bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


18 reacties

H(e)a(r)dline(r)

Om te starten geef ik gelijk een pluim aan mezelf, want deze keer staat de titel er helemaal eerst ! Proficiat to meeeee ! Mijn vingers gaan zo dadelijk weer verder typen, maar heel even wacht ik en geef je nog even de tijd om de titel op je te laten inwerken…

Voila, nu dat achter de rug is vlieg ik er weer in. Misschien toch even over de titel : hij is wat je zou kunnen noemen een “laagjestitel” door het aanbrengen van haakjes. In mijn hoofd combineert dit tot : headline / headliner / hardliner. Ik nip even van mijn Little Penguin, de chardonnay versie, en zet op de achtergrond een blogschrijvend stimulansje op :

 

Deze week verliet Leonard Cohen zijn en onze wereld. Ik nodig je echt uit om even naar de tekst van het bovenstaande liedje te luisteren. Ik ben niet echt een Leonard Cohen adept oftewel die-hard-fan, maar kan zijn muziek en teksten echt wel smaken. Bovendien was het volgens mensen die het kunnen weten een parel van een persoon(lijkheid). Het is ook niet toevallig dat de headline van deze blog van zijn hand is. Hij schreef immers gefileerde parels van teksten. Op de blog van Falderie staat eveneens een prachtig stukje muziek van hem. Mijn persoonlijke favoriet : waiting for the miracle.

Maar de headliner van deze week was niet Leonard, wel de strijd tussen Trump en de rest (waaronder Hillary Clinton). Ondertussen weten we allemaal hoe dat afliep. Hardliner Trump is dus de nieuwe president van de Verenigde Staten van Amerika. Of hij the miracle is waarop heel wat Amerikanen zitten te wachten is maar de vraag. Maar als je nu toch nog even de tekst van het eerste liedje van deze blog er bij neemt, dan zit daar met een beetje vrijheid van gebruik de reden in van de overwinning van Trump. Ik ga er van uit dat een deel van de Amerikanen “rang the bell” deed. En nu dus een beetje input aan de Clinton-gang : “‘Forget your perfect offering”, er zijn immers mensen die daar niet zoveel geloof aan hechten.

“There is a crack in everything, that’s how the light/dark gets in”.

 

 

 


23 reacties

Een beetje Suriname in Friesland.

wp_20161023_09_02_16_pro

De meeste blogs lijken langs geen kant (niet dat er meerdere kanten aan een blog zijn hoor, die heeft alleen een voorkant) meer op digitale dagboeken. Maar toch vind je hier en daar nog wel een blog die in die vorm verschijnt. Sommige huisvrouwen zijn immers nogal rebels en durven tegen de stroom ingaan ? En zo komt het dus dat ik regelmatig en met heel veel plezier de dagelijkse meemaakdingetjes lees van een Friese Surinaamse . Of moet dat omgekeerd, namelijk een Surinaamse Friese ? Whatever denk ik, het is boven alles een fijne en rebelse huisvrouw (het “fijn” is op basis van haar dagboekschrijfsels).

wp_20160919_07_26_29_pro

En kijk, deze keer bedacht ik dus de titel voor ik aan het typen begon. Wat een verandering. Straks word ik nog een rebel in het diepst van mijn gedachten. Maar goed, de titel staat er omdat ik bij het lezen van het laatste logje van Mevrouw De Rebelse Huisvrouw niet enkel genoot van het neergepende, maar minstens evenzeer van de twee bijgevoegde foto’s.  Luchtformaties vind ik op zich zalig mooi. Echt genieten kan ik van dergelijke kleuren en bijhorende wolkenformaties. Jaja, ik neem op tijd en stond dus ook Nokia-Windows-feun beeldjes van de overgang tussen hemel (up there) en hel (down here, nog net iets meer sinds 11/9 ?). De toegevoegde waarde van de zee en het strand in haar foto’s zijn evenwel niet te onderschatten. En dus dacht ik, aha, een beetje Suriname (zon, zee, strand) in Friesland. En heel af en toe denk ik ook wel eens, een beetje zon (exclusief zee en strand) in Walfergem (Asse, B), niet slecht !

wp_20160919_07_42_42_pro


20 reacties

Een veeg roet op de piet.

Bij elk logje dat ik schrijf is het altijd weer (even) nadenken over de titel. Bij mijn vorige ik-typ-even-iets vergat ik zelfs gewoonweg bovenaan een stukje ik-trigger-je-even-tekst aan te brengen. Dat corrigeerde ik relatief snel, en het effect mocht er wel zijn, want iets meer mensen dan ik gewoon ben kwamen het lezen. Het gevolg ? Op dit moment denk ik heel hard na, zo hard zelfs dat alles up-there (gelukkig niet down-there, daar kom ik later op terug) in het rood/zwart gaat. Hoe kom ik tot een eerste woord/paar woorden/zin die jou direct zal aanzetten tot het lezen van mijn korte neertypertje ?

Helaas, ik kan er niet direct eentje bedenken en sla deze zware taak over en ga aan het typwerk. Want dat er werk aan de winkel is zal wel duidelijk zijn. We zijn vandaag immers 6 (!) november, wat betekent dat over exact 1 maand de goede wijze man de kindertjes weer komt verwennen met allerlei cadeautjes.

Bij het wegkieperen van ons overtollige glaswerk, aan de kerk van Walfergem, kregen mijn hersenen volgende beeld via mijn netvlies aangeleverd :

 

wp_20161106_12_58_55_pro

 

Voila, de Sint is straks terug op weg naar ons land vanuit het verre Spanje (wie bedacht dat eigenlijk?) en dus hebben op dit moment de brave-kinders-onder-ons de taak om een briefje te schrijven dat Sinterklaas er toe kan bewegen hen het gevraagde cadeautje te leveren eens zijn bootje aanmeert in Antwerpen. Mijn ik-speel-even-zwarte-piet-en-mijn-vrouw-speelt-Sinterklaas periode ligt al even achter me ten gevolge van het groeien van onze dochter.

Nu heeft Sinterklaas hier en daar wel nog wat overblijfselen liggen ten gevolge van verkeerde leveringen en dus nodigen hij en zien piet je uit tot het schrijven van een briefje aan de Sint. Dit kan op lekkersuitdezakvandesint@gmail.com . Je weet maar nooit dat de lieve “oude” man nog iets liggen heeft. Het kan natuurlijk ook via de hierboven in Vlaanderen (veelvuldig?) voorkomende brievenbus.

Ondertussen loopt het aantal karakters in dit schrijfseltje op en wordt het dus tijd om af te ronden. De titel is er nog niet, maar dat geeft niet. De essentie staat er immers al. Blijft me over om toch even mee te geven dat ik nog altijd wat in de war ben rond het gegeven van Zwarte Piet. Deze morgen las ik in De Zondag, en dat is echt wel een lul-het-blaadje-maar-vol-krantje dat je gratis krijgt bij de bakker (*), dat Zwarte Piet moet plaats maken voor de Roetveegpiet.

wp_20161106_14_04_20_pro

Ik lachte even, maar ho-ho-ho (Kerstmangewijs), dat was voorbarig. Ik las nadien immers ook in de knack dat er verandering op til is. Of dat goed of slecht is zal de toekomst uitwijzen. Maar dat het voortschrijden van de tijd verandering met zich meebrengt lijkt me evident.

 

 

(*) : mijn excuses aan de medewerkers en uitgevers van De Zondag, dit was een vorm van (mogelijks humorloze) ik-doe-even-lollig

 

 


17 reacties

PC2016 : 10 van 12

Vandaag niet meegerekend telt oktober 2016 nog exact 1 dag. Tijd dus om de maandelijkse (mijn voornemen) fotochallenge van den pol in te vullen.

Lang geleden bakte een lieftallige prinses pannenkoeken voor haar medekotgenoten. Dat moet zo ergens oktober 1994 geweest zijn. Een rasechte West-Vlaamse barbaar vond dat hij ook recht had op een pannenkoek en nodigde zichzelf dan maar uit. Van het ene kwam later het andere, en sindsdien leven de prinses en de barbaar aan elkaars zijde. Om dat te vieren gingen ze in oktober 2014 op heroveringstocht en sloegen hun tentenkamp op aan de voet van de mooiste burcht van België.

oktober-2014

 

 

 

 


26 reacties

Keizer Augustus.

Buiten schijnt de zon alsof augustus gisteren was. Moest het zijn dat je nog aan het volgen bent, ik probeer nog altijd maandelijks mee te surfen op de wave die Meneer Pol De Crepe begin dit jaar lanceerde. De maand augustus bleef leeg en dient nog ingevuld. Dus keek ik even terug naar de maand augustus.

Oorspronkelijk ging ik een eerder gewaagd beeldje brengen dat halvelings een selfie is. Maar na wat wikken en wegen zette ik het idee in een papieren bootje op de zee en het ging onder nog voor het het ruime sop kon vinden. De conclusie was dus een “no go”.

Maar :

tijdens de maand augustus van 2016 vertoefde ik even in het land der landen, ook wel gekend onder een soortement vereniging van staten. Om de vier jaar herkiezen ze daar hun “leider”. Dan krijgen ze een nieuwe eerste burger en die mag max één keer herkozen worden. Dat laatste is uiteraard om een vorm van keizerrijk zoals Augustus het had (eerste burger) te vermijden. Die paar dagen in the US vermeed ik angstvallig om over politiek te praten. Zeker in een land/staat zoals Alabama. Ik zag immers dat het verleden, en meer precies de confederatie, er nog behoorlijk leeft. Vandaar dat ik voor de invulling van de challenge van augustus voor volgende beeld koos :

img_2381

Het bord stond langs de Interstate75 van Atlanta naar Chattanooga. Het is een beetje een drive-by shot. Helemaal in lijn met the USA zijn reputatie. Als je naar het beeld kijkt : wat dat eerste betreft daar zijn ze in die regio best wel sterk in. In praying. Voor god, pol en klein pierke, maar dus ook voor hun natie. En daarna beslisten ze maar dat als praying niet zou helpen, ze dan gewoon hun land gaan terugnemen. Interessant dacht ik. Geen idee van wie of wat ze iets gaan terugnemen. Het was me wat onduidelijk. Toen barstte evenwel de commotie rond de muur met hun zuidelijke niet-staat-of-Amerika los. Ok. Ze gaan dus waarschijnlijk proberen hun land terug te nemen van de hispanics. According to Trumpy. En de volgende stap werd ook snel duidelijk: ook de zwarten hoeven niet veel te verwachten. En om het plaatje te vervolledigen liet Trump zich deze week van zijn allerbeste (grab-the-pussy) kant zien. Ach. Nog even en ze hebben daar de allereerste vrouwelijke president sinds het ontstaan van hun vereniging van Staten. Laat ons hopen, for god’s sake, maar vooral voor dat van de wereld, dat dit niet het begin van nieuwe spanningen is.

wp_20160828_18_49_04_pro

 

 


8 reacties

wees-moed(ig)er

Thoughts tumble. To me. Through me. En wat overblijft is de volgende zin : there’s a world outside your window.

Deze zin kwam mijn wereld binnen in 1984 via de stem van Duran Duran’s lead zanger Simon Le Bon.  Zijn groepje hing toen aan elke muur van mijn slaapkamer. Het was de tijd dat de Joepie mijn belangrijkste bron van informatie was. Ik weet dat ik de zin ken van dit : band aid. Maar als ik zoek op internet is de eerste song die ik krijg deze. Dus luister ik even, want uit een dichte nevel van herinneringen waait Tanita Tikaram aan en denk ik : dat ken ik wel nog, straffer nog, ik hoorde dat zelfs graag. En zij zingt dus ook dat er een wereld daarbuiten is.

Die zin is een als een sluimerend antigif in mijn lijf blijven zitten. Telkens als ik iets lees of zie dat me raakt omdat het me doet twijfelen aan de dingen keert die zin terug. Ze helpt me om uit mijn “isolement” en bubble van zelfvoldaanheid te treden. Ik ben bourgeois, kleinburgerlijk. Dat zou Bert Verhoye, vader van één van mijn beste jeugdvrienden, zonder twijfel beamen. Ja, aan die kronkels in mijn logjes kan en wil ik niets doen. Chaos is niet per definitie slecht. Ik denk aan Bert Verhoye omdat ik deze morgen via FB een link kreeg naar zijn levensverhaal in een notendop op Apache. Ik las het stukje op het minischerm terwijl de hond me de velden in trok op jacht naar klein wild. En dacht : we hebben als maatschappij meer nood aan dergelijke mensen. Echt. En toen … pop-up ! Helemaal in lijn met de hedendaagse tv-maatschappij ; “pop” deed het in mijn hoofd. De hierboven staande titel kwam zomaar in me op. Ik dacht bij mezelf, wees moediger !

Ach, wat een logje my friend. I know. Het is een beetje hobbelig. En het brengt me enkel verder het veld in, verder van de reeds uitgetekende rechte weg. Maar kijk, toch nog even dit. Die titel kwam niet zomaar in me op. Nee. De basis ligt bij een tentoonstelling die ik onlangs bezocht. En die me best wel aansprak wegens anders. Maar vooral omdat ik ze puur vond. Dus als je toevallig morgen of volgende zondag in Brakel bent, dan kan ik je alvast DIT aanraden.

 

 


20 reacties

(Geen) Standaard stokje

De eerste bekentenis van de dag : wij hebben dus geen krant meer. Eind juli gaf onze krantbezorger er de brui aan. Niet dat hij de pijp aan Maarten gaf, nee, maar omdat de kranten naar het schijnt steeds later bij hem op de stoep lagen kreeg hij de bedeling niet meer georganiseerd. Is het omdat ook kranten echt wel last minute drukken dat hij in deze situatie geraakte ? Aan de inhoud gezien zou je het niet zeggen. Enfin, hij gooide de handschoen in de ring, en omdat onze krant door de neiuwe verdeler pas tegen 7.15 (ipv 6.05) in de bus zat tijdens de week, was de toegevoegde waarde van onze krant verdwenen. Het nieuws ijlde nu echt wel na op wat nieuw(s) was/is. Dus schrapten we wijselijk deze kostenpost wegens onvoldoende return on investment.

Dat brengt natuurlijk ook met zich mee dat we in het weekend eveneens geen krant inclusief bijlagen hebben. Ik mis DSmagazine maar een heel klein beetje. En net toen de krant bijna helemaal uit mijn gedachten verdwenen was gooide Menck een  stokje. Aangezien het werelddierendag is en ik eigenlijk wel een aanhanger ben van breng-de-stok-op-zijn-hondjes dacht ik toch even mee te gaan in het verhaal. “Hit&run” dus maar !

Nu ja, eigenlijk ga ik selectief te werk met de vragen. Als je alle vragen wilt weten, ga eens bij Menck loeren, ik beperkte me zonder selectie tot de eerste 12 die ik wou beantwoorden. En waarom 12 ? Ach, omdat er nu eenmaal twaalf maanden in een jaar zijn.

Wat is uw vroegste herinnering ? Meter Eugenie en Peter Gabriel. Spelen. Ravotten. The good life van een kleinkind in een verzameling kleinkinderen met tolerante (tov spelen en ravotten) grootouders en veel plaats om te spelen inclusief het “t’ot hus”.

Welke levende persoon bewondert u het meest, en waarom  ? Mijn vader. Waarom ? Daarom. Om wat hij voor zijn gezin deed en doet. Ik, mijn mama, mijn broer en al wie er rond cirkelt had het niet beter kunnen treffen.

Wat is uw grootste angst ? (vroegtijdige) Alzheimer/dementie. Ik zag het bij mijn moeke, en echt, een in die vorm aftakelend hersengeheel, ik wil het niet. Het lichaam is niks zonder een mens inside.

Wat is uw meest onhebbelijke karaktertrek ? None (of the above) ? Bezit(terigheid) / hebben hebben hebben. Elke keer als ik het terug voel opkomen probeer ik me er tegen te verzetten.

Welke eigenschap stoort u het meest aan anderen ? Arrogantie en/of domheid. Het is echt een nek-aan-nek-race.

Wat was uw meest beschamende moment ? Nu zit ik hier al drie minuten naar het scherm te staren en er komt echt niks. Ik denk dat ik aan een vorm van onderdrukken van beschamende momenten lijd.

Wat is uw dierbaarste bezit ? Mezelf. Op de voet gevolgd door mijn vrouw en dochter (al zijn die geen “bezit”). Al de rest is bijzaak.

Wat maakt u ongelukkig ?  Op dit moment ? Niets. Het aantal dingen die me ongelukkig zouden kunnen maken zijn echt waar te veel om op te noemen.  Het laatste dat me echt ongelukkig (en boos) maakte :  mijn trein (dank u wel Nederlandse Spoorwegen) die drie uur vertraging had waardoor ik na een week weg zijn vertraging opliep bij het terugzien van vrouw en dochter. Ik begon bijna te janken van zelfbeklag.

Over welk deel van uw uiterlijk bent u minst tevreden ? Mijn neus. Al mijn leven lang. Het andere waar ik (even) mee zat ligt (al lang) achter me.

Wat is uw foutste guilty pleasure ? Vreemde vraag. Op zich moet dat dan een pleasure zijn waar je je dan ook nog guilty over voelt ? Hmmm, op zich voel ik me zelden guilty over pleasures. Persoonlijk denk ik dat de externalisering van die pleasures is waar een mens zich guilty van voelt / zou voelen. En dus ga ik die hier niet aan iemands neus hangen.

Wie mag er aanschuiven aan uw droomdiner ? Julia Roberts. Enne, mijn droomdiner is een tête-a-tête.

Wat is de ergste job die u ooit hebt gedaan ? Op mijn achttiende stond ik aan de band in de bottelarij van de brouwerij van Rodenbach. Triëren van lege flesjes voor ze naar de wasmachine gingen. Onvoorstelbaar saai, vuil en om-van-te-kotsen (je hebt geen idee hoe lege bierflesjes soms ruiken) werk.

Wat was uw grootste teleurstelling ? Eerlijk waar, ik doe daar niet aan mee. Het is goed zoals het is en ging. Elke medaille heeft zijn keerzijde. En omgekeerd. Dit antwoord lijkt sterk op dat van mijn meest beschamende moment.

Als u terug in de tijd kon reizen waarheen zou u gaan ? Ola, niet zo evident. Er zijn namelijk heel wat periodes in de geschiedenis die ik zou willen meebeleven. Maar als er één moment is waar ik echt graag naar toe zou gaan… het moment dat de twee meest invloedrijke mensen in mijn leven (mijn mama en papa) op elkaar verliefd werden. Dat lijkt me echt iets leuks om eens te mee te beleven. Of nee, wacht, eigenlijk zou ik nog liever even terug willen gaan naar de zo veel jongere (van voor ik ze kende) versie van mijn echtgenote. Dat lijkt me buitengewoon interessant.

O, kijk eens aan, dat Hit&run  werd een beetje zoals “loon naar werken”. Ik  voegde er gelijk een dertiende (maand) aan toe.