie is zo ongeveer het laatste waar iemand op zit te wachten.

En toen was het vertelseltje uit.  


26 reacties

Bezit ! Ben ! Ik.

15. Een cijfer als een ander. Zoveel “concepten” hengelden naar mijn (vernieuwde) aandacht in de wordpress feeder. Zuchtend vragen ze om afwerking. Sommige van hen bevatten enkel een idee of een link, anderen zijn/waren op “publiceren” na klaar. Maar na deliberatie van de jury is het aantal nog in de running zijnde schrijfseltjes gereduceerd tot 4. Die 4 blijven nog even “hangen”.

2020 is geen jaar als een ander, dat is alvast zeer duidelijk. Ook niet voor deze blog.

Maar goed, even terug naar de concepten. Veel kans dat in het kader van minimaliesen geen enkel nog de “eindmeet” haalt. Minimaliseren is geen doel op zich, maar toch merk ik dat verminderen rust geeft. Back to basics. Reculer (pour mieux sauter). En als het geschrapte toch het geval zou worden, mieux is zeker niet meer. Less is more is het op dit moment overheersende gevoel.

Gemotiveerd door corona puilen naar het schijnt de recyclagecentra uit van spullen. De “blijf allen in je kot” opruimactie. Ook ik begon aan een kleine inhaalrace. Die verloopt wel met horten en stoten. Het is duidelijk dat er iets te zeggen valt voor meer rust en ruimte in ons huis. Dat geeft bij mij ook rust en ruimte in het hoofd. Mijn spullenaanhankelijkheid neemt verder gestaag af via een ingewikkeld iteratief proces. Op zich snapte ik wel dat ik nog aan heel veel dingen hang maar ik wist dat niet goed te benoemen. En kijk, daar heb je dus een krant voor !

Dat artikel laat ik even bezinken. Ik bezit dus ben ik.

 

 

 

 


29 reacties

Good lord in heaven 1.

Voor het gemak maak ik een screenshot en plaats hem even. Omdat vragen nog altijd vrij staat en ik op “imago” een aantal proposals voor logjes kreeg… Ben ik hier dus even terug. Marktgedreven behavior heet dat dan.

Gemakshalve nam ik het laatste en dacht, ok dan maar… Speciaal voor haar toch maar even iets typen.

Mijn geest nam alle yogastandjes aan die hij kent en aankan, maar het mocht niet baten. Niet dat ik mezelf laag inschat, maar er is echt niets wat ik kan dat een ander niet zou kunnen. Laat staan dat ik er tonnen geld mee zou verdienen. En een ton geld is wel heel sterk afhankelijk van zijn vorm. Een ton van 5eurocent muntjes is alvast niet even lucratief als een ton (1000kg) van briefjes van 50euro.

Omdat deze blog al eventjes (>2 maand) niet veel onzin uitbraakt ging ik dan maar kijken naar het dashboard en de cijfertjes. Dit is wat ik kreeg:

“Start earning money now”. Het moet je reinste blabla zijn denk ik dan. Hoe zou ik mijn “website”, die eigenlijk eigendom is van wordpress en toch maar een beperkt aantal “klanten” kan bekoren, überhaupt kunnen omvormen naar een reliable source of income?

Elke tip is bij deze welkom.

DGIS. Dit in contrast met TGIF. Want dat ligt alweer bijna een volledig weekend achter ons.


27 reacties

On a cloudy day.

“De vraag stellen is ze beantwoorden” is een boutade die je soms al eens hoort. Dergelijke oneliners raken kant nog wal als je er even bij gaat zitten en over nadenkt. Maar ze zijn wel een ingeburgerde manier van communiceren geworden (tweet tweet) en een handige kapstok om iets aan op te hangen.

Zonet las ik het logje van bloem. En al lezend bedenk ik dat een constante die Bloem voor zichzelf vaststelt ook bij mij terugkeert. Er zijn dingen die me steeds weer foto’s doen maken. Bij duizenden. Ik ging even spieken: op mijn telefoon staan 1517 zelf gemaakte foto’s. De eerste van die reeks dateert van 29 april 2020. De laatste nam ik deze morgen terwijl ik samen met H(aar) op een bankje koffie dronk. Even snel gerekend geeft dat net iets meer dan 30 foto’s per dag. Te zot voor woorden eigenlijk en redelijk zinloos als je er over nadenkt.

Maar goed, even terug naar de blog van Bloem en haar vraag: “De zee en de wolken/ze zijn mijn habitat/het ene zag ik al lang niet meer, het andere verrast me elke avond/ik ben letterlijk en figuurlijk in de wolken/ U ook?

Niet dat ik echt in de wolken ben, de persoonlijke “(lock)down” lijkt nog niet uit mijn lijf en geest getrokken, maar toch zijn er voldoende dingen die me blij maken. De wolken zijn er zeker één van. Zo eenvoudig, zo interessant, zo maar beschikbaar en telkens weer anders. Gisternamiddag lag ik even op het gras te liggen. Uiteraard is het zo dat als er lag staat dat ik lig, maar eigenlijk wou ik daarmee aangeven dat ik helemaal niets aan het doen was. Behalve liggen. En kijken. En mogelijks een heel klein beetje “denken”. Redelijk zinloos als je bedenkt dat ik ook evengoed had kunnen werken in de tuin, of in huis, of een logje schrijven, of wat werken voor de werkgever, of god weet wat nog allemaal. Maar eigenlijk dacht ik… nee, laat me even uitrusten, ik ben moe. En toen… :

Tja, ik was dus even figuurlijk in de wolken mijn beste Bloem.