bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


7 reacties

E(mot/lf)ie.

Vandaag telde ik ze even. In ons huis zijn net iets meer dan 30 objecten te vinden die ik onder de noemer kunst zou plaatsen. Een vijftal, schilderijen van de hand van mijn echtgenote haar grootvader, erfden we, de andere kochten we/ik. Dat meerdere werken (3 zichtbaar en 3tal in reserve) van mijn schoongrootvader in ons huis te vinden zijn, is naast de familieband, vooral te wijten aan het feit dat ze ons ook echt wel aanspreken. Mogelijks kom ik er later nog eens op terug. Naast die werken zijn er ook van Rem (de fotograaf) drie in ons huis. Een samenhorend dubbelpaneel van vrouwelijk naakt (dat lees je hier) en een indringende blik.

Maar de meeste werken (6) in ons huis zijn van de hand van iemand die ik een vijftal jaar geleden een eerste keer tegenkwam (online). Het eerste werkje kocht ik zomaar omdat het niet alleen zeer betaalbaar was maar me ook even van mijn sokken blies/blaasde/bloosde (dat laatste vanwege het feit dat het een gedeeltelijk vrouwelijk naakt is). En toen ze een paar maanden later een housesale deed in haar woonplaats Eeklo reed ik daar heen.

Daar kroop niet alleen haar kunst onder mijn vel en in mijn hart, maar ook zij zelf.

De cirkel van dit logje sluit zich met het brengen van een eenvoudig en puur werkje (als reactie op de commentaar van Affodil): enkel potlood op papier, maar voor mij is het een topwerk dat mijn leven in kwam toen mijn mama mijn leven vanwege Alzheimer verlaten had. Ik fotografeerde het werk dat in onze woonkamer hangt van beneden naar boven om de reflectie van de glasplaat weg te nemen…

 


28 reacties

No imago/kunst 3.

Traag traag tergend traag. Zo sluipt de tweede coronagolf door en hopelijk uiteindelijk toch ook uit onze leefwereld. Met die coronagolven verdwijnt ook traag traag zalig traag “balast” uit mijn leefwereld. Bij het minimaliesen (of althans mijn poging daartoe) van de ruimte waarin ik samen met my ladies leef botste ik bij het doorbladeren van een opslagmap met de titel “vuilbak” op dingetjes die dus niet in een vuilbak thuishoren.

Gemakshalve spring ik eens terug naar dit: imago bis/kunst 1. En meer gericht naar de commentaar van Menck:

Uiteraard wist&weet ik nog wie de fotograaf van het propellervliegtuig is. Maar toch liet ik het erop terug keren tot nu toe achterwege. Speciaal voor Menck maakte ik op woensdag 11/11 volgende foto van mijn bureau:

Zoals je kunt zien hangt de propellervliegtuigfoto nog altijd op dezelfde plaats. Het is een werkje waar ik, in tegenstelling tot mijn wederhelft, op slag verliefd op werd. Mijn hoofd is er dan ook eentje dat symmetrie en rechte lijnen ten zeerste kan smaken.

Heel af en toe stel ik mezelf de vraag, is een eenvoudige en dus niet gekunstelde foto überhaupt te catalogeren als kunst? Maar even snel als ze komt verdwijnt die vraag ook weer.  Kunst is immers enkel een woord om iets te “vatten”. Maar er zit geen waarde in dingen vatten. Aangezien de titel van dit logje “kunst 3” bevat, beschouw ik het werk van Geert De Mesmaeker wel degelijk als kunst. Het kind krijgt immers best een naam.

Om af te sluiten een laatste screenshot uit het documentje dat ik in de map “vuilbak” terug vond:

Moest het zijn dat je het betreffende propellervliegtuig (een Dakota oftwel Douglas C-47) zelf wilt fotograferen, dan weet je bij deze waar dat kan: http://www.batterie-merville.com/ 

 


18 reacties

Those rare moments…

when all things add up to an “insight”. Het opbouwen duurt “eeuwen”, het verdampen ervan een “seconde”.

 

Drie weken geleden keek ik als het ware per toeval. Naar Selah Sue haar verhaal. De week erna was ik waarschijnlijk niet aan het buiszappen. Maar vorige week trok de magneet Bart Peeters me zo terug naar het programma. Het belpopverhaal van Bart was alweer zalig. Bij afloop gaven de programmamakers me mee dat volgende week (dat was dus gisteravond) Gabriel Rios aan bod kwam. Voor de zekerheid duwde ik toen op het rode knopje called “record”.

Vandaag in de voormiddag nestelde ik me in een lege leefruimte voor de tv. En keek. Naar het verhaal van Gabriel Rios. En het deed me deugd. Dat wou ik gewoon even meegeven.

 

 


26 reacties

Gecollectioneerde prullaria.

Even terug in de tijd… naar 11 juni 2020. Ik breng het concept integraal. Een logje uit het verleden beleeft het heden.  

Het was al een lange weg tot “hier”. Hier dat is dus zowel tijdsmoment, fysieke locatie als psychische toestand. En nog zo veel meer. Ook Bentenge. Het pad mijner tijd komt samen in dit moment. En ook weer niet, want het gaat gewoon verder na het nu&hier. Dat is wat ik nu aan het bedenken ben. En of ik überhaupt nog wel iets neerpen. De zin van nog meer ontgaat me bij momenten helemaal. En dan krijg je die “triggers”. En ga ik toch even neerzitten. Aan mijn pc. En maak de volgende visual:

En nog geen twee seconden later weet ik het alweer niet meer. Draait mijn geest in het ro(n/o)d en beschrijft ongeveer alle curves die je in x=f(y) kunt beschrijven. Merk op: dit is in twee dimensies. Het had eigenlijk ook best in drie kunnen zijn, nl x=f(y,z), gezien de plaatsen waar mijn geest naar afdwaalt. Maar dat dit logje niet terug keert naar een x=y+2 versie lijkt me evident. Het zal zoals gewoonlijk weer totale chaos zijn. Mogelijks helemaal zonder deftig eindpunt. Ik val wat dat betreft in herhaling. Maar kijk, aangezien er ook in macaroni en potpourri schoonheid zit kan dit best wel.

Ik keer samen met mezelf terug naar 1989. Het moet oktober of november geweest zijn. Ik schoof op van de schoolbanken naar de universiteitsbanken. Vond mezelf toen al zeer intelligent en volwassen maar er was nog wat groei mogelijk. En toen ging het dus mis. Of net niet. Alles hangt af van het perspectief waaruit je “het” bekijkt. Je zou kunnen zeggen dat ik toen een “mens aan de grens” was. Ik luisterde met aandacht naar iemand die voor de eerste keer echt aan de boom schudde. Hij vertelde het verhaaltje van de typische vlaming die op zijn oprit en pad naar de voordeur elk stukje onkruid aan het uittrekken was. En noemde dat een vorm van antropocentrisme. Terwijl hij (bleek veel later) eerder een aanhanger was van ecocentrisme.

Intermezzo:

Deze doos moet zo ongeveer even oud zijn denk ik. Of nee, eigenlijk zelfs een jaar of 5 ouder. De doos van mijn eerste Nike’s ever ! Gekocht in een uitverkoop ergens in Roeselare. Ik denk op de markt/braderie. Op dit moment herbergt die doos nog altijd “aandenkens”. Een week of twee terug (iemand omschreef me als enigzins nostalgisch ingesteld) deed ik de doos nog eens open en ging door al die prullaria die erin te vinden waren.

De mens aan de grens. Een onbegrijpelijk stukje verplichte literatuur tijdens mijn eerste stapjes aan de universiteit. Het betoog en “lesgeven” van de professor maakte (op mij) indruk toen. En kijk nu eens. Hij was ook een verzamelaar. Van “prullaria”. Van die stukjes kun je er een groot aantal gaan bewonderen in het MAS. Naar het schijnt is uit die collectie van Jaap Kruithof ook gewoon een zittend naakt te voorschijn gekomen. Wie zijn afgelegde weg een beetje kent kan dat absoluut niet verwonderen. Van gereformeerde calvinist tot … (enkel God weet dat).

Toch denk ik dat het zo langzamerhand tijd wordt om hier wat prullaria (zeer ruim begrip) weg te werken. Een Bentenge prullaria collectie is zo ongeveer het laatste waar iemand op zit te wachten.

En toen was het vertelseltje uit.  


27 reacties

Bezit ! Ben ! Ik.

15. Een cijfer als een ander. Zoveel “concepten” hengelden naar mijn (vernieuwde) aandacht in de wordpress feeder. Zuchtend vragen ze om afwerking. Sommige van hen bevatten enkel een idee of een link, anderen zijn/waren op “publiceren” na klaar. Maar na deliberatie van de jury is het aantal nog in de running zijnde schrijfseltjes gereduceerd tot 4. Die 4 blijven nog even “hangen”.

2020 is geen jaar als een ander, dat is alvast zeer duidelijk. Ook niet voor deze blog.

Maar goed, even terug naar de concepten. Veel kans dat in het kader van minimaliesen geen enkel nog de “eindmeet” haalt. Minimaliseren is geen doel op zich, maar toch merk ik dat verminderen rust geeft. Back to basics. Reculer (pour mieux sauter). En als het geschrapte toch het geval zou worden, mieux is zeker niet meer. Less is more is het op dit moment overheersende gevoel.

Gemotiveerd door corona puilen naar het schijnt de recyclagecentra uit van spullen. De “blijf allen in je kot” opruimactie. Ook ik begon aan een kleine inhaalrace. Die verloopt wel met horten en stoten. Het is duidelijk dat er iets te zeggen valt voor meer rust en ruimte in ons huis. Dat geeft bij mij ook rust en ruimte in het hoofd. Mijn spullenaanhankelijkheid neemt verder gestaag af via een ingewikkeld iteratief proces. Op zich snapte ik wel dat ik nog aan heel veel dingen hang maar ik wist dat niet goed te benoemen. En kijk, daar heb je dus een krant voor !

Dat artikel laat ik even bezinken. Ik bezit dus ben ik.