bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


27 reacties

Nut(s).

Vrijdag 14 februari. Tot drie weken geleden zou dit nog een titel in de vorm van TGIF met zich meegebracht hebben. Maar ondertussen ben ik dus in mijn tweede week “werkloosheid”, en het enige dat ik vandaag kon bedenken was, verdemme, alweer vrijdag? Time flies.

Op het einde van week twee stel ik vast dat mijn hoofd en lijf in harmonie zijn met “daarbuiten”. Net als daarbuiten raas ik door de dag met af en toe een windstil moment. Dan val ik even helemaal stil en slaat god weet wat juist toe. Het voelt allemaal een beetje aan als een wispelturige storm. Damage control is na twee weken nog altijd de leuze.

Heel af en toe komt even een moment van bezinning op mijn pad en denk ik na over hoe het verder moet. In dat kader las ik een tijdje terug een logje dat wel iets triggerde. Ik maakte zelfs een screenshot van het stukje dat me even of my feet blaasde.

Sorry, zomaar pikken zonder brondvermelding: foei ! Dus als je het origineel zoekt dan kun je het vinden op de blog van Loes: https://loessoep.wordpress.com/ En dus even voor mezelf: wat is dat toch met geld (verdienen)?

Voor deze valentijnvrijdag lanceer ik zomaar een niet geheel passend stukje poezie met als titel “sokkel”. Het komt uit “het water is heerlijk”. De tekststructuur is wel licht aangepast.

er zijn geen sokkels / alles is verbeelding 

ik sta onder de wolken

ze staan stil of ze drijven / dat wil ik ook / niet weten

en stilstaan of drijven

het leven is mooi 

Ik denk dat ik me vandaag, in tegenstelling tot de andere 9 niet officieel aan het werk zijnde dagen, eens totaal nutteloos ga gedragen. Dat mag immers. En als ik commentaar krijg verwijs ik naar de titel van dit logje en zeg er dan bij dat Matroos Beek de trigger was. Die impuls vind je hier: het nut van het nutteloze.

 


32 reacties

T-bunny.

Zaterdag 1 februari 2020. 13u13. Da ladies of da house “Bentenge” zijn zonet de auto ingestapt voor wat shopping en ik plaatste mezelf achter de PC. Het vinden van de toetsen en het bijhorende typen verlopen net iets moeilijker dan normaal wegens het niet gebruiken van mijn (althans de laatste jaren) standaard PC. Dat geef ik hier dus even “for the record” mee.

Dat niet aan mijn standaard PC zitten startte op donderdagochtend 30 januari. Toen keek ik ’s ochtends tussen 6u45 en 7u25 naar de start van de wedstrijd tussen mijn twee tennisfavorietes. Aan de ene kant van het net de immer sympathieke “tennisdwerg” Simona Halep en aan de andere kant de bruinogige langbenige gazelle Muguruza. Ik wist echt niet wie ik wou zien winnen en verliet hen na set één en trok werkwaarts. Die inspanning had ik me beter kunnen besparen aangezien die dag het al ingezette eindspel effectief zijn beslag kreeg. Prachtige klassieke verwoording vind ik. Om een complex en ingrijpend verhaal kort te houden: ik ben sinds vandaag 1 februari (mijn 49ste verjaardag) even niet meer “aan het werk” na het stoppen van de samenwerking na onderling overleg met mijn ex-werkgever.

Vandaag zaterdag keek ik dus naar de finale van de dames op de Australian Open. Aan de ene kant van het net de verrassende Barty-klopster Kenin. Verrassend want Barty is immers naast Australische vooral de huidige nummer 1 van de wereldranglijst. Toen ik las dat Sofia Kenin naar de finale ging dacht ik bij mezelf: “welk knin is me dat?” Voor zij die de Fakta&opgelet nooit nakeken wil ik een klein intermezzo plaatsen: ik ben van afkomst West-Vlaming. Geboren in Kortrijk en “getogen” in Marke en Wevelgem. De meer rurale gebieden van West-Vlaanderen. Knin’s zijn er schering en inslag. Mijn vader kweekte ze zelf en ik mocht naast het eten geven ervan ook regelmatig getuige zijn van de geslachte versie ervan. Ik geef nog een lichte tip: T in de titel staat voor tennis en wat erna komt is een Engelse term voor knin.

Dit gezegd zijnde speelde Kenin (da T-Bunny) vandaag dus de finale tegen Garbine Muguruza. Garbine is mijn tennismuze. Bruine ogen en lichamelijke “gratie” in overschot. Ooit nummer 1 van de wereld maar helaas ook gezegend met een iets te zwakke mentale weerbaarheid. Aan de andere kant van het net stond een geconcentreerd huppelkonijn. Man wat kan die Sofia Kenin tennissen ! Ik heb er van genoten. Het knin is een terechte Australian Open winnares.

Voila, dit wou ik jullie op een regenachtige eerste februari vooral niet nalaten mee te delen. Waar dient een blog anders voor ? 🙂


20 reacties

Fired sky.

It is that time of the year again. When the short days of winter are slowly left behind and the light comes back into our lives. Ieder jaar opnieuw krijgt dat gevoel ten huize hier vorm door een evenement dat plaats vindt hartje zomer aan het andere uiteinde van onze moeder aarde.

De kwalificaties, die deze keer gepaard gingen met een niet onbelangrijke extrasportieve topic, liggen achter ons. Vanaf morgen begint het echte werk. Bij de mannen is enkel onze nationale nummer één aanwezig op de hoofdtabel wegens rechtstreeks geplaatst. Bij de vrouwen zijn ze met 4. Voor de eerste keer verschijnt Greet Minnen op de hoofdtabel van een grand slam. Morgen speelt ze na Alison Van Uytvanck op Court 14 tegen Aliaksandra Sasnovich die een twintigtal plaatsen hoger staat op de wereldranglijst. Ik ben benieuwd. Thumbs up want het is altijd leuker naar een wedstrijd met een landgenote te kijken dan naar eentje zonder. En toen dacht ik nog even na over onze Noorderburen. Hun beste speelster staat volgens mij hoger genoteerd dan “onze” Elise en zal dus zonder twijfel wel van de partij zijn. De tweede in rij Arantxa Rus is volgens mij ook van de partij. Verder niemand bij mijn weten.

Maar goed, terwijl ik persoonlijk uitkijk naar het tennissende miljoenencircus, staat of ondertussen alweer stond op sommige plaatsen wegens overvloedige regen, een groot deel van het land in brand. Ik plaats hier even een berichtje…

En vergelijk het bijhorende beeldje even met een beeldje dat ik zelf maakte op een vergelijkbaar moment aan de andere kant van de wereld.

Wat betreft dat omkeren van de tendens die heet global warming: ik heb er niet veel vertrouwen in. Een persoonlijk lakmoesproefje zie je op het beeldje hierboven. Het is maar op het moment dat het aantal strepen in de lucht begint te minderen dat we mogelijks een lichte turnaround krijgen wegens een wijzigend gedrag of all of us. Ik denk dat er nog een heel lange weg te gaan is.


34 reacties

G-NL-land.

2020 ! Naar het schijnt moeten we er dees jaar echt wel een lap op geven want dit komt maar één keer in de honderd (en één) jaar voor. 2020 is dus “mijn” moment in de betreffende rij. Voor mijn dochter komt dat moment normaal gezien nooit. En 2121 : over deze versie kunnen we lang debatteren, maar mijn persoonlijke visie op de wereld als de tendens van nu verder gaat… hmmmm. Overbevolkt met te weinig groen en grondstoffen. Dat klinkt als Game of Thrones maar dan met veel gevaarlijkere wapens.

De krant sloeg ik gisteren over maar vandaag brengt mijn favoriete krant weer heel wat nieuws. Naast al dat nieuws heeft de krant ook een gidsrubriek voor mijn hart en hoofd. Die brengt stukjes rond cultuur&media&wetenschap. Naar slechte gewoonte breng ik zomaar een copie van een stuk eruit.

Laat me toe even in te zoomen. En dat doe ik dus speciaal voor mijn Noorderburen die hier al eens komen lezen. Want er was ooit eens een land dat gidsland werd genoemd. Een perfect land dus voor de rubriek uw gids (voor hart en hoofd). En kijk eens aan, op 3 januari komt het land dan ook aan bod in mijn krant. Want blijkbaar heeft Nederland voor het verbeteren van zijn internationale communicatie een nieuw logo bedacht !

Aangezien ik dan toch aan het lezen was “geslagen” nam ik ook maar even het artikel ernaast door. Omdat ik visueel ingesteld ben bekeek ik uiteraard eerst even de prentjes omdat dat nu eenmaal zo werkt. Als de prentjes echt niet leuk zijn heeft het geen nut om de tekstballonekes te lezen vind ik. Maar kijk, de prentjes triggerden net voldoende en dus las ik het artikel. Ik onthou vooral dat de vieze boekjes de strijd grotendeels verloren van de videotheek en de dvd en helemaal verdwenen toen het internet opdook. De laatste zin uit het artikel leert dat het het einde was van een tijd waarin je moest fluisteren om aan je “gerief” te geraken: voortaan gingen geduld en porno niet langer samen. Ik kan me er vaag iets bij inbeelden/herinneren.

Eindigen moet je op een hoogtepunt doen schijnt het. Dus verlaat ik dit logje met een extra infootje voor mijn Noorderburen. Dat staat hierboven te lezen. Niet dat we er eigenlijk fier op kunnen zijn, maar heel lang geleden waren wij Vlamingen “gidsland”. Al was het dan vooral met niet progressieve pornomagazines.