KISS ?

Hoplakee: saturday… saturday… is dat geen baseline in één of ander liedje ? Bon ik zou het dus niet direct weten, maar goegelen ga ik even niet doen, joetoeben ook niet. Het zal dus zonder fanfare of begeleidende muziek zijn. En dat stoort me niet, integendeel. Hier ten huize Bentenge staat zelden muziek op, of het moet zijn dat we eens echt willen luisteren, of omdat dochterlief in de buurt is.

IMG_1523

Enfin, dat is dus niet wat ik vandaag even snel kwijt wou. Nee, wat dan wel ? Ehwel, ik wou gewoon even enkele woordjes die ik zonet las in mijn ochtendkrant (ze blijft immers voor heel wat van mijn informatie de Standaard) delen. Ze kwamen dus uit de mond van GVDM, de sigarenkoning. Hij is net als Coucke (grotendeels dan toch) een selfmademan, maar dan vier keer kleiner, althans als men grootte in gerealiseerde € uitdrukt, dan de heer Couckenbak. En waarschijnlijk heeft hij ook een net iets andere levensstijl. En daar gaat het me net om. Want toen ik de woorden las, dacht ik (en ik ben nog niet eens uit de modder gekropen in € ten opzichte van GVDM, dus wat zou ik er nu van weten): verdemme ja, dat is nu net wat ik ook denk, maar soms zoveel moeite heb om te praktiseren.

Voila, enough said, het ging dus om het volgende (copyright fully owned by de Standaard, I guess):

“Het echte geluk bestaat in het beperken van je behoeften. Een mens moet niet altijd meer willen. Als je een boot koopt, dan weet je dat er straks iemand naast je komt liggen met een grotere boot. En vervolgens kijk je meer naar zijn jacht dan naar het uwe.” “Het geluk bestaat uit eenvoud.”

Uiteraard is het voor een sigarenkoning met een half miljard ter beschikking net iets eenvoudiger om dergelijke uitspraken te doen, maar toch. En bij het lezen van het artikel herbeleefde ik even een stukje uit onze voorbije vakantie in de bergen, namelijk hoe ik, op 2511 meter hoogte naast de berghut met bijhorende eetgelegenheid(je) dacht… (toen ik een groepje “mountaineers” uit de streek zag en hoe die genoten van gewoon op de berg te zijn): bah ja, keep it stupid simple (aka KISS). De eenvoud, maar ook het soms harde bestaan denk ik, van mensen die leven op 1500 meter hoogte aan de voet van wonderlijke maar gevaarlijke bergen, in een dal dat bij manier van spreken net te ver van “Parijs” ligt: ik zou het kunnen en zelfs mogen, dat leven aan de voet van de berg, hoe zeer ik ook een mens “van de wereld” ben en opgroeide in een omgeving die zoveel “meer” te bieden heeft.

IMG_1618    

22.22

Het licht sluipt de dag uit, het duister maakt zich meester van het laatste stukje vandaag. Ik lig languit in de zetel en geniet van een film als ik plots iets vreemds hoor. Ik was zo verdiept in mijn film dat het me door de geluid producerende tv niet direct duidelijk is waar het vandaan komt. En dan hoor of voel ik het opnieuw: voetstappen. Iemand met een zware stap verplaatst zich boven mijn hoofd. Even schiet me iets te binnen :

1911a1_SMAce_SM1142a

Als een getrainde killer duw ik op het geluid uit knopje van de afstandsbediening. Roerloos en met gespitste oren, zo stil als een blad op een windloze dag, blijf ik nog even luisteren. Maar ondertussen is alweer niets meer te horen. De spanning verlaat grotendeels mijn lichaam en ik begraaf mijn hoofd in het zand (de kussens) en geloof dat het een gevolg was van de spannende scene in de film die ik net aan het bekijken ben. Maar toch blijft een deel van de colt .22 in mezelf waakzaam, je weet maar nooit.

Ondertussen liep het filmverhaal ten einde. Ik ontspan en denk nog even terug aan 11 juli, het feest van de Vlaamsche Gemeenschap. Het moment waarop we de Guldensporenslag herdenken, maar dit jaar vooral het moment waarop ik samen met een paar vrienden mijn route44 (zie ook dit en dat) vierde. Op 11 juli 2015 bereikte ik 44.44 jaar (drie beduidende cijfers, de vierde is dus mogelijks incorrect). Ik duik even mijn eigen archief (dit) in en stel vast dat het “planken” dus al even niet meer op mijn route44 programma staat. Dat moet ik, gezien het zich terug aandienende buikje, dringend eens (samen met lopen en gezonder eten) terug in gang zetten. Ook “dat” neem ik even onder de loep en verdemme zeg, ik zal me moeten haasten als ik die ene keer windsurf nog in 2015 wil realiseren. Hup hup Bentenge, kom nu eens uit die luie zetel !

Mijn benen doen wat mijn hoofd van hen verlangt en ik stap mijn comfortzone uit. Het hoofd zit niet langer in het filmzand. Ik kijk nog even na waar onze kat is, want heel soms speelt ze verstoppertje, of ben ik vergeetachtig, en blijft ze ‘s nachts binnen in onze leefruimte. Dat kunnen we dus niet toelaten, want voor je het weet moet ik mijn colt .22 onder het stof vandaan halen omdat iemand door onze living spookt. Na het buiten laten van de kat neem ik al mijn moed op en begeef me naar bed. Het is al donker buiten maar toch is het nog maar even voorbij 22 uur. Ik sluip de trap op en wat hoor ik daar nu ?

“Vake ga jij ook slapen ? ”

Yep, het is dus van dat. Dochterlief is nog wakker. De voetstappen waren dus geen hallucinatie maar werkelijkheid. Ik slenter haar kamer binnen en nog voor ik zelf iets kan zeggen hoor ik : “Ja, ik ben nog wakker, maar dat komt omdat mijn boek spannend was en ik het graag nog wou uitlezen.” Ik glimlach en denk met weemoed terug aan de tijd van toen (ik nog jong was). Het is dus duidelijk dat ook mijn kind de kinderjaren aan het ontgroeien is. L’histoire se répète. Of zo iets. Ik herinner me nog dat ik als kleine jongen genoot van het lezen van rode ridder boeken. Dat deed ik doorgaans tot de klok 22.22 uur aangaf, waarna ik meestal het licht uit deed. Ik glimlach nog eens, geef dochterlief een laatste kus voor deze dag en bedenk dat de cijferfetisjist in mezelf nog lang niet moe is. 44.44 is exact het dubbele van 22.22. Niet alles is toeval in dit leven. En ondertussen leerde ik via het smoelenboek dat ook Janet nog wakker is.

 

We/you ‘ve come…

a long way… from…

Het omslagpunt. Als ouder zal je het zonder twijfel ook wel kennen, het omslagpunt. Gisteren was ze nog mijn kleine meid en vandaag is ze dat dus niet langer. Niet dat het omkeerpunt duidelijk is, het is allemaal nogal een fuzzy bedoening. De ene dag is de andere niet. Maar kijk, gisteren leerde zij van mij muziek kennen, vandaag de dag zet zij de toon. Vake, leg eens dit op, vake leg eens dat op. “Euhhhh…” is doorgaans mijn eerste reactie. En dus youtubede ik (volgens mij is dit ondertussen een gangbaar werkwoord) naar het volgende liedje :

 

Kijkend naar de clip is het enige dat ik denk : is dat niet die acteur die op hoge snelheid het leven uit reed ? En op hetzelfde moment, wanneer die zeemzoete stem begint aan “We’ve come a long way…” legt mijn hoofd automatisch een andere plaat op en hoor ik “you’ve come a long way from whiskey and cocaine“.

Het is een song die diep in elk van mijn vezels zit. Veel veel veel dieper dan Fast&Furious ooit zal geraken. Maar dochterlief is nog veel te jong om dat te begrijpen. En ik hoop voor haar dat dat nog wel even zo mag blijven. Dat omslagpunt mag ze gerust nog even uitstellen of zelfs voor altijd uit haar leven bannen. Het is immers niet omdat je begrijpt en meeleeft met wat misgaat in deze wereld dat dat überhaupt iets opbrengt.

Enfin, kijk, als je hier al even komt lezen weet je dat ik nogal visueel ingesteld ben, en dus zit een foto die ik deze morgen in mijn krant aantrof voor de rest van de dag in mijn hoofd.

bill

There is a lot of evil out there. Die vrouwen kwamen ook een lange weg…

 

 

 

 

 

Koning zon.

The heat is on.

Zondagmorgen. De blaffers van hier rechtover hebben blijkbaar geen last van de warmte, want net als zo vaak lopen die dartel rond en janken/blaffen de oren van onze kop. Ik stel vast dat the heat nog altijd on is. Ik begin al te zweten van het gedacht alleen dat de zon ook vandaag weer van de partij zal zijn. De zon op zich voegt daar nu al, om 9u00, een paar druppels aan toe.

Wij keken gisteren van rond een uur of zes reikhalzend uit naar dat onwedertje dat zich van aan de kust richting binnenland ging reppen, want de plantjes (en onze regenwaterput) kunnen dat beetje water goed gebruiken. If you have almost nothing, every little bit is a fortune. Maar kijk, ik denk dat anderen (M, T en P) dat beetje water helemaal gebruikten tot het op was. Kustgangers, het is me toch een volkje apart. Ze slenteren per ge-airconditioneerde voituur naar de kust om toch maar zo lang als mogelijk in de koelte te zitten. Als het moet misbruiken ze zelfs hun GPS om de verkoelende reis extra lang te maken. En als kers op de taart na de korte intense warmte aan het strand genieten ze van de verkoelende druppels en bijhorend onweer, waarbij de wolken zo uitgewrongen worden dat de binnenlanders op hun kin(nen) kunnen kloppen. Het meervoud dat tussen haakjes staat is op mij niet van toepassing, hoop ik, maar dat kun je niet van iedereen zeggen. Sommige binnenlanders hebben meer dan één kin naar het schijnt. Bon, soit.

Op onze kin kloppen deden we dan maar in stijl. Bij gebrek aan hemelse regendruppels en bijhorende verkoeling zocht ik gisteren dan maar mijn heil in onze ondertussen bijna afgewerkte vijver. De vissen keken nogal op toen een grote nogal wit uitgevallen vis zich onder hen mengde. Niet helemaal zeker bekeken ze de nieuwkomer argwanend en bleven op respectabele afstand. Als de keizer op bezoek komt, kun je maar beter oppassen en beleefd zijn.

Maar al snel hadden ze door dat de keizer naakt was, want hij begon zich bezig te houden met iets totaal zinloos als algen van de vijverwand schrapen. Ochottekes toch dachten ze, de keizer heeft waarschijnlijk last van een zonneslag. Maar zoals het een echte zonnekoning, de overtreffende trap van keizer, betaamt, deed ik na het overmatig verbruiken van de vissen hun leefomgeving nog iets om hen terug voor mij te winnen. Ik installeerde (met enige vertraging want de doos staat hier al weken) een waterzuiverende pomp. Wat de vissen nog niet door hebben is dat hun zonnekoning, zoals het betaamt (bis), een demagoog is. Doen alsof het in hun voordeel is… maar nu het water zoveel zuiverder is kan ik mijn onderdanen des te beter observeren. Je reinste eigenbelang. Koning zon is niet voor niets getooid met een kroon. De keizer mag dan naakt zijn, de zonnekoning is dat niet.

vijver

Hitting like a hammer.

But fading like a flower.

 

 

Surprise… surprise… surprise: ik was deze voormiddag nog een beetje aan het werken, want weekends zijn te kort om zomaar zetelhangend te laten voorbij gaan. Dus stak ik nog maar eens wat energie in de “vijver”. Eigenlijk was het gisteren en vandaag dus vooral het plaatsen van boordstenen om de planten uit een bestaande bloembak die binnenkort (mogelijks een heel stuk later) transformeert naar randafwerking van de vijver te kunnen verplaatsen naar een andere locatie. Het gaat vooruit met de snelheid van het licht ! Nee, wacht, het gaat vooruit (zelfs niet met de snelheid van het geluid, laat staan met die van het licht).

Dat maakte heel wat emoties los. Ik was dus bezig met het aanstampen van de stabilisé om de boordsteen vooral in de toekomst te vrijwaren van omvallen, en gebruikte daarbij een oude versleten hamer. En toen sloeg Mjölnir toe.
It hit me like a hammer and I faded like a flower. (Roxette is nooit ver weg).
Voor mijn ogen verscheen het beeld van mijn mama die, ondertussen een paar jaar geleden, met diezelfde, toen waarschijnlijk nog niet versleten, hamer ook boordstenen aanstampte. Het ging haar toen al niet meer zo goed af, maar ze deed dapper haar best om er ondanks mr Alzheimer die aan haar hersenen vrat toch nog iets van te maken. Mijn moeke was altijd al een sterke vrouw die zich zo maar niet liet doen. Maar kijk, we zijn ondertussen een stuk verder in de tijd en Alzie heeft haar helemaal te pakken.

De tranen komen me in de ogen terwijl ik dit typ. De oorspronkelijke titel van dit logje was : “mama wo bist die hin ? ” Mijn moeke en ik, wij hebben/hadden hetzelfde temperament. En dat botste dus wel eens, maar man, wat zou ik graag hebben dat ik haar terug met die hamer in de weer kon zien. Maar ja, er is dus een tijd van komen, maar er is ook een tijd van gaan.

Mijn jeugd is dus gegaan, maar heel af en toe komt er dus nog eens iets van terug. Want terwijl ik hier aan het typen ben denk ik even aan de hamer van Thor … en aan de jeugd die ik had. Nu moeder- en vaderdag alweer even achter mij ligt kan ik zonder “verplichting” even stilstaan bij wat mijn mama voor me betekende en wat mijn papa nog altijd voor me betekent. I am and have been blessed.

The-Avengers-Movie-1-Team-Pose

Om de cirkel een iets rondere vorm te geven ga ik ook nog even naar een film. Een weekje of zo terug zat ik ‘s avonds nog eens tv te zappen, en kwam dus uit bij “The Avengers”. Ik was danig onder de indruk van Thor zijn hamer. Ik waande me even helemaal terug in mijn rode ridder tijd. Maar nog geen twee minuten later besefte ik dus nog maar eens dat vroeger voorbij is, want toen kwam de black widow in beeld en was ik helemaal terug in het heden. A thing of beauty kan evengoed faden like a flower, maar wat was was toch (ooit eens).

black-widow

 

Yolo.

Back to the future. De eerste film, 1985 is the year, was een openbaring. Zalig gewoonweg. Deel twee en deel drie zijn me zowat “ontsnapt”, wegens te “oud” (18 respectievelijk 19) voor dergelijke nonsense, maar vooral omdat ik met andere dingen bezig was denk ik.

MV5BNjE4Mzk3NjM4MF5BMl5BanBnXkFtZTcwOTUxNDc0NA@@._V1__SX1537_SY690_

Nu ging ik hier ter plaatse even back to the past, zijnde mijn arsenaal van opgeslagen startertjes, om daarna back to the now/future te komen. Ik laat stukjes (in cursief) staan van wat ik eind maart opstartte en nu dus verweef met de back to the now/future versie.

Heel af en toe, mag het eens. De diepte opzoeken en iets neerpennen waarvan ik denk… eigenlijk hoort het in een dagboek thuis en niet publiekelijk op het wereldwijdeweb. Maar kijk, ik begon aan deze blog (minder dan) (ondertussen exact !) vier jaar geleden omdat ik in een dipje zat op werkgebied en dat op een manier wou verwerken. Dus deel ik hier ook dingen waarvan ik denk dat ik ze in een vlaag van zinsverbijstering neerpen maar ze toch wil “delen” omdat ik op deze blog niet enkel aan het oppervlak wil blijven. Heel af en toe wil ik hier een rimpel in mijn eigenste poel genereren. Ik was als kind al gefascineerd door de “stuiterende steen” op een vlak wateroppervlak en de kringen die hij veroorzaakte op het voor de rest rimpelloze water voor hij naar de diepte zonk.

Vandaag heb ik het dus opnieuw, zo’n moment waarbij ik een ministukje van mijn ziel te grabbel gooi voor “Jan en alleman/allevrouw”. De trigger was een artikeltje van gisteren dat ik zonet las in hln.be. Ik was even van de kaart. Al jaren lang is er één stukje krant dat ik eigenlijk nooit over sla. De rouwberichten. Er is geen efficiëntere manier om te snappen dat YOLO klopt dan het lezen van doodsberichten.

Ik duik nu opnieuw terug in de tijd. Eind augustus 1992. Op dat moment probeer ik me met vijf herexamens op de teller alsnog door mijn tweede kandidatuur aan de universiteit van Gent te worstelen. Het is hard, heel hard en ik vraag me af waar het allemaal toe dient. Op 28 augustus, anderhalf weekje voor de eerste herkansingstest lees ik in de krant een doodsbericht. “Heden is van ons heengegaan”… Het meisje in kwestie kende ik niet, maar er staat dus wel dat ze geboren is te Kortrijk in 1970 en na een verkeersongeval overleden te Marke op 27 augustus. Ze was studente criminologie aan de Rijksuniversiteit Gent. Het deed me toen wat. En het doet me vandaag nog altijd iets als ik zie dat mensen van ongeveer mijn leeftijd (of jonger) het leven achter zich (moeten) laten. Het tekstje dat toen, in 1992, op het rouwartikeltje stond doet me nog altijd iets. Het is YOLO in de lange versie.

Jong zijn betekent
leven met open handen,
kansen grijpen,
groeien,
kopje onder gaan
en proestend weer boven komen
roeien tegen de stroom op,
kwistig zijn met je talenten
geven en blijven geven,
onvermoeibaar zijn.

Toen ik thuiskwam verwerkte ik een dipje. Wat zeg ik, eigenlijk verwerk ik na thuiskomst al een tweetal weken dipjes. Tijdens het eten wist een collega me te zeggen dat deze periode (maart) van het jaar de topperiode zou zijn voor zelfmoorden. Een soort “voorjaarsblues” die bij veel mensen in de kleren kruipt.

Kort nadat ik mezelf uit mijn persoonlijk dipje werkte las ik het volgende stukje (link). Sommige dingen zijn gewoon te tragisch voor woorden. Ik herinner me dat ik na het lezen van het artikel voor de tweede keer van de kaart was. Maar nu helemaal van de kaart. Ik heb, geloof me vrij, een potje zitten janken. “Onvermoeibaar zijn“, het is niet evident.

Deze week zat ik met een goede vriendin over de middag aan tafel. Het was alweer veel te lang geleden dat we elkaar nog eens live zagen. Het deed dus deugd om bij te praten. Een extra kader om naar het leven te kijken geeft mij altijd opnieuw toegevoegde waarde. Of dit extra kader nu rouwberichten of vrienden zijn, het helpt me telkens weer om vanuit een ander perspectief naar mijn leven te kijken. En elke keer weer besef ik hoe juist de tekst hierboven in essentie is. Het leven dat maak je voor een groot deel zelf. Gelieve dus in bovenstaand stukje “jong zijn” te vervangen door “leven” en in de tweede “leven” door “kijken”. Het is uiteraard vreemd om te kijken met open handen, maar het leek me wel wat.

Anyway, lap zeg, als de essentie niet duidelijk is, dan kan ik daar in komen. Ik snap er ook niet zo veel van. Niet van dit logje, en al zeker niet van “le sense de la vie”. Dit laatste is een kleine knipoog, al zal hij hem nooit zien, naar de collega waar ik tot deze week een bureau mee deelde. Ik kijk vooruit maar zal hem wel missen. Ondanks het feit dat hij maar een tiental jaar ouder is lijkt de foto van hierboven helemaal op zijn plaats. Ach, wat bazel ik toch. Het voelt aan alsof ik op mijn vierenveertig aan mijn x-de midlifecrisisje begonnen ben.