bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


19 reacties

Let there be light !

Fotosetje gemaakt met een Medion smartphone op een zaterdagmorgen. Basisstudie naar de invloed van licht en compositie op helderheid en kleur.

Regiseur : Bentenge. Hoofdrol : the lonely tree. Bijrol : Keira. Bijbijrol : Bentenge.

Advertenties


13 reacties

At this time in Detroit…

Ondertussen is mijn muzikaal idool al even wijlen. Gestorven in december 2016. Naast zijn eigen muziek bracht hij ook een aantal duetten. My all time favourite is vanaf de eerste noot altijd weer even kiekebiesj. Wat vind ik die song een parel. Dat is hij niet hoor, daar ben ik me heel goed van bewust. Maar die stemmen. Die van George is voor mij de voice of my life. Maar toen ik haar hoorde in duet met hem, dan kwam het haar op mijn armen overeind. Wat een stem.

Omdat hun duet niet te vinden is op albums van George kocht ik in 1994 haar greatest hits (1980-1994) CD. Uiteraard was het duet met de Wham-man de reden. De enige reden. Maar er stonden uiteraard nog mooie songs op. En eentje daarvan vind ik nog altijd een topper. Als ik die song hoor ben ik blij als een kind. Dan gaat mijn hart een tel sneller slaan en “zing” ik even mee.

 

Gelovig ben ik niet. In Detroit zijn ze dat bij mijn weten wel. Zij bidden voor haar en voor haar ziel. Maar vandaag “bid” ik dus ook even. Voor haar en dat de palliatieve verzorging werkt en dat het einde als het moet komen aanvaardbaar snel komt. Omdat ze me (onder andere samen met George) zeer regelmatig “joy” bracht (en nog brengt). Ik hoop voor haar dat er een heirnamaals is en dat ze daar terug ziet wie ze terug wil zien. En hopelijk gaat ze up there nog even in duet met my idol. Thank you Aretha for the voice and music you brought me.

 

 

 


19 reacties

The summer of 2018.

De zomer loopt officieel van 21 juni tot 21 september. Grof geschat is hij dus halfweg. Dat de eerste helft leuk was en warm en speciaal. Het is me wat geweest. De omslag kwam dus dinsdagavond. Met een “orage-ke”. Wat lichtflitsen en een hevige windvlaag. Met zijn drie, geen idee wat onze hond en onze kat deden, stonden we even aan het open slaapkamerraam van de master bedroom (mine that is) naar buiten te kijken.

Het kwam uit het zuidwesten, wat dus Frankrijk is denk ik. Vandaar dat ik het orage-ke noemde. Eerst een lichtspektakel, kort erna vervoegde een stevige rukwind het licht (en de bijhorende donder) en afsluiten deden ze met kletterden regen. Wij stonden erbij en keken er naar.

De bomen waar we de voorbije dagen onze verkoeling onder zochten zagen af. Ze plooiden zich bijna tot aan de grond in de hoop om deze korte maar krachtige storm te overleven. Dat deden ze allen op eentje na. Wij keken toe hoe de boom die we de dagen ervoor nog zo bestoeften (schitterende vorm en dik bladerdek) zich gewonnen gaf.

Gisteren was het dus boomruimtijd. Met heel veel pijn in het hart. We hadden hem zo’n 8 jaar geleden zelf in de grond gestopt en hij/zij was een pareltje geworden. Maar er is dus een tijd van komen en een tijd van gaan.

Onze ligzetels staan er vandaag wat verloren bij. Wat iet zo erg is, want het is momenteel toch geen ligzetelweer. Daarnet, net voor de middag stond ik even buiten. Het begon lichtjes te regenen. Ik genoot er van. Let it rain. Maar laat die storm en bliksem en code oranje maar achterwege. Dat hoeft voor ons echt niet. Ons hoofd kan geen tweede (boom)slachtoffer aan.

Maar kijk, toen ik dus buiten stond te genieten van de lichte regen moest ik aan een kunstwerkje denken dat in onze hall hangt. Ik breng het hier even tot leven. Het is van de hand van Elfie.

 

Geniet de regen ! Let it rain. Maar beperk de storm(kracht) aub.


23 reacties

Joy ?!

5 augustus 2018. 1971 is/was het jaar van mijn geboorte, dus dit maakt het de 48ste zomer dat ik op deze wereldbol ben. Ik laat dat (be/weg)zinken. De zomer is een tijd van reizen, dus reis ik even, door de tijd. Ik leun achterover en laat mijn gedachten vrij.

Onvermijdelijk dwalen ze (my thoughts) eerst naar de net voorbije reis. Het kwam in me op toen ik ergens te “Alpenvelde” stond en nu sijpelt het alweer mijn hoofd in :

Life has the answer to all the questions, take one at a time. Because there’s far too many to mention, that’s the way of life. Joy, it’s a new sensation, new vibration. It’s been so long, I’ve waited my time. No more need to fuss or fight, I’ll just enjoy my life.

Van de voorbije week off-the-grid (niet helemaal meer “off” uiteraard in deze “digitale” tijden) maakte ik gebruik om drie en driekwart boeken te lezen. Jaja, die driekwart : tijdens het lezen had ik het er echt mee gehad. Bij momenten zat ik even hartelijk te lachen, maar die momenten waren te schaars. Ik kan je het bamischandaal echt niet aanbevelen. De andere boeken: twee zeer fijne misdaaddingen en litteken van Sara Mesa. Best leuk dat laatste. Het vijfde boek dat ik mee had en nog niet aan toe kwam staat op de planning voor de komende anderhalve week. Omdat het moet. Het is non-fictie, namelijk “mentaal kapitaal”. Er is immers werk aan mijn winkel.

Dat er werk aan is bleek alvast uit het feit dat ik eerder dacht, staande op dat “Alpenveld oftewel Alpenweide” : joy, it’s an old sensation, old vibration. Niet dat ik niet meer geniet van het leven hoor, verre van, maar toch. De laatste tijd merk ik meer en meer dat de eenvoudige geneugten die ik vroeger had, those moments of simple joy, minder worden. Daar ga ik de komende anderhalve week eens dieper over nadenken. De oorzaak denk ik wel te kennen. Nu nog even zoeken naar de remedie.

Het terugreizen in de tijd brengt me even naar 2010 :

Toen waren we de eerste keer aan het Lac Blanc .

Prachtig meertje net (een luttele 2300m denk ik) boven de zeespiegel. In 2010 (foto hierboven) was het aan het begin van de zomervakantie, deze keer was het middenin. De impact van toerisme laat zich merken. Aan het begin van de zomer, in 2010, waren we er quasi alleen. Geen enkel been noch teen waagde zich in het water. Deze keer was er een “massa” volk. Sommige waagden zich tot kniehoogte in het water. Wij genoten van onze pain français aan de rand en keken toe. Opzij van ons op de rotsen waren twee oudere koppels aan een verkleedpartij begonnen. Eerder uitkleedpartij leek het toen één van de dames ongegeneerd haar T-shirt en bh uit deed. Die twee kledingstukken werden vervangen door een bikini. Met zijn vier gingen ze in het meertje zwemmen. Het leek me ijzig koud, maar toch ook best leuk. Toen de zwemmers uit het water kwamen nam ik toch even poolshoogte. Of eerder polshoogte denk ik. Anyway, ik vroeg dus of het niet te koud was in het water. Mevrouw antwoordde : “baignable”. Daar heb ik dus zeker vijftien minuten over nagedacht. En toen deed ik wat ik echt wel wou doen. Ik trok mijn schoenen, kousen, short en T-shirt uit en ging het water in. Het was zalig zwemmen in het Lac Blanc.

Joy !?

 


26 reacties

Vingt-et-un juillet.

Voila, the day after ! Persoonlijk ben ik nog even aan het bekomen. Gisteren spendeerde ik mijn namiddag getooid met sjaal, vlaggetjes en rode hoorntjes voor de televisie. Naar Brussel trekken was me echt te warm, maar in een net te hete woonkamer was haalbaar. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf en mijn keel schor en sprong te pas en te onpas recht. Leve de koning ! Leve België. Jaja, het rode duivels succes mocht van mij gerust nog wat extra gevierd worden. Het defilé was topperdetop. Op 21 juli 2018 was er dus geen regen. Geen drasche nationale. Een a-typische Belgische dag me dunkt. Maar nu ligt onze nationale feestdag alweer achter de rug. Ik keek even naar de foto in mijn standaard krant van zijne koninklijke hoogheden die ik zo toeschreeuwde en zag dus vijf vlaggen.

Ik pijnig even mijn hersentjes. Van links naar rechts : Brussels hoofdstedelijk gewest, Vlaanderen, het Belgisch koningshuis, Wallonië en euhhhh. Echt waar. Euhhhh. Ik denk dat het dus de vlag moet zijn van de Duitstalige gemeenschap in ons land. Even wikipedia raadplegen en ja, inderdaad !

Zonet was ik dus van plan om uit vrije wil mijn online bankrekening aan te spreken en mijn bijdrage te leveren. Want zo’n royale feestdag en alle erom heen hangende werken moeten uiteraard vergoed worden. Ik keek het eerst voor alle zekerheid nog eens na en baseerde me op deze infomatie (link). Blij dat de professor het voor ons even narekende en tot de slotsom kwam dat het om 39 miljoen euro gaat. In principe zijn er 11 miljoen Belgen, dus dat is ongeveer 3,5 euro per Belg. Ik maakte een heel moeilijke berekening en besloot uiteindelijk 10 euro te storten op de rekening van onze vorsten en hun aanverwanten. Maar toen opende ik dus de link naar mijn online bank en kreeg dit :


Dedjuu zeg. Tot nu toe was ik deze zomer vooral zelf (nog) aan het werk, maar dat is overduidelijk een verkeerde instelling. Het is dus beter om je geld aan het werk te zetten ! Ik dacht er even over na, kwam tot de slotsom dat ik best wel graag in een bandje op een watertje wil dobberen en klikte dan maar op “meer weten”. Het begon slecht. De eerste vraag : “fondsen bij een andere bank?”, wel ja, nee dus. Maar er was nog een tweede optie : “liquiditeiten bij een andere bank?”. Jajaja riep ik vol enthousiasme. Na wat rekenwerk bleek dat het voordeel 1% bedroeg op het in fondsen (je weet wel, die dingen met een instapkost en beheerkost en onzeker rendement) belegde geld met een maximum aan premie van 10000€ (dat is als je een miljoentje aan eurootjes kunt beleggen).

Ik liet het nog even bezinken en bedacht dat ik best nog wel even zelf aan het werk kan blijven. Wat ook betekent dat ik gelijk besliste om niets te storten aan onze koninklijke hoogheden want weinig kans dat mijn bij een andere bank beschikbare liquiditeiten het werk echt voor mij zullen doen. Het zwembroekdragen zal nog even beperkt blijven tot het zwembadjesmoment na het werk op een zonnige avond.

 

 

 


32 reacties

Nu even niet schat.

De aanloop naar en het begin van de zomer (officeel vanaf 21 juni) bracht een overdaad. Ik deed me uitgebreid te goed aan een mooie bruinvellige brunette met stevige benen en ging ook eens loos met een roomblanke roodharige met slankere benen. Het deed me buitengewoon veel deugd en ik werd er zowaar rustiger van. Maar wat voorbij is komt niet terug.

Ondanks het met moeite bekomen zijn dringt zich een zongebruinde blondine met duursportersbenen aan me op. Haar schoonheid is van een andere orde dan de vorige twee verleidenden (ik noemde ze ooit wel eens pest of cholera maar dat was met een andere bril op). Ik laaf me even aan de mogelijkheid en geniet van haar schoonheid door terluiks eens te gluren, maar laat me er toch niet nog eens aan vangen.

Dus ondanks het zeer verlokkelijke aanbod zei ik tot nu toe uit noodzaak “nu even niet schat” want ik ben een beetje leeg na alle vorige inspanningen. Gisteravond liet ik me toch heel even gaan en bewonderde haar net iets langer voor het slapen gaan. Ze zette mij (heel even) in vuur en vlam.

Zo veel vuur en vlam dat ik twijfel om vandaag toch maar even een vluggertje in te lassen.

Want zeg nu zelf, hoe lang is het alweer niet geleden dat een Belg meerdere dagen in een zonnig geel shirtje poseerde ? Ik ben echt danig onder de indruk. Het echte werk begint evenwel vandaag en gaat morgen nog even verder. De kans dat Greg vanavond er nog altijd bij loopt zoals in de onderstaande foto is in de limiet naar nul.

 

Ik treur even want de komende twee dagen kan ik me aan haar schoonheid niet laven. Het echte werk (de eurootjesgenerator) roept immers. Maar ik mijmer toch maar even weg. De tour de france passeert de komende dagen immers in de buurt van mijn favoriete reisbestemming. Na een zeevakantie in 2017 gaan we dit jaar immers nog eens naar de bergen. Ik visualiseer het even op een kaartje van de TdF :

 

Die visualisatie maakt dat ik even zucht. Naar berglucht.

 

 


19 reacties

Behind Closed Doors – PAK

Behind Closed Doors. Hoe intrigerend kan een titel zijn ? Dat sommige mensen helemaal niet wensen te weten wat zich “behind closed doors” (bij een ander) afspeelt kan ik me heel goed inbeelden. Dat er minstens evenveel mensen zijn die dat eigenlijk wel graag “weten” zonder het te willen “weten” lijkt me nog waarschijnlijker. Voyeurisme is immers van alle tijden.

Omdat kunst me interesseert en inspireert was ik dus wel graag voyeur geweest bij de tentoonstelling die zes jaar PAK viert. Maar de vernissage van “Behind Closed Doors” ging helaas aan me voorbij wegens andere verplichtingen. Een tijd terug ging ik naar de tentoonstelling Faces in Beernem waarvan Frank Demarest (eigenaar van PAK) curator was. Die expo was toen meer dan de moeite waard. Toen ik me deze week realiseerde dat dit weekend het sluitingsweekend was had ik het even moelijk. Ik moest immers al kiezen tussen pest (bruinvellige brunette met stevige benen genaamd mevrouw wk voetbal) en cholera (de roomblanke roodharige met net iets slankere benen, aka juffrouw Wimbledon). En nu kwam er dus nog een ziekte bij. Na veel nadenken kwam ik tot de slotsom dat ik Behind Closed Doors niet aan me liet voorbij gaan. De titel van de tentoonstelling klonk als een inkijk in de net iets donkere zijde van kunst en de kunstenaar. Dergelijke momenten mag ik niet laten ontsnappen. De enige echte optie was dan nog zaterdag tegen “openingstijd”, namelijk 14u.

Het was voor een zaterdag kort na de middag (vertrekuur in Asse 12.45) best druk op de E40 richting kust. Ik bedacht even, traag schuivend op de weg naar de kust, dat dit verplaatsen om iets te beleven echt niet voor mij is. Geef me maar gewoon onzen “hof”. Maar goed, ik was dus ook op weg he. Tegen 14u20 was ik ter plaatse in Gistel. Viel dus best wel mee. Even stond ik te koekeloeren in de living van de heer des huizes, maar al snel had ik door dat dit niet klopte. Ik liep terug de gigantisch grote tuin in op zoek naar the place to be. Behind Closed Doors was alvast niet verkeerd gevonden als indicatie voor de vindbaarheid. Al was het meer behind closed green. De tuinexpositie bij PAK kon ik door tijdsgebrek niet bekijken, daarvoor moet ik ooit nog eens terug.

Behind Closed Doors zelf telde heel wat werken. Zoals altijd … aansprekende of intrigerende werken naast mooie werken die ik eventueel wel zou willen kopen (had ik het geld en de ruimte ervoor) naast tja, dingen die me niets zeggen. The chocolate factory van Michael Filez was heel mooi werk. Een beetje “Borremans stijl” (voorbeeldje zie foto hierboven / copyright by Michael Filez). Michel Vaerewijck zijn drie getoonde werkjes uit voyou waren heel mooi gekaderd maar behoorlijk prijzig.

Hierboven dus een selfie (de belichting in PAK beperkte fotografeerbaarheid van sommige werken) met poserend model. Maar omdat de titel van de tentoonstelling behind closed doors was vroeg ik me af welk stuk nu meest indruk op me maakte. Dan blijf ik toch even stilstaan bij het donkere werk van Vadim Vosters. Want daar heb ik wel even staan naar kijken. Twee werken hingen er van hem. En naast de techniek die hij hanteert en die me intrigeerde stond ik me vooral te verdiepen in het tafereel van het tweede werk. Geen idee wat de kunstenaar met het interieur tafereel (link naar nog niet bewerkte) juist wil brengen. Misschien weet jij het ? Het bewerkte werk te zien in PAK :

Geniet in alle geval met volle teugen van de week die er aan komt.