Is BDW een racist ?

Kijk eens aan ! Het is alweer weekend. Blij toe, alleen jammer dat we de zon moesten achterlaten bij het verlaten van de werkweek. En wat een weekje was het alweer, niet ?

Het ging deze week (op gebeurtenissen en nieuwsgebied) opnieuw hard, heel hard. Mijn krant stond vol van voorbij denderende dingen. Zaken die met de snelheid van het licht mijn brein inroetsjen en die ik er met nog grotere snelheid terug uit laat roetsjen. Jaja, ik heb ondertussen een keuze gemaakt. Ik hou me er zo weinig als mijn karakter toelaat mee bezig, met dat “geroetsj”. De oppervlakkigheid, ontvlambaarheid en reactiviteit kent geen grenzen meer. Snel sneller snelst smijten we ons met zijn allen de wereld in, voor of tegen iets.

Roetsjen = snel langs of over een oppervlak glijden.

Wat ik zie in de krant en lees op fora geeft de indruk (vanop een afstand) dat verdieping in de materie en geciviliseerde discussies “a thing of the past” zijn. Met enig plezier las ik deze morgen nog even dit, maar veel verder ga ik niet mee in het verhaal rond de titel. Het zegt me niet veel.

Wat deze week ook mijn gezichtsveld even inroetsjte :

BeachFun1

Fout he ! Het beeld is duidelijk fout.

Maar eerst een stap terug… want deze week droomde ik dus van vakantie ! Wat zeg ik, ik snakte naar vakantie in de zon. Maar dat zal nog even niet het geval zijn vrees ik.

Nu, wat verkeerd was aan bovenstaande foto leerde ik deze week op twitter en via via via de media :

small

Kijk, uiterlijk vertoon is natuurlijk ook geroetsj en per definitie oppervlakkig, maar toch keek ik het even langer aan dan de topic in de titel. Nog geen week en een beetje geleden ging het op veel plaatsen over #wijoverdrijvenniet. En ik ben zeker dat ze niet overdrijven. Free the nipple blijkt dus een equality movement te zijn. “Female oppression” uitbannen in al zijn vormen heeft, net als het wegwereken van racisme, nog een heel lange weg te gaan. Het is maar de vraag of er überhaupt ooit licht zal zijn aan die einder. Maar … hoop doet leven.

De vraag die ik mezelf altijd stel, zowel bij de titel van dit logje als bij de equality movement is : wat met al die culturele verschillen ? Bestaat er in de limiet naar oneindig wel een ééngemaakt geheel ? En hoe kan dat er dan uitzien ?

 

Dagen (begint het te…).

De voorbije weken zaten ze ofwel bij onze krant ofwel gewoon zo in de bus. Ik weet er niet echt veel van, maar ga er dan maar van uit dat een gouden regel in reclame en marketing is dat je beter te vroeg komt dan te laat.

En dus kreeg ik deze week een soortement zomer-orgasme in de schoot / door de strot geduwd. De zomer is nog niet in het land, maar het voorspel kan niet lang genoeg duren ? Ik las dat er bij de ene “open dagen” zijn dit en volgend weekend, bij de andere opendeurweekend met speciale verkoopsacties.

20150322_122321

Ik bladerde door de zeer gezellige en vooral uitnodigende folder, keek me de ogen uit, en het enige dat ik echt dacht was: “jongens, wat moet dat allemaal niet kosten ?”. It must be fun in a rich (wo)man ‘s world.

Jardinico 2014-0313095917 feelathome

Yep, je had ook wel door dat dit reclame was voor een parasol, niet ? Target pricing lijkt me hier een gepaste term. Duur vanwege schitterend gedesigned is een andere optie ? Ach. Wat er ook van weze, ik ben er alvast klaar voor hoor voor die “open dagen” waarbij we zonder even te bibberen de tuin kunnen instappen. Laat maar komen die open/mooie dagen !

 

 

 

In the process of…

becoming a millionaire !

Althans dat dacht ik vrijdag de dertiende toen ik overwoog om een euromillionsticket te kopen maar daar door tijdsgebrek niet in slaagde.

Maar goed, ik krijg dus een herkansing. Want sinds deze morgen hebben we hier in huis een kunstwerk dat op weg is om een topwerk te worden. Het is contemporary art met serieuse diepgang. Wij zijn hier ten huize bentenge aan het nadenken over de bijhorende tekst die de onpeilbare diepgang van dit werk kan tot uiting brengen.

art 01

Wat ook best wel arty farty is… het feit dat u dit misschien aan het lezen bent terwijl ik nog extra tekst aan het typen ben. Wij zijn hier onvoorstelbaar creatief ten huize Bentenge ! Yes Eddie, it is art !

En terwijl we toch aan het kunstwerken zijn, even meegeven dat ik dit weekend een bezoekje bracht aan de abdij van Grimbergen, waar een serviceclub niet alleen champagne bracht tegen economisch aanvaardbare prijzen, maar ook kunst. Ik maakte een praatje met een Georgische kunstenaar en was daar best tevreden mee. Gratis en minstens zo zinvol als het kopen van een stukje van zijn kunst, die ik heel mooi vond. Een cheetah zo slank dat hij op onze dressoirkast best wel zou passen.

02

Ondertussen, terwijl we toch bezig zijn, voeg ik ook nog gelijk het beeld van een beeld toe voor de maand maart. Ik nam de foto terwijl de confetti op weg was naar de straten van Asse. Het beeld is te vinden aan de gevel van een “commerce”. Maar ik vind het wel iets hebben. En duiding geef ik er even niet aan… ik ben immers heel benieuwd wat u er in ziet. Laat je maar eens gaan, dit was immers een dynamisch en dus hopelijk ook interactief logje.

???????????????????????????????

 

Pik(in)orde ?

De lente is (alvast even) in het land ! Niet noodzakelijk de bijhorende temperaturen, maar wel de zon (bij momenten) en de mentale instelling (continu). Het effect ervan is echt niet te onderschatten (denk ik).

Deze week was het al zichtbaar. Het licht en de zon brachten de bloedstromen in menig lichaam in versnelling, wat zich bij ieder mens op een andere manier uit. Op de weg was het resultaat alvast merkbaar. Behoorlijk wat bestuurders werden net iets roekelozer (althans naar mijn gevoel), met hier en daar een extra ongeluk tot gevolg. Ik stond de eerste week van “de lente” meerdere keren een bijkomend halfuurtje aan te schuiven vanwege “onvoorzichtig door het lentegevoel gedreven rijgedrag”. Dat na het onstaan van een file/opstopping ten gevolge van een ongeluk niet iedereen evenveel principes en discipline heeft in onze huidige elk-voor-zich maatschappij viel (me weer maar eens) op toen ik op de ring richting Charleroi in de file stond ongeveer een kilometer voor de afrit Huizingen…

20150311_082007

Ik bleef dus gedisciplineerd als ik ben meeschuiven in de file tot aan de afrit en reed toen, zodra de stippellijn mijn auto bereikte, naar rechts de uitrijstrook op. Uiteraard vlak voor een aanstormende pechtstrookrijder die het dan nog even niet kon laten om te toeteren en sterk gesticulerend zijn gevoel over mijn gedrag liet zien. Toen hij ook nog zijn middenvinger, aka symbolische pik, in mijn richting zwaaide had ik heel veel zin om uit te stappen en even mijn gedacht te zeggen. Maar de efficiëntie daarvan was me onduidelijk en mijn plaats in de pikorde opeisen is niet iets waar ik meestal mee bezig ben. Dus liet ik die (re)actie voor wat ze was…  doodgeboren.

Enfin, nu ik erover nadenk… waarom heet zo’n onderbroken lijn eigenlijk niet een stippenlijn maar wel stippellijn ?

Goed, de lente is dus in het land ! In de herfst verloren wij 66.67% (incorrect getal, afgerond naar vier beduidende cijfers) van ons kippenbestand. Dat hebben we dus gisteren aangevuld door 200% extra bezetting toe te voegen. Nu slenteren er dus terug drie kippen in onze kippenren. Links zie je de nieuwe “kiekskes”, rechts onze ouwe taaie tante.

???????????????????????????????

Deze morgen, zo ergens rond 7u00 slenterden niet alleen drie kippen in de kippenren, maar ook een jongedame van zo’n 12 jaar. Jaja, dochterlief liet de eerste stapjes van de nieuwe kippen niet zomaar voorbij gaan. De papa stond er even bij, keek er naar en zag dat het goed was. Goed was niet noodzakelijk wat dochterlief vond van al dat gepik. Want hoeft dat nu echt, dat elkaar pijn doen om te bepalen wie nummer één staat in de pikorde ? Daarnet, toen ik de hierboven staande foto’s nam, kon ik aan de hier en daar rond dwarrelende (dit is beeldspraak, ze lagen gewoon op de grond) witte pluimen reeds vaststellen dat de witte Sussex-kip, de kipkeuze van dochterlief bij aanschaf, alvast niet op nummer één staat in de nieuwe pikorde.

 

En toen werd het werkweek.

Kijk, er zijn zo van die logjes die je iets doen.

Vandaag raakte Menck even een snaar. En dus maak ik even van dit platformpje, mijn blog, gebruik voor een welgemeende “Merci!”. Merci voor de mens achter de blog, maar vooral ook merci voor het feit dat als er een nieuw logje op TWAAIT verscheen, ik absoluut eens ging lezen. For the record… hier in huis ligt op dit eigenste moment “Het zilte Westen” op de salontafel. Zonder zijn blog zou dat niet het geval geweest zijn. Dus oprecht, dank je wel Menck.

Dat heb je dus met mooie/zonnige weekends, ze trekken ons naar buiten en weg van achter de PC. En dat is goed, heel goed zelfs. Een sfeerbeeldje van de eerste “zonnige” zondag van 2015:

02

 

Zaterdag.

Soms overkomt het me wel eens… dat absolute gevoel van totale zaligheid. Daarnet was het dus van dat. Ik zat met de dames van mijn leven aan tafel en dacht, oh mie oh mij, wat ben ik blij.

Kijk, ik heb altijd gedacht dat de zinsnede “ik ben een god in het diepst van mijn gedachten” op mij van toepassing zou kunnen zijn. Wel ja, dat dacht ik zonet dus nog maar eens. Mijn wekelijkse “sabbat”dag is al een hele tijd de zaterdag. Dit tot grote ergernis van mevrouw Bentenge, die op zaterdag doorgaans vanalles wil realiseren om dan op zondag te rusten/sabbatten/enkel doen waar ze zin in heeft. Ik heb dat dus niet. Voor mij is de zaterdag mentale rustdag. Ik moet dan bekomen van de werkweek en wil dan enkel doen waar ik op dat moment zin in heb, maw in wat me rust geeft. Sinds zonet weet ik dus waarom : LINK. Zaterdag blijkt volgens de bijbel de rustdag van God te zijn. Blijkt dit dus nu eens perfect in lijn te liggen met mijn “ik ben een god in het diepst van mijn gedachten” idee.

Bon, ik weet het wel hoor, it doesn’t make any sense. But so does life.

 

Spirit.

Een blog met weinig woorden. Dat kan uiteraard ook. Bijvoorbeeld … een fotoblog (met weinig woorden). Ik hou daar ook wel van. Want ik hou immers ook van beelden. En dus volg ik al een tijdje de beeldenplukker. Vandaag keek ik dus naar DIT. Wat ik dus gratis kreeg van de beeldenplukker: een flashback.

Weg uit de drukte van de job stond ik daar vele vele jaren geleden af en toe aan de kant van het water. De beelden komen zo bij me terug. Hoe ik vanuit het industriepark er naar toe reed. Via een kleine ietwat vervallen aandoende weg plots aan een soort loods annex cafe annex eetruimte kwam. Terug moest rijden om de wagen te parkeren en dan te voet tot aan het water stapte. Rustgevend was het.

Heel even denk ik aan nu en aan vroeger. Deze morgen keek dochterlief naar de film met de in de titel van dit logje weggegeven naam. En toen dook een beeld op mijn netvlies. Ondanks het feit dat we ondertussen vele vele jaren verder zijn, en ze nu van zichzelf vindt dat ze “groot” is,  blijft ze voor altijd ook een beetje zoals ze toen was. Mijn kleine meid. Ik koesterde toen reeds haar “spirit”, en ik koester hem, hoe moeilijk het soms ook maar is om hem (de spirit die in haar huist) te temmen in de/haar “puberiteit”, nu nog altijd. Dus deze ene zin is voor dochterlief: “laat de mustang in jou nooit temmen/kooien”.

spirit