bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


20 reacties

De paasprocessie.

Het is dus paaszondag. Ik breek even mijn hersenen en stel vast dat ik heel diep moet graven om ook maar enigzins te beseffen wat dat wil zeggen. Wat ik wel weet : paaseitjes ! Chocolade. Eén van mijn grootste verslavingen.

Omdat de dochter het huis uit is sinds gisteravond tot ergens kort na (paas)zondagmiddag nemen mijn echtgenote en ik even haar verplichtingen over. We zouden immers niet graag hebben dat onze televisie afkickverschijnselen vertoont. Zodoende gingen we elk in een zetel zitten. Met koffiekoeken en koffie ! En keken televisie. Het is te zeggen, we keken verder naar de film waar we gisteravond wegens vermoeidheid bij in slaap vielen. Televisie kijken ’s morgens na opstaan : opvoedkundig totaal onverantwoord. Maar goed, die strijd hebben we al even verloren denk ik. We kunnen dan evengoed ook maar even zondigen. Waar dient Pasen anders voor ?

Nadien ging ik even op paasprocessie. Daar maakte ik onder andere volgend beeldje :

 

Het beeldje kadert in het vorige logje : Ach mens … erger je niet. Aan windenergie erger ik me niet. Zelfs niet als ik de windmolens vanuit mijn leefhoek zie staan en zelfs (buiten in de tuin) hoor zoeven als ze (goed) draaien. Ze zijn immers (denk ik) een zeer rationele keuze in de strijd tegen de klimaatopwarming.

De hond en ik waren niet de enige paaszondagwandelaars.

 

Zalig pasen aan allen !

 

 


23 reacties

Ach mens … erger je niet.

Maar stop je energie in zinvollere en leukere dingen. Maar ja, af en toe erger ik me. En af en toe doe ik echt mijn best om dat niet te uiten of er niet te lang bij stil te staan. Maar soms komt het zo maar terug naar boven. Eigenlijk zou het correcter zijn om te zeggen dat het terug naar beneden komt. Ik visualiseer het even :

Prachtig, niet ? Een streep door de (energie)rekening.

 

 

__________________________________________________________________________________________

PS.

Om het te kaderen link ik voor de zekerheid even het nieuwsberichtje dat de eerste ergernis veroorzaakte. En dan ook nog een link naar wat mijn echte ergernis sinds vele jaren is. En bij deze waar ik echt van ga wenen : de kap van hout (ik blijf er bij dat dat is wat je nog dagelijks kan zien langs Vlaamse snelwegen). Op zich kan ik er wel mee leven dat ik (wat) meer betaal voor energie. Dat is op zich nog altijd de beste stimulans om op dit kostbare goed te besparen. Maar wat me echt ergert is dat de beleidskeuzes van de Vlaamse regeringen aan de macht tussen 1999 en 2012 uiteindelijk heel wat mensen zuur opbraken.

Ja, de stunt van Steve in het begin van de jaren 2000, om niet langer de investering te subsidiëren maar wel het genereren van stroom te compenseren blijft in mijn ogen één van de meest a-sociale beslissingen ooit genomen door een rode minister. Het was voor de mensen die niet investeerden (of konden investeren wegens onbeperkt kapitaal om een energie-productietje op hun dak te leggen) een serieuse streep door de energierekening. Nog altijd, en zelfs hoe langer hoe meer. Ons Freya koos de grote sprong voorwaarts door enerzijds subsidies op zonnepanelen af te bouwen en anderzijds de gezinnen zo miniem als mogelijk te belasten met de kost van de subsidies. De Turteltaks was het blauwe alternatief om het geheel wat te herschikken en de actie om de kosten van groenestroom en alle bijhorende netaanpassingen ook naar gezinnen door te rekenen en mogelijks veel minder naar bedrijven.

Misschien is het zo langzamerhand tijd om stroom te verdelen in “industrieel” gebruik en in “publiek” gebruik en over te gaan naar twee energietarieven. Moest het zo zijn dat de subsidies (opbrengst) hoofdzakelijk naar “ondernemers” gaan, dan stijgt hun electricitietskost (als groep). Is het echter zo dat de siubsidies (opbrengst) veelal naar de “gezinnen” gaan, dan zijn zij de dupe van het groenestroomsubsidiesysteem.

Uit die ganse energiesaga leerde ik wel : wat Vlaanderen zelf doet, doet het niet noodzakelijk beter.

 

 


10 reacties

Een rondje (ongewone vragen).

Je hebt een prachtvriendin, maar voor welke vrouw zou je toch een ommetje fietsen ?

Je bent gelukkig getrouwd. Maar wat als je van je vrouw voor één keer een wildcard zou krijgen ? Welke babe zou dan wel eens je benen mogen masseren ?

Wie zou jouw ultieme temptation zijn ? Natasja ? Pommeline ? Of toch iets stijlvoller ?

Welke bekende babe, behalve je eigen vriendin uiteraard, zou je aan de finish wel eens mogen opwachten voor een dikke knuffel ?

Lang leve Tracey ! Maar welke wereldberoemde vrouw zou jou ook nog mee in de boomerang kunnen lokken ?

Je hebt een vriendin, maar welke bekende vrouw zou wel eens mee de stal mogen komen uitkuisen ?

Nog een laatste slechte 24-verwijzing en dan stoppen we er voor altijd mee, beloofd. Maar welke vamp zou Jack Bauer wel eens voor 24 uur uit de klauwen van terroristen willen houden ?

Ja hoor, ik LEES de krant. Een tijd terug stapten we over van De Standaard naar een meer down to earth krant. Sindsdien lezen we hier dus Het Nieuwsblad. Vroeger nam ik ’s morgens niet de moeite om de krant open te slaan, wegens te serieus voor een doordeweekse ochtend. Enkel in het weekend kon ik me sporadisch motiveren om de wereld aan de hand van sommige artikels te doorgronden. Maar sinds we dus overstapten naar het Nieuwsblad lees ik dus wel elke ochtend minstens één artikel uit de krant. En die balans tussen niet te serieus maar toch info verschaffen bevalt me wel. Maar soms is trop te veel.

Sinds meer dan een week zit er een extra katern bij onze krant. Dat katern draagt de titel “Rondekrant”. Jaja, moest je het nog niet weten, dit weekend is het zover. Dan staat Vlaanderens mooiste in de schijnwerpers. Deze week plaatste mijn krant op de laatste bladzijde van het aan deze koers der koersen gewijde katern een interview met een net iets mindere god der goden. En die mocht dan wat ongewone vraagjes beantwoorden. De allerlaatse vraag van elk van die interviews zag je hierboven.

De antwoorden : Madonna (uit de jaren 80 zoals in de Who’s that girl tour), Charlize Theron (zoals ze erbij loopt in de film Hancock met Will Smith), Blake Lively, Keira Knightley, Cameron Diaz (zoals ze eruit zag in The Mask), Shakira, Cristina Buccino.

 

Geen idee hoe de fotofinish er zondag gaat uitzien. Maar persoonlijk hoop ik dat Greg nog eens als eerste over de streep komt. Maar als het niet zo zou zijn, dan mag het de enige onbekende uit het lijstje van hierboven zijn, namelijk Cristina Buccino. Ik denk dat die er in een strak koerspakje beter uitziet dan menig coureur.

 

 

 


24 reacties

Van8 werd ik 9.

Lees het maar een tweede keer. Of zelfs een derde keer. En kijk, dat is volgens mij exact hoeveel lagen er in een titel kunnen zitten.

Helaas bedacht ik de titel niet zelf. Maar daar kom ik straks op terug. Ik pel er eerst even een eerstje laagje af.

Even meegeven dat ik al net iets ouder ben, dus nee ik werd niet van 8 9. Voila, dat is een eerste laagje, maar dat is voor de suspens. Mijn 46ste verjaardag ligt al anderhalve maand of meer achter me. De nacht waar ik van 8 naar 9 overging daardoor nog veel verder. En dus begin ik gelijk aan het tweede laagje. Deze ochtend toen ik liggend in bed mijn ogen opende werd ik iets gewaar. Allee, het is te zeggen, ik werd liggend in bed meerdere dingen “gewaar”, maar daar gaan we het nu niet over hebben. Ik opende mijn ogen, zwaaide mijn benen uit bed en sleurde al de rest er achter aan. Ik trok wat kleren aan en ging naar de bakker. Na het ontbijt keek ik naar de klok. Die stond, echt waar, op 5 over 8. Die klok is een radiogestuurde klok en past zich vanzelf aan bij een wijziging van zomeruur/winteruur of omgekeerd. Ik krabde even in mijn haar en dacht…. hela ! Jij had van8 van 2 naar 3 moeten gaan. Niet dus. En dus dacht ik : klok, van 8 word jij 9 !

Zoals al gezegd, de titel is niet van mij. Ik stal hem. Van haar dacht ik eerst, maar eigenlijk is sinds vrijdagavond al duidelijk dat hij eerder van Wim is. Deze ochtend keek ik facebook na, en daarna begon ik aan het lezen van een paar logjes. Waaronder DIT. Na het bladeren door zijn CV bedenk ik me net dat ik hem (Max) vrijdagavond bijna geplet had tussen de deur en de bar bij het binnengaan van de expo-ruimte.

copyright owned by Elfie&Mona De Clercq

Op bovenstaande foto staat dus Mona. Mona werd van 8 wel 9 en heeft daar samen met haar tante rond gewerkt. Al is werken te veel werkwoord voor wat ze samen deden. Als je eens iets anders wil doen op een zondagnamiddag, dan zou ik zo zeggen ga eens wandelen net over de grens, daar waar matroos Beek thuis is. Maar voor je helemaal tot aan Cadzand rijdt, stop dan even in Eeklo, en geniet even van de kleine maar fijne tentoonstelling van Elfie&Mona.

 


12 reacties

Lente !

Het is een jaarlijks terugkerend fenomeen, die lente. Sinds vandaag is ze er dus. Theoretisch alvast. Ook weerkundig zag het er vandaag best wel goed uit. De zon scheen, maar nog (net) niet genoeg om de zwembroek al boven te halen.

U got the look, … op automatische piloot dwarrelde de muziek mijn hoofd binnen, toen ik voor de tigste keer dezelfde boom fotografeerde.  Je kon hem al bewonderen onder deze vorm : link.

Deze ochtend ging ik voor deze versie :

 

Ieder jaar opnieuw sluipt samen met de lente iets anders mijn leven terug in. De titelsong werd uitgebracht net voor de overgang van winter naar lente, het album zelf iets meer dan een maand na de titelsong, toen de lente van 1987 aan land kwam. We spreken dus over 20 jaar geleden, maar elke lente opnieuw is het als gisteren. Omdat ik als 16 jarige danig onder de indruk was, en de muziek nog altijd schitterend vind, ligt de CD sinds deze ochtend terug in mijn wagen.

 


15 reacties

Buurman… wat doet u nu ?

Al mijn hele leven lang ben ik een beetje nieuwsgierig van aard. Ik vermom die eigenschap graag onder de noemer ” ik leer graag” bij. En dus doe ik regelmatig aan “buur(m/v) wat doet u nu ?” oefeningetjes.

opa

Uiteindelijk is dat ook wat het lezen van blogjes zo interessant maakt. Je gluurt een beetje bij de buren. “Helaas” doorgaans alleen wat ze willen laten “zien”. Maar toch blijft het zeer leerrijk allemaal.

Zo leer ik regelmatig dingetjes over Amsterdam bij via het lezen van de blog van Rob, blogger uit Amsterdam-ZuidOost. Amsterdam is een mij totaal onbekende stad.

Ook Nederlandse film is mij niet zo bekend. Nu wist ik wel dat Jeroen Krabbé een topacteur is/was. En toen las ik deze week in mijn krant dat Cath bij hem op bezoek ging en dat die aflevering van “buurman wat doet u nu ” best interessant was. Helaas zat ik al even naar iets anders te kijken toen ik al reclamezappend plots terecht kwam bij Jeroen en Cath. Ik duwde nog snel op het rode bollekestoetsje (record) maar was dus al rijkelijk te laat.

En dus keek ik uitgesteld via de computer naar Cath&Jeroen. En leerde dat Jeroen schildert. En ik zag hem door Amsterdam fietsen en werd even “instant verliefd” op die stad. Binnenkort zet ik die stad wel even op onze to-do lijst. Maar ik denk dat ik me net iets dikker ga kleden dan Cath Luyten, want ik had na het bekijken van de reportage zo de indruk dat het af en toe wel eens wat frisjes wordt in Amsterdam, en dat een blouzeke dan misschien wat underdressing zou kunnen zijn.

02-09-2010_expo_jeroen_krabbe_en_george_grosz_in_de_fundatie_1

 

PS : enkel al om het hierboven staande schilderij raad ik je aan om toch even je mailadres door te geven aan de VRT en even naar de reportage te kijken.


13 reacties

Uni(cum/corn).

Dit weekend beleefde ik een blog-uni-cum. Een beetje een long time low. De eerste keer sinds ik startte met het schrijven van logjes.

low

Yep, no visitors ! Maar kijk, toen lummelde ik wat rond en zag ik dit :

unicorn