25

Het mag geen verrassing zijn voor (zelfs occasionele) bezoekers van deze blog dat ik helemaal weg was van het hierboven staande clipje. Het feit dat het hier nu staat is te wijten aan het happyfacebook. Dat liet me immers weten, via de I-like-George-so-much page, dat het deze week 25 jaar geleden is dat Mr. Michael zijn album “Listen without prejudice” uitbracht. Die zin stond dus niet voor niets jaren (2.5 of zo) te blinken als baseline voor deze blog.

banner (2)

There ain’t no point in moving on / till you’ve got somewhere to go.And the road that I have walked upon, well it filled my pockets but emptied out my soul. Tuututudeduu. Ahum ja, uit Waiting dus.

Dus bij deze : happy 25th Listen without prejudice George (Michael) !

 

The string of life.

Stop activity. Save activity. (Druk op de toetsen)

Anderhalf kmtje vooraf was het van :

Stop activity. Save activity. (mijn hersenen schreeuwen het uit)

Nog een kmtje daarvoor:

Stop activity. Save activity. (mijn hoofd begint het ook te voelen)

Een km eerder:

Stop activity. Save activity. (mijn benen en spieren in de billen protesteren)

Bon, bref, gisteren ging ik nog eens lopen, 6.4km, waarvan de helft onder vele vormen van protest. Maar kijk, eenmaal terug thuis voelde ik me blij. Want ik voelde me leeg en de spieren voelden gebruikt. En toen ik aan mijn dS magazine begon was ik helemaal blij dat ik toch even gaan lopen was. Want het geeft toch een beetje vorm aan mijn lijf. Niet dat ik daar obsessief mee bezig ben, maar het oog, zelfs het mijne, wil ook wel wat. In dS magazine las ik na het lopen een artikel met de titel “dood aan de string”. Je mag twee keer raden hoe ik aan de titel hierboven kwam. De herhaallijn droeg de toffe titel : LIFE / Het nieuwe sexy.

Enfin, het artikel geeft een overzicht van het ontstaan en de neergang van de string. Naar het schijnt is het dingetje helemaal uit. De millenials en de generatie Y (maw idereen geboren na 1982) beschouwen onderbroeken als cool en voor hen heeft de string afgedaan. Het leven van de string hangt dus aan een zijden draadje. Bon, niet dat ik er van wakker lig. Ik vind een string niet echt mooi, geef mij maar een sportief ogende boxershort. Mijn ladekast ligt er alvast vol van. Maar ergens onderaan in de lade zitten nog frivoliteitjes uit de 90er jaren. Ik ben nu eenmaal geen millenial en ook geen lid van de generatie Y.

Bon, ik weet het wel hoor, deze post is net als de string een soort niemendalleke. Maar heel soms vind ik dat wel eens kunnen.

 

 

Zoef zoef zondag.

Niets is toeval.

Slapen/dromen/opstaan. Aankleden/fiets nemen/bakker gaan.

Op de trappers slenterend fiets ik de straat door. Mijn blik valt op de grote grijze vogel die langzaam daalt. Het zal nog even duren voor hij zijn cirkelende einddaling naar de nationale luchthaven van Zaventem inzet. Ik kijk en vind hem best wel mooi. Vogels zijn nu eenmaal mijn lievelingsdieren, maar deze ziet er toch wel bijzonder uit. Hij maakt ook best wel een vreemd geluid… hij fluit niet maar gromt en bromt.

Een halfuurtje later, zo rond 8.00 uur zitten mevrouw Bentenge en mezelf naast elkaar aan het ontbijt. Het is een zomerse zondag in wording. Het is zalig stil. We kijken de tuin in en genieten. Kijk, aan de windmolens kun je duidelijk zien dat het oostenwind is. Mijn ogen fixeren zich gedurende het ontbijt meerdere malen op de grijze vogels die laagvliegend rondom ons cirkelen. Ze brommen en grommen, want na een reis van vele uren willen ze (dringend) hun passagiers en bijhorende bagage kwijt. Ik kijk  naar hen en denk aan een stukje dat gisteren in mijn krant stond (“straks zijn de mooie plekken op“). Ik heb het niet zo op die grote grijze vogels. Ze maken de wereld klein, en dan denk ik… hoe on-fijn.

Een uurtje later zit ik voor het scherm van mijn PC en lees een ernstig stukje bij Beaunino. Ik lees haar laatste drie zinnen en denk… dat visualiseert ze mooi. Niets is toeval. Mijn geest maakt een associatie naar een stukje dat ik jaren terug las. Ik sta op, loop naar beneden en haal zo maar even mijn meest gekoesterde boekje uit de kast. Het water is heerlijk (Toon Hermans). Ik heb dat altijd al geweten, dat het water heerlijk is. Ik hoop vooral dat het nog lang zo mag blijven. Ik neem het boekje en ga even op zoek. En dan vind ik het :

Schaamteloos.

Een klein blond meisje, net nog geen drie,
fietst op haar rood-witte driewielertje
vrolijk lalala zingend over het tuinpad.

Dan daveren plotseling boven haar hoofdje
twee straaljagers voorbij.
Schaamteloos.

Dit zijn de demonische dingen die door een
heel klein groepje mensen zijn verzonnen
maar waar de hele mensheid mee is besmet.

(uit “Het water is heerlijk” van Toon Hermans)

 

M uit R/T.

Het moet alweer even geleden zijn toen ik op een blogje terecht kwam van een meid in Rotterdam. Wat en hoe ze het schreef vond ik verrijkend. En dus bleef ik lezen. Na al die tijd nomineerde ze me voor de Liebster Award. Ik ben niet zo van kettingdinges en stokjesgooierij, maar met plezier ga ik in op haar nominatie. Ik waardeer het immers dat ik ze van haar kreeg.

  • Vragen
    1 Hoe voel je je vandaag?
    2 Wat zou je anders doen met de kennis van nu?
    3 Van wie heb je het meest geleerd?
    4 Heb je nog dromen, zo ja welke?
    5 Aan wie of wat erger je je?
    6 Wat vind je werkelijk belangrijk in het leven?
    7 Welke eigenschap waardeer je het meest bij een vriend(in)?
    8 Welke eigenschap waardeer je het meest bij jezelf?
    9 Wat is je levensmotto?
    10 Waar ben je trots op/blij mee?
    11 Welke vraag ontbreekt er nog in dit rijtje?
    Succes & plezier!

1. Vandaag is dus een ruim begrip. Deze morgen toen de wekker ging, zo ergens rond 6.20 voelde ik me moe. Normaal spring ik mijn bed uit om aan een nieuwe dag te beginnen, maar deze morgen wou ik me omdraaien en terug tegen mijn vrouwtje gaan liggen. Ik voelde me toen niet klaar voor een werkdag. In de loop van de dag steeg de stress en voelde ik me opgejaagd door deadlines, maar dan op een positieve manier. Ik was dus eigenlijk best blij dat ik het werk mag doen dat ik nu doe. En toen ik ergens na 17.00 in de auto stapte om huiswaarts te rijden voelde ik me echt hoempapa. Daarnet sloeg ik balletjes over het net en dat gaf me een zalig gevoel. Ik dronk als aflsuiter op het terras eend rankje in het gezelschapo van fijne mensen en voelde me er thuis. Maar helemaal thuis voel ik me dus hier. Aan de tafel in onze living terwijl mijn dames naar een natuurdocumentaire kijken en ik aan een logje bezig ben. Ik voel me goed !

2. Deze vraag zou je de vraag van één miljoen kunnen noemen. Maar eerlijk waar, ik zou niets veranderen. Ik zou eigenlijk ook niet willen dat ik in het verleden kon gaan om het anders te doen. Ik heb leren leven met het feit dat mensen(en ik dus ook) “verkeerde” beslissingen nemen.

3. Het meest, dat kan ik eigenlijk niet beantwoorden. Er zijn zo veel aspecten en dingen die een mens leert in het leven dat het aantal mensen dat daar een rol in speelt zeer groot is. Maar zoals met zo veel dingen is de kans groot dat je het meest leert van de mensen waar je de meeste tijd mee door brengt. Dat zijn dus uiteraard mijn ouders en mijn grootouders. Ik wil hier dan ook heel even een speciale vermelding geven aan mijn grootmoeder, meter Eugenie, omdat zij me leerde dat zachtheid en liefde voor mensen en geduld bij het gedrag van anderen zeer mooie eigenschappen zijn. Maar elke dag opnieuw valt het me op dat ik o zo veel leerde van mijn papa. Ik mag het hier even zeggen, hij leest het toch niet, maar ik heb een topvader. Hij leerde me de belangrijkste lessen op het moment dat ik ze nodig had. Ik teer nog elke dag op wat hij me als levenslessen mee gaf.

Mijn dochter vraagt me hier om even  een liedje op joetjoebe op te leggen, en het lijkt me toepasselijk bij de vraag die ik net afrondde: “all we need is somebody to lean on“.

4. Dromen. Heb ik die nog ? Nee, eigenlijk niet. Ik heb wel nog een wens die je ook een “droom” zou kunnen noemen. Ik wil waardig ouder worden in het gezelschap van mijn echtgenote en zien hoe onze dochter uitgroeit tot een sterke fijne gelukkige vrouw.

5. Good god. Als ik aan die lijst begin dan krijgen we een zeurmoment. Dat is dus ook gewoon te veel om op te noemen. Maar echt ergeren doe ik me eigenlijk alleen aan egoïstische/arrogante mensen die zichzelf en eigenbelang voor veel/alles plaatsen. Deze morgen ergerde ik me dus blauw aan de Slovaakse truckchauffeur die van het distributiecentrum van Delhaize kwam en arrogant door het rood reed en daarbij zijn bocht zo breed nam dat hij bijna iedereen van de weg maaide omdat zijn tijd belangrijker iss dan die van een ander terwijl hij ook nog even aan zijn vrouw moest laten weten per telefoon dat ze alvast de koffie mocht opzetten. Maar kijk, ergernis is des mensens, en ik ben dus een mens.

6. Gewoon zijn en doen. Dat vind ik wezenlijk belangrijk. Maar de mensen rondom mij zijn het meest essentiële, en dus ook belangrijkste, stuk van mijn leven. Dat moeten er niet veel zijn, kwaliteit boven kwantiteit.

7. Kunnen relativeren en in een context plaatsen. Dat vraagt dus een open geest/blik op de wereld/mens.

8. Woehoe ! All of them. Ik waardeer dus vooral mijn bescheidenheid.
Of geef me dan maar 7. Wat ik waardeer in vrienden is waar ik zelf van denk dat ik het in mij heb.

9. Mijn levensmotto ? Dat heb ik niet. Of toch misschien eentje : ik moet niets !

10. Dear god. Wat een vraag.
Deze heb ik dus eigenlijk een dagje laten liggen. Vraag 1 tot 9 beantwoordde ik gisteren, donderdag 20 augustus. Vraag 10 liet ik even liggen tot vandaag, vrijdag 21 augustus.
Het staat hiervoor al, maar waar ik echt blij mee ben dat is vrouwlief en dochterlief. Ze geven zin/richting/dedication aan mijn leven. Safety first dus !
Waar ik na al die jaren toch nog een beetje trots op ben: het feit dat ik in principe ir op mijn businesskaartje kan zetten. Het heeft mentaal gezien wel wat inspanning gevraagd, maar ik ben wat dat betreft nog altijd tevreden met het feit dat ik het presteerde. Maar aansluitend kan ik ook direct aangeven wat me echt blij maakt: het feit dat ik niet de geplaveide weg volgde die eigenlijk vanaf mijn 18de als het ware voor me lag. Ik ga daar geen extra uitleg bij geven, maar man, wat ben ik er blij om. En ik verwijs hiervoor dan ook even naar het antwoord op vraag 2.

11. Geen idee. Ik en ik ga er mijn knappe kop niet echt op breken.

Kijk eens aan ! Vrijdag 20.20 en ik ben er grotendeels door. Alstublieft Marjelle ! With pleasure omdat je er zo lief bij keek.

 

 

 

15/8

De cijferfetisjist in mij heeft weer een topmoment. Ik ga er niet te diep op ingaan, maar de cijfercombinatie hierboven maakt iets in me los dat ik niet onder woorden ga brengen.

Uiteraard staat de titel mogelijks ook voor een datum. Op zijn Amerikaans, nine eleven indachtig, moet je de combinatie eigenlijk omdraaien en staat er dan eight fifteen. Maar hoe ik het ook keer, acht combineert best goed met 15 wat mij betreft.

Het enige spijtige aan de betreffende cijfercombinatie is dat ze, als datum, een soort mijlpaal is in de zomer. Ook voor mensen in het onderwijs en voor kinderen is dat mogelijks zo. Maar vanaf vandaag kun je dus niet meer twijfelen tussen of het glas nu halfvol of halfleeg is. Vanaf vandaag zakken we onder de 25% en is het glas formeel eerder leeg dan vol. De bevestiging kregen we gisteren late namiddag, want ook de zomer maakte het ons heel duidelijk. Wat hem/haar betreft is het beste er ook af vanaf 15/8 (nu).

compositie

De dag toen het glas nog mogelijks halfvol was, aka de zomer nog net op de driekwart voorbij grens zat, wandelden wij, dat is mijn zalige wederhelft en mezelf, even door Mechelen. Helaas moet ik zeggen dat de tip van Mark, te vinden in zijn logje met de titel “even verslikt in het leven“, me dus net te laat bereikte (omdat Mark niet op 14/8 maar pas toen 14 echt 15 werd mijn blog voor de eerste ging volgen). We proefden dus helaas niet van de pralines van Gauthier.

Maar niets is toeval in dit leven ! Of toch ? Want dan is het een toevalligheid die men zelden tegen komt. Ach, ik wentel me dus nog even in de schrijfsels van Mark. Mark zeilt immers obstinaat door het leven. En ik vraag me af of hij dat ook nog zou doen in de omstandigheden zoals hierboven op foto ? Maar terwijl ik het neertyp denk ik… uiteraard wel, want vallen, opstaan maar toch doorgaan is deel van het leven. In het schrijfseltje van Mark met de titel “obstinaat verder zeilen” had ik immers een moment van herkenning.

Dat laat ik even bezinken. Het schip genaamd mijn leven en zeilend onder mijn hoge commando maakt soms water, staat misschien heel af en toe even op de rand van slagzij, maar toch zeil ik obstinaat verder, want zeilen is fun. Helaas moet ik je nu even laten, want el capitano van het schip “mijn leven” moet nu even wat boontjes gaan proper maken. Die komen recht uit onze tuin en vrouwlief vraagt even om hulp.

Voila, het déja vue van het proper maken van boontjes ligt achter me. Als lezer merkte je mijn vertrek misschien niet op, maar ik was er dus even niet. Dat zeilen als metafoor voor het leven is best wel interessant. Want toen ik nog scheepsjongen was en mijn vader en moeder aan het roer van het zeilschip genaamd “mijn leven” stonden, mocht ik onderweg ook al boontjes kuisen. Enfin, ik wijk af van de koers die dit logje oorspronkelijk ging maken. Maar ook schrijven is een beetje als zeilen. Soms heb je de wind in de schrijfzeilen en gaat het snel. Soms is het bijna windstil en komt er dus weinig. En soms vaar je aan de wind en kom je plots op een plaats waar de wind om wat van reden dan ook niet uit dezelfde richting komt en wijk je af van je koers. Dit was dus zonet even het geval.

Maar kijk, in tegenstelling tot echt zeilen kun je bij het schrijven van een blog, en eigenlijk ook bij het sturen van het zeilschip “mijn leven”, gewoon even de wind aanpassen en een gans andere kant uit gaan. Dat doe ik dus dan maar even en ik spring gelijk naar het punt dat ik gisteren dacht vandaag even te brengen. Een tijd terug hing nachtbraker de blogpen aan de wilgen om zich te focussen op pianobeleving. Toen hij het schip verliet viel de photochallenge “een beeld van een beeld” grotendeels in het water omdat na de kapitein ook de bijna voltallige bemanning het zinkende schip verliet. Hij (nachtbraker) liet ons achter met de wijze woorden “vaar wel“. Beter kon hij het niet zeggen. We varen nog immer wel. En om dat te eren doe ik het nog maar eens : een beeld van een beeld.

WP_20150814_14_18_52_Pro

Mechelen dus. We wandelden van een parking aan de rand van de stad, naast de Thomas More universiteit/hogeschool, richting centrum door een mooi parkje. Op het gras stond een aantal mannen met stokken te zwaaien. Het was ons niet direct duidelijk wat ze aan het doen waren, maar het leek op een introductie golf ? De afgeborstelden waren druk doende  met wat mij leek als een soort teambuilding exercise voor bankiers of andere hoogwaardigheidsbekleders der economische ratrace. Voila, dat is het mooie aan bloggen… gisteren was ik niet echt zeker en had ik het idee “die doen aan teambuilding”. Vandaag weet ik dus beter en denk ik aan : city golf ! Ik goegel dus even en lees : “City Golf is het ideale concept voor een geslaagde teambuilding met uw bedrijf of organisatie.” Voila, een beetje reclame op de Bentenge blog. Moest het zijn dat de bedenkers van City Golf zo blij zijn met deze vermelding dan kunnen ze hun (financiële) dankbaarheid kwijt op mijn rekening.

Nu weet ik niet of er Mechelaars onder mijn lezers zitten, maar kan iemand me helpen ? Mijn eega en ik stonden er even op te zien maar kijk, we hebben dus geen idee. Wat zou dat beeld nu juist willen brengen ? Ik geef even mee dat na het nemen van mijn extra foto’s ook de teambuilders het beeld opmerkten, want toen we het grasveldje achter ons lieten zagen we dat ze met veel interesse het beeld bekeken. Benieuwd of zij uitvogelden wat de essentie van het beeld is. Omdat ik dus geïntrigeerd ben gooi ik de vraag maar even in mijn groep van lezers: iemand enig idee wie dit beeld maakte, van wanneer het dateert, maar vooral waar het voor staat ?

beeld

PS : sorry, het feit dat de belichting fout zit heeft niets van doen met de emotie bij het nemen van de foto, maar alles met de kwaliteit van het licht en het gebrek aan kwaliteit van mijn GSM fototoestel. Het beeld op zich is te vinden in De Kruidtuin naast de Dijle.

 

 

JA, ik wil niet.

kennedyB

“A foolish consistency is the hobgoblin of little minds…with consistency a great soul simply has nothing to do.”

Goed, ik geef het toe. I read a book and I liked it ! Een beetje Kate Perry maar dan anders. Ik las dus een boek dat een vrouwelijke collega na het lezen van de korte inhoud bestempelde als “out of your league” en helemaal niet voor jou, want dit is een chick lid. Ik dacht even, heeft een chick dan een lid? Maar die reactie was denk ik ingegeven door het niveau en de inhoud van het boek. Heb het dus even moeten goegelen voor de schrijfwijze, maar ja : chicklit ! Ik las dus een boek voor vrouwen tussen 20 en 30. En dat volgens een vrouw van mijn leeftijd.

En weet je wat ? Ik neem je ! Oftewel, Ja, ik wil niet. Lezen. Dat boek. Maar. Het werkt. Verslavend. Althans toch tot het uit is. En daarna dacht ik. Yes we did it. Ik ben lekker inconsistent wat dus eventueel zou kunnen betekenen dat ik geen little mind heb. Voor je naar het Engels overstapt geef ik je nog even mee wat I take you getranslateerd naar het Nederlands geeft :

Ja ik wil niet

 

KISS ?

Hoplakee: saturday… saturday… is dat geen baseline in één of ander liedje ? Bon ik zou het dus niet direct weten, maar goegelen ga ik even niet doen, joetoeben ook niet. Het zal dus zonder fanfare of begeleidende muziek zijn. En dat stoort me niet, integendeel. Hier ten huize Bentenge staat zelden muziek op, of het moet zijn dat we eens echt willen luisteren, of omdat dochterlief in de buurt is.

IMG_1523

Enfin, dat is dus niet wat ik vandaag even snel kwijt wou. Nee, wat dan wel ? Ehwel, ik wou gewoon even enkele woordjes die ik zonet las in mijn ochtendkrant (ze blijft immers voor heel wat van mijn informatie de Standaard) delen. Ze kwamen dus uit de mond van GVDM, de sigarenkoning. Hij is net als Coucke (grotendeels dan toch) een selfmademan, maar dan vier keer kleiner, althans als men grootte in gerealiseerde € uitdrukt, dan de heer Couckenbak. En waarschijnlijk heeft hij ook een net iets andere levensstijl. En daar gaat het me net om. Want toen ik de woorden las, dacht ik (en ik ben nog niet eens uit de modder gekropen in € ten opzichte van GVDM, dus wat zou ik er nu van weten): verdemme ja, dat is nu net wat ik ook denk, maar soms zoveel moeite heb om te praktiseren.

Voila, enough said, het ging dus om het volgende (copyright fully owned by de Standaard, I guess):

“Het echte geluk bestaat in het beperken van je behoeften. Een mens moet niet altijd meer willen. Als je een boot koopt, dan weet je dat er straks iemand naast je komt liggen met een grotere boot. En vervolgens kijk je meer naar zijn jacht dan naar het uwe.” “Het geluk bestaat uit eenvoud.”

Uiteraard is het voor een sigarenkoning met een half miljard ter beschikking net iets eenvoudiger om dergelijke uitspraken te doen, maar toch. En bij het lezen van het artikel herbeleefde ik even een stukje uit onze voorbije vakantie in de bergen, namelijk hoe ik, op 2511 meter hoogte naast de berghut met bijhorende eetgelegenheid(je) dacht… (toen ik een groepje “mountaineers” uit de streek zag en hoe die genoten van gewoon op de berg te zijn): bah ja, keep it stupid simple (aka KISS). De eenvoud, maar ook het soms harde bestaan denk ik, van mensen die leven op 1500 meter hoogte aan de voet van wonderlijke maar gevaarlijke bergen, in een dal dat bij manier van spreken net te ver van “Parijs” ligt: ik zou het kunnen en zelfs mogen, dat leven aan de voet van de berg, hoe zeer ik ook een mens “van de wereld” ben en opgroeide in een omgeving die zoveel “meer” te bieden heeft.

IMG_1618