bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


14 reacties

He has a dream…

that one day…

 

Ik zit even op mijn vingers te tellen… en stel vast dat het ondertussen meer dan drie jaar geleden is dat ik een serieuse klap incasseerde. Yep, augustus 2012 kenmerkte zich door een werkgever die me na vijf en een half jaar vertelde dat hij niet langer van mijn diensten en competenties (of vooral het ontbreken van enkele veronderstel ik) gebruik wou maken. Nu ja, eigenlijk is dat niet helemaal juist, mijn werkgever wou dat wel nog maar aan een gereduceerd loon. Ik heb daar vriendelijk nee tegen gezegd, gezien mijn loon toen al (volgens mij) ver van overdreven was, al zeker niet in vergelijking met een aantal beter in de omgang liggende “hotshots”.

Na dat ontslag slenterde ik wat door het leven en vier maand later vond ik een alternatief dat er uiteindelijk geen bleek te zijn waardoor ik eind juni 2013 alweer aan de rand van de economische mallemolen stond. Daar ben ik bewust even blijven staan. Vanuit een andere bril keek ik toen naar de wereld rondom mij. Slow living was een term die mogelijks op die periode kan gekleefd worden.

De persoon waarvoor ik de titel neerschreef kende ik al langer, maar toen ik tijd had om trager door het leven te gaan kwam ik zijn gedachtegoed en hemzelf al wat meer tegen. We hadden eens een heel fijne babbel toen ik, en hij dus ook, terugspoorde van Brussel. Sindsdien volg ik vanop afstand wat hij doet en hoe begeesterd hij blijft vechten voor een andere wereld. Het siert hem.

Wat mezelf betreft merk ik dat ik ondertussen weer helemaal aan het opgaan ben in dat rad der ratten. Jezelf bewijzen, zin geven door mee te draaien in een molentje dat “nergens” heen gaat, waar elke dag hetzelfde doel dient, namelijk meer dinero’s (en doorgaans leidend tot een algemeen minder gezonde leefwereld). Op dit moment zit ik dus te twijfelen tussen een bezoek aan een infomoment of een rustige familiezondag. Kiezen is verliezen, denk ik dan.

 

http://daaromwel.weebly.com/doel.html

 

 

 


22 reacties

Golddigging cowboys.

De helft van het plezier ligt in het voorspel, zegt men wel al eens, en kijk : voor spel was ik vroeger altijd wel te vinden.

Ik deed het graag en in de meeste versies ervan was ik best wel goed. Maar ja kijk, we zijn al een dagje ouder dus spelen we wat minder. Het is ondertussen allemaal een beetje plus sérieux geworden. Deze week heb ik mijn hoofd gebroken over hoe ik wat toevalligheid in dit logje kon steken. Want zeg nu zelf, als het ad random moet, dan zal het ad random zijn. The rules of the game are to be followed. Dus voor ik mijn archief in kon duiken op zoek naar een foto diepte ik ergens uit een kast een vergane glorie op :

20160207_102

Ik opende deze spelletjesbox van pandora en voelde hoe mijn jeugd met een zucht langs mijn wang gleed. Toen ik deze week bedacht hoe ik per toeval een foto ging selecteren dacht ik nog dat de roulette in deze koffer tot 42 ging, maar kijk, dat had ik dus even mis, want 36 was het hoogste cijfer dat er op te vinden is. Goed, dan komen de laatste 8 jaar van mijn leven niet in aanmerking voor deze ad random ronde, wat op zich niet erg is want de kans is 83% dat op dergelijke foto mijn dochter staat, en daar ga ik geen verhaaltjes rond verzinnen. Goed, ik gooide het balletje in het spel en kwam dus op dit uit :

20160207_03

Ja, als je goed kijkt zie je dus het cijfer 5. Yep, ik ga dus op zoek naar een vakantiekiekje uit het 5de levensjaar van Bentenge. Het volgende cijfertje dat uit de roulette kwam was een 9. Helaas pindakaas. Het jaar 1976 telt maar 7 vakantiekiekjes. Toen was less wel degelijk more en ging kwaliteit boven kwantiteit. Sorry meer slagzinnen kon ik niet verzinnen, de naakte waarheid is waarschijnlijk dat foto’s toen eerder duur waren en de hoeveelhied geld eerder beperkt. Opnieuw dan maar… 2 ! We have a winner.

Twee jonge cowboys, één rood gesjerpt en de ander groen gesjerpt, stapten overtuigd van hun kunnen de saloon binnen. Naast een attitude brachten ze ook vele dollars mee die ze hadden verdiend met hun schrandere geest. Overtuigd van hun kunnen daagden ze andere cowboys uit in een alles of niets pokerspel. Helaas voor de jonge cowboys rolden de teerlingen niet in hun voordeel en verspeelden ze in de saloon hun allerlaatste dollars. Ontgoocheld over hun eigen overmoed trokken ze westwaarts, de bergen in. Dagen zwerfden ze rond tot ze op een dag een bergrivier tegen kwamen waar in het water een lichte glinstering te zien was. Niet helemaal zeker of het geen fata morgana was stapten ze op het water af. Maar kijk, toch was daar tussen de stenen wat te zien. Ze keken elkaar aan en beseften dat de teerling misschien weer in hun voordeel rolde. Voorzichtig, elkaar niet aankijkend, kleedden ze zich uit, twijfelden even maar stapten dan gezwind in hun onderbroek en gewapend met een emmer het water in en hun gouden toekomst tegemoet.

20160207_01

 

 


33 reacties

Lap zeg, 17 !

Met de komst van de eerste sneeuw komt ook het eerste moment van bezinning. Al bezinnend typ ik doorgaans de grootste onzin op deze blog, dat zal in dit logje uiteraard helemaal anders zijn ! Niets dan zinvol samengebracht tekst speciaal voor een doordeweekse zondagavond.

Kijk eens aan, we zijn al twee weken ver in 2016 en toch staan mijn 2015 logjes nog altijd online. Bentenge, you lazy s(o/u)n of a bitch ! Maar vandaag maakte ik het eerste echte goede voornemen voor 2016. En omdat het zo’n schitterend voornemen is sleurde ik gelijk ook mijn dochter in mijn val mee. Voor de echtgenote hoeft dat niet, want die heeft andere katten/honden(*) te geselen.

(*) uiteraard mag u één van beide, beide of geen van beide schrappen

Deze morgen zat de dochter voor het scherm gekluisterd, best wel spannend, want die vliegtuigen vlogen recht op Pearl Harbour af en veel kans dat dit niet goed ging aflopen. Ik was helemaal mee. Plots “biepte” er iets. Ping of was het pong. King of was het kong ? Wat het ook was, het was alvast niet de telefoon van de piloot want hij bleef geconcentreerd op de vijand afvliegen om zijn bommen te droppen. Ondanks het buitengewoon spannende moment nam dochter haar telefoon en smste of snapchatte of messengerde een berichtje terug. En toen begon het me te dagen. De appel valt niet ver van de boom !

En dus is het bij deze formeel : vanaf nu blijft de smartfeun weg uit de TVarea. Multi-tasken is eigenlijk “surface”-tasken. Niets ten volle. Alles op een rappeke. Nu ja, ik doe alsof ik een “epiphany” had, maar niets van dat hoor. Ik las het op mijn smartige foon en dacht gelijk, verdemme zeg… ik ben verslaafd ! link de redactie

Enfin, kijk, even dacht ik eerst een aanvulling te schrijven op het logje van de opperblogger. Maar dit weekend leerde ik dat hij vanaf nu zijn logjes wat langer kan gaan uitspinnen of er wat meer van gaat maken, want hij heeft voor het schrijven van zijn meersterwerkjes gelijk een extra dagje aan het weekend toegevoegd. Of zou het zijn om nog wat meer naar zijn naakte medemensen te gaan kijken ? Wat het ook weze, ik besliste wijselijk om mijn in de steigers staande logje omtrent naakt gelijk in de prullenbak te deponeren.


20 reacties

Lucky (TP’s RFC2016#1)

La tristesse de janvier. De kerst- en eindejaarsperiode is iets waar ik eigenlijk nooit naar uitkijk, ondanks het feit dat ze meestal best meevalt en de verjaardagen bevat van de drie belangrijkste vrouwen in mijn leven. Ik strompelde 2015 uit en 2016 in. De donkerste dagen van het jaar vallen me deze keer nog een heel stuk moeilijker dan vorige jaren. En dus nam ik ter verstrooiing al twee maal, wat waarschijnlijk evenveel is als in gans 2015, een fotoalbum door. Ik keek mooie plaatjes uit een ver en nog veel verder verleden.

Terwijl ik door het tweede album bladerde riep ik Hanne toe: “Zeg eens een nummer tussen 1 en 42.” Ik weet niet hoe dat bij jullie gaat, maar bij ons is het resultaat dan altijd hetzelfde: ” Waarom ? ” was het niet echt onverwachte antwoord. “Zomaar zoeteke.” “Ok, 21 dan.” Ik bladerde even en stelde dan nog maar een vraag: “En nu nog een nummer tussen 1 en 3.” “Neem maar 3.” Nog voor ik het betreffende beeldje bekeken had veranderde ze van gedacht. “Nee vake, neem maar nummer 2.” Voila, ik nam dus ‘geblinddoekt’ een random foto uit mijn reisarchief. 

Het kort nadenken waarom ik die heb genomen ligt nu achter me en dus post ik de foto.

scan - kopie

En nu laat ik mijn verhaal of fantasie de vrije loop.

Lucky that my breasts are small and humble
So you don’t confuse them with mountains

De lift daalde neer en gezwind stapten we de warme vochtige lucht in. Zelfs op deze zonnige morgen hing de stad vol vreemde geuren. Als jongeman van 22 beleefde ik nog maar eens een coming more of age moment. Dit was mijn eerste echte “reis”. Voordien had ik wel al heel wat landen in gezinsverband bezocht, en een paar keer in groepsverband, maar dit was de eerste keer dat de grote grijze vogel me (samen met drie goede vrienden) urenlang meenam en me ergens dropte waar niets zou zijn als ik het me had voorgesteld. De warmte woog, het goud schitterde, de heiligenbeelden volgden elkaar in sneltempo op. Het eten, de geuren, de mensen, de drukte. Alles was anders.

En plots stapte zij mijn beeld binnen. Do you belief in love at first sight ? Vanaf dan liet mijn blik haar niet meer los. Als het enigzins kon stelde ik de lens af zodat ze in beeld meegenomen werd. Lucky that her breasts were/are small and humble ! But that did not stop me (from being confused and in love).

Voor de volledigheid geef ik nog eens het eerste ad random gekozen beeldje mee, namelijk nummer 21/3.

scan

Dank je Paul, alias Polleke, alias Thomas Pannenkoek voor de fotochallenge voor 2016. Ik streef naar een maandelijkse bijdrage.


20 reacties

Imaging

Een bos waardoor ik de bomen niet meer zie. Nee, beter, een oerwoud waar ik al eens de weg in kwijt raak. Na er even door te gaan zou ik zelfs durven zeggen een Amazonewoud.

Samen met mijn vader, dochter en vrouw liep ik net voor het afscheidsgebeuren nog eens door een Amazonewoud aan foto’s. Folders gevuld met honderden, zeg maar duizenden foto’s in digitale versie. Een soort visuele indigestie van vele jaren gezins- en familiegeluk. Onvoorstelbaar hoeveel digitale beelden ik sinds 2001 verzamelde.

Ergens tussen al die persoonlijke foto-archieven staat, niet toevallig onder de hoofdfolder “Bentenge”, een folder “fotografie”. In die folder prijken al even een paar fotografen waarvan ik al af en toe (ad random) een prachtig beeld opsla om later nog eens naar te kijken. De folder volgend op “Luc Dewaele” heet “Marc Lagrange”.  Als u het nieuws volgde dan weet u misschien ook dat Marc luttele dagen geleden, ongeveer gelijk met het moment dat mijn moeder dat deed, deze wereld verliet. Dat is geen goed nieuws. In tegenstelling tot mijn mama was Marc niet ziek. Hij was zelfs in de fleur van zijn carrière op zijn 59ste.  Om hem te eren, maar vooral omdat ik zo van zijn beelden hou, breng ik als eerste stap in 2016 een foto van zijn hand. Hij maakte schitterende beelden van wat misschien wel het mooiste op deze aarde is, namelijk de vrouw. Spreek me gerust tegen ik heb daar geen last van hoor. Bon, bij deze dus :

10313961_1080454805320027_473973182571460959_n

 

Ook voor de overgang 2015/2016 doe ik niet direct mee aan de “geplogendheden”. Ik doe dus niet aan goede voornemens, evenmin aan overzichtslijstjes, en eigenlijk ook niet aan “jaarovergangswensen”. Maar dat betekent niet dat ik niet, net als elke dag in 2015 en waarschijnlijk ook elke dag in 2016, de mensen die ik mag het beste toewens.

Maar kijk, één voornemen maak ik nu toch wel, en dat is volledig toe te schrijven aan de inspanning van Paul, alias Pol, alias Thomas, alias diene Pannenkoek uit Brugge. Hij schreef net voor de jaarwende een uitdaging neer die hij deze morgen openbaarde… en openbaringen gerelateerd aan fotografie, daar heb ik als aanhanger van het beeld een zwak voor. Dus count me in Polleke Pannenkoek !

Als lezer mag je dus minstens één keer in 2016 een reisfoto verwachten met wat onzinnige duiding. U bent gewaarschuwd.

 


28 reacties

2015… loopt op zijn laatste benen

Yep, de titel lijkt me ietwat een vreemde uitdrukking, maar dat zijn die dingen doorgaans altijd, een beetje vreemd uitgedrukt. Nu ja, voor de duidelijkheid en moest je het nog niet zo aan het beleven zijn: nog even en 2015 is voorbij. Voor zij die hier al even komen lezen weten dat ik aan het begin van een nieuw jaar de bezem door het oude haal.

Ik eindig 2015 zoals ik het begon, maar dan met één cijfer verschil. Dus, als u nog even wilt lezen wat ik in 2015 hier op deze blog achterliet, dan is het nu, of de komende 6 dagen, het moment. Vanaf 2 januari 2016 gaat 2015 het archief in en start ik met een nieuwe “lei”. Waarschijnlijk zal dat ook visueel alweer iets anders worden.

Heel af en toe denk ik wat Brubeck in een vorig blogleven ook dacht : Should I stay or should I go… Als u de link uit probeerde weet je dat Mr. B toen voor GO koos. Maar ondertussen is hij toch een stayer, zij het dan onder licht gewijzigde naam. Ik herneem even wat tekst uit een conceptlogje dat nog open stond. Jaja, ik ben dus ook al mijn concepten aan het verwijderen (verplaatsen naar de prullenbak). Maar het stukje dat ik al even geleden schreef herneem ik nu : Should I stay or should I go… vond ik een interessant logje, want het antwoord daarop weet ik heel zeker. Stay. Niet dat ik Brubeck STAY effectief aan wil raden, nee, maar ik heb er al een paar keer dicht bij gestaan, en toch blijf ik. Zelfs als de laatste lezer het hazepad kiest dan nog zal er hier af en toe een logje verschijnen. Want ik doe dit niet voor een ander, ik doe dit voor mezelf. Deze blog heeft ondertussen het nadeel dat er ook mensen meelezen die me kennen. Het gevolg daarvan is dat ik al twee keer overwoog een gloednieuwe te beginnen (en deze op te geven). Eentje waar niemand weet wie ik ben en ik dus kan schrijven wat in me opkomt. Nu eens fijngevoelig, dan weer grof. Want een mens is van alles wat. Maar dat doe ik niet, en ik ben dat niet van plan. Bentenge werd immers een deeltje van wie ik ben. “

Dus ben je hier uiteraard ook in 2016 welkom voor wat “Bentenge”. Of hier voor de jaarwende nog een logje verschijnt weet ik niet, maar moest dat niet het geval zijn:

aan al wie hier leest en passeert … alvast een fijn afscheid van 2015 en een spetterend begin van 2016.

Je las het eventueel al, maar gisteren maakte mijn moeke haar aardse cirkel rond. Dat betekent dat kerstavond en -dag, het familiefeest bij uitstek, de eerste zijn in mijn 44 levensjaren die ik beleef zonder de vrouw die aan de oorsprong lag van mijn leven hier. Ik hou er aan haar via een haar onbekende weg, deze blog startte immers toen haar geest al aan het verdwalen was in de nevelen die Alzheimer voortbrengt, toch nog even hulde te brengen. Ze heeft me, samen met mijn vake, vorm gegeven en alles gedaan om mijn groeicurve mogelijk te maken. Ik ben haar tot het einde van mijn dagen dankbaar voor haar/hun inspanning. Voltijds werken en een huishouden runnen, alle vrouwen (en sommige mannen) weten dat dat niet evident is. Zij deed het met de bravoure (en het temperament) die haar eigen was.

Mijn gedachten zijn nu echter vooral bij mijn vader, die het na 49 jaar aan haar zijde moeilijk heeft met het afscheid van zijn grote liefde. De laatste jaren waren niet evident, maar hij deed het toch maar. Al die jaren lag de last helemaal op zijn schouders en heeft hij die gedragen als de papa en echtgenoot die hij altijd al was. Zonder morren, plichtsbewust, misschien een beetje te. Hij is en blijft voor altijd een vader uit de duizend. En dat wou ik hier, op een plaats die hij bij mijn weten ook niet kent, toch even neerschrijven. Voor mezelf. Voor hem.

Dank je wel papa uit naam van mezelf, maar zonder twijfel ook uit naam van moeke.