bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


16 reacties

A-muse-day.

Normale mensen bestaan niet. Iedereen is gek en mooi.

Heel voorzichtig tilt ik mijn hoofd naar links, naar rechts, naar voor en naar achter. Maar hoe ik het ook draai en keer het overkomt me telkens weer.

copyright owned by Suitsupply

Gisteren reed ik naar Ellewoutsdijk in Zeeland. 130km enkel. Met maar één enkel doel. Kennismaken met een fotograaf die ik via facebook ondertussen al meer dan twee jaar “volg”. Hoe ik mijn hoofd ook draai of keer, de eerste keer komt niet weer. Geen idee hoe (via wie) ik op zijn facebookaccount terecht kwam. Maar waarom dat weet ik heel goed. Rem fotografeert vooral mensen. Ook naakt. En ja, ik hou daar van. Dat overkomt me telkens weer. Hoe ik mijn hoofd ook tilt, links, rechts, voor of achter, een mooi in beeld gebracht menselijk lichaam trekt mijn aandacht. Zeker als de hoeveelheid kledij beperkt is. Ik kan het niet helpen het is nu eenmaal zo.

Rem is een fijne mens. De ontvangst was Nederlands hartelijk en ongedwongen. Ik genoot van het gesprek met hem en zijn vriendin en was onder de indruk van sommige van zijn foto’s. Echte artiesten hebben ander bloed door hun aderen lopen. Ze kijken op een alternatieve manier naar het leven. Het in-herbouw-zijnde schooltje waar Rem en Anaela en hun drie kinderen wonen was verfrissend in vergelijking met het perfecte Vlaamse standaard huis. Het had een impact op me en zwak als ik ben kocht ik werk van hem.

En geïnteresseerd als ik ben kijk ik uit naar wat komt. Maar eerst even terug in het verleden. A muse a day maakte dat ik zijn werk volgde. Sommige beelden spraken me sterk aan, andere minder, maar telkens weer vond ik het verfrissend. Hier vind je Rem zijn kijk op het 365 dagen tellende verhaal.

 

*** wordt vervolgd ***

 

Advertenties


20 reacties

…leg wat in mijn schoentje.

Sinterklaas kapoentje.

Het is voor kinderen de tijd van het jaar denk ik. Zelf gevraagde cadeautjes vandaag van de lieve Sint en nog meer geschenkjes straks van de kerstman. En zonder een extra verrassing het nieuwe jaar in zou ook maar niks zijn. Dat is dus drie keer koopjesfeest in nog geen maand. Een kinderhand is niet zo snel gevuld als ze soms beweren. Enfin, hopelijk valt dergelijke zin alweer niet in verkeerde aarde, want terwijl de kinderen proberen te genieten van het feest van de goede mannen (Sint/Santa) relativeren en discussiëren volwassenen deze periodes tegenwoordig kapot. Mogelijks met recht en reden. Maar toch…

De Standaard Sint bracht zijn lezers een geschenkje onder het mom van de show stelende bekende actrices. Maar eigenlijk is dit vooral een geschenkje van de Standaard Sint voor Judith denk ik. Ondertussen geniet ik toch maar even mee, want ik heb een zwak voor mooie lingerie verpakt in foto’s. Judith daarentegen denkt meer in bewegende beelden. En dus ging ik even spieken, jaja, beeld is dat wel.

Net als Judith ben ik graag buiten. Dus ik kon haar keuze om het kwaliteitsvolle promotiefilmpje buiten op te nemen wel pruimen. Het licht is er sterker en gevarieerder en lingerie komt ook beter tot zijn promotionele recht omdat het uit zijn standaard context is geplukt. Toch even dieper ingaan op het filmpje zelf. Nu ga ik ook regelmatig met de hond wandelen, maar tot nu toe kwam ik Marie nog niet tegen. Zelf overweeg ik niet om dat in mijn undies te doen, mijn hond zou dat maar bevreemdend vinden denk ik. Maar al wandelend kom ik af en toe wel eens een ruiter(es) (te paard a ja) tegen op mijn wandelingen, zeer regelmatig ook zonder tok maar zelden zo luchtig gekleed. Ach, kijk, het was een fijn Sinterklaasgeschenkje van Judith en de Standaard. Dank je wel.

Over pieten, en of ze nu wit, zwart of roetgeveegd moeten zijn ga ik het niet hebben. Als je toch een mening wil horen kan ik je alvast één aanraden die ik deze ochtend las en gelijk zeer goed gebracht vond : boodschap van de Sint . Het is een boodschap die ver voorbij de grenzen van het Sinterklaas gebeuren gaat en die ik ten zeerste onderschrijf in zijn algemeenheid. Ik heb een beetje stout gereageerd vond de schrijfster, maar kijk, ik krijg toch al jaren geen geschenkje meer van de Sint, dus waarom zou ik braaf zijn ?

Maar liefste Sint, als u met uw pieten toch langs zou komen, kun je dan zorgen dat ze in mooi (als het enigzins kan elk in een ander kleurtje) ondergoed verpakt zijn ? Bij voorkeur van een succesvol Belgisch label. Zou dat bestaan voor mannen ? Even googlen bracht me tot de Belgische referentie voor kwaliteitsvol herenondergoed.

 

 


15 reacties

The glow… (2)

of new snow (early in the morning).

Deze ochtend was het licht toch best wel verschillend van de voorbije dagen. De sneeuw van gisteravond werd door de nacht omgevormd naar een soort grijze flou artistique. Al wandelend dacht ik toch maar weer even een foto te nemen op dezelfde plaats. Mijn hersenen waren ondertussen (op weg naar “the spot”) volop aan het werk. Het ging een beeldje worden dat verder in ging op de commentaar van Wim  bij mijn vorige logje. Iets dat de woorden bril / flou / vriendschap zou gaan bevatten.

Aangekomen op de plaats met uitzicht op de boom op de helling met stal in de linkerhoek beneden keek ik heel goed, maar de boom was door het ochtendgrijs moeilijk waarneembaar. Ik nam mijn GSM met de standaardfotografie instellingen die ik ook de dagen voordien op dezelfde plaats op dezelfde tijd gebruikte en nam een foto.

 

Voila, deze artistieke foto draagt nu de titel “the glow of new snow (early in the morning)” .

Het heeft een beetje een black friday gevoel maar dan met een weekje vertraging.


30 reacties

The glow… (1)

of the first snow.

De titel van de foto krijg je dus door samenstelling van de hierboven geschreven woorden. The glow of the first snow.

Het is ondertussen mijn meest favoriete foto-onderwerp. De eenzame boom op de heuvel. Deze foto is deze ochtend genomen rond 7u30. Het laatste beetje sneeuw (eerste sneeuw van winter 2017-2018) ligt ondertussen nog op de velden.

Zelfde plaats, zelfde tijd maar een dagje vroeger. Ik sta altijd weer versteld van de impact van licht.

 

 


16 reacties

De ridderlijke kunstenaar.

Of is het de kunstige ridder(naar) ?

Heel af en toe passeert iets op je weg waar je naar staat te kijken en nadien denkt… hoe goed dat dit me overkwam. In mijn vorige schrijfseltje kon je al vaststellen dat ik wel wat afwandel samen met Keira. Vorige week was dus novemberverlofweek en ik nam twee dagen verlof om samen met de dochter thuis te zijn. Op dinsdagnamiddag waren we genoeg thuis geweest (dixit de dochter) en maakte ik een uitstapje met de dochter en de hond. Aangezien de dochter mocht kiezen gingen we op wandel met de wagen, want het is toch zo saai om altijd weer in de buurt te wandelen. We eindigden in één van de mooiste plekjes van het pajottenland (althans voor zover onze kennis nu reikt) en wandelden door de heuvelachtige bostuin.

 

Heel even noem ik mezelf kunstenaar/ridder en titel bij deze het bovenstaande werkje als : Keira the knight(ley) au chateau de Gaesbeque.

Het moet je maar overkomen dat je een uitsteller bent zoals de schrijver van dit logje. Mijn petekind werd eind maart dit jaar 12. Toen dacht ik hem een schitterend cadeau te geven in de vorm van een dagje weg. Het oorspronkelijke idee was een dagje Parijs of Londen, een jongen wordt immers maar één keer in zijn leven 12 niet waar ? Het realiseren van het cadeau liet op zich wachten en dus nam ik gisteren de koe bij de horens. De keuze was aan hem, en na overlopen van zijn ganse bucketlist (ahum, ik somde alle opties op) kwamen we uit bij het woord kasteel of burcht. Ik dacht dadelijk aan Godfried van Bouillon, de opperridder wat mij betreft. Maar dat bleek voor hem iets te ver wegens niet (in tegenstelling tot de dochter) graag in de auto zitten. Het kasteel van Beersel deden we al eens samen dus stelde ik dan maar het kasteel van Gaasbeek voor.

Het kasteel was dus ook open. Hoera ! Bij het binnengaan bleek dat de tentoonstelling the artist/knight zijn laatste weekend in ging. Voor het petekind niet direct een voltreffer (het the artist gedeelte), maar het spelletje dat er bij geleverd werd maakte het bezoek ook voor hem leuk denk ik, want dat kreeg net iets meer aandacht dan het kasteel zelf. Voor mezelf was het een meevaller van jewelste. Ik betaalde de prijs van een toegangsticket voor een volwassene (12euro) plus 50cent (niet de ridderlijke zanger) en kreeg daarvoor zowaar ook een boekje dat ze voordien verkochten aan €24,95. Kinderen beneden 18jaar betalen zowaar €2 voor de toegang. What a deal ! Op die manier kon er na het kasteelbezoek nog een dinner in Halle van mijn rekening verdwijnen.

Aangezien ik het kasteel vroeger al eens bezocht, had ik nu des te meer tijd voor de tentoonstelling. Ik stond oog in oog met kunstwerken van grootmeesters. Ik keek vier minuten lang naar Marina Abramovic en werd toen aan de mouw getrokken door mijn petekind om verder te gaan. Via Yoko Ono en Jan Fabre kwam ik ook nog voorbij Damien Hirst.

Kijk, ik geef zeer zelden tips, maar als je op een zondagse novembernamiddag niet weet wat doen en al graag eens het verleden induikt vergezeld van hedendaagse kunst, dan kan ik je een bezoek aan het kasteel van Gaasbeek en zijn bostuin alvast aanraden. Het is de allerlaatse dag van de tentoonstelling, maw je krijgt er waarschijnlijk ook een boekje bij voor 50cent extra. Een beetje boekenbeurs in miniatuur.

 

copyright Fabien Mérelle

 

PS : Voor de kortrijkzanen/Vlamingen onder ons, ook James Ensor was present op de tentoonstelling met een werkje rond de slag der Guldensporen.

 

 


9 reacties

Verstilling.

1 November.

De foto maakte ik gisterochtend op mijn dagelijkse wandeling met Keira. Toen dacht ik nog even aan haar. Aan hoe het vroeger was maar vooral aan hoe ze na de diagnose dapper verder streed tegen een duivel die ze niet kon verslaan. Het doet me elke dag weer pijn en het woord jongdementie (Alzheimer) zal nooit meer hetzelfde zijn. Dat woord snijdt dieper in mijn ziel dan ooit iemand zal snappen. RIP mama. En doe ginderboven van mij vooral de groeten aan je ouders, mijn “meter en peter”. Voor de jeugd die ze mij in aanvulling van mijn echte thuis gaven. De bonus-thuis die ik elke keer weer, als ik een neef of een nicht ontmoet waar ik bij hen mee opgroeide, harder waardeer.

 

2 November.

Deze foto maakte ik eerder op de week. Eveneens op mijn dagelijkse ochtendwandeling met Keira. Toen dacht ik aan hem. Aan hoe het niet eenvoudig is om “alleen” te zijn. Maar dat hij er goed doorheen kwam en sterk genoeg is gebleven om door te gaan. Dat hij dat heel goed doet. Dat mijn respect voor hem alleen nog groter werd. Ik snap ook wel dat je als lezer niet zomaar de basissymboliek van die foto kunt vatten. Heel misschien, als je geheugen echt heel goed is en je hier al sinds het begin mee leest en je oog er dan nog op viel, snap je het wel. Maar ooit bestond die boom uit twee delen die elk in de grond wortelden maar toch zo dicht bij elkaar stonden. Ik vond dat prachtig mooi. “A landmark” zoals ze zeggen. De tweede sneuvelde en is ondertussen helemaal opgeruimd. Maar de andere helft staat er dus nog. Na 1 november komt 2 november en gaat het leven terug door (maar niet noodzakelijk als voordien).

 

Eigenlijk was ik niet van plan op deze dag der stilte en herdenking iets te schrijven. Maar kijk, het overkomt me wel eens dat een snaar aangeraakt wordt door een ander en het geluid dat er uit voorkomt me raakt. Het gebeurt even zo vele, en eigenlijk veel veel meerdere, keren dat dat niet het geval is. Weet je, terwijl ik dit aan het typen ben denk ik, zou ik niet beter gewoon in de zetel gaan zitten en naar buiten kijken ? Verstilling. Niet meer maar minder. Ik laat het weer even bezinken. Er wordt al zo veel “de wereld in gegooid” elke dag. “Het” hoefde vroeger al niet zo voor mij, maar tegenwoordig hoeft “het” allemaal nog wat minder. Persoonlijke verstilling, ik kan er wel mee leven.

Dat dit logje er alsnog kwam is een gevolg van een facebookpost van Joost. Hij bracht naast mooie tekst vooral een mooi liedje. Ik kende het niet omdat ik weinig muziek luister, verstilling weet je wel. En als ik luister dan leg ik vooral op wat ik al ken. Maar kijk, naar deze song luisterde ik wel, en was direct fan/in de ban. De extended version scherpt de geest (vind ik). Het past bij deze dag.

 

 

 

 

 


10 reacties

Geen katje om zonder …

(05.49) Uit mijn hersenpan duikt een duiveltje naar beneden om even aan mijn pijama te trekken en aan te geven dat het over en out is met dromen. Dat aan de pijama trekken (g/h)eeft (on)gewenste (neven)effecten en een kleine glimlach verschijnt op mijn gezicht omdat de boze droom verdween als sneeuw voor de zon. (05:51) Grotendeels wakker stel ik vast dat het goed is dat het dromen stopte, het was toch niet van jedadde. Weeral eens niet op tijd de leerstof gestudeerd hebben en naar het examen moeten is hemeltergend. (05.53) Ik blijf nog even liggen want het klokje liet nog niet van zich horen. (06.00) Verdemme zeg, is het nu echt al tijd om op te staan ?

(06.49) Uit de krant springt een artikel (eigenlijk twee) naar voor dat ik niet kan negeren. Het is gewoon sterker dan mezelf.

 

(07.49) Uit de badkamer duikt een duiveltje naar beneden en stormt als een wervelwind van living naar eetkamer en terug. “Klaar om te vertrekken papa” is het officiële sein dat de werkdag begint. Elke dag breng ik haar naar school en speelt het zelfde scenario zich af. Ze staat als eerste aan de auto. Ik open vanop afstand de deuren en zij duikt als een bezeten duiveltje de auto in, helemaal klaar voor een dag onder vriendinnen. Enkel de lessen en de leraars zijn er (denk ik) meestal te veel aan. Na de duikvlucht in de auto speelt zich hetzelfde ritueel af. ’s Morgens is de tijd van de rit te beperkt om de vake-disconnecteert-zijn-telefoon-en-dochter-verbindt-de-hare efficiënt te houden en dus gebeurt dit : zij haalt mijn CD uit de lader en vervangt die door die van haar. Deze week was die van mij steevast Rhytm Nation 1814 van nipplegate-artist Janet Jackson. De CD dateert van het jaar 1989 toen ik de middelbare school achter me liet en verder trok op het pad van de persoonlijke verlichting/verrijking. Die van haar is altijd weer 1989 (het geboortejaar) van Taylor Swift. Dat de krant deze connectie op één enkel blad brengt (de naakte Swift en de nippelende Janet) is te veel van het goede voor een verbindende (analytische) geest als die van mij.

Vandaag sluit ik af met de song die ik sinds 1989 (en als mijn CD in de lader mag vertoeven) een echte topper v(i/o)nd :