bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


11 reacties

Lente !

Het is een jaarlijks terugkerend fenomeen, die lente. Sinds vandaag is ze er dus. Theoretisch alvast. Ook weerkundig zag het er vandaag best wel goed uit. De zon scheen, maar nog (net) niet genoeg om de zwembroek al boven te halen.

U got the look, … op automatische piloot dwarrelde de muziek mijn hoofd binnen, toen ik voor de tigste keer dezelfde boom fotografeerde.  Je kon hem al bewonderen onder deze vorm : link.

Deze ochtend ging ik voor deze versie :

 

Ieder jaar opnieuw sluipt samen met de lente iets anders mijn leven terug in. De titelsong werd uitgebracht net voor de overgang van winter naar lente, het album zelf iets meer dan een maand na de titelsong, toen de lente van 1987 aan land kwam. We spreken dus over 20 jaar geleden, maar elke lente opnieuw is het als gisteren. Omdat ik als 16 jarige danig onder de indruk was, en de muziek nog altijd schitterend vind, ligt de CD sinds deze ochtend terug in mijn wagen.

 


15 reacties

Buurman… wat doet u nu ?

Al mijn hele leven lang ben ik een beetje nieuwsgierig van aard. Ik vermom die eigenschap graag onder de noemer ” ik leer graag” bij. En dus doe ik regelmatig aan “buur(m/v) wat doet u nu ?” oefeningetjes.

opa

Uiteindelijk is dat ook wat het lezen van blogjes zo interessant maakt. Je gluurt een beetje bij de buren. “Helaas” doorgaans alleen wat ze willen laten “zien”. Maar toch blijft het zeer leerrijk allemaal.

Zo leer ik regelmatig dingetjes over Amsterdam bij via het lezen van de blog van Rob, blogger uit Amsterdam-ZuidOost. Amsterdam is een mij totaal onbekende stad.

Ook Nederlandse film is mij niet zo bekend. Nu wist ik wel dat Jeroen Krabbé een topacteur is/was. En toen las ik deze week in mijn krant dat Cath bij hem op bezoek ging en dat die aflevering van “buurman wat doet u nu ” best interessant was. Helaas zat ik al even naar iets anders te kijken toen ik al reclamezappend plots terecht kwam bij Jeroen en Cath. Ik duwde nog snel op het rode bollekestoetsje (record) maar was dus al rijkelijk te laat.

En dus keek ik uitgesteld via de computer naar Cath&Jeroen. En leerde dat Jeroen schildert. En ik zag hem door Amsterdam fietsen en werd even “instant verliefd” op die stad. Binnenkort zet ik die stad wel even op onze to-do lijst. Maar ik denk dat ik me net iets dikker ga kleden dan Cath Luyten, want ik had na het bekijken van de reportage zo de indruk dat het af en toe wel eens wat frisjes wordt in Amsterdam, en dat een blouzeke dan misschien wat underdressing zou kunnen zijn.

02-09-2010_expo_jeroen_krabbe_en_george_grosz_in_de_fundatie_1

 

PS : enkel al om het hierboven staande schilderij raad ik je aan om toch even je mailadres door te geven aan de VRT en even naar de reportage te kijken.


13 reacties

Uni(cum/corn).

Dit weekend beleefde ik een blog-uni-cum. Een beetje een long time low. De eerste keer sinds ik startte met het schrijven van logjes.

low

Yep, no visitors ! Maar kijk, toen lummelde ik wat rond en zag ik dit :

unicorn


15 reacties

The (un/)bearable (*) lightness of blogging.

(*) : schrap maar wat je zelf niet passend vindt

Jaja, ik lees al eens iets bij Nederlandse dames. Met veel plezier zelfs. En dus kwam ik in mijn blogroll/mailbox na dit bij dat terecht. En toen dacht ik, nou ja,  25 zijn misschien wel wat veel vraagjes maar een paar keer kan toch wel. En toen las ik weer een paar serieuse en goed geschreven logjes en dacht ik, wat kan een lezer nu aan met een oppervlakkig antwoord op wat vraagjes ? Maar kijk, heel af en toe neem ik eens het stokje op. En zodoende :

“wat is mijn favoriete…”

1) Auto
Ach. Voor 2010 maakte het me niet zo veel uit, als hij maar functioneel was. Sinds 2010 veranderde dat naar “als het dak maar helemaal open kan”. Mijn op dit moment favoriete auto staat onder een zeil op onze oprit te wachten op de lente en de zomer.

2) Kleur
Bruin. Bij voorkeur in oogversie. Al mag het dan ook groen zijn. En dat mag dan op zich weer over de omgeving rond mij gaan.

3) BN-er
Euhhhhh. Wat weet ik nu weer helemaal over onze Noorderburen ? Ze zijn mij onbekend, zelfs de “bekende”.

4) Tv-Programma (binnen- & buitenland)
Echt. Het enige programma waarvoor ik direct even ga zitten als ik het op het beeldscherm zie verschijnen : Friends. I know…

5) Maaltijd
Ik eet graag. En afhankelijk van de goesting varieert mijn favoriet.

6) Jaargetijde
De herfst. Dat is het moment dat ik even mijmer over wat voorbij is. De melancholie van een mogelijks fijne lente en prachtige zomer die ik achter me liet. De geuren in de lucht. Het klaarmaken voor een periode van kommer en kwel qua daglicht. Ik heb masochistische trekjes denk ik. Maar de herfst start als het ware elk jaar opnieuw met de herinnering van het “uithuizig” gaan. De herfst (de maand oktober dan vooral) symboliseert het vertrekken uit het ouderlijke nest voor een leven op kot.

7) Hobby
Lanterfanten. Een beetje dit, een beetje dat, een beetje niets. Maar ook vooral tennis, maar dan enkel buiten als het weer goed is.

8) Persoon
Mezelf. Ik ben mijn eigen favoriet. Samen met het antwoord op vraag 6 en 7 maakt me dat een narcistische masochistische luiaard ? Benieuwd wat de rest van de vragen me nog gaat leren.

9) Dier
Keira. Without any doubt. Een echte viervoetige piraat met donkerbruine ogen.

10) Dagdeel
De ochtend als de zon opkomt. Another day full op opportunities (for change).

11) Fruit
Rode bessen met wat suiker over. Sweet memories. Zelfs het plukken en kuisen van de bessen is deel van het ritueel.

12) Drankje
Rode wijn op een terras in de ondergaande zon. Of nog net iets liever een frisse witte wijn op een terras in de ondergaande zon na een net te warme zomerdag.

13) Uitje
Tennis. Het hoeft niet te moeilijk.

14) Sieraad
Ik ben een man he. Uurwerken. Een verslaving van kleinsaf.

15) Bloem
Daar lig ik nu eens geen moment van wakker. Bloemen zijn functioneel voor mij.

16) Vervoermiddel
Vroeger mijn fiets, maar sinds (zie vraag 1) de (soms) dakloze auto is de fiets op de tweede plaats gekomen.

17) Accessoire
Uurwerken en schoenen. Al is dat tweede niet echt een accessoire.

18) Luxe-artikel
Dat is inderdaad een moeilijke. Luxe ? Wat valt daar eigenlijk onder ? Ongeveer de helft van wat ik heb/had en kan/kon doen beschouw(de) ik eigenlijk al als luxe. Dat is dus echt te veel om op te noemen. Maar echte luxe is toch die keer dat je gewoon foert kan zeggen tegen de werkverplichting als je er eens echt geen zin in hebt. Voldoende (betaalde) vrije verlofdagen is echte luxe, maar dan weer geen artikel. Nog even over nadenken. Wat ik nooit kocht en als het ultieme luxe artikel beschouw : een echt duur uurwerk (zoals dit).

19) Muziekgenre
Ik hou van variatie. Maar pop is echt wel mijn genre, als dat al een genre is.

20) Kledingstuk
Schoenen. Op zich had dit dus ook onder luxe kunnen staan. Maar ik kocht me ooit (twee jaar geleden) een paar mooie Floris Van Bommel schoenen. Ben ik helemaal weg van.

21) Tijdverdrijf buitenshuis
Op den duur wordt het wat saai, maar eigenlijk… tennis. En op de tweede plaats met stip kuieren door Aalst met mijn madammen. Op voorwaarde dat ik naar “Zwitserland” mag.

22) Schoonheidsritueel
Wuk ??? In bad gaan dan maar zeker ?

23) Rusthouding
Achter de pc gaan zitten is altijd weer wat “rusten”.

24) Toetje
Chocolademousse uit den goeden ouden tijd toen mama&papa hem maakten voor mijn verjaardag. Beter dan dat wordt dessert/toetje nooit meer.

25) Tijdverdrijf thuis
Daar gaan we even niet op in gaan, dat is buiten de scope van deze blog. Maar sta me toe het volgende er over te zeggen : als het maar “zinloos” blijkt nadien ben ik tevreden.

Voila, dat hebben we toch weer goed gedaan, niet ?

 

 


29 reacties

Santée !

 

louise-delage-06

Do you recall, not long ago, we would walk on the sidewalk. Innocent, remember ?

 

Het is vandaag dus “the day after”. Mijn 46ste verjaardag passed away (yesterday). Mijn champagne van Vranken, een premier cru, heeft gesmaakt. Ik deed “santée” en dronk er een beetje te veel van denk ik. Dat komt voor een deeltje omdat mijn dame niet lijkt op de dame hierboven (op sommige delen na misschien). Zij drinkt geen Heineken en ook geen andere vormen van alcohol. Ik wel.

Valt de zin onder de foto je ook op (de kleur had Heinekengroen moeten zijn maar is waarcshijnlijk net te donker) ? Enig idee waar die vandaan komt ? Wel, die hoort bij : dit. Een favorietje van mij. In het kader van wat op dit moment “hot” en “gehypet” is denk ik daar even over na. All we need is somebody to lean on. Dit kun je op twee manieren opvatten. Positief, zoals het in de song waarschijnlijk de bedoeling is, namelijk in een soort van menselijke relatiesfeer. Of negatief : “somebody” in de verslavende versie, zoals drugs, sigaretten of alcohol. Dat laatste is nu dus helemaal in, of eerder “out voor even”. Op 1 februari 2017, mijn verjaardag, ging immers de Tournée Minérale van start. Gisteren deed ik er alvast niet aan mee, en zeer waarschijnlijk de volgende dagen/weken ook niet.

Nog even terugkomen op de foto. Het is niet altijd even evident om toe te geven dat je “addicted” bent. Maar kijk, ik ga hier even “biechten”. Ik ben “addicted”. Mooie foto’s met schaarsgeklede dames, ik kan het niet laten er naar te kijken, er van te genieten. En ja, ik geef het toe, toen ik de foto bekeek zag ik eerst de stralende lach, man wat heeft die dame mooie tanden. En toen zag ik ook dat ze mogelijks mooie borsten heeft. Voor de zekerheid keek ik ook (selectief, I admit it again) naar haar andere instagram foto’s : Louise .

Wat hierboven staat met betrekking tot Louise en haar foto’s dateert van een tijd terug. Toen ze, voorafgaand aan de Tournée Minérale, hot was, en wel hierom : link. En dus biecht ik maar voor een tweede keer. Ik ben ook “addicted” aan wat Louise wou aangeven. En ik denk dat het tijd is om daar eens iets aan te gaan doen. De Tournée Minérale zoals hij is laat ik aan me voorbij gaan, maar ergens weet ik dat het tijd is om sterk te minderen. Die wijnverslaving moet uit mijn systeem om plaats te maken voor een (beperktere) wijnproefversie.

 

 

 


6 reacties

OO C(o)C(O).

 

Al wandelend met de hond, voor dag en dauw op duistere veldwegen,  kwam de titel zomaar mijn hoofd ingedwarreld. Hij lijkt mogelijks een beetje vreemd, maar dat is dan ook helemaal in lijn met de schrijver van dit logje en tevens beheerder van deze blog.

De titel is een vierdegraadsvergelijking met twee onbekenden. Nu ga ik er niet van uit dat je inspanning gaat doen om de oplossing te zoeken. En dus laat ik deze keer geen blanco ruimte vallen vooraleer verder te typen. AO ?

Yep. AO dus. Het duurde even voor mijn frank/euro zelf viel bij het bekijken van haar balletjes, maar dat staat er dus op. AO. Mocht het zijn dat je hier al een aantal jaar komt lezen dan zou het eventueel kunnen dat je nu al mee bent met wat gaat volgen. Want ieder jaar heb ik in de loop van januari een belangrijke afspraak. Het is de eerste date van het jaar met een grote liefde die al vele vele vele jaren (sweet sixteen love) meegaat. Een gelegenheidsliefde die dus inderdaad de initialen AO heeft.

Vandaag ging ik nog voor 7uur ’s morgens in de zetel zitten en keek naar haar. Wat ik zag was goed, heel goed zelfs. Het was een strijd van (C)o(C)O tegen Venus. Helaas, het mocht niet zijn voor haar . Dat was even balen, want ik gunde het haar echt. Maar ik geef het u op een blaadje : het ligt aan haar schoenen ! Dan heeft ze zo’n mooi gezichtje, en een prachtig sportlijf, maar man, wat voor afgrijselijke schoenen draagt die zeg !

2017australianopen

Ik liet mijn liefde even aan haar lot over en ging wandelen met mijn nieuwe liefde op vier poten. Daar ontstond dus de titel van dit logje. Toen ik terugkwam wou ik nog even van AO genieten, en hoopte… hoopte, maar het mocht niet zijn.

Zaterdagmorgen zit ik zonder twijfel weer met haar in de zetel. Benieuwd of ik de zusterstrijd überhaupt ga uitkijken.

 

 

 


12 reacties

Running high and low.

Vijf uur ’s avonds. Zij staat en is enthousiast en kijkt me aandacht vragend aan. Ik geef haar die nog niet want haar verwenning komt straks. Op jacht is leuk, maar het mag ook eens anders. Een solo-activiteit ligt me immers ook. Even meegeven dat de vorige titel het kiezen van deze poepsimpel maakte.

Ik ga uit de kleren en trek iets anders aan. De eerste stapjes zijn weer wat aarzelend en al snel trap ik op mijn adem. Toch vertraag ik niet want ik weet dat het goed komt. Halverwege voelt het aan als running up a hill. Maar ik blijf doorgaan want ik weet dat het rondje er bijna op zit. Net voor ik aankom schiet ik nog een prentje en hoop ik dat mijn “runner’s high” op me wacht.

wp_20170120_17_27_29_pro

De aankomst is een beetje in mineur. Ik merk dat de inspanning in combinatie met de kou een runner’s low bracht want mijn tepels staan helemaal stijf en mijn kruis is bijna helemaal verdwenen.

That’s all folks.