Spirit.

Een blog met weinig woorden. Dat kan uiteraard ook. Bijvoorbeeld … een fotoblog (met weinig woorden). Ik hou daar ook wel van. Want ik hou immers ook van beelden. En dus volg ik al een tijdje de beeldenplukker. Vandaag keek ik dus naar DIT. Wat ik dus gratis kreeg van de beeldenplukker: een flashback.

Weg uit de drukte van de job stond ik daar vele vele jaren geleden af en toe aan de kant van het water. De beelden komen zo bij me terug. Hoe ik vanuit het industriepark er naar toe reed. Via een kleine ietwat vervallen aandoende weg plots aan een soort loods annex cafe annex eetruimte kwam. Terug moest rijden om de wagen te parkeren en dan te voet tot aan het water stapte. Rustgevend was het.

Heel even denk ik aan nu en aan vroeger. Deze morgen keek dochterlief naar de film met de in de titel van dit logje weggegeven naam. En toen dook een beeld op mijn netvlies. Ondanks het feit dat we ondertussen vele vele jaren verder zijn, en ze nu van zichzelf vindt dat ze “groot” is,  blijft ze voor altijd ook een beetje zoals ze toen was. Mijn kleine meid. Ik koesterde toen reeds haar “spirit”, en ik koester hem, hoe moeilijk het soms ook maar is om hem (de spirit die in haar huist) te temmen in de/haar “puberiteit”, nu nog altijd. Dus deze ene zin is voor dochterlief: “laat de mustang in jou nooit temmen/kooien”.

spirit

 

 

 

 

 

 

Bang Kok/Kom tot “A”.

A show with everything but Yul Brenner …. Yeeeeepa !

Kronkels, jaja, kronkels, dat is wat mijn geest kenmerkt. En dus kreeg je eerst “a night (extra) in Bangkok”. De veroorzaker van dit zijpad : nachtbraker’s challenge invulling door de eerwaarde heer Pannenkoek : KOM.

Yeeeeepa ! De photochallenge invulling door mezelf voor de maand februari heeft voor een niet bekende van mijn leven niet veel van doen met Bangkok, maar toch is de link onmiskenbaar. Ik start met een eerste afstandbeeldje van het beeld van een beeld van de maand februari.

???????????????????????????????

Ja hoor, ondanks het feit dat de confetti nog niet uit all poriëen van de stad is verdwenen, vertoont de paashaas zich al in het straatbeeld.

Even een stapje terug. Waarom dit beeld van een beeld uit een obscure mondaine centrumstad ? Het leven is, ik zeg maar wat, tien centimeter lang. En in die tien centimeter kom je mensen tegen die je leven “compleet” maken. En bij die mensen hoort dikwijls ook een “oorsprong”. Een plaats waar je hen tegenkomt, en een plaats waar ze vandaan komen. Als ik zo even de steden opsom die, verbonden aan mensen en gebeurtenissen, in mijn leven een belangrijke plaats verdienen dan kom ik dus tot : Kortrijk, Antwerpen, Gent, Aalst en uiteraard Asse.

Toen ik dus gisteren in de carnavalstad bij uitstek was, maakte ik het hierboven staande beeldje van een beeld. Ik heb het nooit gesnapt, maar in het licht van het leven ga ik het er dus even over hebben. Aalst is iets speciaals. Er zit iets in het DNA van die stad en (sommige van) zijn mensen dat me ligt.

Het eerste contact met Aalst voltrok zich in 1990. De “studie” bracht me van Kortrijk over Antwerpen (kortstondig) naar Gent. Op kot maakte ik kennis met Aalst via een vriendschap die zonder twijfel zijn plaats heeft in die tien centimeter. Sindsdien weeft die stad zich als een kleurrijke draad door mijn leven.

In 1993 ging ik met vrienden op een georganiseerde groepsreis naar Thailand. En ergens in een tempel in het obscure Bangkok viel ze me een eerste keer op. Ze lag me wel en ik mocht haar echt. Helaas, of gelukkig, paste ze maar even in die tien centimeter die mijn leven lang is. Maar ze was dus van de omgeving van Aalst, en daar spraken we dan ook regelmatig eens af.

Aalst is dus ook de stad waar ik met vrouwlief ga shoppen. Gisteren was het dus van dat. Als wij wat centen over hebben dan breng ik die graag naar Zwitserland. Het is immers ridicuul om geld onder een matras te verbergen. Dus stond ik gisteren in Zwitserland.  Helaas raakte ik van mijn geld niet af wegens een misverstand. Maar goed. Even terug naar waar dit logje eigenlijk echt over gaat:

???????????????????????????????

Het beeld van een beeld maakt ook op een vreemde manier een cirkel rond. Want het is van de hand van Roland Monteyne, een in Lauwe (quasi Kortrijk) geboren kunstenaar. De titel van het werk hierboven : “63 morele waarden”. Ik vind het persoonlijk wel iets hebben.

1 DZV

Kijk eens aan, vrijdag en ik deed dus aan een volle dag zonder vlees. 2.5% is meer dan je aan rente kunt krijgen bij de bank, dus ben ik redelijk blij met mijn prestatie. Bij deze doop ik DZV om tot “doe zo verder”. De kans dat ik aan 40 dagen geraak is nihil. Met 100% zekerheid. Maar kijk, ik heb best wel sympathie voor de mensen die uit ecologisch standpunt de stap zetten naar minder vlees. Keep up the good work !

Naast de DZV merkte ik via mijn blogroll ook dat muziek van “eigen kweek” op dit moment piekt. Zonet ging ik door Tiny’s muzieklijst… en besefte gelijk dat ik iets dergelijks niet makkelijk kan genereren. Maar ik genoot van wat ze van Tom Helsen plaatste. Ook Billy houdt van muziek.

Wat ik dus vaststel : ik ben niet meer mee. Ik leef wat muziek betreft wat in het verleden. Maar dat is goed zo. Wat ik wel besefte toen ik naar de stukjes muziek luisterde… wat mij meest triggert is de stem, daarna de (duidelijke) aanwezigheid van een piano en dan het hebben van “iets”. En dus denk ik er even over na. Welke muziek van “eigen kweek” zou ik zonder twijfelen in mijn top tien zetten ?

En toen kwam ik tot deze : Louis Neefs (laat ons een bloem) / Tim Visterin (de vogel) / Urbanus (bakske vol met stro) uit de jonge jaren. Songs met een onuitwisbare indruk. Elke keer als ik ze hoor is het een beetje thuiskomen bij de behoorlijk jonge versie van mezelf.

Van de jaren die daarop volgden blijven deze overeind : Clouseau (Daar gaat ze) / Axelle Red (sensualité)

En toen werd ik net iets meer volwassen, en kwam dit : Flip Kowlier (Min moaten) een beetje West-Vlaamse uit-de-klei-getrokken muziek. Maar net een trapje hoger staat dus Eva, en daar kan ik moeilijk uit kiezen, maar als het moet is dit mijn voorkeur… Eva De Roovere (laat me je lied zijn). 

Ik liep verder en kwam nog Ozark Henry (I’m your sacrifice) en mijn absolute favoriete “van eigen kweek” artiest Daan (victory) tegen… en plots besefte ik dat het eigenlijk geen steek houdt. Want er is zo veel meer. Zo veel meer…

In de wagen naar huis speelde een paar uur geleden een liedje van Stromae (papaoutai)… hij neemt de laatste stek in van mijn tien top tien. Maar het is duidelijk dat die top tien er morgen best wel anders zou kunnen uitzien. Goddammit. Wat een zinloze bezigheid was me dat dus ;-)

En bij deze is het dus formeel … WEEKEND ! Have a great one.

 

 

 

 

M(mmm)Wind.

Sun(ny-)day ! Een echte “buitenmens” geniet nu met volle teugen van die eerste ochtendlijke zonnestralen. Ik ben eerder iets hybride denk ik. Ik kan met volle teugen genieten van buiten zijn, maar ook hier aan mijn bureau zitten met artificieel zicht op de wereld doet me deugd.

Wat me ook echt plezier deed, de input van Marjelle op mijn vorige logje.  “Heejaa heejaa heejaa … today I do whatever I choose… run around naked and act like a fool…”. Eerlijk waar. Wat een prachtig nummer. Wende klinkt, voor mijn oren althans, zoveel beter in het Engels dan in het Nederlands.

bentenge 01

Even een ochtendlijke blik vanuit het venster boven op wat net voorbij onze tuin ligt. Yep, ze staan er ondertussen alle vier. De vierde staat net iets meer naar rechts en is vanuit onze leefhoek niet waar te nemen. Het uitzicht zal hier dus nooit meer “landelijk” aka “agrarisch waardevol” zijn. Het was even wennen, maar we passen ons aan. Ik maak mezelf altijd wijs dat ik flexibel en begripvol en niet-vastgeroest en dus ook niet-zuurkijkend ben… dus heb ik ze al in mijn hart gesloten als deel van onze toekomst en noodzakelijk voor een betere wereld. Dat dit betekent dat mijn persoonlijke werelddeel er net iets minder mooi op geworden is moeten we er dan maar bijnemen. You win some, you lose some.

Nu nog even naar de titel. Die sluit uiteraard enerzijds aan bij het hierboven staande beeldje, wind, weet je wel, maar ook bij wat nog volgt, en wonderbaarlijk ook bij wat voorafging. Even naar het logje van gisteren, dat kwam er niet zo maar, nee. Sinds ik Route44 betrad besef ik heel goed dat wat me nog rest in dit leven mogelijks “minder” is dan wat voorbij is. Misschien moet ik wat Wende zingt aanvullen met niet alleen durven, maar ook gewoon doen ! Dus “mens, ga toch eens leven”.

Het is overdreven, uiteraard, leven doe ik al heel lang. Maar eigenlijk begin ik nu pas iets ten volle (deze twee woorden staan hier niet toevallig, maar zijn misschien nog altijd overdreven) te beseffen.

Ik neem eerst een stapje terug. Zij die hier al een tijdje lezen wat mijn ziel beroert, lekker bombastisch en archaïsch dat “ziel beroert”, zullen misschien nog weten dat de ondersteunende tekst vroeger “listen without prejudice” was. Dat probeer ik echt al een hele tijd. Ongeveer sinds mijn tweede kandidatuur aan de universiteit. Een leven op kot, ik kan het mijn dochter alleen aanbevelen. Enfin, luisteren zonder vooringenomen te zijn. Het is niet evident, wat zeg ik, het is bijna onmogelijk. Maar kijk, de baseline van mijn blog is ondertussen al even dat gedoe met die “crack” en dat “licht”. En ook dat is dus niet toevallig. Damn, dit gaat een langer logje worden dan ik oorspronkelijk in gedachten had.

Er zijn dus meerdere cracks in mijn leven geweest, dus ook daar is het gedicht van Toon (10 centimeter) toepasselijk als je “iemand” door “iets” vervangt. Maar de crack die me bracht tot Route44 deed zich voor in mei 2012. Het betreffende logje staat hier niet meer, maar ik kan je zeggen, naar de frituur “Den Box” in Walfergem gaan zal nooit meer hetzelfde zijn. Toen verliet Leonie, mijn petekind, veel te vroeg dit leven. Dat was niet goed. Dat is nog altijd niet goed. Een paar maand later kwam een einde aan een job die eigenlijk nooit op mijn lijf geschreven was. En achteraf gezien was dat goed. Wat zeg ik, heel goed. Sindsdien doen we het met “minder”, maar echt, sindsdien snap ik helemaal dat “less” soms “more” is. Enfin, genoeg wartaal.

Terug naar de titel ! Naast Wind zegt die immers ook M(mmm). M ? Of mmm ? Nee, ” m° ” !

Ergens bij de start van 2015 zei ik het al eens, voornemens daar doe ik niet aan mee. Maar heel stiekem, jaja ik ben een stiekemerd, heb ik er natuurlijk wel. In het verlengde van de “sweet 16″ reactie ( Fresco aka elegant slumming language) gooi ik er nog een retro beeldje tegenaan…

m windsurf

Dit is echt wel een retrobeeldje. Ik was toen wel net iets ouder dan 16. Ergens begin mijn twintigerjaren denk ik. De surfplank hangt al heel lang aan de haak. Maar deze week kreeg ik via facebook nog eens een m-update binnen. Het hangt al lang in de/mijn lucht, en nee het is geen wind. De eerste keer dat ik echt plannen aan het maken was om nog eens aan een zeil te gaan hangen was in maart/april 2012. Dat ging dus niet door. Maar kijk, durf te leven ! Het staat dus nu niet meer stiekem op de verlanglijst, maar wel formeel. “Route 44″ moet zeker … windsurf… brengen ! Minstens één keer. Moest je je afvragen wat de link is met M / m / m°… de plank en het zeil hierboven.

mistral 02 - kopie

Have a sunny day !

 

Back to the past… 16.

Zondag rustdag. Zondag roestdag. “Wat zou het meest positieve van de twee zijn”… denk ik even ? Positief denken introduceren, het vraagt een inspanning. Die acht meidoorns die daarnet ten onder gingen in een heroïsch gevecht met de trotse drager van een spade zullen gedacht hebben “hij had er beter een volledige rustdag van gemaakt”.

20150203_212129

Kijk eens aan, een beeldje van een plaatje. Zonet bladerde ik door mijn fotoalbum in de hoop een beeld te krijgen van de 16jarige Bentenge. Veel leverde dat niet op. Want ergens onderweg vergat ik jaartallen in mijn fotoboek te vermelden. En zodoende gooi ik er maar wat plaatjes tegenaan die mogelijks gaan passen in mijn briefje aan mijn zestienjarige ik.

Beste zestienjarige B., zo door de fotoalbums bladerend zou ik zeggen dat het leven toen één grote vakantie was, dus heb ik alvast één goede raad die ik je uit de toekomst toegooi: houden zo ! Straffer nog, koesteren, maar vooral beseffen dat die momenten niet vanzelf komen. Dat de mama en de papa daar eigenlijk best hard moeten voor werken. Ik weet wel dat je toen behoorlijk plichtsbewust was, en ik kan je enkel adviseren dat zo te houden, want ook nu vind ik dat nog altijd een zeer goede eigenschap.

20150208_083535

Kijk, een foto van de hand van de mama. Het is een beetje een symbolische foto, wat je als zestienjarige best niet weet… maar op je 44 zullen jullie, ondanks dat de mama er fysiek nog is, op jullie drie aangewezen zijn. Dus ja, werk maar aan die fundamenten met broer en pa, die zullen nog van pas komen.

20150208_083403 - kopie

Kijk eens aan, weeral op vakantie ! Dit moet Spanje zijn, en misschien ben je op dat moment dus geen 16 meer maar al 17. En toch maak ik vanuit de toekomst deze kleine omweg, want hij is relevant voor het enige dat ik je als zestienjarige uit de toekomst echt kwijt wil.

20150208_104826

Beste 16jarige Bentenge, neem tussen je zestiende en zeventiende wat vaker de fiets naar Wevelgem. Want je beseft het niet, maar eigenlijk ken je die grootmoeder van jou toch niet zo goed. Er is zo veel dat je van haar, naast haar waardevolle levenslessen die je altijd zullen begeleiden, nog zou willen weten over haar “vroeger”. Je zult veel later met heel veel interesse haar tijdens haar laatste levensjaar neergepende levensrelaas lezen, maar toch op je honger blijven zitten. Dus doen ! Want in de zomer van 1988 keren jullie noodgedwongen iets vroeger uit vakantie terug omdat haar harde maar bovenal mooie leven definitief ten einde is. Je zult haar missen, echt, dus hop hop 16jarige Bentenge, verplicht jezelf maar tot wat meer gesprekken met meter Eugenie, je zult er later geen moment spijt van hebben, ik beloof het je.

Boost my +ity.

Persoonlijk vind ik het wel best leuk om lezen, die “brief aan mijn zestienjarige zelf”logjes die ik hier en daar zie “poppen” als paddestoelen. Dus dacht ik, even gaan “piepen” wat het is en wie daar zo allemaal aan meedoet. Ik slenterde door de lijst van ongeveer 100 deelnemende bloggers en kwam volgens mijn telling uit op drie mannen. “Ola” dacht ik, positivity boosten is een vrouwelijke noodzaak en bezigheid. En nog geen seconde later dacht ik… “Bentenge, toch niet weer cynisch aka negatief doen he !” Deze laatste zin zou een brief aan mijn zestienjarige zelf kunnen zijn. Helaas weet ik niet of ik op zestienjarige leeftijd al hetzelfde gedrag vertoonde.

Nu, ik schrijf even een eerste briefje aan mezelf, maar ik bedenk het niet zelf. Ik doe aan copy/paste. Het is het briefje dat ik op mijn 23ste op een moeilijk moment vond in een boekje, en dus gooi ik het hier even neer, in afwachting van het echte briefje aan mijn zestienjarige zelf. Het origineel is te vinden in “Het water is heerlijk”. Neerpenningetjes van Toon, Nederlands fijnste “cabaretier” aka “dichter” aka “levenskunstenaar”. Dus hier komt hij: de eerste brief aan mijn zestienjarige zelf, wetende dat ik hem op die leeftijd waarschijnlijk niet had kunnen vatten:

|——|——|——|——|——|——|——|——|——|——|

Jouw leven is (ik zeg maar wat) 10 centimeter lang.
Op die afstand kom je 3x iemand tegen.
Die kom je niet zomaar tegen, die moet je tegenkomen.
Anders is je leven niet compleet.

|——|——|——|——|——|——|——|——|——|——|

De eerste kom je tegen na (ik zeg maar wat) 2 centimeter,
de tweede kom je tegen na 5,5 centimeter
en de derde na zeven.

|——|——|——|——|——|——|——|——|——|——|

Zij zullen je verdriet brengen, of geluk,
maar alle drie vullen ze elkaar aan
en passen ze in jouw leven.

|——|——|——|——|——|——|——|——|——|——|

3, 4, 5, of 6 maal of soms nog meer malen in je leven
kom je grote mensen, of grote dingen tegen
die je leven beïnvloeden
en je voelt dat het bijna ondraaglijke verdriet erbij hoort,
zoals ook het meest gelukzalig makende geluk.

|——|——|——|——|——|——|——|——|——|——|

Je mag dansen met je geluk en schreien met je verdriet,
als je maar goed weet dat het bij je leven hoort
en dat je leven
(ik zeg maar wat)
maar 10 centimeter lang is.

|——|——|——|——|——|——|——|——|——|——|