Koning zon.

The heat is on.

Zondagmorgen. De blaffers van hier rechtover hebben blijkbaar geen last van de warmte, want net als zo vaak lopen die dartel rond en janken/blaffen de oren van onze kop. Ik stel vast dat the heat nog altijd on is. Ik begin al te zweten van het gedacht alleen dat de zon ook vandaag weer van de partij zal zijn. De zon op zich voegt daar nu al, om 9u00, een paar druppels aan toe.

Wij keken gisteren van rond een uur of zes reikhalzend uit naar dat onwedertje dat zich van aan de kust richting binnenland ging reppen, want de plantjes (en onze regenwaterput) kunnen dat beetje water goed gebruiken. If you have almost nothing, every little bit is a fortune. Maar kijk, ik denk dat anderen (M, T en P) dat beetje water helemaal gebruikten tot het op was. Kustgangers, het is me toch een volkje apart. Ze slenteren per ge-airconditioneerde voituur naar de kust om toch maar zo lang als mogelijk in de koelte te zitten. Als het moet misbruiken ze zelfs hun GPS om de verkoelende reis extra lang te maken. En als kers op de taart na de korte intense warmte aan het strand genieten ze van de verkoelende druppels en bijhorend onweer, waarbij de wolken zo uitgewrongen worden dat de binnenlanders op hun kin(nen) kunnen kloppen. Het meervoud dat tussen haakjes staat is op mij niet van toepassing, hoop ik, maar dat kun je niet van iedereen zeggen. Sommige binnenlanders hebben meer dan één kin naar het schijnt. Bon, soit.

Op onze kin kloppen deden we dan maar in stijl. Bij gebrek aan hemelse regendruppels en bijhorende verkoeling zocht ik gisteren dan maar mijn heil in onze ondertussen bijna afgewerkte vijver. De vissen keken nogal op toen een grote nogal wit uitgevallen vis zich onder hen mengde. Niet helemaal zeker bekeken ze de nieuwkomer argwanend en bleven op respectabele afstand. Als de keizer op bezoek komt, kun je maar beter oppassen en beleefd zijn.

Maar al snel hadden ze door dat de keizer naakt was, want hij begon zich bezig te houden met iets totaal zinloos als algen van de vijverwand schrapen. Ochottekes toch dachten ze, de keizer heeft waarschijnlijk last van een zonneslag. Maar zoals het een echte zonnekoning, de overtreffende trap van keizer, betaamt, deed ik na het overmatig verbruiken van de vissen hun leefomgeving nog iets om hen terug voor mij te winnen. Ik installeerde (met enige vertraging want de doos staat hier al weken) een waterzuiverende pomp. Wat de vissen nog niet door hebben is dat hun zonnekoning, zoals het betaamt (bis), een demagoog is. Doen alsof het in hun voordeel is… maar nu het water zoveel zuiverder is kan ik mijn onderdanen des te beter observeren. Je reinste eigenbelang. Koning zon is niet voor niets getooid met een kroon. De keizer mag dan naakt zijn, de zonnekoning is dat niet.

vijver

Hitting like a hammer.

But fading like a flower.

 

 

Surprise… surprise… surprise: ik was deze voormiddag nog een beetje aan het werken, want weekends zijn te kort om zomaar zetelhangend te laten voorbij gaan. Dus stak ik nog maar eens wat energie in de “vijver”. Eigenlijk was het gisteren en vandaag dus vooral het plaatsen van boordstenen om de planten uit een bestaande bloembak die binnenkort (mogelijks een heel stuk later) transformeert naar randafwerking van de vijver te kunnen verplaatsen naar een andere locatie. Het gaat vooruit met de snelheid van het licht ! Nee, wacht, het gaat vooruit (zelfs niet met de snelheid van het geluid, laat staan met die van het licht).

Dat maakte heel wat emoties los. Ik was dus bezig met het aanstampen van de stabilisé om de boordsteen vooral in de toekomst te vrijwaren van omvallen, en gebruikte daarbij een oude versleten hamer. En toen sloeg Mjölnir toe.
It hit me like a hammer and I faded like a flower. (Roxette is nooit ver weg).
Voor mijn ogen verscheen het beeld van mijn mama die, ondertussen een paar jaar geleden, met diezelfde, toen waarschijnlijk nog niet versleten, hamer ook boordstenen aanstampte. Het ging haar toen al niet meer zo goed af, maar ze deed dapper haar best om er ondanks mr Alzheimer die aan haar hersenen vrat toch nog iets van te maken. Mijn moeke was altijd al een sterke vrouw die zich zo maar niet liet doen. Maar kijk, we zijn ondertussen een stuk verder in de tijd en Alzie heeft haar helemaal te pakken.

De tranen komen me in de ogen terwijl ik dit typ. De oorspronkelijke titel van dit logje was : “mama wo bist die hin ? ” Mijn moeke en ik, wij hebben/hadden hetzelfde temperament. En dat botste dus wel eens, maar man, wat zou ik graag hebben dat ik haar terug met die hamer in de weer kon zien. Maar ja, er is dus een tijd van komen, maar er is ook een tijd van gaan.

Mijn jeugd is dus gegaan, maar heel af en toe komt er dus nog eens iets van terug. Want terwijl ik hier aan het typen ben denk ik even aan de hamer van Thor … en aan de jeugd die ik had. Nu moeder- en vaderdag alweer even achter mij ligt kan ik zonder “verplichting” even stilstaan bij wat mijn mama voor me betekende en wat mijn papa nog altijd voor me betekent. I am and have been blessed.

The-Avengers-Movie-1-Team-Pose

Om de cirkel een iets rondere vorm te geven ga ik ook nog even naar een film. Een weekje of zo terug zat ik ‘s avonds nog eens tv te zappen, en kwam dus uit bij “The Avengers”. Ik was danig onder de indruk van Thor zijn hamer. Ik waande me even helemaal terug in mijn rode ridder tijd. Maar nog geen twee minuten later besefte ik dus nog maar eens dat vroeger voorbij is, want toen kwam de black widow in beeld en was ik helemaal terug in het heden. A thing of beauty kan evengoed faden like a flower, maar wat was was toch (ooit eens).

black-widow

 

Yolo.

Back to the future. De eerste film, 1985 is the year, was een openbaring. Zalig gewoonweg. Deel twee en deel drie zijn me zowat “ontsnapt”, wegens te “oud” (18 respectievelijk 19) voor dergelijke nonsense, maar vooral omdat ik met andere dingen bezig was denk ik.

MV5BNjE4Mzk3NjM4MF5BMl5BanBnXkFtZTcwOTUxNDc0NA@@._V1__SX1537_SY690_

Nu ging ik hier ter plaatse even back to the past, zijnde mijn arsenaal van opgeslagen startertjes, om daarna back to the now/future te komen. Ik laat stukjes (in cursief) staan van wat ik eind maart opstartte en nu dus verweef met de back to the now/future versie.

Heel af en toe, mag het eens. De diepte opzoeken en iets neerpennen waarvan ik denk… eigenlijk hoort het in een dagboek thuis en niet publiekelijk op het wereldwijdeweb. Maar kijk, ik begon aan deze blog (minder dan) (ondertussen exact !) vier jaar geleden omdat ik in een dipje zat op werkgebied en dat op een manier wou verwerken. Dus deel ik hier ook dingen waarvan ik denk dat ik ze in een vlaag van zinsverbijstering neerpen maar ze toch wil “delen” omdat ik op deze blog niet enkel aan het oppervlak wil blijven. Heel af en toe wil ik hier een rimpel in mijn eigenste poel genereren. Ik was als kind al gefascineerd door de “stuiterende steen” op een vlak wateroppervlak en de kringen die hij veroorzaakte op het voor de rest rimpelloze water voor hij naar de diepte zonk.

Vandaag heb ik het dus opnieuw, zo’n moment waarbij ik een ministukje van mijn ziel te grabbel gooi voor “Jan en alleman/allevrouw”. De trigger was een artikeltje van gisteren dat ik zonet las in hln.be. Ik was even van de kaart. Al jaren lang is er één stukje krant dat ik eigenlijk nooit over sla. De rouwberichten. Er is geen efficiëntere manier om te snappen dat YOLO klopt dan het lezen van doodsberichten.

Ik duik nu opnieuw terug in de tijd. Eind augustus 1992. Op dat moment probeer ik me met vijf herexamens op de teller alsnog door mijn tweede kandidatuur aan de universiteit van Gent te worstelen. Het is hard, heel hard en ik vraag me af waar het allemaal toe dient. Op 28 augustus, anderhalf weekje voor de eerste herkansingstest lees ik in de krant een doodsbericht. “Heden is van ons heengegaan”… Het meisje in kwestie kende ik niet, maar er staat dus wel dat ze geboren is te Kortrijk in 1970 en na een verkeersongeval overleden te Marke op 27 augustus. Ze was studente criminologie aan de Rijksuniversiteit Gent. Het deed me toen wat. En het doet me vandaag nog altijd iets als ik zie dat mensen van ongeveer mijn leeftijd (of jonger) het leven achter zich (moeten) laten. Het tekstje dat toen, in 1992, op het rouwartikeltje stond doet me nog altijd iets. Het is YOLO in de lange versie.

Jong zijn betekent
leven met open handen,
kansen grijpen,
groeien,
kopje onder gaan
en proestend weer boven komen
roeien tegen de stroom op,
kwistig zijn met je talenten
geven en blijven geven,
onvermoeibaar zijn.

Toen ik thuiskwam verwerkte ik een dipje. Wat zeg ik, eigenlijk verwerk ik na thuiskomst al een tweetal weken dipjes. Tijdens het eten wist een collega me te zeggen dat deze periode (maart) van het jaar de topperiode zou zijn voor zelfmoorden. Een soort “voorjaarsblues” die bij veel mensen in de kleren kruipt.

Kort nadat ik mezelf uit mijn persoonlijk dipje werkte las ik het volgende stukje (link). Sommige dingen zijn gewoon te tragisch voor woorden. Ik herinner me dat ik na het lezen van het artikel voor de tweede keer van de kaart was. Maar nu helemaal van de kaart. Ik heb, geloof me vrij, een potje zitten janken. “Onvermoeibaar zijn“, het is niet evident.

Deze week zat ik met een goede vriendin over de middag aan tafel. Het was alweer veel te lang geleden dat we elkaar nog eens live zagen. Het deed dus deugd om bij te praten. Een extra kader om naar het leven te kijken geeft mij altijd opnieuw toegevoegde waarde. Of dit extra kader nu rouwberichten of vrienden zijn, het helpt me telkens weer om vanuit een ander perspectief naar mijn leven te kijken. En elke keer weer besef ik hoe juist de tekst hierboven in essentie is. Het leven dat maak je voor een groot deel zelf. Gelieve dus in bovenstaand stukje “jong zijn” te vervangen door “leven” en in de tweede “leven” door “kijken”. Het is uiteraard vreemd om te kijken met open handen, maar het leek me wel wat.

Anyway, lap zeg, als de essentie niet duidelijk is, dan kan ik daar in komen. Ik snap er ook niet zo veel van. Niet van dit logje, en al zeker niet van “le sense de la vie”. Dit laatste is een kleine knipoog, al zal hij hem nooit zien, naar de collega waar ik tot deze week een bureau mee deelde. Ik kijk vooruit maar zal hem wel missen. Ondanks het feit dat hij maar een tiental jaar ouder is lijkt de foto van hierboven helemaal op zijn plaats. Ach, wat bazel ik toch. Het voelt aan alsof ik op mijn vierenveertig aan mijn x-de midlifecrisisje begonnen ben.

 

In good company.

A thing of beauty is a joy forever “.

004IGC_Scarlett_Johansson_057

“Back in time. A visual.” = de titel van een logje van even terug. Heel af en toe overvalt het me dus… dat ik bedenk dat ik iets zag van ongrijpbare “schoonheid”. Meestal levert het naast een zen-moment (pure joy) ook een soort melancholie zonder die te kunnen vatten. Die ongrijpbare “beauty” is een soort blink-of-the-eye die doorgang verleent naar een parallel universum waar je heel even mag vertoeven om dan met volle kracht terug in het heden en de realiteit te belanden, krampachtig trachtend dat moment toch even te verlengen.

scarlet in good company

Dat moment kan hem in de kleinste dingen zitten. Gisteren zat het dus vervat in de liftscene die vooraf gaat aan Carter (Topher Grace) lopend op het strand. Kijk, je zult me niet gauw voor het scherm vinden voor alweer een stukje reality tv of een praatprogramma. Maar van een goed gemaakte film kan ik wel genieten. Gisteren was het dus na afloop van een zeer rustige (eigenlijk doordeweekse) film toch maar weer het geval. Ik genoot er van beseffend dat ik in deze wereld ook wel best in good company vertoef. Vader dochter. Een stukje van de baseline van gisteren. Over werken en leven en familie. Over het nemen van een tweede hypotheek om dochterlief toch aan haar favoriete universiteit te laten studeren. Over samen op de tennisbaan staan en een balleke kloppen. Over meningsverschillen en opgroeien en vaders die moeten leren loslaten beseffende dat de dochter haar eigen weg moet gaan. Over evenwicht. Over de schoonheid van het leven met al zijn ups and downs. Een stuk van de essentie van het leven gebald in anderhalf uur film. Ik keek alvast met plezier.

scarlett_johansson_1188245132

 

Jong geleerd…

Lui liggend in de kantelzetel op het terras met zicht op de vijver terwijl  de zon met volle kracht mijn bloot vel verwarmt. Ik geniet van een zondags gevoel. Ik heb er eigenlijk altijd wel van gehouden, van dat laat dat lijf maar een beetje bruinen concept, maar vandaag geniet ik er dus opnieuw met volle teugen van. Het is immers al lang (nog) geen zomer, maar zo’n snipperdag tussendoor kan deugd doen.  Waarschijnlijk heb ik dat nietsnutten in de zon jong geleerd, want mijn mama kon daar ook zo van genieten. En dus doe ik het ook nog in mijn oude versie, want jong geleerd is dus ook oud gedaan.

Ik kijk tussen de zweetpareltjes door regelmatig eens naar ons vijvertje, meer bepaald naar onze vissen en visjes. Elke kans moet ik meepikken want voor je het weet is de reiger ook nog met het restant van onze vijverpopulatie weg. Heel even pijnig ik nu mijn hersenen om de datum van start van aanleg van ons vijverke terug te halen. Dat moet dus herfst 2013 geweest zijn. Een gevoel van onbehagen overvalt mij. Verdemme zeg, ligt de vijverrand en zijn directe omgeving nu al zolang te wachten op afwerking ?

Maandag. De zon doet wel haar best, maar veel meer ook niet. Van lui in de zetel liggen is geen sprake meer. Maandag is immers de eerste dag van de werkweek. Het is niet omdat we thuis zijn dat we ons anders gaan gedragen op maandag hé ! Werken is dus de boodschap. Maar niet te veel, want de eerste dag is Garfield gewijs altijd weer een beetje tegenpruttelen. Mondays dienen als opwarming voor de echte werkdagen, zijnde dinsdag, woensdag en donderdag. Vrijdag is gezien zijn naamgeving duidelijk geen dag om werken, ook dat gaan we deze week proberen in ere te houden.

Enfin kijk. Sta ik daar in de tuin naast de vijver met een schop in de hand. In tegenstelling tot zondag, waar op momenten geen enkel kledingstuk mijn lijf tooide, is er nu bijna geen enkel stuk bloot vel te bekennen. De zon schijnt niet dus werken in ontbloot bovenlijf om mijn bodybuilderskast te laten zien is niet aan de orde. Terwijl ik met de schop klopklopklop de cement meng met water bedenk ik dat het toch wel vreemd is. Jarenlang had ik dus geen enkel idee waarom mijn vader, toen hij op straat cement stond te maken voor alweer een werkje aan het terras of in de tuin, met zijn schop over het cement ging om het dan als het ware in kleine stukjes te kappen alvorens het te mengen. Maar nu ik zelf zand, cement en water aan het mengen ben besef ik het ten volle, dit werkt veel beter dan het met de schop proberen om te keren om het triumviraat door elkaar te haspelen. Jaja … jong geleerd is ook oud (eindelijk) gedaan (inclusief nog blijven doen).

Ramasseuse-RG-2015

Ach, it’s that time of year again. Studeren, het ligt alweer even achter me. Wat dat betreft denk ik dat jong geleerd is oud gedaan alvast niet van toepassing is. Aan dergelijke dingen, alvast in de hoeveelheden en moeilijkheidsgraad van vroeger doe ik niet meer mee. Ik zie me nog zitten, uren aan een bureau en maar bladeren en bladeren en blokken en blokken. Helaas pindakaas, of iets anders dat een mens beter niet tot zich neemt, viel het hierboven op foto afgebeelde spektakel eveneens in de periode eind mei begin juni, gevolgd door dat andere tornooitje net over het kanaal eind juni begin juli. Jaja, ik beken. Ik heb veel/regelmatig/zelden/nooit (u schrapt maar wat niet past) gezondigd. Maar ik kan het dan ook niet laten (waarmee ik aangeef dat nooit niet het overblijvende woord kon zijn in de schrappingslijst). Ik hou er van om me zinledig te houden terwijl ik eigenlijk aan het werk moet zijn. Echt zinledig is die bezighoud niet helemaal, hij bevredigt me immers. Bovendien maakt hij dat ik tijdens de periode van werken iets heb om naar uit te kijken wat de druk op de ketel houdt en maakt dat ik net iets sneller klaar ben/kom (ook hier mag u schrappen wat niet past).

En kijk, vandaag zei mevrouw Bentenge dat het toch wel toevallig is dat de week, na anderhalf jaar status quo, dat ik aan de vijver ga werken net samenvalt met de eerste week van Roland Garros. Puur toeval, echt, ik zweer het, puur toeval. Maar ondertussen heb ik toch maar al naar de wedstrijd van David Goffin zitten kijken. Maar dat mag he, want maandag is maar een miniwerkdag. Benieuwd wat dinsdag gaat brengen…

b_RAMASSEURS_1905_c_01

 

 

 

 

LA (oftewel…)

De Liebster Award. Ik kreeg dus de bronzen plak van Carrie, alias missS&theC. Ze bedacht de volgende vragen :

  1. Wat staat er met stip op nummer 1 van jouw bucketlist?
  2. Wat is je grootste miskoop?
  3. Wat wil je graag nog leren in dit leven?
  4. Wat zou je kopen als meer dan voldoende geld is?
  5. Als je een koekje zou zijn, welk zou dat zijn?
  6. Wat is jouw guilty pleasure?
  7. Hoe ziet een perfecte alledaagse dag eruit voor jou?
  8. Door wat voor mensen denk je dat je vooral wordt gevolgd/gelezen?
  9. Omschrijf jezelf in drie woorden.
  10. Wat is je grootste angst?
  11. Wat durf je niet, maar zou je eigenlijk wel willen?

Heel diep vanbinnen heb ik het gevoel dat ik talloze logjes schreef die op een of andere manier aangaven dat ik niet aan (gestructureerd) bucketlisten doe. Maar kijk, eigenlijk is er best wel nog iets dat ik graag zou doen voor ik het loodje leg. De expat-ervaring kunnen bijschrijven op mijn “been there done that” lijstje lijkt me wel wat. Minstens een jaar lang in het buitenland werken om op een relatief intense en ingrijpende manier andere zeden en gewoontes te leren kennen. En als er nog een land aan te plakken valt, kan ik je nu al zeggen dat de USA met stip op nummer één staat. Bij voorkeur de westkust, LA of omstreken, why not ? Maar de oostkust, Virginia, North-Carolina of South-Carolina mag natuurlijk ook.

Het proces van iets zien dat je bevalt, je geld uit de portemonnee halen en zorgen dat het voor “eeuwig” het jouwe blijft is een vorm van instant bevrediging. Met dat in gedachten kun je eigenlijk nooit van een miskoop spreken, want met de koop op zich was waarschijnlijk niets mis. Kopen geeft veelal (zonder twijfel) een direct ik-consumeer-orgasme. Het probleem ontstaat wanneer de nevelen van het ik-koop-klaarkomen plaats maken voor de realiteit en de vaststelling dat wat je meebracht naar huis iets blijkt te zijn dat nergens gaat toe dienen, erger nog, dat je liefst zo diep mogelijk wegstopt om de herinnering aan de verdwenen zuurverdiende centjes die je er op een moment van zwakte tegenaan gooide weg te gommen. Kijk, ik doe dus aan verdringing, het is te zeggen ik veeg herinneringen aan miskopen doorgaans uit. Maar toch komt er direct eentje in mijn hoofd te voorschijn. Ergens ligt hier een schilderijtje dat ik op een veiling kocht en waarvan ik de dag nadien reeds dacht, Bentenge, man, waar waren uw gedachten ?

Al een paar dagen mag ik (te pas en te onpas) meeluisteren naar muziek die uit dochterlief haar feun vloeit. Je gelooft het nooit, maar herhaling, daar heeft de jongedame geen last van. Sterker nog, ze vindt dat best cool en dus zit het volgende nu al even in mijn hoofd: link naar youtube. Ehwel kijk, van seconde 10 tot seconde 22 vind ik best te pruimen. Veel straffer, ik vind het zelfs prachtig en wou dat ik het ook kon. Dus als er iets is wat ik echt nog zou willen leren in dit leven: tokkelen op een piano met kwalitatief geluid tot gevolg.

Kopen ? Meer dan voldoende geld ? Kijk, het antwoord op vraag vier is dus: NIETS. Al langer dan even besef ik dat ik niets, maar dan ook niets materieels te kort heb of wens te hebben. Maar misschien moet ik toch even dieper graven. Bon, stel dat ik echt zalig veel geld te veel heb, dan koop ik mezelf een leven in de zon, op een nog niet in mijn brein “gematerialiseerde” locatie. Dat lijkt me wel iets.

Aha, now we’re getting somewhere ! Vraag vijf is dus heerlijk simpel :

hsfile_26143

Koeken moeten gelaagd zijn, net als mensen. Heerlijk complex is zo een beetje mijn ding. Niet in één smaak of beschrijving te vatten. Wat hou ik van een lekkere Lion … dus is dat ook wat de koekjesvorm van Bentenge zou zijn.

Good god. Mag ik op vraag zes eenvoudig antwoorden: het eten van mezelf, het is te zeggen een Lion ? Nu ja, nee, dat is dus nul punten op vraag zes. Want snoepen is dus wel een pleasure, maar geen guilty one. Guilty as charged… en eigenlijk zou ik dus moeten zwijgen als vermoord, maar omdat een vraag van sex(in/and)thecity per definitie een antwoord verdient probeer ik al typend een deftige versie te bedenken en te genereren. Nope, sorry missSex&theCity, sex aka porn in welke vorm ook is evenmin een guilty pleasure. Pleasure it is, maar guilty, no way. Enfin, effe serieus, ik denk dat het antwoord eenvoudig is: JR of MR. Yep, het eerste, JR, zou je eigenlijk al moeten weten, want ik durf het al eens onder woorden te brengen. Het tweede kun je met enige moeite afleiden uit mijn “avatar”. Jaja, MR is een guilty pleasure. Sleepless in Seattle en You’ve got mail. Het kan niet zoeter, maar van overdaad heb ik geen last. Het aantal keer dat ik die bekeek is niet op twee handen te tellen. The shop around the corner doet me altijd opnieuw smelten. Of zou het de eigenares zijn die dat effect heeft ?

meg ryan15h - kopie

De perfecte alledaagse dag ? Alledaags is het woord dat echt van belang is, niet ? Dus eigenlijk is dat opstaan, ontbijten met de lady of da house terwijl dochterlief probeert wakker te worden. De boterhammekes voor de lunchbox van mijn dames klaarmaken. Mevrouw Bentenge in haar wagen zien stappen en haar samen met mevr. Bentenge junior uitwuiven. De badkamer delen met dochterlief terwijl zij (zie vraag drie) mijn hoofd voltoetert met muziek uit haar feun. Daarna een kus van dochterlief als ze met de fiets naar school vertrekt. Ontspannen naar het werk rijden. Daar zinvol werk verzetten en dan op tijd huiswaarts trekken om nog voor zes uur samen met mijn liefste in de keuken wat te keuvelen terwijl we samen proberen een gerecht te genereren. Zalig aan tafel zitten en wat bijpraten. Rond acht uur vrouwlief een kus geven wetende dat ze gezellig naar televisie gaat kijken en zelf mijn sporttas nemen om ofwel een balletje te kloppen ofwel een balletje te shotten. Net te laat thuis komen omdat ik (en mijn collega tennissers of voetballers) nog even blijven plakken zijn voor een van-groot-belang-zijnde-na-sport-babbel. Thuiskomen en heel stilletjes de slaapkamer binnen sluipen, in bed schuiven en me tegen mijn al slapende echtgenote nestelen. Kijk, meer moet dat dus niet zijn, want dat is echt wel een perfecte alledaagse dag.

Bon, vraag acht vraag ik gelijk maar aan de lezer zelf. Zou u aub in het commentaarveld even willen aangeven welk “type” mens u bent ? Dan hebben we dat ook gelijk gehad. Persoonlijk denk ik dat het niet evident is om als lezer met mijn “scherpe kantjes” om te gaan, dus ik ga er maar van uit dat mijn lezers allemaal blogmasochisten zijn.

Good god ! Voila, dat is dus een beschrijving in twee woorden. Oh, wat ik dus wou zeggen, hoe kan ik nu mijn eigen complexe zelf in drie woorden vatten ? Aha. Kijk eens aan : complex (altijd) gevoelig (als MR of JR in beeld zijn) introvert (meestal).

Mijn grootste angst ? Dat is eigenlijk eenvoudig. Sterven (fysiek of mentaal) wetende dat ik de taak van vervolmaking (oho, wat klinkt dit zwaarwichtig) van mijn dochter niet heb kunnen afwerken. Ik heb er bewust voor gekozen papa te zijn. Ik zou dat dan ook heel graag volledig uitvoeren tot ik zelf het gevoel heb dat ik haar kan loslaten / laten gaan.

De afsluitende vraag van Carrie is niet evident. Wat durf ik niet, maar zou ik wel willen ? Willen. Ik denk er even over na. Wat zou ik wel willen / maar heb ik nog niet ? Tja, eigenlijk wil ik gewoon leven, en daar heb ik dus net genoeg durf voor. Voor de rest wil ik eigenlijk redelijk weinig (waarvoor echt durf nodig is).

 

Kijk eens aan ! Hieperdepiep, ik ben er door. Morgen, als mijn energielevel terug op peil is (bovendien wil ik gaan tennissen als afsluiter van mijn perfecte alledaagse dag) ga ik (misschien) nog even nadenken over 11 vragen en aan wie ik die graag zou stellen. TX Carrie voor de Liebster Award nominatie ! Ik vond het interessante en  fijne vragen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik ga naar zee…

en neem geen zwembroek mee.

Elke week opnieuw valt er op zaterdagmorgen een hoop papier in onze brievenbus. Nee, eigenlijk is het niet vallen, maar met veel liefde voor de métier zachtjes in de bus gedeponeerd drukwerk. Onze krant en de bijhorende twee weekboekjes, namelijk het dS magazine en het dS weekblad. Telkens opnieuw neem ik me even voor om me door al die zinvolle artikels te werken, en nooit slaag ik daar ook in. Het gevolg is dat er hier ten huize Bentenge ondertussen wat in te halen weekendbijlageslectuurtjes liggen.

Maar kijk, gisteren bladerde ik dus zomaar even door het magazine. Dat lukt elke week hoor, want het dS magazine is luchtig, met veel foto’s en vooral veel niemendallekes die je zo doorneemt en nog sneller terug vergeten bent. Een niemendalfotoke van het vorige magazine vind je in het logje van gisteren.

Stel dat je gisteren reeds mijn schrijfseltje “back in time / a visual” las, dan vraag ik me nu direct af : viel er je iets op aan de lay-out van mijn blog ? En indien ja, heb je er dan aanstoot aan genomen ? Vond je het choquerend en had je ook het gevoel dat je geconfronteerd werd met het laatste taboe ? Jaja, ik geef het toe, ik deed gisteren even een testje. Ik verving de foto linksboven, tot gisterenmorgen een boom in (of op) een besneeuwd landschap, door een frontaal mannelijk naakt. Weliswaar nog altijd discreet want we willen onszelf immers niet te straf opdringen (zo exhibitionistisch ben ik nu ook weer niet). Maar toch, een 24 uur durend experiment ingegeven door een artikel in het dS magazine van dit weekend:

 

Voor het artikel zelf verwijs ik uiteraard naar De Standaard,  maar ik kan je wel vertellen dat het qua inhoud is zoals hierboven eigenlijk reeds aangegeven… een luchtig niemendalleke. Moest het zijn dat je het jezelf even moeilijker wenst te maken, dan verwijs ik naar het origineel want de Standaard nam dat klakkeloos (maar vertaald) over van the guardian.

photo - kopie

De bovenstaande fotoreeks is van de affiche van Quicksand Valley. Het artikel van the guardian zal er wel wat naast zitten, want ik denk niet dat frontaal mannelijk naakt het laatste taboe is, maar dat het een taboe is zou best wel kunnen. Of op zijn minst iets waar “we” ongemakkelijk bij worden. Alhoewel dat voor volledig vrouwelijk frontaal naakt mogelijks ook zo is, ik weet het niet. En dus vraag ik het maar even, want het intrigeert me…

En, vind u frontaal mannelijk naakt, de piet met andere woorden, een taboe ?