bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


24 reacties

What’s up bro ?

Toegegeven, dit is niet het volledige artikel maar wel het stuk waar ik even naar adem moest happen. Moest je twijfelen, het is geschreven door een vrouw. Maar ik denk dat ook een (jonge)man in deze “gladde” tijden best organisch eet en marathons loopt. Op die manier krijgt hij/zij het lijf in instagram-shape en kan hij/zij dus bij voorkeur perfectly hairless and smooth door het leven trippen. Perfectly fucken helpt zonder twijfel ook om een eigen personal brand uit te bouwen.

Maar bij het woord FOMO haperde ik. Damn dacht ik. Moet ik daar van sufferen of suffen ? Ik wist het antwoord niet omdat het vierletterwoord me niets zei. Dus ging ik google-n of bing-en, ik weet niet meer exact wat ik deed, op zoek naar de term FOMO en kwam eerst op dit artikel uit. En dus ging ik van fear naar mystery. Het mysterie werd nog groter bij het afkorting bromo omdat het woord niet volledig neergeschreven werd en ik me dus afvroeg waarvoor de br- dan stond. En dus ging ik bing-en.

Google-n maakte me ook niet wijzer want daar ging het enkel over de vulkaan. Ik las nog even het artikel in De Standaard en ging dan maar op zoek in The Guardian zelf. De zoekmachine genereerde wonder-o-wonder een artikel . Na veel vijven en zessen weet ik nu dus wat bromo is :

Ik lees het dus nog eens. Bromo is wanneer mijn “bros” uitgeweest zijn en bewust geen foto’s gepost hebben van de fun die ze beleefden om het er niet in te wrijven en te vermijden dat ik mijn niet deelname als een gemis zou aanvoelen. Deze uitleg werpt een ander licht op het eerste door bing geleverde zoekresultaat na de vulkaan. Ik raad je niet aan naar bromo.com te surfen, ik doe/deed dat immers ook niet. Van mijn “bros” weet ik dat niet zeker aangezien ze hun foto’s van de fun niet willen delen.

Nu weet ik nog altijd niet waar het woord bromo echt voor staat dus … goo(g/ch)el ik nog eens op “bros”. Dedjuu zeg :

Kijk, dat maakt de cirkel wel een beetje rond vind ik. Dringend tijd dat ik famous ben zodat ik niet langer lijd onder de fear of missing out (FOMO) en kan overstappen naar MOMO (mysterie of missing out) en samen met mijn bro’s aan BROMO (brothers refraining of missing out (eigen bewoording)) kan gaan doen.

By the way, feel free to share this post. I do not want anyone to miss out on this great (b)log and maybe then I get famous bros !

En ja, ik weet het. Vreemd logje. Het spreekt wel in mijn voordeel dat ik het artikel van Morra A-M las met de bedoeling om er een zinvolle les uit te trekken gerelateerd tot mijn eigen gedrag. Niet dat ik een overachiever ben hoor, maar soms wel unhappy. Dus ik had echt wel de intentie om te begrijpen waarom een overachiever überhaupt unhappy zou kunnen zijn. En ik denk dat ik er ook iets van begreep, en dat wil ik je ook wel nog even meegeven. Maar zonder commentaar, zeker niet op de laatste tussen haakjes staande zin.

 

Advertenties


18 reacties

Op een dag…

vind je de job van je leven.

En dan ben je weg natuurlijk.

Heel af en toe schrijf ik hier iets narcistisch wat betekent dat ik iets probeer te verwoorden dat in mij leeft. Ik dit en ik dat. Het is best wel mogelijk dat jij als lezer mee bent en daardoor een inkijk krijgt in of een kijk op Bentenge (himself). Doorgaans ontstaan die logjes op pi(e)k-/dal-momenten.

Soms is er dus twijfel. Doe ik wel wat ik graag doe ? Doe ik wel wat ik in gedachten had (ooit) te doen ? Laat ik me in de keuze van wat ik doe en breng niet tegenhouden door wat voor “beperkingen” dan ook ? Het antwoord is bij momenten ontluisterend eenvoudig.

Om dit euvel op te lossen is er een envoudige methode (naar het schijnt) : leef en beleef je passie(s). En als het enigzins kan: maak van je passie je beroep. Maar wat als je meerdere passies hebt ? Of geen enkele ? Niet zo eenvoudig allemaal. De voorbije twee weken probeerde ik van een dalletje naar een piek te gaan door mijn werkomgeving aan te passen. De up die dat genereert, beste Mr. Clint, is slechts van korte duur. En dus zat ik begin deze week voor me uit te staren in mijn gereorganiseerde en gepersonaliseerde werkplek. Na te denken.

En plots waaide er zo maar een opportunitiet binnen. De één zijn dood is de ander zijn brood is een aloude boutade. Dus zit ik me sinds gisteren af te vragen hoe dat bij hem zat. Vond hij lang geleden de job van zijn leven ? Toen ik aan het lezen was en van Holly naar Bridget naar Kendra naar Carla naar Karissa naar Izabella naar Christie naar God-weet-wie-nog zapte dacht ik… ok, het valt al bij al nog mee met mijn jobwissels. De vraag die zich nu stelt is of ik toe ben aan een volgende “carrièrezet”. Ik laat het even bezinken.

 

 

 


11 reacties

Mile marker signs.

Driving in the fast lane … Counting mile marker signs / Maybe I can find you … Down this broken line / Maybe you can find me … Guess we’ll know in time

De eerste lyrics drentelden deze morgen door mijn hoofd, de rest zocht ik er zonet bij en blijken met wat wringen ook wel toepasselijk. Het liedje lag al even te soezen ergens op een veilig plaatsje. Maar deze ochtend sprong het op als was het nooit weg geweest.

De beige wagen reed net voor mij op de fast lane. Althans dat was zijn bedoeling. Maar alle drie de lanes waren slow lanes. We vloekten gemeenschappelijk om zoveel traagheid. Het is te zeggen, ik denk dat hij vloekte en ik berustte. Plots viel er rechts naast hem een gat en hij dook er onvervaard in. Van hypertraag naar net iets minder traag. Hij telde hoeveel mile marker signs hij gewonnen had en was blij met zijn fantastisch initiatief. Een goede vijfhonderd marker signs verder kwam ik hem opnieuw tegen. Nu reed hij niet langer voor mij maar naast mij. Ik passeerde hem en stak hem dus ook voorbij. Nog een paar markers verder zag ik in mijn spiegel dat hij van de middenstrook terug naar de linker manouvreerde. In time wist ik (toen we de file uitreden) dat het van rijstrook wisselen hem niets had opgeleverd.

 


20 reacties

Wie wil dit (nou wel) ?

Het stond in de steigers maar geraakte nog niet afgewerkt. Maar toen ging ik in de zetel zitten, keek televisie en kreeg een ingeving. Verandering van invalshoek zeg maar. Zoals wanneer iets een weinig van plaats verandert en plots vol in het licht komt te staan waardoor het een ander aspect van zichzelf belicht.

Ik ga dus heel even terug in de tijd, naar het volgende logje : wie wil dit nou niet ? Heel even dacht ik er toen aan mijn lippen te stiften. Maar dan liet ik het toch even doordringen. Ik denk niet dat wijnrode lippen mij echt staan. Het geschenkje ging zodoende aan me voorbij. Maar …

 

Het deuntje bleef in mijn hoofd hangen en ik startte aan een waslijst van “favorite things” in een draftig logje. Maar het leek zo banaal dat ik het liet zinken in de onmetelijke diepten van de woord-oceaan-en. Nu, één van my favorite things is zichtbaar hierboven : genieten van een mooi berglandschap (bij voorkeur samen met H&H).

Gisteren hing ik lui in de zetel en keek naar de digibox versie van een film. De digibox opgenomen versie is altijd beter dan de directe want :  ik-spoel-wel-even-de-reclame-door / ik-ga-driekwart-uur-vroeger naar-bed / ik-neem-als-het-mij-past-een-pauze / ik-(her)kijk-nog-wel-even-aandachtiger-als-het-zeer-interessant-is. Het was achteraf gezien een filmpje van weinig oftewel 12 uit een dozijn. Nee, geen 13, zo slecht was hij ook niet. Maar goed, de openingsscene was bedenkelijk en ik dacht even te stoppen maar… toen wierp de “openingsgeneriek” een ander licht op de zaak.

 

Voor je gaat denken dat Jennifer Aniston one of my favorite things is : think again. Helaas helaas helaas, ik ben een man. En dus heeft Jennifer iets dat me intrigeert. Het is met favorite things van groot belang (denk ik) dat het met mate komt. Iets dat overvloedig aanwezig is geeft zelden aanleiding tot a favorite thing. Dus niets zo mooi als “per ongeluk”, maw als ik het niet echt verwacht, “een” vrouwelijk attribuut aanschouwen. Ja, ik geef het toe. De vrouwenborst is one of my favorite things.

Heel af en toe overdrijf ik eens en heb ik een moment van zwakte. Omdat het logje van Kliefje me inspireerde doe ik vandaag net wat zij ook deed aan het einde van haar logje. Ik verloot iets / geef iets weg. Maar ik doe dat onder de titel “wie wil dit (nou wel)”. Het mag de deur uit omdat ik al een dergelijk gelijkaardig onderwerp in mijn huis heb hangen, en de dame des huizes vindt één kunstwerkje met als mogelijke titel “vrouwenborst” wel genoeg.

Dus, moest het zijn dat je een plaatsje in huis over hebt waar je gelooft dat het volgende werkje van Elfie  (echt) op zijn plaats is, laat dan een berichtje na. Het werkje is potlood op papier en meet 30cm op 40cm.

 

PS : ik kreeg het werkje niet gratis dus dit is geen promologje. Eerder een opruimactie van te veel hebben en hopen dat het iemand gelukkig kan maken.

PS bis (10sept2017 18.59, 48hours later) : zonet trok een onschuldige hand de gelukkige winnaar van het werkje uit de pot met gegadigden : bentenge. Hij krijgt het per kerende opgestuurd. Proficiat mr. B alias C.

 

 


7 reacties

Alma Mater.

Dat ze stevig in haar schoenen staat viel me al op voor de kennismaking. Dat ze naast verstandig ook nog mooi is en zelfverzekerd is leuk. Net niet arrogant, maar dat mag/moet, want ze is jong en het leven/de wereld zit nog op haar te wachten. Vandaag was het haar laatste dag op haar stageplaats. Ik denk dat ze blij is dat ze die achter haar mag laten om het laatste studiejaar aan de Alma Mater van haar keuze te starten. En ik benijd haar voor alle keuzes die ze nog kan en gaat maken. Kies verstandig gaf ik haar al eens mee toen we samen aan een machine stonden. Zij om haar proef uit te voeren, ik om even te zien wanneer de machine terug ter beschikking was. Heel even polste ik wat ze later zou gaan doen. Dat ze niet dacht dat puur technisch haar ding is. Dat ze ooit twijfelde tussen handelsingenieur en burgerlijk ingenieur. Dat haar mama haar meegaf dat burgerlijk ingenieurs meer verdienden. Maar dat pure techniek haar toch niet zo ligt.

Over de middag zaten we aan tafel te eten en trakteerde ze ons allen op een afscheidsgebakje. En ik dacht, mooi(e) meid. Dat komt helemaal goed. Naast IQ ook nog EQ. Het was een gezellige babbel. Dat ze 100% van haar lestijd doorbrengt op het technologiepark. Ik vroeg voor de vorm of ze dan geen les meer heeft in “den Platteau”. Nee, maar dat ze dat wel jammer vindt. En ik kon het enkel beamen. In één van mijn vorige levens (ik hoop dat ik er minstens negen heb in totaal) liep ik rond in de gebouwen van het RUCA. Na een half jaar boekhouden en aanverwanten wist ik het. Dit wordt niet mijn Alma Mater. Ik heroriënteerde en herbegon. Ging door een vijfdaags ingangsexamen en studeerde vanaf oktober 1991 aan wat toen nog de RijksUniversiteit Gent heette. Op die manier werd de UG, maar vooral de faculteit Toegepaste Wetenschappen mijn Alma Mater.

Maar het is me wat met “mijn” Alma Mater (wikiUG). Vorig academiejaar slaagde ze er niet in een nieuwe rector aan te stellen tijdens de eerste stemrondes. De rectorverkiezing werd daarmee een nog grotere vaudeville dan in 2013. Deze week wagen twee nieuwe koppels hun kans om hun intrek te nemen de Sint-Pietersnieuwstraat. Ik ben benieuwd. Twee ingenieurs in de running. Van één (PDB) kreeg ik dus nog les.

Maar het is me wat met “mijn” Alma Mater (bis). Vanop afstand is het wat moeilijk beoordelen, maar dat deze student geen echt goede beurt gemaakt (JW) heeft lijkt me evident.

Vandaag ging het nieuwe schooljaar dus van start, en straks mogen ook de universiteitsstudenten aan het “werk”. Ik wens hen stuk per stuk een fijne ervaring @AlmaMater toe !

 

 


17 reacties

Dank je wel.

 

De impact van de clip op het dagelijks gedrag van de dochter ligt alweer even achter ons. Maar wat was ze zot van dit liedje. Ze ging er zelfs van messenwerpen in de tuin. Deze zomer beleefden we nog een uitwas van dit moment van adoratie toen ze op de Berg-Sint-Michel (nee, niet die van onze eerste minister) als aandenken een dolk koos.

Voor de muziek van La Taylor heb ik nooit een boontje gehad. Niet dat die slecht is hoor, als mijn dochter hem draait geniet ik wel mee. En van Miss Taylor word ik ook niet warm. De paar dingen die ik las over haar hingen een beeld op van een snobby jongedame met allures en pretentie. Ook fysiek ligt ze niet in één van mijn bovenste schuiven. Maar ze is jong en slank en succesvol. En ja, ze is vrouwelijk met BorstenBillenBuik. En elk van die drie mogen best gezien worden. Dat op zich is doorgaans meer dan genoeg om welke man dan ook het hoofd op hol te brengen.

Deze week las ik een klein artikel in mijn krant. Een DJ uit Denver had een rechtszaak aangespannen en eiste 3 000 000 miljoen dollar omdat zij hem onheus behandelde. De pittige dame ging evenwel in de tegenaanval. Gisteren haalde ze haar gelijk voor de rechtbank. Het is een druppel in de woestijn van bezitterige mannen denk ik.

Maar toch … vandaag buig ik even diep en neem mijn hoed af voor haar. In naam van mijn dochter, omdat elk klein beetje kan helpen. Dank je wel Miss Swift.

 


15 reacties

Never give up.

Non mollare mai. Even dacht ik dat het Spaans was, maar nee, het is dus Italiaans.

 

Never give up. Het is best wel een mooie leuze. Het klinkt echter veel beter in het Italiaans. Maar eigenlijk had het dus “Nunca te rindas” moeten zijn.

Samen met een collega ging ik op een terrasje zitten in een net niet te drukke straat met zicht op enerzijds standaard gebouwen en anderzijds mooie architecturale “intermezzo’s”. Ook de voorbij slenterende bevolking hanteerde hetzelfde principe. Standaard mensen met af en toe een adembenemend (vrouwelijk) “intermezzo”.

Ze kwam naar buiten om onze bestelling op te nemen. In tegenstelling tot de andere “garconette” (weliswaar een stuk jonger), een opvallend zuiderse schoonheid, was ze “standaard”. Wel sportief slank en met mooie bruine ogen. Elegant stapte ze op ons toe en ze lachte lichtjes toen ze de tafel afruimde van wat voor ons verbruikt werd. We praten heel even met haar vooraleer we onze bestelling doorgaven. Het was een moment van fijne menselijke interactie dat mogelijks van haar kant wel ingegeven was door “commercie”. Ik schat dat ze midden de dertig was. En ik vond ze best wel interessant en adembenemend mooi op een bepaalde niet echt puur fysieke manier. Ze had een licht-vermoeide schoonheid over zich alsof ze al heel wat levens achter zich gelaten had. Beter uitdrukken kan ik dat niet. Maar wat me het meeste bezighield was de tattoo die sierlijk op haar onderarm kronkelde. Non mollare mai. Toen ze terug binnen ging voor onze tweede bestelling zocht ik het snel even op. Het bleek dus Italiaans. En dat op een terras in de Raval de Montserrat in Terrassa met zicht op het stadhuis van deze verrassend interessante “voorstad” van Barcelona.

 

 

Non mollare mia. Never give up (on life, voeg ik er dan maar gemakshalve aan toe).