die Sehnsucht

Zetelhangen, het kan best eens deugd doen, en al zeker als je al dagen sukkelt met een hardnekkige verKOUDheid. Dus keek ik (niet echt door nood gedwongen) naar liedjes van de halve finales van eurosong. Ze deden me niet veel, de tweede halve finale kon ik zelfs onmogelijk uitzitten en bij het starten van Albanië gaf ik er de brui aan. Trop is te veel. Toch zaten er best te pruimen liedjes tussen. Birds van Anouk mag van mij gerust winnen. Wat een tante is me dat toch.

Het festival maakt (bij mij) niet meer los wat het vroeger deed. En dus had ik wel een beetje Sehnsucht. Waar is de tijd dat ik op zaterdagavond lang mocht opblijven om samen met mama en papa naar de eurosongfinale te kijken. Het lijkt (maar is dat niet uiteraard, zo oud ben ik nu ook weer niet) een eeuwigheid geleden. 31 jaar later open ik nog eens een linkje dat een jeugdvriend doorstuurde. Toen snapte ik er niets van, maar ondertussen heb ik die taal een beetje onder de knie (niet lachen Mevr. Bentenge) en weet ik dus wat de dame zingt.

Het stukje harp vind ik prachtig. Maar als ik zo naar de wereld van vandaag kijk denk ik dat Nicole nog wat harder en sterker zal moeten zingen. Ik zie immers geen Sonne en al evenmin veel Frieden in deze wereld.

Maar in het kader van de situatie van vandaag, genoot ik echt van dit liedje. Ik snap,  net als 31 jaar geleden, enkel hier en daar een woord of een zin, maar de boodschap is simpeler (en zelfs potentieel realiseerbaar)  dan die van Nicole. Wat de heren prediken doet zelfs een beetje Stevaerdiaans aan. Zou dit een nieuwe strekking zijn aan de Griekse politieke einder? Stevaert’s gratis doctrine maar dan op zijn Grieks. Proost ! Voor zij die er van houden, geniet van de finale van het ESF 2013 !

iDreamed

Heb jij, waarde lezer, nog dromen over ? En zijn dat dan kleine dromen of grote dromen? Standaard dingen of speciallekes? Of zijn al je dromen reeds gerealiseerd? “OK. What’s the dream?”

Deze morgen fladderde wat tekst uit dat liedje mijn hoofd binnen. Sommige stukjes muziek omvatten zo van die zinnen die algemeen bruikbaar zijn, waardoor dat liedje voor jezelf een betekenis krijgt die verder gaat dan de context waarvoor het gemaakt werd. Toen dwarrelde het zinnetje ”I Dreamed a dream in time gone by” mijn getormenteerde hoofd binnen, en gelijk overviel mij de gedachte: heb ik nog dromen over ? Ik weet het niet, want ik kan er op dit moment geen enkele opnoemen.

Maar toch wil ik het over de “dream” hebben die ik een tijd had. Maar nu is hij helaas “in time gone by”. Morgen, 9 mei, is het exact 1 jaar geleden dat er één zin uit de tekst van het liedje meer dan echt werd. Vooral voor mijn broer en zijn vriendin, maar ook voor ons. “There was a time where it all went wrong.” Een jaar geleden op woensdagavond 9mei, ergens rond 18u, stonden dochterlief en Bentenge in een frituur in Asse met als doel het afhalen van ongezonde voeding voor wat een fijne familieavond moest worden. Eén telefoontje later waren er alleen nog scherven. Goed een uur later stond ik in een ziekenhuis in Kortrijk, niet in staat om het te vatten. Ik mis je nog altijd lieve L. Ik mis de niet gekregen kans om je als peter te helpen in wat zonder twijfel een fantastisch leven zou worden. Woorden schieten me niet echt te binnen, maar weet kleine meid, dat de tranen nog altijd komen. RIP mijn petekind.

There was a time when man were kind
When their voices were soft
And their words inviting
There was a time when love was blind
And the world was a song
And the song was exciting
There was a time
When it al went wrong.

I dreamed a dream in time gone by
When hope was high
And life worth living
I dreamed that love would never die
I dreamed that God would be forgiving

spring

Die weekends met lentezon zijn veel te kort. Wat zeg ik ? Ik heb doorgaans de indruk dat ze nog moeten beginnen als het al bijna 21u op zondag is.

Nu zit ik toch alweer achter de PC, een beetje bijlezen hier en daar. En met een muziekje op de achtergrond. Dat deze keer via youtube de hoofdtelefoon binnenloopt.

Het is een vreemde gewaarwording. Vroeger kon ik bij elk liedje (dat ik kende) ook de clip indenken. En sommige daarvan waren echt goed en zijn als het ware voor altijd op mijn netvlies gekrast. Tegenwoordig dus niet meer. Vandaag de dag is muziek echt wel muziek, zonder het visuele bombardement. Tot daarjuist toen ik op youtube de clip van een prachtlied bekeek. Ehwel, ook de clip bevat een terugkerend beeld dat schitterend is. Ik kan bij god niet zeggen of het geen remake en dus wel origineel is qua idee. Desalniettemin blijft het in mijn visueel geheugen gegrift. Het eerste beeld duikt op na 13 seconden, het moment suprême van 21seconden tot 27 seconden.

Vanaf nu mogen alle weekends van deze vorm zijn.

swoosh-it

Diversifiëring. Businessplannen. We kennen de woorden wel. Tegenwoordig geven ze doorgaans aanleiding tot “heroriëntering” van bedrijven.  Met de gevolgen die we dagelijks in de kranten zien. Want meestal betekenen die woorden afslanken, vooral in Europa. Wie niet mee is of mee kan gaat ten onder.

Maar duiken we even terug in de tijd. Stel : je hebt een paar bootjes die transport uitvoeren en op een goeie dag stap je per ongeluk met je voet in een zwarte plas. Je wordt dus kersvers oliebaron. Bij die status hoort natuurlijk een betere profilering en je denkt hard na over de naam en het bijhorende logo van je bedrijf. Ter ontspanning ga je wat strandwandelen en plots zie je het…

In één klap heb je je logo en de naam van je bedrijf gevonden. Het hoeft niet moeilijk te zijn als het makkelijk kan.

Dat schelpje moet je dan uiteraard beter gaan uitwerken. In de loop van de tijd ga je op zoek naar het evenwicht tussen vasthouden aan het verleden voor de sterke punten en meegaan met je tijd om op de kaart te blijven staan. Diversifiëring, businessplannen en uiteraard ook merkbekendheid versterken (alias “branding”, maar dan in het Engels en niet in het Nederlands). Link.

Zalig. (die) Zon.

Een paar dagen terug wervelde een “summer breeze” binnenin mijn hoofd terwijl de wind mijn haren deed “wapperen”. Het was dus, athans even, pré-zomer. En pré-zomer, ook gekend als warme lentedagen, kenmerkt zich in hoofdzaak door buiten in de tuin werken. Van die tuinwerkweg heb ik al een groot stuk afgelegd. Dacht ik, maar na de bocht blijkt dat de weg eindeloos is. Maar niet getreurd, aangezien die  “werktuin” van ons een straatje zonder einde is, probeer ik daarnaast ook nog te genieten. Zij het met mate, want zo hoort dat naar het schijnt. Van wat lekker is mag er niet te veel zijn, we moesten eens verslaafd worden…

En addicted ben ik eigenlijk wel. Aan vanalles en nog wat. Onder andere dus ook aan tennis. Aan het spelen van en kijken naar. Dat laatste was tijdens mijn “schooltijd” licht vervelend, want het mooiste tornooi (naar mijn mening) viel natuurlijk ieder jaar weer samen met de blokperiode. En ik (jaja, this is a confession) heb doorgaans onvoldoende karakter om mijn verslavingen volledig “het hoofd te bieden”.

Als ik tennis speel doe ik dat heden ten dage in een outfit die gekenmerkt wordt door “the three stripes”. Een vorm van verzet tegen één van mijn verslavingen. Alhoewel het bij aanschaf niet echt een vorm van verzet was, eerder een bewuste keuze voor de op dat moment iets goedkopere schoenen. En uiteraard kan het niet dat de kleding van een ander merk is dan de schoenen, dat is gewoon vloeken in de kerk van de bewust met kleding omgaande man. Toch ben ik nog altijd gevoelig voor ”branding” en bijhorende keuze van “uithangborden”. Ik ben al van kleinsaf fan van / addicted to “the swoosh“. Er was zelfs een tijd dat ik, gedreven door de grenzen aan mijn financiële ruimte, dezelfde zonde beging als aangegeven in de link hiervoor.

De tijd van die namaakzonde ligt al even achter me. Ze dateert van de jaren volgend op de beruchte Jambers documentaire. De Millet-files. Een millet heb ik nooit gehad. Maar ik geef toe dat ik wel merkgevoelig ben/was. En dus wou ik het even over dat aspect hebben.

“Branding” dus. Je weet wel. Merken. Sommige zijn van onschatbare waarde en schijnen meer waard te zijn dan de “real assets” van een bedrijf. En ik kan dat wel begrijpen. Sommige dingen die ik koop zijn gebaseerd op de eenvoudige link brand/kwaliteit. Cola koop ik enkel als er ook coca voorstaat. Daar heb ik gerust het dubbele voor over. Dat is uiteraard niet alleen omwille van het merk, maar vooral omwille van de smaak en de vaste kwaliteit/smaak wereldwijd. Maar sommige dingen koop ik dus ook gewoon omwille van het mooie logo en de omringende marketingcampagnes die me de hemel op aarde beloven. Ik heb het absoluut niet in mij, maar een beetje Andre Agassi frivoliteit op de tenniscourt in Asse zou ik niet afslaan. Misschien moet ik toch eens over een nieuwe tennisoutfit van het volgende merk nadenken :

Nike-Logo-Pic

 

note to myself

Met de zon aan de hemel en de wind in het haar luisterde ik naar the Abbey Road plaat van KM. Er zat een fijn songetje (°1992) bij dat ik in het verleden volledig gemist had. Soms zorgt een onderliggende beat er voor dat je echt niet in staat bent om naar iets te luisteren waar misschien wel een fijn stukje tekst achter zit. Soms is het omgekeerde ook waar natuurlijk.

Deze keer deed ik dat dus wel, en ik kraakte een noot voor mezelf. Niet dat ik de tekst echt letterlijk nam, maar ik dacht er even verder over na. Ik vind het nog altijd een schitterende zin. “What is love without the finer feelings? It’s just sex without the sexual healing.” En de lijn verder trekkend kwam ik tot de conclusie dat het absoluut ook geldig is voor (overmatig en impulsief) koop- en consumptiegedrag (#notetomyself)

Less is more. Alvast wat de song finer feelings van KM betreft.