De floebervinger.

Openen doen we met een foto van “datgene” dat de titel veroorzaakte. Althans de aanleiding er toe, de veroorzakers brengen we niet in beeld, maar sta mij toe dat aan te geven dat het om minderjarigen ging.

cycloop de standaard

Vraag me niet meer wat ons (drie volwassenen en drie jongeren) tot het bovenstaande onderwerp bracht, ik weet het niet meer. In alle geval wist dochterlief te melden dat het beeld dat tussen Waregem en Kortrijk staat te staan een eenogige is. Kijk, ik geef het eerlijk toe, ik had het nog niet opgemerkt, maar als excuus kan ik wel aanvoeren dat ik doorgaans aan het stuur zit op weg naar Kortrijk. Het beeld hierboven is dus een cycloop. En eentje met een betekenis, maar die ontgaat me bij het passeren nog sterker dan zijn enig alziend oog. De twee jongens in het drievoudige jongerengezelschap wisten beiden te melden dat ze bij het passeren van de man (alias eenoog) eerder aandacht hebben voor iets anders. Namelijk zijn floebervinger. Ik wou het u maar even laten weten.

Wat ik ook even kwijt kan: ik heb ook een floebervinger. Voor je bedenkt, jaja, wat brengt hij nu weer, het is ook maar een inleiding. De uitspraak floebervinger was wel waar ik aan dacht toen ik vandaag voor de zoveelste keer een zak cement openscheurde met mijn wijsvinger. Die “floebert” als hij aan dat karwei moet beginnen, want echt aangenaam kun je dat niet noemen. Contact met droog cement is één van de onaangenaamste dingen die ik ken. Echt hatelijk. Het spul is agressief, schuurt dat het geen naam heeft en voelt zeer “bwuk” aan. Ik kan het je niet aanraden. Na enkele dagen van intens contact met zowel droge als “gestabiliseerde” cement heb je er quasi geen gevoel meer in, hij komt bijna als gescheurd en gebruikt schuurpapier uit de cementstrijd. Maar kijk, we zijn dus anderhalve week verder en ik ben er voor even vanaf. De boordstenen staan er, de houten constructie is af en de klinkers zijn gelegd. De floebervinger mag (althans even) van een welverdiende weg-van-die-cement-vakantie genieten.

 

Sanseverias aka vrouwentongen. PC34/52

Walking in Flanders Fields. Maar voor we het veld in wandelden passeerden we eerst nog wat huizen. Bij één van die woningen werd mijn blik even omhoog getrokken en viel mijn oog op de vensterbank, waar netjes naast elkaar drie sanseverias mij aanstaarden. Kijk, je hebt soms van die momenten. Ik had wat je kunt noemen een flashback.

Deze morgen dook ik even de kast in, verbleef er heel even, zoekende weet u wel, en kwam dan terug uit de kast. In mijn handen hield ik mijn lang geleden opgeborgen wapenuitrusting. Ze oogde alsof ze al wat oorlogen had meegemaakt. Opblinken deed ik ze niet, want uiteindelijk, na meer dan 10 jaar, was dit waarschijnlijk maar een eenmalig opnieuw te velde gaan om de strijd aan te binden.

Bij het betreden van het het strijdtoneel bleek al snel dat de tijd niet stil is blijven staan. De tegenstander, althans de meesten er van, zagen er betrekkelijk jong uit. Onze strijdkracht was wat je kunt noemen een allegaartje. De jongste is nog niet aan de universiteit toe (meestrijden mocht vanaf de leeftijd van 16), de oudste van onze bende heeft dat al minstens 20 jaar achter zich gelaten. Met de jaren kwam niet alleen wat sleet op de wapenuitrusting, maar ook op de ledematen en spieren die de wapens aansturen. But… a battle is a battle. Als we dan toch tot op Flanders Fields marcheren, dan laten we ons niet zomaar afslachten nietwaar. Dus stonden we ons mannetje. En schoffelden we, weliswaar rechtmatig door de bal te spelen in plaats van de man, af en toe een tegenstander de bal uit de voeten.

“Ela nummer zes, dat is wel fout he” klonk het vanaf de zijlijn. Ik draaide me even om en glimlachte hen toe. Nog geen minuut later, “dat is weeral nummer zes zeker”. Nee, het was dus nummer negen, but what’s in a number? Het was bij momenten voetbal op het scherp van de snee, maar dat is part of the game, daarom houden we er ook zo van. De intensiteit. “Komaan manneke sjot er hem in”. “Passen jongen passen”. “Arbiter dat mag tot niet wat nummer zes daar doet !” De drie vrouwentongen, aka sanseverias, voorzien van handtas en zonnebril konden het absoluut niet laten om overal commentaar op te geven ter aanmoediging en bescherming van hun jongen. Het is wel wat bevreemdend om te ervaren hoe dames van mijn eigen leeftijd aan de rand van een veld helemaal opgaan in het spelletje met de bal. Leerrijk heet dat dan.

De wandeling in Kobbegems Fields sloten we af met het terug betreden van de bewoonde wereld :

34 01

Het beeldje staat wat verborgen achter een groot “te koop” bord voor bouwgronden. Zoals je ziet is het ooit moderne “kappeleke” een beetje beschadigd. Het gaf me een beetje een “god ziet u gevoel”, alleen is het god niet maar een soortement sanseveria aka vrouwentong.

34 02

De invulling van de photochallenge vond ik dan ook min of meer toepasselijk. After all, het is vandaag 15 augustus.

 

 

Niet voor hoogweg gebruik.

Voila ! Soms stroomt het licht (als metafoor voor een helder moment) binnen en krijg je een nieuw zicht op dingen.

Maandag, gisteren en vandaag liep ik tussen de schepbuien, stabilisémaakbuien, boordsteenplaatsbuien, andere-tuinwerk-buien, geriefhaalbuien en regenbuien door heen en weer met de kruiwagen. Er onstond in ons gras een duidelijke sporenrij. Met een beetje goede wil kon je het een werkautostrade noemen. Een beetje zoals bij de mieren maar dan unisolo qua werkkracht. Enfin, even naar de titel : op de band van die kruiwagen staat dus dat ik die niet mag gebruiken op de snelweg ! Het is maar dat ik (en u dus ook) het weet.

Het helder moment was de combinatie van mijn bezigheid de voorbije drie dagen met de blog van Menck. Verdemme, ik kom dus niet uit een gegoede familie. Straffer nog, ondanks al dat hard labeur, studentengewijs en werkgewijs, kan ik me dus nog altijd niet tot de “gegoede” families rekenen. Aaaaaaah. Nu ja, niet getreurd, bij momenten werk ik best graag in de tuin, en zolang de tuinvrouwen (de v variant van Mencks foto) niet in opmars zijn kan ik het evengoed zelf blijven doen. Toch kan even wegdromen geen kwaad…

(hier stond een foto die om gegronde redenen gecensureerd werd)

Voila, om het met Menck’s woorden te zeggen, als er een crack inzit is het niet altijd licht dat binnenkomt, maar we doen ons best om een deftige filter op het binnenstromende “licht” te zetten.

Kijk eens aan. Nu schreef ik alweer een logje waarvan ik, en zonder twijfel anderen ook, denk : verdemme, kan dat nu echt niet beter ? Nee. Vroeger misschien wel, en ooit heel waarschijnlijk terug, maar nu nog niet. De “val” was blijkbaar net iets te diep. I’m so sorry. Maar kijk, “not for highway use”.

 

Re-born on the 4th of July.

Vrijdagavond, 4 juli, was ik vol goede moed van plan aan een logje te starten. Het ging de nu hierboven staande titel hebben. Maar het schrijven ervan viel al snel in het water. Want vrijdag vertrok dochterlief naar de zee, was er de opening van een fles rode wijn en nog wat voetbal tussendoor.

Maar kijk, ook op zondag 6 juli ging ik achter het toetsenbord zitten en nam ik opnieuw de titel die ik die vrijdag in gedachten had als begingeneriek van een nieuw logje. Want ik geloof in de titel. De 4de juli 2014 nam ik als startpunt van change. Yes I can ! Geen beter moment dan een vierde Juli. Dat is immers de verjaardag van ‘s werelds meest “dynamische” natie.

Er waren nogal wat triggers die me er op vrijdag, en in de aanloop naar die dag, Rome bouw je immers ook niet op één dag, toe brachten. Zonder ze in een volgorde van belangrijkheid te zetten probeer ik ze hier te brengen. Vooreerst was er een tijdje terug een belangrijke opmerking van Lehti op een logje van mij (Gone Baby Gone). Verdemme, wat kwam die opmerking aan. Positief he. Want ze kon het niet raker brengen dan met die ene zin: “Maar misschien heeft je ‘in between jobs’ je kijk op de wereld om je heen ook veranderd”. Daarnaast was er ook MissS&C die er een schepje bovenop deed. Link. En kijk, we zijn dus meer dan een maand verder, en ja, je bouwt een nieuwe natie niet in een wip/wup.

En vanavond las ik dus dit, en dacht, jaja, ik doe mijn best hoor. Sinds the 4th of July zijn er ruim gerekend zo’n 2.5kg verdwenen. Op zich is dat niet zo belangrijk. Het proces erachter is het daarentegen wel. Ik kan dat uiteraard niet uitleggen in een stukje tekst, maar heel af en toe heb ik het gevoel dat het een beetje terug komt. De subtitel bij de nieuwe layout kwam er dus niet zomaar. Ik merk dat er wat cracks in mezelf ontstaan zijn, en dat die tijd nodig hadden om het licht terug binnen te laten. Maar heel langzaam komt het wel. Dat licht.

 

Yes Eddie, but is it art ? (bis) PC32/52

Oh my god, het was weer maandag. Het zwaard van Damocles dat eind 2013 boven mijn hoofd bengelde bleek uiteindelijk een samoeraizwaard van Hashimoto te zijn. En dus was ik vandaag nog eens bij de dokter voor een kleine controle. Een beetje bloed weggeven en dan maar wachten of Hashimoto nog altijd in zijn zenfase is.

Op de weg terug van de dokter stond ik uiteraard, against all odds kun je dat hier in Asse niet noemen, voor “den bareel”. Ik fotografeerde dan maar het vanuit de wagen zichtbare deel van het stationsgebouw. En nu deel ik het ook nog eens met jullie. Waarom ? Wel, in de eerste plaats omdat ik de eerste keer dat ik er passeerde dacht, verdemme, wat voor een kunstwerk is me dat nu ? Naar het schijnt zou Oscar Wilde ooit gezegd hebben, a dirty mind is a joy forever. Zolang het een mind blijft kan ik er een beetje inkomen. Als u ziet wat ik de eerste keer zag dan valt u misschien ook onder Oscar zijn Wilde gezegde.

32 01

Voila, en met deze deed ik de baseline van mijn blog alle eer aan… no risk no fun. Time for a layout change I guess.

 

Zelfs deze lijnen zijn illegaal. PC31/52

Soms lees je een zin en denk je… man, wat mooi. De titel hierboven is “gestolen” omdat hij dat effect op me had. Ik kopieerde die zin uit dit. Een mooi stukje tekst.

Terwijl ik haar korte stukje tekst las dacht ik, damn, zelfs deze lijnen lezen is illegaal. Want eigenlijk zou ik nu buiten “moeten” zijn. Genieten van de zon. Bezig zijn. De zomer beleven. Werken, want ja, man, wat is er nog werk in onze tuin, aan ons huis en aan de “vijverafwerking”. Maar kijk, ik vertik het. Werken dat kan morgen ook nog. Dolce manjana.

Nu zit ik dus even hier, voor het kleine schermpje. En dat is dus best ok. Een beetje illegaal, maar wat is dat niet in deze wereld of in dit kleine landje ? En kijk, nu we toch bezig zijn, a confession. Op 15 juli verbleef ik even geheel illegaal op mij niet toehorend terrein. Maar voor de photochallenge had ik dat toen wel over. Dat het op dat moment geen aanleiding gaf tot een berichtje hier, is bijzaak. Want dat haal ik nu dus in. Catching up.

31 03

Zoals je ziet zijn de rekjes leeg. De vogels zijn uitgevlogen. De wijde wereld, maar vooral de vakantie, in. Dat linkse deurtje deed dochterlief de voorbije zes jaar ontelbare malen open en dicht denk ik. Dat zal de komende jaren niet langer het geval zijn. Ze schuift immers door naar de “grote” school. Hartverscheurend was het afscheid. Van het gemeentelijk basisschooltje waar ze zich thuis voelde, maar vooral van de vriendinnen die uitzwermen. Het eerste echte afscheid van vrienden (de dood van L. niet meegerekend) in dochterlief haar leven. Ze was er niet klaar voor. Maar de zomervakantie maakt veel goed. Onlangs zei ze dat het best moeilijk was. Vakantie is leuk, en ze zou wel langer mogen duren, maar toch weer niet, want ik mis mijn schoolvriendinnen.

31 01

Het waterfonteintje. Of hoe je kinderen leert dat kraantjeswater best wel ok is.

31 02

De bankjes. Het verzamelpunt voor de meisjes tijdens de speeltijd en na het afsluiten van de dag wachtend op mama’s en papa’s. Als je de jongens zoekt, die zitten doorgaans aan de andere kant van de speelplaats, daar waar een paar metalen buizen voorzien van netten staan.

Toen ik aan het schooltje aankwam was er één enkele jongen op de speelplaats. Zijn fiets lag aan de andere kant van de draad, dus keek ik het even na, en ja hoor, op 15 juli was de poort nog open. Ik hoefde dus niet over het hek te klimmen op mijn queeste voor “schoolfoto’s”. Dat deed ik vroeger samen met mijn jeugdvriend wel. Niets zo leuk als een beetje illegaliteit in je jeugdjaren. En lege speelplaatsen waren toen een oase van rust en speelgenot. Maar kijk, die tijd ligt al even achter me.

Net als deze schoolpoort, die we, dochterlief en ik, voorgoed achter ons dichttrokken op 27 juni 2014. Het gaat je goed “sleutelbos“. Dank je wel voor de eerste reeks sleutels die je onze dochter schonk.

31 05

 

 

 

Zondagse zottigheid. PC30/52

Zalige zondag. Zeven zwevegemse zotten zwommen zeven zondagen zonder zwembroek… ze zin zinder zot zeker ?

Een riedelke heet zoiets. Een deuntje ? Of zou het eerder een routineformulering ? Wat er ook van weze, riedelkes in de veel doorleefder vorm, zijnde melodietjes of klankenreeksen, dat kun je in Asse beleven bij concerten van Harmonie De Gilde en bij d’Harmonie. De ene onstond als afscheuring uit de andere, oftwel dorpsbeleving op zijn best. Een beetje het “zeven Zwevegemse zotten…” op zijn Asse’s. Ongelooflijk wat een mens leren kan door naar bestaande “monumenten” te “kijken”.

Aangezien we nog altijd in de race zitten om geen enkele photochallengeweek aan ons voorbij te laten gaan geef ik deze week dit aan jullie : een foto van de thuisbasis van Harmonie De Gilde.

30 02

Het valt misschien niet direct op, maar parkeren mocht je er dit weekend dus niet. Want het Gildehof en de parking ernaast worden 4 dagen lang niet gebruikt voor allerhande riedeltjes, maar wel voor hun grote mosselfeest. En ze waren lekker, en het was er leuk .

30 01