Landed in tomorrow. PC29/52

De conceptenlijst van mijn blog omvat nu één concept minder. Het logje dat als titel had “de plastic witte tuinstoel” wordt op dit eigenste moment omgevormd tot een nieuw schrijfseltje.

De twee heetste dagen van het jaar zitten er mogelijks op. Vandaag is afkoeldag. Aan de kassa op zondagmorgen in de lokale 24/24 (of zo iets, want commercie staat nooit echt stil, ook niet meer op zondag) supermarkt : sliffertjes, het zwarte bijgekleurde haar een beetje alle kanten op maar toch pro forma nog in een staartje getrokken, grijze net iets te veel naar beneden gezakte en dus slipje niet verbergende trainingsbroek fladderend rond zonder twijfel elegante benen, roze strak spannende laag uitgesneden T-shirt die helaas niet kan verbergen dat ze een afgetraind lijf heeft, de zwart/wittewolkjes bh zomaar zichtbaar, net groot genoeg om toch nog vast te stellen dat ze waarschijnlijk eigenares is van twee mooie en gebruinde borsten,  … maar wel nog niet goed wakker om 10u. Het enige dat ik als toeschouwer bedenk is: “she landed in tomorrow after a groove party”. Eén stap verder zie ik dit:

sized_LBO_1410.JPG.h600

Ik stap de fiets op en rij fluitend terug naar huis, inclusief een beetje suiker voor da lady of ma house die op zondagmorgen wel al goed wakker is en die scherpte gebruikt om confituur te maken. Fietsen in Asse, op zondagmorgen best wel aangenaam, op andere dagen een risicovolle onderneming. De invulling van de photochallenge voor week 29 is een antwoord op de reactie van Joyce op PC27/52… ja, we hebben in Asse ook “makkelijke doorgangen”, maar of die echt makkelijk zijn hangt een beetje van het tijdstip van passage af:

29 01

Je kunt je dus best wel voorstellen hoe veilig fietsen het is op deze drukke steenweg daar waar geen paaltjes staan ter bescherming. Ik blijf het ergerlijk vinden dat borduurstenen niet langer 15cm hoog zijn. Tegenwoordig worden afboordingen van fiets- en voetpaden “voorzienend” bekeken, maw zo gemaakt dat een auto er zonder enige belemmering kan op- en afrijden om niet te moeten vertragen voor eventueel mogelijks oponthoud.

Zaterdagmorgen zat ik ook op mijn fiets voor een bezoekje aan de bakker. Bij het uitrijden van onze straat stonden in het smalste gedeelte drie wagens geparkeerd waaronder een MUG. Nu, the day after, bedenk ik dat we gisteren een beetje “landed in tomorrow” werden. Onze straat zal immers nooit meer hetzelfde zijn.

Al een tijd staat hier in een conceptlogje het volgende  stukje tekst van de hand van E.L., die ik, toeval of niet, deze namiddag zie bij de voorstelling van haar eerste dichtbundel :

“Een dag of drie zag ik hem voor het eerst zitten: een oude man op een plastic witte tuinstoel, letterlijk aan de rand van de straatgoot. Misschien aan het oefenen om lang genoeg aan de straatkant te kunnen zitten, omdat de Ronde overmorgen aan zijn deur passeert? Ik weet het niet.
In ieder geval zwaaide hij heftig naar mij toen ik voorbijreed met de auto. De eerste keer glimlachte ik en dacht bij mezelf: die denkt allicht dat ik iemand anders ben.
De tweede keer zwaaide hij even heftig naar mij, dus het was niet toevallig geweest.
Toen hij daarnet, voor de derde keer op rij, weer heftig zwaaide, besloot ik terug te zwaaien. Hij sprong recht uit zijn tuinstoel en gooide beide armen in het gekende overwinningsgebaar de lucht in. Ik begon luidop te lachen en in mijn achteruitkijkspiegel zag ik hem breed grijnzen.
Vanuit zijn plastic stoeltje zal hij de Ronde overmorgen niet winnen, maar wat mij betreft is hij de grote “Ik-ken-je-niet-maar-dat-hoeft-ook-niet-als-je-maar-lachend-het-weekend-instuitert-kampioen”!”  (copyright E.L.)

Wel, enkele jaren geleden, mei 2008 om juist te zijn, ruilden wij St-Katherina-Lombeek als leef- en woonomgeving in voor Asse.  We wonen hier in een “doodlopende” (althans sinds kort voor auto’s) straat “te velde”. Als je de straat in rijdt neemt die na zo’n 100m een bocht naar rechts tussen twee oude hoeve’s in. De hoeve aan de rechterkant staat met de gevel tegen straat aan, en net na de hoeve ligt een groot stuk “groen”. Dit stuk groen is de groententuin van Leon. Leon is voor onze straat wat tomorrowland is voor velen. Een manier van verbinden.

20140524_163549

“Hei juffrouke” is een leuze die hij onze dochter steevast toeriep toen ze na school onze straat in reed. Hij was een streep zonlicht in een wereld die dagelijks menselijk contact tussen “toevallige passanten” lijkt te mijden. Soms lijkt het of we allen nood hebben aan (grote) events om met “toevallige passanten”/elkaar in verbinding te gaan. Leon loste dat op door leunend op zijn draad iedereen die passeerde een goeiedag toe te roepen, met telkens opnieuw ook de uitnodiging om eens een praatje te maken. Dat deden we (ook dochterlief) blijkbaar regelmatig. De laatste keer dat ik hem sprak liep hij reeds op zijn laatste benen want de K-ziekte woekerde in hem. Hij zei toen dat het hem deugd had gedaan dat onze dochter op haar weg terug van school lang met hem had staan praten. Ik zie het plaatje voor mij: een elfjarig kind in gesprek met een mens van boven de tachtig. Ik sluit de woorden (“wat een prachtig fijne, zachte en zorgzame dochter heb jij”) die hij toen zei in mijn hart, en hoop voor haar dat, hoe hard deze wereld ook maar worden mag, ze voor altijd mag blijven wat Leon ook in haar zag en wat wij nu zien: een meid die aandacht heeft voor anderen en geen schrik heeft om contact te leggen en in verbinding te gaan. En voor Leon hoop ik dat hij hierboven even goed zijn “hei juffrouke” kwijt kan.

RIP Leon, we zullen je lach en toegegooide vriendelijke woorden missen.

nog niet

 

 

 

Het plein, motor van gezelligheid. PC28/52

Op zondagmorgen zit Bentenge aan zijn bureauke en overvalt hem spontaan een reclameleuze: “het ruikt hier naar …” wasverzachter.

Jaja, zelfs in tijden van de wereldbeker voetbal gaat het gewone leven zijn gangetje. Poetsen, tuinwerken, afwassen, wassen,… Heel sporadisch breng ik ook eens een bezoek aan het containerpark om overtollige consumptiegoederen of verpakkingsmaterialen terug in het circuit van de grondstoffen te brengen. Althans dat is wat we hopen, dat terug in het circuit brengen. Gisteren, zaterdagmorgen, waagde ik me nog eens aan een verplaatsing. Maar kijk, mijn voorbereiding was ondermaats, want ik stond voor een gesloten poort. Blijkbaar is de verlofperiode aangebroken. Een mens zou het niet zeggen als hij het raam uit staart. Maar de “uitbaters” van het afvalpark waren wel zo vriendelijk er mij op te wijzen dat ik ook in het andere containerpark dat onze gemeente rijk is terecht kon. Op naar Zellik dan maar. Zellik is zo’n beetje het voorgeborgte van Brussel. Asse’s buffer tussen de glooiende hellingen en de drukke waanzin van de hoofdstad van ons Belgenland.

Vorige week nog had ik het met iemand over de heraanleg van het pleintje voor het Oud Gasthuis. Dat was volgens mij niet goed gelukt, volgens hem/haar, niet dat hij/zij twijfelde over wat hij/zij wou zijn, nee hoor, ik weet gewoon niet meer met wie ik er over stond te praten. Ok, de zin hiervoor was niet af, dus geef ik het einde alsnog mee : volgens hem/haar was het pleintje functioneel aangelegd. We geraakten er niet uit of het nu wel of niet zijn geld (eigenlijk ook ons geld als belastingbetaler) waard was. Waar we het wel unaniem over eens waren: de gerecupereerde steentjes gaven het wel wat “standing” en het was alvast stukken beter dan de situatie voor de heraanleg. Maar ik blijf erbij dat het gezelliger kon. Enfin, een stap verder gaand raakten we het ook eens over de plaats waar die steentjes vandaan kwamen: namelijk uit het centrum van Zellik. Dat centrum werd een tijd terug heraangelegd en dat vonden we beiden dan weer wel geslaagd.

En dus dacht ik op zaterdagmorgen, terugkerend van het containerpark dat ik best wel eens een foto van de toegangspoort tot dat geslaagde centrum kon nemen. Ik ben immers nog altijd op koers om de photochallenge-kelk-van-nachtbraker tot de bodem toe te ledigen. Voor de duidelijkheid: de foto is genomen vanuit het centrum en geeft de rotonde weer op de N9  (althans op het oude stuk ervan want die N9 werd omgelegd langs Zellik heen om het centrum wat autoluwer te maken) voor je het centrum van Zellik in rijdt.

 

28 01

Afsluiten doe ik vandaag met de melding dat ‘s werelds “grootste motor-van-gezelligheid-plein” vanavond laat zijn duren sluit. Dan weten we wie de nieuwe wereldkampioen voetbal is en zitten drie weken (geforceerde en dure) “gezelligheid” en toenadering tussen mensen (“we are one”, meer leugenachtigheid kun je niet in drie woorden steken) er weer op. Om dat te benadrukken geef ik nog eens het liedje weer dat die “gezelligheid” had moeten aanwakkeren. Bij mij werkte het alvast niet. Ik vond “waka waka” stukken beter. Maar smaak… tja, dat is zoals bij de pleindiscussie met hem/haar… moeilijke materie.

Adios Brazil, adios World Cup 2014.

 

header.en

PS: voor de Argentijnen heb ik nog een zinnetje gestolen uit het niet-officiële WK-lied, dat vanavond tijdens de afsluitingsceremonie door Shakira gebracht wordt : “is it true that you wan’t it, then act like you need it

ZoZ. PC 27/52

Overal waar men gaat langs Vlaamse wegen, komt men Maria tegen.

ZoZ staat voor Zittert op Zondag. Eerst een sfeerbeeld:

27 01

Zittert is een straat in Asse. Of eerder een gehucht in Asse. Het is deel van Walfergem, het deeltje van Asse waar wij wonen. Maar Zittert ligt net aan “de overkant”. De scheidingslijn is de steenweg van Asse naar Brussel. Als je “het Zittert” in rijdt, pas op, het is een smalle straat waar je elkaar niet kan passeren, dus dat is niet zo simpel. Moeilijke doorgang. Het bord staat er evenwel niet voor de straat zelf, maar voor de spoorovergang.

Enfin, vandaag was er buurfeest op ” ‘t Zittert”.  Waar al dat volk staat (hierboven op de foto) zijn ook de Manke Fielzitjes te vinden waarvan sprake in de link. Maar net naast die zitjes en de zitbank, eigenlijk is het meer erboven, staat dit:

27 02

Het Mariabeeldje werd op deze niet zo zonnige zondag ingezegend door Pater Guido. En daarna was er een drankje met wat versnaperingen. De vlagjes hadden ze misschien beter achterwege gelaten.

27 03

 

Update : Maria mocht niet mee op de “officiële” foto :  link.

 

Het water is cool.

Het water is heerlijk  / Ik voel dat ik het nog eens zeggen wil : / Het water is heerlijk. / en nog eens: / Het water is heerlijk. (1)

Zojuist begon ik aan een logje over koning voetbal. Over de oppervlakkigheid van het gebeuren en de intense marketingmachine die erachter zit. Maar toen realiseerde ik me dat het onvoorstelbaar is dat zoiets zo’n emotie kan teweegbrengen. Kijk, ik hou al van kleinsaf van “sjotten”. Het heeft iets magisch, ik weet dat wel. Maar toch is het niet meer, maar ook niet minder, dan een spelletje met een bal. Daar wil ik dus even niet heen. Er hangt al genoeg kak aan Koning Voetbal.

Voor je je (alweer) afvraagt welke kronkels ik maak : even dit : wereldkampioenschap voetbal –> supporteren voor Rode Duivels –> niet overdrijven –> enkel Rainbow Loom bandje in drie kleuren –> markt Aalst : eventueel bandjes kopen ? –> wat nu gaat komen…

(1) Toch nog even meegeven dat de vijf zinnen uit de eerste alinea niet van eigen hand zijn. Ze komen uit “Het water is heerlijk” van Toon Hermans. Dat boekje is voor mij een waarlijke topper. Onvoorstelbaar hoe Toon voorbij “de waan” kon gaan. Ik apprecieer hem nog altijd. Het maakt me alvast benieuwd naar wat hij van de wereldbeker voetbal 2014 had gedacht.

Deze morgen wandelde ik dus met vrouwlief, zonder dochterlief want die “geniet” nu van het koele water van de Noordzee, op de markt van Aalst. En dit met mijn door dochterlief gemaakte tricolore (zwart/geel/rood voor de duidelijkheid) bandje om de pols, kwestie van niet al te zeer uit de kleur te vallen. Ik draag het bandje aangezien ik uiteraard wil dat onze Duivels die Argentijnen uitschakelen, want dat maakt verder wereldbeker kijken alleen interessanter.

20140705_134931

Het viel op dat de Rainbow Loom helemaal in is, want je kon geen “prullenkraam” passeren zonder uitgestalde elastiekjes. Tweehonderd stukjes voor één euro ? Ik zeg maar wat, ik heb er niet op gelet. Maar voor 20€ kreeg je alvast een doos van vele honderden stuks, zoniet duizenden.  Ik denk dat we met zijn allen geen idee hebben van het aantal elastiekjes, excuseer “rubbertjes op de rainbow loom te verwerken tot kleine pareltjes van creativiteit”, er wereldwijd over de toonbank gaan. Nu, mij hoor je niet klagen over de hoeveelheid dollars en eurootjes (harde valuta) die gespendeerd worden aan die looms. De economie moet immers draaien willen we later nog een pensioentje ontvangen. Ook wij deden ons best om wat valuta uit te geven. Ter info: wij kochten dus voor elk van ons twee stuks “eau de toilette”. Met korting uiteraard, want economie, dat is vooral een individuele aangelegenheid.

Water, daarover gaat het volgens de titel van dit logje. Een titel die ik een beetje “kaapte” van Dhr. Hermans. Ik veranderde, creatief als ik ben, heerlijk in cool. Nu, “eau de toilette” hoor ik u denken, is zeker niet cool. Ver van zelfs. Ik weet nu wel hoe ze aan de naam van het betreffende goedje geraakten, maar toch… Wat er wel cool was aan onze eau de toilette ? Dit:

20140705_131436

Juist. We hebben ons allebei wat “Cool Water” aangeschaft. Het geurtje op zich vind ik best “koel”. Maar nog veel beter: wij hebben zomaar even 2x10000m² (jaja 2 hectare) oceaan beschermd. Ik vraag je : “hoe cool is dat?” Heel cool. Wat zeg ik ? Heeeeel heeeeel cool, want water is leven, en de oceanen zijn dat nog meer. En de familie Bentenge, toch ook lid van de familie van de homo oeconomicus, dragen daar zomaar even een serieus steentje toe bij. Een dikke proficiat. Dat is hier wel op zijn plaats !

Maar kijk… ik heb een probleem. Want mijn “brein” staat de euforie in de weg die ik even beleefde. Dat “brein” van mij blijft helaas (kritisch) nadenken tot ik er bij neerval (bij manier van spreken). Het eerste probleem dat zich stelde : beschermen. Wat is dat dan in hemelsnaam ? Het tweede waar ik mee in de knoei lag: is 20000m² veel ?  Of hoeveel “cool water” moet Davidoff verkopen om zeker te zijn dat elke m² oceaan “beschermd” is ? Ik rekende het even voor u na: 33525800000 oftewel 33.5 miljard. Met iets meer dan drie eau de toilettes per persoon komen we toe. Maar dan stelde zich direct ook het tweede probleem: maar wat als u die dingetjes in reclame koopt? Blijft er dan nog marge over voor National Geographic ? Of is wat overblijft enkel voldoende om de vaste kosten van die organisatie te dragen?

U leest het, ik ben er niet gerust in. Of we überhaupt voorbij de “merchandising aspect” van de Davidoff/National Geographic actie geraken, ik vraag het me echt af. Maar hey, niet getreurd, cool water is een zalig “water van het toilet”. Echt heerlijk.

En nu u dacht, oef, door dat logje zijn we dan maar mooi heen geraakt… nog een uitsmijter. Stel dat de aankoop van die “Cool Water” alsnog iets opbracht ter bescherming van de oceanen, dan denk ik dat dat plastieken bandje rond mijn pols dat weer helemaal te niet doet. Ik mag er niet aan denken hoeveel “plastic soup” die miljarden “Rainbow Loom-rubbertjes” genereren. Aan het aantal verloren stukjes op de Aalsterse straten te zien zou dat best eens kunnen tegenvallen.

 

 

 

 

 

Gone baby gone.

Aangezien de wereldbeker 2014 met onwaarschijnlijke snelheid verder raast en de rode duivels al op weg zijn naar hun derde wedstrijd kan het niet anders of ik moet het er even over hebben. Voila, dat deed ik, dus let’s move on.

De titel van dit logje slaat mogelijks op verschillende dingen. Het is best realistisch dat de rode duivels het zullen mogen gebruiken na de achtste finales. Maar het kan ook slaan op de toekomst van mijn blog. Want ik geef het (niet graag) toe, het is een beetje (f)lauwtjes wat hier te lezen valt. Ik merk het ook aan het aantal readers en het dalend aantal reacties. Ik snap het wel hoor. Het is immers alweer even geleden dat ik een stukje tekst schreef waarvan ik dacht, Bentenge, dat is nu eens behoorlijk.

Maar vandaag slaat de opener van dit logje op het alternatief dat je hebt voor de waanzin van zwaaiende, wapperende en spiegelafdekkende driekleurige doekjes. Wie een escape from “Red Devils” zoekt, raad ik een bezoekje aan vier aan. Daar spelen ze vanaf 10uur10 een goede film. Althans, dat herinner ik me toch zo. Het was een film die me na afloop nog even deed tollen, wat betekent dat ik er over bleef nadenken. Nu, even naar die 10uur10 terug… dat is een goede keuze qua timing, want ik zie het zo voor mij dat de start van de derde wedstrijd van de duivels (god mag weten waar ze die naam aan verdienen) gelijkt op die van hun vorige twee, wat voor elke voetbal liefhebbende mens een teken is om chips en drank uit de kast te halen. Saaier dan de eerste helft van de duivels kan voetbal niet worden. Maar voor de iets minder fervente supporter ook een teken om naar vier te zappen.

Vraag me niet waarom ik het een sterke film vond, ik weet het echt niet meer. Dus ga ik dat vanavond (of morgenavond of later via digicorder) terug ontdekken. Wel weet ik dat ik er ooit een logje over had klaarstaan dat ik bij mijn weten niet publiceerde.

gone_baby_gone_ver2

Everyone wants the truth until they find it. Kijk, ongelooflijk vind ik dat. Eén zin, en ik weet direct weer waarom ik het zo’n goede film vond. Juist ja, everyone wants the truth, until they find it.

PS : moest het zijn dat u kijkt en het toch maar niets vond, voor reclamaties kunt u terecht op noreply@bentenge.be

 

KOB on the corner. PC25/52

Een beetje in herhaling vallen kan geen kwaad. Ik gebruikte PC25/52 deze week al, maar die foto was een echte grensfoto en op de grens van een foto, dus doen we het nog eens dunnetjes over.

De photochallenge is net niet halfweg. Dus lang, jaja lang als in nog even volhouden, leve de photochallenge van nachtbraker !

Op onze weg terug van onze -we hebben gewonnen maar het was triestig voetbal-BBQ in het oude schooltje nu jeugdhuis annex zaaltje annex te koop staand of toch niet gebouwtje dacht ik even over Kobbegem na. Heel even maar. En dat dacht ik zomaar even in de vlucht in beeld te brengen :

25 02

Omdat ik niet helemaal zeker was dat het witte schaap er op stond nam ik na het nemen van een bocht naar links (intermezzo : die bocht naar links is fietserlijk te nemen want dit gaat helemaal niet over de bocht naar links die zich in de regeringsvorming aan het voordoen is, en waar ik eventueel ook iets had kunnen over zeggen) nog een foto, namelijk deze :

25 03

Wat je in de eerste foto links kan zien is de brouwerij van Kobbegem, namelijk de Mort Subite. Vlak ernaast ligt het enige cafe dat Kobbegem nog rijk is. Ze doen, in tegenstelling tot The Box around the corner wel een inspanning om de Belgische voetbalploeg te steunen. Maar of dit ook maar iets uithaalt om extra volk naar het cafe te krijgen, I doubt it. Tegenwoordig rijden we liever met zijn allen naar de Ghelamco arena dan naar het cafe om de hoek. Massa-events, die zijn helemaal in.

Recht over cafe het Wit Paard ligt een echt al vergane glorie :

25 01

Kobbegem “leeft” hooguit nog één weekend per jaar, namelijk met Kobbegem kermis.