Out of the blue. PC33&35/52

De titel is alvast correct en toch weer incorrect. Eigenlijk zou “out of the green” beter zijn, maar dat is dan weer geen juiste Engelse expressie (as far as I know).

Kijk, zonet stelde ik dus vast dat ik qua photochallenge invulling ergens uit de bocht ging. Nergens vind ik PC33/52 terug. Van 32 ga ik naar 34. Foei, wat een fout. Ik stel voor dat ik terug naar de schoolbanken trek om te leren tellen. Het is er immers het moment voor.

Maar om die fout goed te maken keer ik even terug in de teletijdmachine naar god weet welke week juist… en dus plaats ik bij deze invulling PC33/52 online:

33 01 catching up

Voila, je ziet dus wel dat er nog bloemetjes staan en dat de lucht net iets zomerser is. De foto betreft weilanden op de grens tussen Asse en de deelgemeente Zellik. Het is bij mijn weten het enige weiland met camerabewaking in Asse. Wat die camera juist registreert, god mag het weten.

O, wacht, ik ben vergeten dat de titel nog niet aan bod kwam. Deze morgen ben ik dus, na een interludium (of hoe dat ook maar heet) van 10 dagen, nog eens gaan lopen. Voor dag en dauw, het is te zeggen om 8u00 vertrok ik in de richting die ik altijd neem. Al lopend heb ik al regelmatig gedacht, sjonge, elke kilometer is weer afzien. Nee, een runners high, ik zou niet weten waar ze het over hebben. In mijn geval kun je eerder spreken van een runners low. Moest het niet zijn dat het goed is voor mijn fysiek welzijn (na het lopen dus) ik zou het niet doen denk ik.

Nu ja, iets na 8u04 daal ik doorgaans vanuit het veld een soort kleine groene long in om dan snel weer omhoog te komen en de boom- en struikzone achter me te laten. Deze morgen stond een zwarte wagen ietwat scheef in de veldweg geparkeerd. Geen ziel te bespeuren in de nabijheid. Omdat het niet de eerste keer zou zijn, de kanten liggen vol sluikafval, dacht ik alvast dat weer “het slechtste” in de mens aan het werk was. Omdat ik in een soort van niet echt cirkelvormige lus loop kwam ik rond 8u27 vanuit de andere richting op de hierboven beschreven plaats terug naar beneden gesukkeld. Jaja, tot zo’n vier km ver kun je het lopen noemen, daarna zakt de snelheid en is het eerder “sukkelen”. Et voila, kijk, tot nu toe had ik niet echt een idee, maar sinds vandaag weet ik dus hoe een “Pouper de Bois” eruit ziet. Hij is mannelijk, eerder jong, loopt in ontbloot bovenlijf en trekt net zijn onderbroek over zijn kruis. In de wagen zit dan part two van de “Poupers de Bois”, duidelijk minder op haar gemak want al grotendeels terug aangekleed.

Of hoe een zondagse ochtendrun toch nog wat leven in de brouwerij bracht. Die brouwerij ligt trouwens net achter de hoek van het actieterrein der “Poupers de Bois”.  Ik vul de photochallenge van deze week in met een foto uit de oude doos. Waar de weg het bos in gaat… weet je wel ?

35 01 (2)

En rechts in de foto ligt dan de brouwerij van Mort Subite.

Live life ?

De grijze wolken trekken voorbij en ik droom alweer van zon. Wat moet het toch leuk zijn om over voldoende geld te beschikken zodat een leven van rentenieren tot de mogelijkheden behoort. Niet dat ik er echt wakker van lig. Een andere optie zou uiteraard zinvol seizoenswerk kunnen zijn. Ik wil gerust 8 maanden heel veel werken om er dan 4, zo van begin mei tot eind augustus, tussenuit te kunnen. Tot nader order is dat geen optie, en quasi geen tot nog veel minder kans dat het ooit een realisatie wordt. Maar niet getreurd, we leven toch een fijn leven.

Al de voorgaande tekst is volledig te wijten aan de vakantie-bijna-voorbij-decompressie. Vanaf nu tot ergens juli volgend jaar passen we ons weer in een ander ritme in.

Bon, heel af en toe heb ik wat andere bloggers ook soms overkomt, het why oh why doe ik dit toch ? Er is geen reden voor. Het is een vorm van verhinderen dat ik nog zinlozer dingen doe. Om je een voorbeeld te geven : ondanks het feit dat het aankopen van een andere (of nog straffer tweede) eigendom niet echt op de to do list van mogelijkheden staat, Ile D’Oleron (om maar een willekeurig voorbeeld te nemen) zou na bezoek ervan anders een behoorlijke kanshebber zijn, kijk ik toch af en toe eens graag naar wat er zo allemaal te koop staat qua huizen en gronden. Hoe zinloos is dat, niet ?

35 01

Even dacht ik de photochallenge week 35 in te vullen met bovenstaande foto. Maar dat zou fout zijn, want de foto is niet van mijn hand. Het had wel gekund, want dit is het zicht dat we elk jaar weer hebben bij het verlaten van de neven&nichten BBQ bij Nonkel R in augustus. Een fijn familiemoment. Maar kijk, vandaag botste ik tijdens mijn zalig nietsdoen op dit. Jaja, het hoekhuis staat te koop. Zalig toch zo’n immosites. Kun je gewoon ongegeneerd binnengluren bij mensen waar je anders nooit over de vloer zou komen. Zien “how they live life”.

De floebervinger.

Openen doen we met een foto van “datgene” dat de titel veroorzaakte. Althans de aanleiding er toe, de veroorzakers brengen we niet in beeld, maar sta mij toe dat aan te geven dat het om minderjarigen ging.

cycloop de standaard

Vraag me niet meer wat ons (drie volwassenen en drie jongeren) tot het bovenstaande onderwerp bracht, ik weet het niet meer. In alle geval wist dochterlief te melden dat het beeld dat tussen Waregem en Kortrijk staat te staan een eenogige is. Kijk, ik geef het eerlijk toe, ik had het nog niet opgemerkt, maar als excuus kan ik wel aanvoeren dat ik doorgaans aan het stuur zit op weg naar Kortrijk. Het beeld hierboven is dus een cycloop. En eentje met een betekenis, maar die ontgaat me bij het passeren nog sterker dan zijn enig alziend oog. De twee jongens in het drievoudige jongerengezelschap wisten beiden te melden dat ze bij het passeren van de man (alias eenoog) eerder aandacht hebben voor iets anders. Namelijk zijn floebervinger. Ik wou het u maar even laten weten.

Wat ik ook even kwijt kan: ik heb ook een floebervinger. Voor je bedenkt, jaja, wat brengt hij nu weer, het is ook maar een inleiding. De uitspraak floebervinger was wel waar ik aan dacht toen ik vandaag voor de zoveelste keer een zak cement openscheurde met mijn wijsvinger. Die “floebert” als hij aan dat karwei moet beginnen, want echt aangenaam kun je dat niet noemen. Contact met droog cement is één van de onaangenaamste dingen die ik ken. Echt hatelijk. Het spul is agressief, schuurt dat het geen naam heeft en voelt zeer “bwuk” aan. Ik kan het je niet aanraden. Na enkele dagen van intens contact met zowel droge als “gestabiliseerde” cement heb je er quasi geen gevoel meer in, hij komt bijna als gescheurd en gebruikt schuurpapier uit de cementstrijd. Maar kijk, we zijn dus anderhalve week verder en ik ben er voor even vanaf. De boordstenen staan er, de houten constructie is af en de klinkers zijn gelegd. De floebervinger mag (althans even) van een welverdiende weg-van-die-cement-vakantie genieten.

 

Sanseverias aka vrouwentongen. PC34/52

Walking in Flanders Fields. Maar voor we het veld in wandelden passeerden we eerst nog wat huizen. Bij één van die woningen werd mijn blik even omhoog getrokken en viel mijn oog op de vensterbank, waar netjes naast elkaar drie sanseverias mij aanstaarden. Kijk, je hebt soms van die momenten. Ik had wat je kunt noemen een flashback.

Deze morgen dook ik even de kast in, verbleef er heel even, zoekende weet u wel, en kwam dan terug uit de kast. In mijn handen hield ik mijn lang geleden opgeborgen wapenuitrusting. Ze oogde alsof ze al wat oorlogen had meegemaakt. Opblinken deed ik ze niet, want uiteindelijk, na meer dan 10 jaar, was dit waarschijnlijk maar een eenmalig opnieuw te velde gaan om de strijd aan te binden.

Bij het betreden van het het strijdtoneel bleek al snel dat de tijd niet stil is blijven staan. De tegenstander, althans de meesten er van, zagen er betrekkelijk jong uit. Onze strijdkracht was wat je kunt noemen een allegaartje. De jongste is nog niet aan de universiteit toe (meestrijden mocht vanaf de leeftijd van 16), de oudste van onze bende heeft dat al minstens 20 jaar achter zich gelaten. Met de jaren kwam niet alleen wat sleet op de wapenuitrusting, maar ook op de ledematen en spieren die de wapens aansturen. But… a battle is a battle. Als we dan toch tot op Flanders Fields marcheren, dan laten we ons niet zomaar afslachten nietwaar. Dus stonden we ons mannetje. En schoffelden we, weliswaar rechtmatig door de bal te spelen in plaats van de man, af en toe een tegenstander de bal uit de voeten.

“Ela nummer zes, dat is wel fout he” klonk het vanaf de zijlijn. Ik draaide me even om en glimlachte hen toe. Nog geen minuut later, “dat is weeral nummer zes zeker”. Nee, het was dus nummer negen, but what’s in a number? Het was bij momenten voetbal op het scherp van de snee, maar dat is part of the game, daarom houden we er ook zo van. De intensiteit. “Komaan manneke sjot er hem in”. “Passen jongen passen”. “Arbiter dat mag tot niet wat nummer zes daar doet !” De drie vrouwentongen, aka sanseverias, voorzien van handtas en zonnebril konden het absoluut niet laten om overal commentaar op te geven ter aanmoediging en bescherming van hun jongen. Het is wel wat bevreemdend om te ervaren hoe dames van mijn eigen leeftijd aan de rand van een veld helemaal opgaan in het spelletje met de bal. Leerrijk heet dat dan.

De wandeling in Kobbegems Fields sloten we af met het terug betreden van de bewoonde wereld :

34 01

Het beeldje staat wat verborgen achter een groot “te koop” bord voor bouwgronden. Zoals je ziet is het ooit moderne “kappeleke” een beetje beschadigd. Het gaf me een beetje een “god ziet u gevoel”, alleen is het god niet maar een soortement sanseveria aka vrouwentong.

34 02

De invulling van de photochallenge vond ik dan ook min of meer toepasselijk. After all, het is vandaag 15 augustus.

 

 

Niet voor hoogweg gebruik.

Voila ! Soms stroomt het licht (als metafoor voor een helder moment) binnen en krijg je een nieuw zicht op dingen.

Maandag, gisteren en vandaag liep ik tussen de schepbuien, stabilisémaakbuien, boordsteenplaatsbuien, andere-tuinwerk-buien, geriefhaalbuien en regenbuien door heen en weer met de kruiwagen. Er onstond in ons gras een duidelijke sporenrij. Met een beetje goede wil kon je het een werkautostrade noemen. Een beetje zoals bij de mieren maar dan unisolo qua werkkracht. Enfin, even naar de titel : op de band van die kruiwagen staat dus dat ik die niet mag gebruiken op de snelweg ! Het is maar dat ik (en u dus ook) het weet.

Het helder moment was de combinatie van mijn bezigheid de voorbije drie dagen met de blog van Menck. Verdemme, ik kom dus niet uit een gegoede familie. Straffer nog, ondanks al dat hard labeur, studentengewijs en werkgewijs, kan ik me dus nog altijd niet tot de “gegoede” families rekenen. Aaaaaaah. Nu ja, niet getreurd, bij momenten werk ik best graag in de tuin, en zolang de tuinvrouwen (de v variant van Mencks foto) niet in opmars zijn kan ik het evengoed zelf blijven doen. Toch kan even wegdromen geen kwaad…

(hier stond een foto die om gegronde redenen gecensureerd werd)

Voila, om het met Menck’s woorden te zeggen, als er een crack inzit is het niet altijd licht dat binnenkomt, maar we doen ons best om een deftige filter op het binnenstromende “licht” te zetten.

Kijk eens aan. Nu schreef ik alweer een logje waarvan ik, en zonder twijfel anderen ook, denk : verdemme, kan dat nu echt niet beter ? Nee. Vroeger misschien wel, en ooit heel waarschijnlijk terug, maar nu nog niet. De “val” was blijkbaar net iets te diep. I’m so sorry. Maar kijk, “not for highway use”.

 

Re-born on the 4th of July.

Vrijdagavond, 4 juli, was ik vol goede moed van plan aan een logje te starten. Het ging de nu hierboven staande titel hebben. Maar het schrijven ervan viel al snel in het water. Want vrijdag vertrok dochterlief naar de zee, was er de opening van een fles rode wijn en nog wat voetbal tussendoor.

Maar kijk, ook op zondag 6 juli ging ik achter het toetsenbord zitten en nam ik opnieuw de titel die ik die vrijdag in gedachten had als begingeneriek van een nieuw logje. Want ik geloof in de titel. De 4de juli 2014 nam ik als startpunt van change. Yes I can ! Geen beter moment dan een vierde Juli. Dat is immers de verjaardag van ‘s werelds meest “dynamische” natie.

Er waren nogal wat triggers die me er op vrijdag, en in de aanloop naar die dag, Rome bouw je immers ook niet op één dag, toe brachten. Zonder ze in een volgorde van belangrijkheid te zetten probeer ik ze hier te brengen. Vooreerst was er een tijdje terug een belangrijke opmerking van Lehti op een logje van mij (Gone Baby Gone). Verdemme, wat kwam die opmerking aan. Positief he. Want ze kon het niet raker brengen dan met die ene zin: “Maar misschien heeft je ‘in between jobs’ je kijk op de wereld om je heen ook veranderd”. Daarnaast was er ook MissS&C die er een schepje bovenop deed. Link. En kijk, we zijn dus meer dan een maand verder, en ja, je bouwt een nieuwe natie niet in een wip/wup.

En vanavond las ik dus dit, en dacht, jaja, ik doe mijn best hoor. Sinds the 4th of July zijn er ruim gerekend zo’n 2.5kg verdwenen. Op zich is dat niet zo belangrijk. Het proces erachter is het daarentegen wel. Ik kan dat uiteraard niet uitleggen in een stukje tekst, maar heel af en toe heb ik het gevoel dat het een beetje terug komt. De subtitel bij de nieuwe layout kwam er dus niet zomaar. Ik merk dat er wat cracks in mezelf ontstaan zijn, en dat die tijd nodig hadden om het licht terug binnen te laten. Maar heel langzaam komt het wel. Dat licht.

 

Yes Eddie, but is it art ? (bis) PC32/52

Oh my god, het was weer maandag. Het zwaard van Damocles dat eind 2013 boven mijn hoofd bengelde bleek uiteindelijk een samoeraizwaard van Hashimoto te zijn. En dus was ik vandaag nog eens bij de dokter voor een kleine controle. Een beetje bloed weggeven en dan maar wachten of Hashimoto nog altijd in zijn zenfase is.

Op de weg terug van de dokter stond ik uiteraard, against all odds kun je dat hier in Asse niet noemen, voor “den bareel”. Ik fotografeerde dan maar het vanuit de wagen zichtbare deel van het stationsgebouw. En nu deel ik het ook nog eens met jullie. Waarom ? Wel, in de eerste plaats omdat ik de eerste keer dat ik er passeerde dacht, verdemme, wat voor een kunstwerk is me dat nu ? Naar het schijnt zou Oscar Wilde ooit gezegd hebben, a dirty mind is a joy forever. Zolang het een mind blijft kan ik er een beetje inkomen. Als u ziet wat ik de eerste keer zag dan valt u misschien ook onder Oscar zijn Wilde gezegde.

32 01

Voila, en met deze deed ik de baseline van mijn blog alle eer aan… no risk no fun. Time for a layout change I guess.