De warmste najaarsweek in 100 jaar ? PC42/52

Twijfelen. Het is zondagmorgen en ik zit hier een beetje in dubio. Te veel impressies binnen nemen (in één week) helpt niet in het streven-naar-zen-moment dat zondag zou “moeten” zijn. Maar kijk, ik schreef de titel reeds dus zal de rest wel volgen. Een way-too-much logje op weg naar geboorte vrees ik.

Misschien, aangezien er PC in de titel staat, toch maar starten met een plaatje. O, en Rob,  het gaat hier dus niet om een verzameling muziek noch om een pladijsachtig iets. Wel om een verduidelijking of aanvulling, nu de maïs verdwenen is, van wat hier beschreven staat. Als ik het me goed herinner is dit “geschoten” op dinsdag(voor)avond op weg naar het zwembad om dochterlief op te halen.

42 01

Iedereen weet dat we, op macroschaal, of is het eerder op microschaal, lees de gezinnen / een-ouder-situaties / (andere ver)armen(den), in een crisistijd leven en dat de consument nog meer dan vroeger op zijn centjes moet passen. Dit betekent dat het winnen van consumentenzieltjes een keiharde strijd is. Sommigen gebruiken daarbij ongeoorloofde middelen die de algemene kosten moeten drukken, andere gaan te rade bij waarzegsters, wichelroedelopers of aanverwanten zoals marketingbureaus om hun te laten uitleggen hoe ze, tegen serieuse betaling, die verdwaalde op de knip levende mini-aankopers kunnen overtuigen om bij hen binnen te springen om hun plastiekkaart door het machientje te halen. En kijk, sommige van die waarzegsters/wichelroedelopers (of aanverwanten) doen dat best goed. Want wie had nu kunnen denken dat zaterdag 18 oktober 2014, en in het verlengde het grootste deel van de nazomer van 2014, zo schitterend zou zijn ? Het antwoord vond ik gisteren op de Brusselsesteenweg in Asse. Het bureau dat ZEB ondersteunt bij zijn ik-zou-graag-de-consument-verleiden-tot-betalen-voor-mijn-goederen aanpak had dat warme weer voor(uitge)zien !

42 03

Jaja, Suske, wat jij weet weten anderen dus ook. En ik geef het eerlijk toe, ik was danig onder de indruk van het linkse figuurtje op het plaatje en kocht me gelijk de riem die zij vast houdt. Voor meer had ik helaas onvoldoende overblijvende cijfertjes op mijn plastiekgeldkaartje.

Nu we toch bezig zijn. Deze week was niet alleen ten gevolge van net iets meer zon dan normaal een warme week. Er bestaat een behoorlijke kans dat u als consument dit weekend getroffen werd door “Asse”. Eerst even meegeven dat er in onze fijne gemeente een tentoonstelling loopt onder de noemer “van stof tot Asse“, maar dat het plaatje dat volgt volgens de conservator van de tentoonstelling niet bij zijn tentoonstellingsconcept hoort en dus op toevalligheid berust.

42 02

Dit is het zaterdagavondbeeld (18u20, Bentenge op weg naar zijn zaalvoetbalmomentje) aan de poorten van het distributiecentrum van “De Zwarte Leeuw” in Zellik (Asse). Waarschijnlijk hebben ze het vuurtje tijdelijk laten uitdoven wegens een te veel aan  warmte.

Voila, kijk eens aan, mijn zondagzenmoment part one zit er op. Have a great one ! (Sun-day that is).

 

 

 

run baby run (by Sheryl Crow)

De titel refereert naar een plaat die het eventueel ook had kunnen halen, maar net niet genoeg impact had.

Vrijdagavond… altijd weer een overgangsmoment. Een beetje als de zondagavond maar dan helemaal anders.

Vandaag denk ik daar even over na, want ik kreeg via facebook een soortement opgave die ik best wel, noblesse oblige, wil “in(v)(l)ullen”. Want het dreigement is niet min : de aanstoker wil binnen de week mijn lijstje ontvangen of anders : (a) moet ik hem trakteren op een etentje of (b) moet ik een seule warm water over mijn hoofd gieten.

Kijk, het probleem is dat hij me niet laat kiezen. Keuze (a) is echt geen optie. Mensen die mij kennen weten heel goed dat ik een rasechte West-Vlaming ben. Krenterig (tot in de kist). Dus trakteren op een etentje… no way dude ! Zelfs als de persoon in kwestie best wel interessant gezelschap is en een etentje dus mogelijks een goede ROI kan hebben. ROI niet uitdrukbaar in €, en daar zit dus het probleem. Mogelijkheid (b) is niet zo dramatisch, maar toch ga ik bij voorkeur voor de leukste optie, namelijk nadenken over het verleden.

Bon, de challenge: de top tien platen die mijn leven veranderden of beïnvloed hebben.

(1) Duran Duran : Seven and the Ragged Tiger (1983). Je bent jong (12) en je wilt wat. Na het horen van The Reflex was ik verkocht. Wat een energie. Voor ik het wist hing mijn kamer vol posters van de boysband van de jaren 80. Yep. Een scharniermoment.

(2) George Michael : Faith (1987). Ik was naast de eightiespop van Duran Duran best wel een aanhanger van de Whamse popdeuntjes. Maar toen George Michael solo ging werd het pas echt serieus. Je bent 16 en je wilt nog meer dan op de leeftijd van 12. Zijn stem brengt me nog altijd naar hogere sferen, maar Faith, tja. Voor de zestienjarige die ik toen was een pareltje. Een beetje “breek uit jezelf”.

(3) Sinead O’Connor : The Lion and the Cobra (1987). Mijn eerste en enige Torhout/Werchter beleefde ik in de zomer van 1990. Het was een kantelpunt in mijn leven. In 1989 begon ik aan de studie van handelsingenieur in het hoge noorden, maar als West-Vlaming kon ik niet aarden aan het RUCA en dus dacht ik “dit is niet mijn ding” en gaf er in maart 1990 de brui aan. Toen volgden een paar mentaal heel moeilijke maanden. Maar eind juni/begin juli 1990 legde ik met een jaar vertraging alsnog het toelatingsexamen voor burgerlijk ingenieur af (info speciaal voor Els). Ik slaagde en vertrok dus in opperbeste stemming naar de weide van Torhout op een zonnige zaterdagavond in juli. Ik leerde er Mano Negra, Midnight Oil en Lenny Kravitz kennen, allemaal mogelijke kandidaten voor deze lijst, maar wat vooral veel indruk op me maakte: dat frele madammeke met een stem die ik nog altijd door mijn lijf voel stromen. Troy is misschien wel de sond die me het meest raakt van alles dat ik ooit hoorde.

(4) France Gall : Babacar (1987). De chronologie was al een beetje zoek want onder (3) staat een plaat uit 1987 die pas in 1990 mijn aandacht kreeg. De plaat van France Gall, Babacar, had ook nooit mijn aandacht gekregen als ik er niet door omstandigheden op gebotst was. 1988-1989 was het laatste jaar middelbaar onderwijs. In dat jaar leerde ik S. kennen. We brachten vele vele uren samen door. Ze had toen (en heeft nog altijd) een speciale plaats in mijn hart. Babacar is voor altijd de plaat die ik aan haar link.

(5) George Michael : Listen without prejudice volume 1 (1990). The battle was on. De plaat kwam uit samen met de start van mijn academisch vijfjarenplan. Als er één plaat is in deze wereld die ik “mijn” persoonlijke plaat noem, dan is het deze. Ze sleurde me door moeilijke situaties en bovendien toonde ze me op het moment dat het nodig was dat mensen kunnen veranderen. Het vervellen van George van een 80’s-popidool naar een zanger met een schitterend mooi verpakte boodschap raakte me toen en raakt me eigenlijk nog altijd een beetje.

(6) Madonna : Erotica (1992). Deze straffe plaat van Madonna heeft een beetje hetzelfde effect als (4). Ze is het symbool van een vriendschap die me van de hemel even naar de hel bracht. Toch beschouw ik die vriendschap nog altijd als een topmoment in mijn leven. En de bijhorende plaat is dat ook.

(7) Rage Against the Machine (1992). Iets helemaal anders. Het voordeel van studeren en op kot gaan, vooral van dat laatste eigenlijk, is dat je op plaatsen komt en mensen ontmoet die je anders misschien nooit was tegengekomen. Deze plaat is daar een voortvloeisel van. Ze had een enorme invloed op de jonge studerende Bentenge. Ze is denk ik de start van mijn “politiek bewustzijn”.

(8) Tori Amos : Under the pink (1994). Mijn eerste relatie waarvan ik dacht dat ze potentieel had. Het mocht niet zijn, maar ik hield er wel de liefde voor Tori Amos aan over. Piano, stem, songwritercapaciteiten gecombineerd met een bij momenten getormenteerde ziel. A match made in heaven.

(9) Nirvana : MTV unplugged (1994). Nirvana. Harde gitaarmuziek is niet echt mijn ding. Ik hou niet van dat snaarinstrument. Maar de muziek van Nirvana was van een (on)aardse klasse. Dit album kwam uit na de dood van Cobain en was een beetje het afscheid van een geniaal “enfant terrible”. Een schitterende plaat. Ze leert me nog altijd hoe vergankelijk we allemaal zijn.

(10) Bruce Springsteen : The Rising (2002). Tot nu toe bracht ik nog maar drie bezoekjes aan “The States”. Telkens werkgerelateerd met aansluitend een weekendje “vrij”. Maar die vereniging van Staten maakte elke keer weer een onuitwisbare indruk op mij. Een Green Card en een ja van mevrouw Bentenge hadden zeker aanleiding gegeven tot een verhuis. De verpersoonlijking van the USA is voor mij The Boss. Ik vind zijn mooiste plaat het in 2002 verschenen album “The Rising”. Het waren de nadagen van 9/11 en de wereld was nog altijd in shock.

Voila, kijk eens aan. Ik ben er. En het is nog niet eens middernacht. Let the weekend begin !

 

 

work baby work #projectblogboek

Kijk eens aan, Kerygma bracht een nieuw logje onder het label #projectblogboek. Aangezien ik me engageerde en onder het motto deelnemen is belangrijker dan winnen geef ik even mee wat de tweede #projectblogboek opgave is:

2Bon, maak dat mee. Ik geef het eerlijk toe, ik twijfel wel even. Die blogtips van KDR lijken nu niet direct mijn “pakkie an”. Maar wat niet is kan nog komen dacht ik, dus zetten we er ons toch maar even aan, je weet maar nooit wat voor creatiefs uit het klavier spat.

Bon, even nadenken. Aan onze, maar dus eigenlijk de mijne want ik ben de grote baas in huis, bureau zit ik regelmatig. Toch even verduidelijken wat dat grote baas zijn betreft : hier, waar ik nu zit, ben ik dus de grote baas. Maar als ik deze spot verlaat zak ik in rang. Enfin, dit ter zijde. Het bureaumeubel staat niet echt in een “bureau”, maar wel in wat je zou kunnen noemen een express groot uitgevallen “overloop”. Maw, als ik aan mijn bureau zit, ben ik een beetje weg van de leefwereld beneden.

Alle hop, ik nam dus zonet een foto van mijn bureau :

???????????????????????????????

Zoals je direct kunt vaststellen is dit niet echt een bureau waar aan gewerkt wordt. Het is dan ook eerder een vrijetijdsbureau op wat administratie, plezierreisjes zoals belastingaangiftes en overschrijvingen aka betalingen, na. Die administratie is eenvoudig georganiseerd in klasseurs in kasten achter het bureau:

IMG_1330

Net naast het bureau hangt ook een magneetbord. Oorspronkelijk was het de bedoeling om daar dringende zaken op een duidelijk en gestructureerde manier te stockeren tot afhandeling. Ik keek zonet even links en stelde vast dat het een nogal statisch iets is. Volgens mij hangt daar al minstens tien maand hetzelfde op mij neer te kijken als ik aan het “werk” ben. Wat ik dus doorgaans niet ben.

 

 

 

Blackout ? PC41/52

Oh god, het is weeral zondagavond. Een weekend duurt toch echt wel niet lang. Moeten we dat “living by the weekend (and the holidays)” nu tot ons 67ste volhouden ?

Even de voorbije week (en weekend), die aan TGV (temps a grande vitesse) snelheid reed, recapituleren: eerst pikte ik overmoedig de #projectlogboek uitdaging van Kerygma op. Daarna kreeg ik er, na haar uitleg waarom highly appreciated, de #5reasonswhyIsmile tag bovenop. En nu is het dus zondagavond, en bedenk ik dat er een “verplichting” nog niet helemaal ingevuld werd. Namelijk de begin 2014 opgenomen photochallenge van nachtbraker vereist nog een update.

Noblesse oblige. Dus goot ik mezelf een glas chardonnay uit en zette me zo’n dertig seconden geleden (althans op dit punt, eens aan het einde zal het “iets” later zijn) achter mijn toetsenbord en bijhorend door electriciteit aangedreven scherm (aka computer). Ik begon te typen en zag dat er heel langzaam wat tekst te voorschijn kwam. Nee, ik ben niet van plan hem te herlezen, onafhankelijk van wat het grote blogboek daar weet over te zeggen. En dus tokkel ik ijverig verder. Niet dat ik niet weet waar ik naartoe wil, alleen weet ik nog niet welke weg ik ga nemen. Ain’t that beautifull? Want als ik het niet weet, dan weet u het nog minder.

Dus val ik direct met de deur in huis, wat niet noodzakelijk makkelijk is als de stroom uitvalt, want hoe horen de boerenerfers dan de bel ? Enfin, ik start dus met hun “we zijn erbij” post van vandaag. Het is alweer even uit het nieuws (lees : de waan) van alledag maar het blijft potentieel even actueel. Mogelijks vallen we dus zonder stroom deze winter. Lucky us, maar volgens de huidige plannen zitten wij niet in een afschakelzone. No need to buy candles to light our (cold) dinner.

Voila, en daarmee glijden we naadloos in het langverwachte photochallenge thema van deze week. Yep. We krijgen windmolens ! Een perfecte aanvulling voor het amalgaam aan hoogspanningslijnen dat hier passeert. Dat ze er aan begonnen zijn konden we deze week hoorsgewijs vaststellen. Het klonk alsof iemand onze gevel aan het hertimmeren was. Dus pakten dochterlief en ik onze fiets en gingen eens een kijkje nemen. De lawaaiveroorzaker was snel gevonden:

41 01

Op het facebookplaatje van het project staat deze waar nummer 4 te vinden is. We slenterden per fiets verder en troffen bij nummer 2 het volgende aan:

41 02

Voila, niet alleen wij maar ook u bent nu up to date. En dus fietsten wij, weliswaar met een kleine omweg omdat dochterlief het best wel leuk vond om rond valavond op stap gaan, terug huiswaarts. Ik ga uit dit logje met een foto net voor thuiskomst. Het kleine rode lichtpuntje is dochterlief haar fietslicht. Als den elektriek alsnog zou uitvallen zullen het fietslichtdinners worden ten huize Bentenge, tenzij we nog snel een methode bedenken om onze huiskabel aan de nabije hoogspanningslijn te hangen.

41 03

De vijf.

smile-tag

Voila, de vijf regels :

– Tag 5 andere bloggers om deze tag te doen.
– Maak de naam bekend van diegene waardoor je genomineerd bent in je artikel.
– Noem 5 redenen waarom jij lacht of blij bent.
– Kopieer deze regels en zet ze in jouw artikel.
– Kopieer de TAG afbeelding en plaats die in jou artikel.

Niet alleen zijn er vijf regels, er zijn blijkbaar ook vijf dingen te bedenken waarom ik lach of blij ben. We gaan er gelijk invliegen met regel 1 : ik tag (ad random) vijf bloggers om deze tag te doen. En dus denk ik even na. O wacht, dat is dus toch niet ad random… Van wie zou ik nu toch graag weten wat hen aan het lachen / blij maakt ?

Lehti : kijk, ik weet dat die Hollandse wereldwijze meid uit Groningen (if my memory works fine) best wel zalig kan lachen, dus… /  Bloem : ik weet al wat haar af en toe aan het wenen krijgt, zeker nu, maar ik ben overtuigd dat ze ook zalig kan lachen / Liquidskies : omdat er zoveel verhaal in haar zit, en ik per ongeluk op haar blog terecht kwam “ages ago”, ja, ik ben nieuwsgierig / Alimonia : omdat het een “specialeke” (positief he) is die me intrigeert / OlijfOlijf : omdat ik het fijn zou vinden dat ze met een lach terug de blogwereld instapt. Kijk eens aan, geen mannen in de lijst. Echt ad random was het dus niet.

Aha, ik werd dus, god knows why, genomineerd door MissSex&theCity. Maar kijk, ik ben haar er wel erkentelijk voor. Want even moeten nadenken over zo iets essentieels is best wel interessant.

Als je hier al even meeleest dan weet je dat lachen niet mijn tweede natuur is. Ik ben geen lachebek. Het is dus niet echt evident om mij aan het lachen te krijgen. Blij daarentegen ben ik doorgaans wel. Ik heb immers niet te klagen. Ook niet als de nieuwe regering mij een paar honderd euro lichter maakt. Enfin. Lachen dus. Voor het gemak van werken ga ik chronologisch in de tijd terug.

1) mijn dochter. Man, wat kan die serieus zijn, maar als ze zottekes doet dan maakt ze mij direct aan het lachen. Telkens weer opnieuw. Papa zijn van dochterlief, dat maakt me niet alleen blij, maar ook aan het lachen.

2) mijn echtgenote. Man, wat kan die serieus zijn, maar als ze zottekes doet dan gaan mijn oogjes twinkelen en ben ik, nog meer dan anders, overtuigd dat het een fijne meid is. Ze tovert zeer regelmatig een lach rond mijn mond. Houden zo.

3) the Big Bang. Don’t ask me why. Ik kan daar zalig om lachen. Omdat het zo relativerend werkt. Don’t take life serious, it’s all a joke. Bang big.

4) de zon. Had ik vandaag nog. Ik kwam uit mijn bureau en stelde vast dat de zon er was. Er verscheen spontaan een glimlach rond mijn lippen.

5) relativerende en scherpzinnige reacties op mijn ridicule schrijfsels. Dan verschijnt eveneens een lach op mijn gezicht.

 

 

Make it happen ! #projectblogboek #part1#delaatste

Oktober blijft voor altijd een speciale maand. Ik denk dat het de basisreden is waarom ik van de herfst hou : a new beginning. In de belangrijkste jaren van mijn leven, lees de meest “vormende”, was oktober telkens weer een nieuw begin. De associatie is dus enorm. De laatste keer dat ik oktober op dezelfde manier beleefde was 1994. De start van mijn laatste jaar als “academicus” in wording.

De herinnering aan die periode duikt soms zomaar mijn hersenpan in. Vorige week was dat onder de vorm van een oeroude CD die van onder het stof te voorschijn kwam. Hij werd gereleased in de zomer van 1991 en ik schafte hem aan in oktober 1991. Mijn tweede jaar aan de Gentse universiteit. Waarschijnlijk het meest “vormende” ooit.  Toen leerde ik de volgende song kennen, en na al die jaren gaf hij me nog altijd “kracht” :

 

De laatste keer dat ik door Mariah’s muziek echt ontroerd raakte ligt vele vele jaren achter me. Je gelooft het nooit, maar ik kon toen huilen van emotie bij sommige van haar songs. Het moet zijn dat er toch deep down een beetje van een “wijf” in mij zit.

Anyway, kijk, dit als inleiding tot #projectlogboek. Het moet een eeuwigheid geleden zijn dat ik nog eens virtueel op bezoek was bij Ilse, alias Kerygma. Maar via via, zijnde MV, was ik daar gisteren dus nog eens op theevisite. Of was het eerder op “koffie met koekjes” visite? Ahum, tja, dat is ook zo een blog uit het verleden, die koekjeskoffie. Bon, even aangeven dat de wijvenweek ook alweer een eeuwigheid achter me ligt. Dat moet ergens in 2012 geweest zijn, want het was het jaar voor het “keerpunt” mijner professionele leven. Het moment dat ik (even) kopje onder ging.

Bon, de eerste tag van #projectlogboek gaat dus over de laatste keer. Het zal wel een beetje vreemd zijn, maar ik ga het dus hebben over de laatste keer dat ik zijn blog las. Dat moet zo een maand geleden zijn. Toen kwam hij na maanden afwezigheid nog even “piepen” in blogland. Tot dan had hij anoniem geblogd, maar blijkbaar was zijn echtgenote er toch op uitgekomen en had dat hevige emoties losgemaakt. Hij praatte dan ook uit het hart. Zijn blog, en dus ook de mens erachter, was kwalitatief en inhoudelijk verrijkend. Maar kijk, blogs komen en gaan :

Naamloos

Brubeck, just for the record… ik heb genoten van je aanwezigheid in “blogland”. Het ga je goed man ! Jammer dat ik je blog een laatste keer heb gelezen.

 

—————————————————————————

Part one of #projectblogboek :
1

DDD PC40/52

Druk Druk Druk. Je gelooft het nooit, maar man wat heb ik het druk. Drukkerstedruk. Ik word hier zowaar lyrisch van druktegenot. Als ik dat voorheb, dan denk ik aan mijn goede ex-collega-maartochnog-vriend, noem hem maar Jan. Het is al zo drukkerdedruk en ooooh wat hebben we nog veel belangrijks te doen…

Maar zie eens, nu zit ik toch maar weer even aan het klavier te tokkelen. Het blijft een vorm van druk doorrazen. Vroeger, toen er sporadisch een dinosaurus door onze tuin liep, ahum, nee dochterlief, ik weet niet waar die beesten in hemelsnaam vandaan kwamen, was deze blog een rustpunt voor mij. Het was van mogen, niet van moeten. En eigenlijk is het dat nog altijd, alleen beleef ik het niet meer zo. Tijd om daar eens over na te denken.

Kijk, ik haal even een foto uit het archief. Een gecropte foto (beetje de randen wegvagen), want jaja, de vijver is er, maar wegens drukke bezigheden, zoals daar zijn bloggen, nog altijd niet afgewerkt.

20140701_214020

La seule façon de freiner le temps c’est de réduire le nombre de tes activités…

De zin hierboven probeer ik al lang naar de realiteit te brengen. Waarschijnlijk (bij momenten) tot grote ergernis van Mevr. Bentenge. Maar waarschijnlijk compenseer ik mijn luie momenten met voldoende andere positieve inbreng want vrijdag gingen we eten op de met in Asse. Dit ter viering van het feit dat we exact op die dag 17 jaar wettelijk aan elkaar vastgeklonken waren. Van het bezoek maakte ik gebruik om, reeds drukdoende, toch nog een plaatje te schieten. Want jaja, de 40ste week van nachtbrakers photochallenge zit er alweer bijna op. Het gaf het volgende beeld :

???????????????????????????????

Moest het zijn dat je daarnet dacht een typfout ontdekt te hebben, dat kan, maar niet die waar er stond “gingen we eten op de met in Asse”. Mensen met heel scherpe ogen kunnen in de bovenstaande foto zien dat het derde restaurantje op de rechterkant, na “In den Bloeyenden Wijngaerdt”, onze favoriet van de restootjes, de naam metinas draagt. Ehwel, er wordt dus gewerkt op/aan de “met” in Asse. Want net als vele andere gemeenten in Vlaanderen zijn de rioleringen een beetje verouderd. Toen een stukje wegzakte besloot onze burgervader om het geld dat er allang niet meer is toch maar uit te geven aan een verfraaiing van “de Markt”, ook gekend als de “met”. Veel valt er niet over te zeggen, dus stel ik voor dat ik er verder over zwijg.

Toch nog even meegeven dat ik gisteren een zalige ontdekking deed :

kikker

Nu nog salamanders en de vijver is geslaagd. Op de randen na, dan, maar we kunnen ons toch niet bezighouden met details, nietwaar, want het leven is al zo druk druk druk.