bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


31 reacties

A thing of beauty.

Ooit won ik Roland Garros. En de maand erop was ik ook op Wimbledon top en versloeg met een Becker-achtige duik mijn tegenstrever in de finale. Jaja, ik was een topper. Niet alleen was ik een tenniswonder, ik slaagde er ook nog in om de ronde van Frankrijk te winnen in een heroïsche laatste inspanning op de Mont Ventoux. Maar een echte topvoetballer werd ik nooit, al probeerde ik nog zo hard, ik bleef altijd een subtopper.

Wat evenwel vreemd is : een olympische medaille won ik nooit, veel sterker nog, ik nam er, zelfs op de top van mijn kunnen, nooit aan deel. En eigenlijk is dat nog altijd zo. Voor tennis, wielrennen of voetbal ga ik al eens met voorbedachten rade voor de televisie zitten, maar met de olympische spelen heb ik dat niet. Als ik daar iets van zie, dan is dat puur per toeval.

Het moet dus lukken dat de laatste keeloversnijding gisteravond net te vroeg gebeurde om er nog een fijne film op te laten aansluiten. Dus zapte ik even en kwam wonder boven wonder op een uitzending vanuit Rio terecht. Ik bleef kijken. Het interesseerde me en de uitzending stelde me in staat om mijn geduld te oefenen. Het ging allemaal wat trager, minder goed opgebouwd en licht stijl-lozer dan de mannenversie (die vanavond op het programma staat), maar toch kon ik het zeer sterk waarderen. Toen de tweede helft pas in de steigers stond genoot ik dat het geen grenzen heeft. Wat een pareltje was me dat zeg.

4eb9f0d3c20fb71f979000b2e435929b

Yep, she did (bend it like Beckham). Ik geloof het zelf niet, maar dit was dus de eerste keer dat ik vrouwenvoetbal keek. En het was het kijken waard.

 


28 reacties

Richtingaanwijzer.

Dat ze, na dertien jaar, nog altijd richting geeft aan mijn leven.

Het is gewoon een vaststelling. Die ik maakte. Niet zij.

Zij wou naar De Gavers, en ik, ik zat er gewoon bij.

Autorijden, dat mag en kan ze nog niet.

on the road to Courtrai

 


11 reacties

North of San Diego.

De nationale feestdag ligt achter ons. Op persoonlijk vlak heb ik er niets mee, met dat vieren van het ontstaan van België. Het zal me wat. Maar toch was ik een beetje Belg, want althans in Vlaanderen (de fietsgekke Flandriens vormen 60% van België in aantal inwoners) is fietsen een serieus gebeuren. Samen met wat vrienden fietste ik van Asse over Dilbeek naar Gaasbeek. Ik at er huisbereide Américain voordat we langs de spoorlijn naar de Dender reden om dan over Aalst langs Leirekensroute terug naar Asse te fietsen. Het was denk ik tien jaar geleden dat ik nog eens meer dan 15km aan een stuk gefietst had. Na het fietsen gooiden we ten huize Bentenge ook nog een stukje vlees op een metalen rooster boven gloeiende kolen. Een Belgische sport bij mooi weer liet ik me wijsmaken. En we dronken makkergewijs Maes bij dat net niet verkoolde of net te weinig gebakken, jaja ik bezit geen master noch bachelor in de BBQ, vlees.

Uiteraard snap ik best dat je als lezer met bovenstaande niets aan kunt. Maar eigenlijk denk ik al minstens tien dagen dat je met de strijd die aan de gang is in mijn hoofd ook niets aan kunt. Ik koos voor het minste kwaad en gaf dus een momentje inzicht in een dag uit het leven van. Naast vrije tijd werk ik ook al eens, en tegenwoordig wringt daar niet een schoentje maar een cowboylaars. Ik voel me bij momenten een runawaybride maar dan op werkgebied. Een eeuwigheid weg van wat ik bij de prinses op de kikkererwt zonet las. En ondanks het feit dat ik denk, komaan, hier hoor je toch echt wel thuis, heb ik professioneel regelmatig de neiging om (opnieuw) op de loop te gaan.

Aangezien mijn schrijfseltjes hier zeer beperkt worden in aantal en ik toch nog altijd mijn maandelijkse invulling wil geven aan de challenge die ik aanging serveer ik je nu dus dit :

PIC00782.JPG

Why oh why this picture ? Zoals elke lakei/hofnar (*) (*: schrap maar wat je denkt dat niet past) schik ik me naar de zonnekoning (onder de bloggers). En dus koos ik voor een beeldje dat in lijn ligt met wat den Paul aka den Thomas aka mr. Pancake doorgaans kiest. Uiteraard merkte je de bevallige dame niet op, maar wel de surfplank aan haar voeten (waar is de gebruinde sixpackguy die erbij hoort?) en het kinderspeelgoed een beetje verder in het zand. En het viel je uiteraard ook op dat de kerel in de achtergrond, die door de  fotograaf in het middelpunt van de foto geplaatst werd, niet direct aandacht heeft voor de dame aan zijn voeten maar eerder eens kijkt of het zand niet geler is op een andere plaats. Ahum, WTF ? Ach, kijk, dit is dus een après-work foto he. Heel lang geleden, toen de dino’s nog leefden, vertoefde ik al eens per uitzondering in het buitenland en kon ik dergelijke plaatjes schieten.

Juist ja. Nog even meegeven dat dezelfde kronkels die hier op deze blog tevoorschijn komen zich ook bij ons thuis aan tafel voorden. Deze middag aan tafel waren we bezig dat we nu in plaats van in België liever in de bergen hadden gezeten. En god knows why maar voor we het wisten gaf ik mijn dochter mee dat als ze ooit zou willen emigreren ik dan best kan leven met een vertrek naar de USA. En als het enigzins kan een tripje richting het Westen. Ze kon er zich wel in vinden, maar ik denk niet dat ze dezelfde versie voor ogen had. Ik dacht aan sunny California en beaches, zij aan de versie in de bergen met paarden en honden op een ranch.

PIC00722.JPG

 

 

 

 

 


22 reacties

FC 06/2016

Goddammit ! De Portugezen zijn Europees kampioen (voetbal).

Niet dat ik in mijn zetel met de Franse driekleur zwaaide. Ik ken, in tegenstelling tot ex-premiers, wel degelijk het verschil tussen onze driekleur en die van Frankrijk. Ik supporterde, aangezien de Portugese vlag naast rood ook geel bevat en daardoor meer gelijkenissen vertoont met die van ons, voor Portugal. Het kan ook zijn dat ik naar slechte gewoonte opnieuw neigde naar sympathie voor de underdog.

Onze arrogante zuiderburen dachten immers dat de beker al binnen was. Restte hen nog even een wedstrijdje tegen Portugal en hup, klaar was kees. Allee, het is te zeggen, prêt était François. Niets was dus minder waar. De kater (le matou) gisteravond was enorm. Zowel op als naast het veld.

Nu goed, om hen, les François, toch niet helemaal met lege handen achter te laten vul ik de (juni) versie van de fotochallenge van Paul Crêpe dan maar in met een beeldje uit het land der Zuiderburen. Op vrijdag 11 juni 2010 liep onze dochter, na een partijtje voetbal met vake op het grasplein aan het meertje, de trappen op richting het paleis van Versailles. De wolken waren op dat moment prachtig.

IMG_0196

Diezelfde dag speelde Frankrijk in Zuid-Afrika zijn eerste poulewedstrijk van het WK 2010. Je weet wel, het waka waka tornooi. De wedstrijd tegen Uruguay eindigde op 0-0. Het enige punt dat “les bleus” zouden halen in drie wedstrijden. De Franse gladiatoren van weleer keerden met lege handen terug naar hun land, waar hen mogelijks een beloning met pek en veren wachtte. Bij nader inzien is dergelijke straf, gezien hun logo, nog niet eens ongepast.

Goed, genoeg geleuterd, nog even een beeldje meegeven dat uit dezelfde reeks komt maar een dag later geschoten werd. Mogelijks herkent iemand het nog ?

IMG_0389

 

 


25 reacties

Bruce (for president?) !

Emigreren. Sabine schreef er een mooie en interessante post over. Vooral ook over het verschil dat zou bestaan tussen bvb Belgen en Nederlanders. Op haar vraag waar ik eigenlijk wel zou willen heen “emigreren”, antwoordde ik …

De USA. Don’t ask me why. Er zijn zonder twijfel veel plekken op aarde waar het zoveel leuker is, zoveel leerrijker, enz. Maar ik werk op gevoel en dan is dat land, dat ik nog maar drie keer (wegens “professionele” bezigheden) bezocht, de place waar ik eens zou willen wonen. Het is complex, een verzameling van staten zoals Europa het ook is, maar dan in de net iets grotere versie. In het kader van Thomas, aka Paul, aka den Pannenkoek, zijn fotochallenge ga ik er zonder twijfel nog wel eens een beeldje van brengen. Geduld. Dat is immers een schone deugd.

Binnenkort gaan we weer naar de moeder aller verkiezingen, en nee dat is niet de parlementsverkiezing in ons minilandje. Als je denkt hoe groot onze problemen en de bijhorende complexiteit van regeren reeds zijn, try to imagine hoe dat dan in een conglomeraat van 51 staten kan zijn. Nee, de moeder aller verkiezingen gaat door in de herfst van 2016. Dan kiezen de Amerikanen hun nieuwe president. Ik vind dat een spektakel van jewelste. Brexit verbleekt bij een event van die orde. Stel je maar voor dat Trumpie afkomt met een hertelling van stemmen in de staat North-Carolina en daardoor met een overschot van 1023.6 stemmen de 45e president van de USA wordt. Dat doet me denken aan de Oostenrijkers die binnenkort voor een tweede keer naar de stembus mogen.

Deze week keek ik nog eens in uitgesteld relais naar Philadelphia. Een city die ik nog nooit bezocht. Maar net als tig andere Amerikaanse steden wel nog op mijn verlanglijstje staat. Dat is op zich geen nieuws, dat ganse land staat immers op mijn ver/lang(e)/lijst.  Vandaag las ik in mijn krant nog even over de schietpartij in Dallas. De zenuwen staan zo strak in het land van Uncle Sam dat het pijn doet. De issue tussen blank en zwart is nog altijd niet van de baan. Acht jaar van zwart presidentschap hebben niet gebracht wat velen hadden gehoopt. Benieuwd wat de volgende president er van kan maken. Ik ben echt benieuwd.

Maar vandaag staat voor mij de echte Boss of the USA op het programma. Even kijken wat de jaren met hem deden. Hopelijk is hij nog in even goede doen als vele jaren terug op de Heizel. Ik mag de man wel. En bovendien vind ik ook zijn muziek best OK (ahum ahum). So, Bruce for president ! En after all, hij blijft een beetje de man van deze clip voor mij :

You can’t start a fire without a spark.

De lyrics kent u misschien, maar ik weet nooit zeker of ik doorheb waar het om gaat. Maar wat ik wel weet, als ik ze nu beluister vatten ze mijn gevoel een beetje samen. Ik ben dus meer dan klaar voor de spark die hij eventueel vanavond op de wei van Werchter gaat brengen.

 

 

 

 

 


18 reacties

Diepte. Of net niet.

In balans. Of net niet.

Wat belet me om neer te schrijven wat ik al lang weet ? Niets. Dus schrijf ik het even. IK LEEF GRAAG. Maar dat gaat niet vanzelf. Leven is werken. Werken aan alles rond je heen. Energie pompen in alle dingen die in dat leven thuishoren. Of ze nu materieel of immaterieel zijn. Het huis en de tuin, man wat vragen die energie. Het werk en dingen realiseren binnen dit kader en verwachtingen invullen en gewoon nog maar “mee” geraken. ENERGIE. Relaties onderhouden, sjonge, energie. En bij momenten vloeit die energie als vanzelf, en op momenten gaat het even niet meer.

Eergisteren las ik deze blogpost. Gisteren lag ik bijna een uur lang in het gras. En keek naar de hond naast mij die lag te zuchten. Toen ze, haar bijhorende zucht klonk hemels, haar hoofd in het gras legde keek ik naar de wolken. Ze deden me niets. Dat is echt niet goed. Wat zeg ik, dat is slecht.

WP_20160704_16_31_27_Pro

 


21 reacties

Zi(e)ta(nu) !

Een goede titel geeft de helft van de pointe weg ? Ik dacht het niet, maar toch vraag ik me af wat jij als lezer verwacht na het lezen van bovenstaande titel ? Zou het kunnen dat het dit was :

zita

Elke dag, niet dat ik zeker ben of het elke dag is want doorgaans kieper ik het direct in de “dustbin”,  trakteert zita me mailsgewijs op een postje met wat nieuws van de dag. Als je even kijkt valt het uiteraard direct op dat het niet de standaard nieuwsdeling is. Zeer zelden klik ik er eens op, maar de foto van de kunstenares vond ik best wel “intrigerend”. En dus klikte ik even door. Wat leerde ik ?

Kunstproject /  milo moiré / betasten / borsten of kruis / seksueel misbruik / mirror box /onder de aandacht

Start ik even met een blik op het eerste woord. Een project is het zeer zeker. Een serieus project zelfs. Yes Eddie, but is it art ?

Moest hij nog leven, we konden het Jan Hoet vragen, zelf weet ik er niets zinnigs over te zeggen. Doorgaans vind ik fotografie wel kunst(ig), maar of het dat ook is ? Bvb, werk van de hand van Peter Palm ?

Anyway, der Peter hat damals auch den “Milo Moiré” (tweede punt dat ik leerde) fotografiert:

CXfQHT4W8AA4BGX

Persoonlijk vind ik dat dan wel weer kunst. En tegelijk “herbergt” de foto ook de meeste van de andere termen die ik uit het zi(e)ta(nu) artikeltje haalde. Borsten (of kruis) : yep, die van Milo zijn best ok. Betasten in een speciale vorm. Seksueel misbruik. I guess so. Onder de aandacht brengen, zeer zeker.

Blijft er dus nog één aspect over uit de rij van leerpunten : mirror box. Je hebt uiteraard de twee versies die te vinden zijn in het filmpje aanwezig in de zita post. Maar daarnaast heb je best nog wel een aantal andere opties. Ik breng er hier eentje :

683_noi-mirror-box-triangleWaarschijnlijk heb je net als ik niet dadelijk door wat op bovenstaande foto te zien is. Googlen kan helpen: link. Ja, de mirror box is dus oorspronkelijk een soort therapeutisch middel en geen kunstproject. Van die technologie maakt Milo dankbaar gebruik voor het plezieren van haar exhibitionistische zelf. Als je de moeite nam om het filmje even te bekijken, dan merk je wel dat er nog anderen zijn die best wel te vinden zijn voor het betasten van haar borsten.

Heb je als lezer nog niet afgehaakt ? Nee ? Dank je wel ! Want nu komt eigenlijk waarvoor ik dit hele logje schreef. Een bedenkingetje by Bentengetje.

Stel, je passeert op straat een dame die zich aanbiedt onder deze vorm :

Milo-Moire

En stel dat ze, hoe zot kan een mens doen, je de toestemming geeft om gedurende dertig seconden je handen in de “mirror box” te steken en wat er zich binnenin bevindt te betasten.  Laat ons eens even zot doen als de vraagstelster, en onze handen in de box steken om haar borsten te betasten. Maar net voor we mogen “toeslaan” geeft ze mee dat het experiment ter ondersteuning van een statement dient en dat je moet proberen te raden wat de statement is. Benieuwd of je zou raden wat haar “pointe” is op het moment dat je handen haar twee goed gevormde heuvels bezoeken.

Bekijk nu nog even de foto en stel je net hetzelfde voor als daarnet met dezelfde dame. Je steekt je handen in de box en het eerste dat je ontdekt is dat de box uit twee aparte kamers bestaat. Je handen gaan verder… en je linkerhand ontmoet een op het eerste gevoel perfect gevormde borst. Je rechter daarentegen die blijft zoeken. DAT zou ik pas een statement noemen. De vrouw die borstkanker op die manier in the picture zou brengen, daar zou ik respect voor hebben. Milo Moiré, dat is voor mij een fait-divers waar ik eigenlijk al veel te veel aandacht aan gaf.