Het paarse tapijt.

Heel af en toe wordt het me eens te machtig. Een beeld zegt volgens mij zelden meer dan duizend woorden, maar dat is mijn persoonlijke aanvoelen. De reden is uiteraard simpel : zapperdezap is wat ik doorgaans met beelden doe.

Toch ben ik een beeldenman. Daarnet zat ik aan het avondeten te denken… “als ik maar één foto zou kunnen kiezen uit het ganse arsenaal zelfgenomen foto’s, welke zou ik dan de sterkste vinden?” Ik denk dat ik binnenkort eens voor mezelf die oefening doe… maar laat dat je er niet van weerhouden om nu reeds hetzelfde te doen voor jezelf. ;-)

Kijk, onlangs kwam ik op de “demilked” website terecht, en wel voor dit : imageslink. De foto van de surfer vind ik persoonlijk schitterend eenvoudig maar o zo sterk.

Op dezelfde website vond ik deze week ook dit : link. Omdat mijn huidige werkplaats niet zover van dit paarse tapijt verwijderd is ging ik vandaag over de middag toch maar eens kijken, mijn smartphone in mijn heupholster zodat ik hem snel kon trekken voor wat dan ook. Dat deed ik dus wel al eens, maar ik was zeker niet alleen :

20150424_130545

Heel eerlijk : het was mooi om zien, maar ik blijf achter met gemengde gevoelens. Als je bekijkt hoeveel mensen in hun wagen stappen, kilometers CO² de lucht inpompen om toch maar een glimp op te vangen van wat bloemetjes tussen bomen en dan vooral een foto te nemen om te tonen dat ze a) er geweest zijn en b) een fototoestel weten te hanteren, … dan denk ik dat deze wereld niet alleen overpopulated is maar bovendien goed op weg om ecologisch onderuit te gaan ten gevolge van overmatige “consumptie” in vele vormen.

Enfin, niet getreurd en gezanikd, … let the weekend begin !

The post…

I should not have written.

Het is eigen aan wie ik ben en hoe ik in het leven sta, denk ik dan. Ik ben gevoelig, vind ik over mezelf. Ik leef mee, vind ik over mezelf. Ik ben hard in mijn manier van communiceren, weet ik van mezelf. Soms, heel sporadisch, vraag ik me dan af wat anderen daar van, en van mij, vinden.

Dit weekend las ik in de bijlage van mijn krant het artikel met de titel “kankerpatiënten zijn zoals Limburgers: wij tegen de rest”. Eerst even een biecht die er waarschijnlijk niet echt één is… ik ben een hypochonder. Als er iets scheelt denk ik sinds ik de dertig passeerde het ergste. Voordien dacht ik wel eens sterker te zijn, maar niet adequaat reageren op een aanslepende spierpijn leverde mij in 2001 een rugoperatie op omdat de spierpijn een zenuwpijn tgv een hernia bleek te zijn. Enfin, kijk, als het pijn doet in mijn lijf vrees ik altijd weer dat de K-ziekte ergens aan het woekeren is. Ik kan het niet echt helpen, het is een reflex. Goed, ik las dus dat artikel en moest bijna wenen bij een interessant stukje tekst. Ik zag even mijn dochter voor me. En het greep me aan.  Aan het woord is dus Olav Grondelaers, na de kanker.

“Ik probeer oprecht geïnteresseerd te zijn. Ik vind empathie belangrijk. Mijn dochter is veertien jaar. Sommige dingen trekt zij zich enorm aan. Maar als ze zegt dat ze soms liever niet zo vreselijk gevoelig zou zijn, antwoord ik dat ze dat juist moet koesteren. Dat is geen probleem, dat is een cadeau.”

Geloof me maar, bij iets dergelijks belachelijks krijg ik dus tranen in de ogen.

Voila, de titel is dus niet van toepassing, omdat ik de post die “ik beter niet had geschreven” niet naar boven liet komen. Het is vandaag een beetje zonnig, dus kritische noten kunnen we beter laten.

The stuff in between ?

Zondag. Het C&H beeldje zweeft nog altijd door mijn hoofd. Ik ben immers zo’n vier dagen verder op de weg van mogelijke verandering, en nog weet ik het niet. Het is niet de eerste keer in mijn leven dat ik twijfel. Het is ook niet de eerste keer dat ik niet weet hoe ik waarde moet geven aan aspecten die gerelateerd zijn aan dat waarmee ik het grootste deel van mijn tijd bezig ben.

Op bureau had ik een eerder kort gesprek met mijn zeer gemotiveerde collega van 55, en we wisten het eigenlijk geen van beide. Werken we om te leven, of leven we om te werken ? De waarheid ligt net als bij de C&H comic “in between”. Het is “the stuff in between” waar we dus het meeste van onze tijd aan spenderen, maar het is the big stuff die ons doet dromen en the small stuff die ons echt verrijkt.

En kijk, rond 8u deze morgen zat ik in fijn gezelschap in mijn krant te bladeren, en kreeg dit op mijn netvlies :

20150412_0

Het enige dat me direct opvalt: daar kan ik in het kader van mijn huidige dilemma weinig mee. Want dit is uiteraard het kader “leven”, niet “werken”. Enig idee wat de gemeenschappelijke topic is die de bovenstaande drie mensen samen bracht in één krantenartikel ? Enfin, kijk, eigenlijk kan ik er toch wel iets mee met betrekking tot de keuze die ik moet maken. Maar wat juist, daar moet ik alweer even over nadenken. Not everything in life is about money. O ja, wat de vraag betreft, misschien geeft dit verduidelijking:

20150412

Kijk, dat is dus het probleem. Ik heb eigenlijk nog nooit een bucketlist gehad. Niet wat leven betreft, maar evenmin wat werken betreft. Ik heb nog altijd het gevoel dat ik op mijn 44ste op professioneel gebied een beetje aan het “bumbling along without a clue” syndroom lijd. Het heeft me de voorbije jaren best wel fijne momenten opgeleverd, dat “bumbling along without a clue”. Maar op één of andere manier besef ik dat ik nu echt wel aan de splitisng sta. Veel kansen komen er niet meer. En toen las ik dus het logje van MissSex&theCity, en dacht, zeg Carrie (or any other smart person reading this), heb je toevallig ook tips voor passed-mid-life-crisis mensen ? Vooral dan wat betreft het maken van professionele keuzes als een B&B niet tot de opties behoort ?

Afsluiten doe ik op zondag met het meest interessante stukje uit mijn krant van dit weekend . Daar ga ik dus (nog even) over nadenken. Wat geeft me energie ? Wat bezielt me ? Ik ga even mee in de race, niet die van het spannende leven, wel die van het energie gevende en bezielende leven.

 

 

Sleutelloos.

ch150408

Once upon a time… waren Calvin&Hobbes “important in my life”. Het is een beetje blijven hangen, dus af en toe vind ik er nog wel eentje interessant. Wat hierboven staat zag ik vandaag, en toen ik het las dacht ik, good god, (today) I have the feeling I am bumping along without a clue, …

Is BDW een racist ?

Kijk eens aan ! Het is alweer weekend. Blij toe, alleen jammer dat we de zon moesten achterlaten bij het verlaten van de werkweek. En wat een weekje was het alweer, niet ?

Het ging deze week (op gebeurtenissen en nieuwsgebied) opnieuw hard, heel hard. Mijn krant stond vol van voorbij denderende dingen. Zaken die met de snelheid van het licht mijn brein inroetsjen en die ik er met nog grotere snelheid terug uit laat roetsjen. Jaja, ik heb ondertussen een keuze gemaakt. Ik hou me er zo weinig als mijn karakter toelaat mee bezig, met dat “geroetsj”. De oppervlakkigheid, ontvlambaarheid en reactiviteit kent geen grenzen meer. Snel sneller snelst smijten we ons met zijn allen de wereld in, voor of tegen iets.

Roetsjen = snel langs of over een oppervlak glijden.

Wat ik zie in de krant en lees op fora geeft de indruk (vanop een afstand) dat verdieping in de materie en geciviliseerde discussies “a thing of the past” zijn. Met enig plezier las ik deze morgen nog even dit, maar veel verder ga ik niet mee in het verhaal rond de titel. Het zegt me niet veel.

Wat deze week ook mijn gezichtsveld even inroetsjte :

BeachFun1

Fout he ! Het beeld is duidelijk fout.

Maar eerst een stap terug… want deze week droomde ik dus van vakantie ! Wat zeg ik, ik snakte naar vakantie in de zon. Maar dat zal nog even niet het geval zijn vrees ik.

Nu, wat verkeerd was aan bovenstaande foto leerde ik deze week op twitter en via via via de media :

small

Kijk, uiterlijk vertoon is natuurlijk ook geroetsj en per definitie oppervlakkig, maar toch keek ik het even langer aan dan de topic in de titel. Nog geen week en een beetje geleden ging het op veel plaatsen over #wijoverdrijvenniet. En ik ben zeker dat ze niet overdrijven. Free the nipple blijkt dus een equality movement te zijn. “Female oppression” uitbannen in al zijn vormen heeft, net als het wegwereken van racisme, nog een heel lange weg te gaan. Het is maar de vraag of er überhaupt ooit licht zal zijn aan die einder. Maar … hoop doet leven.

De vraag die ik mezelf altijd stel, zowel bij de titel van dit logje als bij de equality movement is : wat met al die culturele verschillen ? Bestaat er in de limiet naar oneindig wel een ééngemaakt geheel ? En hoe kan dat er dan uitzien ?

 

Dagen (begint het te…).

De voorbije weken zaten ze ofwel bij onze krant ofwel gewoon zo in de bus. Ik weet er niet echt veel van, maar ga er dan maar van uit dat een gouden regel in reclame en marketing is dat je beter te vroeg komt dan te laat.

En dus kreeg ik deze week een soortement zomer-orgasme in de schoot / door de strot geduwd. De zomer is nog niet in het land, maar het voorspel kan niet lang genoeg duren ? Ik las dat er bij de ene “open dagen” zijn dit en volgend weekend, bij de andere opendeurweekend met speciale verkoopsacties.

20150322_122321

Ik bladerde door de zeer gezellige en vooral uitnodigende folder, keek me de ogen uit, en het enige dat ik echt dacht was: “jongens, wat moet dat allemaal niet kosten ?”. It must be fun in a rich (wo)man ‘s world.

Jardinico 2014-0313095917 feelathome

Yep, je had ook wel door dat dit reclame was voor een parasol, niet ? Target pricing lijkt me hier een gepaste term. Duur vanwege schitterend gedesigned is een andere optie ? Ach. Wat er ook van weze, ik ben er alvast klaar voor hoor voor die “open dagen” waarbij we zonder even te bibberen de tuin kunnen instappen. Laat maar komen die open/mooie dagen !

 

 

 

In the process of…

becoming a millionaire !

Althans dat dacht ik vrijdag de dertiende toen ik overwoog om een euromillionsticket te kopen maar daar door tijdsgebrek niet in slaagde.

Maar goed, ik krijg dus een herkansing. Want sinds deze morgen hebben we hier in huis een kunstwerk dat op weg is om een topwerk te worden. Het is contemporary art met serieuse diepgang. Wij zijn hier ten huize bentenge aan het nadenken over de bijhorende tekst die de onpeilbare diepgang van dit werk kan tot uiting brengen.

art 01

Wat ook best wel arty farty is… het feit dat u dit misschien aan het lezen bent terwijl ik nog extra tekst aan het typen ben. Wij zijn hier onvoorstelbaar creatief ten huize Bentenge ! Yes Eddie, it is art !

En terwijl we toch aan het kunstwerken zijn, even meegeven dat ik dit weekend een bezoekje bracht aan de abdij van Grimbergen, waar een serviceclub niet alleen champagne bracht tegen economisch aanvaardbare prijzen, maar ook kunst. Ik maakte een praatje met een Georgische kunstenaar en was daar best tevreden mee. Gratis en minstens zo zinvol als het kopen van een stukje van zijn kunst, die ik heel mooi vond. Een cheetah zo slank dat hij op onze dressoirkast best wel zou passen.

02

Ondertussen, terwijl we toch bezig zijn, voeg ik ook nog gelijk het beeld van een beeld toe voor de maand maart. Ik nam de foto terwijl de confetti op weg was naar de straten van Asse. Het beeld is te vinden aan de gevel van een “commerce”. Maar ik vind het wel iets hebben. En duiding geef ik er even niet aan… ik ben immers heel benieuwd wat u er in ziet. Laat je maar eens gaan, dit was immers een dynamisch en dus hopelijk ook interactief logje.

???????????????????????????????