bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


13 reacties

O…8 to C…15 .

Het kleine scherm. Steeds kleiner.

In den goede oude tijd ging ik regelmatig naar de film. Op het grote scherm. Ondertussen kijk ik doorgaans enkel nog film, op een uitzondering na, op het kleine scherm aka televisie. Maar heel af en toe kijk ik ook al eens film(pje)s op het nog kleinere scherm van de tablet. En sinds even is de slag van de molen compleet. Ik kijk al filmpjes op mijn gsm. Filmpjes is hier het brede spectrum. Gaande van reclames tot clips tot kortfilms. Maar langer dan 15 minuten op mijn gsm bewegend beeld kijken, daar ben ik nog niet aan toe. Vandaar dat ik zo langzamerhand overweeg om eens te vragen aan filmmakers dat ze “executive” versies maken van hun films. Dat zou een hoop schelen.

Gebaseerd op een artikel in mijn krant deze week over de Ocean’s Eleven female version film zou dat in heel wat gevallen best mogelijk zijn.

Het stukje zet me wel even aan het denken. In de originele Ocean’s Eleven film was de enige vrouw tussen al die macho dieven mijn favoriete actrice JR. Wie zou nu de bink zijn tussen al dat vrouwelijk dieveggeschoon ? Welke man breekt die overvloed aan dievegge’s visueel ? De titel van het krantenartikel is wat speciaal en de recensie belooft niet echt veel goeds. Het zal vooral een bling-bling spektakel zijn denk ik. Vandaar dat ik denk dat een executive versie van deze film, zeg maar zo’n 8 tot 15 minuten mij  heel goed zou liggen. Van die kort maar krachtig versie mag de helft van de aandacht gerust naar Anne Hathaway gaan. Ik hou immers van haar gulle lach en bruine ogen.

De promotie van de film zelf loopt ondertussen gesmeerd las ik vandaag in de kleine parade (zeg maar de executive vice-president versie) van mijn krant.

Zo. TGIF. Let the weekend be sunny and funny.

Advertenties


11 reacties

RG18 #end(ed)

Maandagavond 11 juni. Roland Garros zit er al een ganse dag op ! Uitkijken naar de wereldbeker voetbal die eind deze week start. Toch is RG net iets meer dan de komende wereldbeker “mijn” sportevent.

Om dat begrijpend uit te leggen ga ik even terug in de tijd. Mijn eerste herinnering aan sport buiten school : basketbal. In mijn geheugen vond dat plaats in het eerste middelbaar, met andere woorden het jaar 1983. Dat hield ik bij mijn weten niet lang vol. Ik was klein van gestalte  en al die regeltjes waren van het goede te veel. Daarna ging ik even competitiezwemmen, maar ook dat was geen suck-6. Ik leerde er wel zwemmen maar vond het (net als basketbal) maar niks. En dus deed ik daarna wat (bijna) elke jongen graag doet. Voetbal.

Voetballen deed ik wel graag. De training was wat het moest zijn : hard, inspannend maar ook bij momenten zeer aangenaam. Mijn niveau was te laag. Vooral letterlijk wegens trage groei in vergelijking met anderen en dat maakte dat ik doorgaans in het B-elftal mocht meedoen en per uitzondering eens in het eerste. Voetballen in clubverband deed ik van 1983 tot 1987. In 1987 leerde ik op eigen houtje tennis spelen door elke zaterdagmorgen met de fiets van Marke naar Kuurne (TC D’Hoeve) te peddelen met mijn jeugdvriend. Ik liet het voetbal voor wat het was en sloeg balletjes op “gravel” en deed dat zeer graag. Ik was dan ook helemaal into Roland Garros.

Tijdens de RG2018 veertiendaagse keek ik soms ganse wedstrijden, soms stukken, … Maar wat ik dus voorbij zag komen : Goffin-Haase, GarciaLopez-Wawrinka, Pliskova-Williams, Bhambri-Bemelmans, Makarova-Strycova, Goerges-VanUytvanck, Buzarnescu-Svitolina, Goffin-Monfils, Gavrilova-Mertens, Keys-Buzarnescu, Goffin-Cecchinato, Muguruza-Sharapova, Halep-Kerber, Cilic-DelPotro, Nadal-DelPotro, Halep-Stevens, Nadal-Thiem.

Wat me bijbleef ? 1) De catsuit van Serena Williams. Ik zat er even bij te kijken, zeker toen ze in haar wedstrijd tegen Pliskova een dropbal aan het net ging halen en er juist niet bij kon. Waardoor ze onderuit ging en op haar derrière op het gravel neerzakte. Het was echt geen zicht. Maar respect dat ze het aandurft. 2) Bemelmans die een plezier was om naar te kijken. 3) Dat het aantal dames met Oost-Europees aanvoelende namen niet te tellen is. Dat de meeste van die dames slank tot mager zijn met lange benen. 4) Dat Goffin het leven even zuur werd gemaakt door die arrogante Fransman maar dat niet aan zijn hart liet komen en hem stoïcijns het tornooit uit flikkerde. Well done David ! 5) Dat Mertens goed op weg is. 6) Dat de mij tot dit tornooi onbekende Buzarnescu alle regels van het welvoeglijke vrouwentennis tart en mogelijks (volgens mijn inschatting) bh-loos staat te tennissen. 7) Dat Cecchinato niet te schatten is. Deftig goed tennissen en ook nog wat dropballen te pas en te (on)pas de wereld insturen. Wat een lefgozer en gewoonweg te sterk voor David.  8) Dat Sharapova aan het beteren is maar nooit meer de top zal halen. 9) Dat Nadal niet te schatten is. 10) Dat ze er eindelijk in slaagde !

 

Ja, op zaterdag keek ik dus naar de vrouwenfinale. Ik schreef hier al eens dat ik niet aan idoolachtig gedoe ben. Dus heb ik niet echt favorieten of idolen onder de tennissers of tennissters (dedjuu, ik had even een spellingsprobleem). Is het nu tennis-ter of tennis-ster ? Enfin, aangezien de vrouwelijke tennis spelers allemaal sterren zijn… In de jaren van Justine&Kim had ik een zwak voor het frêle prachtig tennis spelende Waalse tennismeisje. De ijver en inzet waarmee ze haar droom na joeg en die in 2003 (haar eerste Grandslamtitel was op het heilige gravel van Roland Garros) realiseerde zoals ze haar veel te vroeg gestorven moeder beloofde maakt mijn hart nog altijd sneller slaan. En kijk, dit jaar was ik ook blij als een kind. Al sinds ik haar driftig voor de eerste keer over het veld zag lopen ben ik een fan van haar. Ze deed me toen direct aan Henin denken. OP zaterdag dacht ik na set 1 dat het alweer niet ging lukken. Maar haar bezetenheid en gedrevenheid brachten haar terug ind e wedstrijd die ze uiteindelijk won. Wat was ik blij voor haar. Halep(je) you rock ! En laat nu net Justine Henin haar idool zijn. Mooier kan het niet worden.

 


17 reacties

Suck-6-en.

De inleiding tot het komt is bij momenten zo inspannend dat er nadien mogelijks onvoldoende jus over blijft om nog scherp uit de hoek te komen. Dat maakt dat het voorspel (regelmatig) interessanter is dan het echte werk en je een beetje op je honger blijft zitten na afloop. Tot zover wat ik te zeggen heb over de titel. Al mijn energie ging mogelijks daar aan op zodat wat nu komt euhm… suckt.

Voor mijn vorige logje had ik de inspiratie gevonden op een ander omdat ze een vraag stelde waar ik over nadacht. Deze ochtend bedacht ik dus, waarom niet nog even lui zijn ? Ik nam me voor dat als de #BBC topic van vandaag vrijdag interessant was daarmee direct ook vastlag waar mijn brein even over mocht gaan stormen. En kijk, ik verwijs even naar haar logje : BBC8byLiquidSkies.

“Successes” dus. Van het voorbije halfjaar aangezien de Boho Berry Challenge een mid-year review is. Mijn eerste succes van het jaar 2018 :  47-74 . Helaas ben ik karakterieel niet sterk genoeg en is dat suc6 wat aan het “verwateren” aka vervetten. Minstens 3kg werk aan de winkel dus (wat dat betreft).

Op zich denk ik dat ik vorige en deze week een klein suck-6-je boekte dat nog wat moet groeien vooraleer ik kan oogsten. Gezien het suckdingetje in de werksfeer ligt kan ik er niet zo veel over kwijt. Het is op zich ook geen positief gebeuren maar kan er wel naar toe groeien. Als ik het voldoende blijf stimuleren kan het me mogelijks zelfs terug brengen naar een punt dat ik zo’n 5 jaar geleden al eens bereikte. Toen vond ik dat “punt” best wel een doorbraak ! Het was een soort onthechting van via mijn jeugd en aanverwanten “opgelegd” en “conformistisch” gedrag. Bij de overgang van mei naar juni 2013 ging ik in het rood. Het eerste resultaat was een bezinningsperiode. De verdere uitkomst een onthechting.

Maar nu, vijf jaar later, stel ik vast dat de “mallemolen” me sneller terug opslokte dan ik dacht. Voor ik het wist (doorhad) zat ik terug in een flow die me meesleurde en liet genieten maar evenzeer leegzoog. Dat merk ik nu pas. Hoe leeg mijn (professionele) energievat is. De voorbije week gaf ik wat tegengas. Benieuwd waar het me gaat brengen. Ik durf die eerste stap een suck-6 noemen. Of dat zo blijft zal de toekomst uitwijzen.

 


15 reacties

#BBC

Op een zonnige zondagnamiddag zat ik binnen in huis wat logjes te lezen… Vanuit de zetel, waar de oudste “mijner” dames ligt, weerklinkt een zachte ademhaling. Dat wijst op slapen. Zo hoort het ook na een we-vliegen-er-in-van-zaterdagochtend-tot-zondagmiddag weekend. Uit de hondenmand klinkt helemaal niets. Onze hond, de jongste “mijner” dames, is zo uitgeteld als een hond zijn kan. Hopelijk zit de dochter, de tweede oudste mijner dames (de kat is dus net iets jonger), aan haar bureautje niet te soezen maar wat te studeren.

Zelf las ik zonet wat blogjes. De titel leen ik van de dame die helemaal niet de term “mijner” draagt, maar die ik ondertussen blogsgewijs volg van voor ik zelf een blog heb. Ik mag haar, al ken ik haar niet echt. Maar in haar logje van “vandaag” stelt ze dus een interessante vraag : “Hebben jullie zo één moment dat er bovenuit springt wanneer jullie terugdenken aan de eerste helft van dit jaar?”

Ondertussen zijn we alweer woensdagavond. De tijd vliegt. De vraag kwam af en toe terug naar boven. Ze maalde door mijn hoofd, draaide rondjes als zot. En toch kwam er niets. Toen ik deze morgen met de hond op wandel was dacht ik… dit kwam best wel dicht in de buurt. Het is bovendien een vorm van recycleren. Er is al genoeg afval.

En… Heb jij zo één moment dat er bovenuit springt wanneer je terugdenkt aan de eerste helft van dit jaar?


8 reacties

RG18.

Het moment van mijn sportjaar. De wereldbeker voetbal, al is die slecht elke vier jaar, verzinkt in het niets in vergelijking met het tennistornooi der tennistornooien. Sinds enkele dagen is RG18 de meest bezochte website opd e PC waarop ik nu tokkel.

Ik ga er in tegenstelling tot anders niet op in, op de volgende foto na. Ik keek dus Nadal, je weet wel ’s werelds beste gravel speler en een echte “tik-nerveu” man als hij moet serveren. En nu merkte ik op dat hij hetzelfde soms doet als hij moet ontvangen bij de service. Anyway. Een beeldje dus van Nadal op een ander tornooi in vroegere tijden :

Kijk eens goed… valt er iets op ?

Indien niet, raad ik je aan eens een wedstrijd van Nadal te bekijken. Het viel zo hard op toen ik het bekeek dat het iets magisch kreeg.


14 reacties

My kind of girl.

15. Dat is de bovengrens denk ik. Even later is het al terug gebracht tot 8 .

Na het schrijven van dit stukje en het publiceren er van zit ik aan 7. Dat heb je dus met concepten. Ze stapelen zich op zonder dat je er erg in hebt en daardoor loop je met die dingen gewoon achter de feiten aan. Want ondertussen zit het er alweer even op en toch stond er nog een basislink in een conceptlogje. Dat haal ik vandaag dan maar even in, want waar dienen vrijdagen anders voor (dan om wat achterstand in te halen) ?

Of het nu Oscars zijn of palmen, geen van beide volg ik wegens te ver van mijn bed en een gebrek aan “verbinding” met de huidige films. Dus geen idee wie meedeed voor welke prijs in welke categorie. En beats me… wie met de gouden palm(en) huiswaarts ging. Als je dat echt wil weten vind je dat hier.

Wat ik er zelf van zag : rode loper foto’s en hier en daar wat info over films en dat er ook een Belg mee deed (link) die dan nog een gouden camera won. Op zich lijkt me dat leuker dan een gouden palm gezien het volume. Wat ik ook vooral meeneem is het fragment van een afsluitende speech dat tijdens het journaal aan bod kwam. Een vrouw met (veel) durf.

 

 

Asia Argento was een mij onbekende actrice. En mogelijks blijft ze dat filmsgewijs ook. Maar tonnen respect voor wat ze bracht. Ze durfde het dus aan om filmfestival van Cannes Weinstein’s beschermde hunting ground te noemen.

Op Cannes waren er ook een paar mij wel bekende actrices. Waaronder “eentje” die me van mijn sokken blies de eerste keer dat ik ze bewust aan het werk zag. En dat in een film met Meg Ryan dan nog ! Blijkbaar was mijn eerste keer met haar veel vroeger, namelijk in Panic Room. Maar ik denk dat ik toen te veel aan het nagelbijten was (van suspense) om haar op te merken. Nu ja, ze was toen ook maar 12 jaar oud dacht ik. De titel van dit logje is mogelijks wat ver gezocht. Maar het was mijn bedenking toen ik dit (link) las.

 

Een vorm van feminisme “light” denk ik dan.  N’est-ce pas Kathleen ?

 


14 reacties

@the age of 47

The morning sun touched lightly on
The eyes of Ben Tenge
In a grey industrial workspace
In a grey industrial town

At the age of fourty-seven
He realised he’d never ride
Through Paris in a sports car
With the warm wind in his hair

So he let the phone keep ringing
And he sat there softly singing

And there are, oh, so many ways
For him to spend the working day

At the age of fourty-seven
he knew he would never reach
the working level of his dreams