Wat stel ik vandaag 30 januari vast? Dat ik zo langzamerhand echt een probleem heb. De oorzaak ervan zou eventueel te wijten kunnen zijn aan een vorm van ”overhuwelijken”. Een soort variant van overerven maar dan zonder een rechtstreekse bloedlijn. Maw dat ik door mijn huwelijk “gewoontes” overneem. Als wij tijdens een fietstocht een richting moeten inslaan, durf ik mijn echtgenote al eens vragen “jouw links of mijn links”, want links en rechts verwarren komt al eens voor bij mijn wederhelft. Maar… ik heb er ondertussen dus ook last van. Ik ben net als mijn harte(n)dief niet langer in staat links van rechts te onderscheiden. De ene keer is rechts ook rechts, de volgende keer is rechts dan weer links, en omgekeerd.
Vroeger kon ik zonder problemen links van rechts onderscheiden. Maar ik wijt dat nu aan een gebrek aan ervaring en een doorgedreven simplisme in mijn manier van “kijken en zien”. Wanneer kwam de “ommekeer”? Wel, in het begin van mijn universiteitsjaren schreef “da joenk” zijn eerste drie burgermanifesten. Onder aansporing van typische studentendiscussies op kot, heb ik die gelezen. Van links naar rechts en omgekeerd. Het was de eerste rimpel in mijn “politieke denken”. De tijd van “to take things for granted” was voorbij. Links is niet altijd links, en rechts is niet altijd rechts.
Dit weekend heb ik veel te veel gelezen met betrekking tot de sta(l)king #30jan. Niet alleen in alle kranten, maar ook op ontelbare blogs was het de topic. En vandaag nog eens deftig in discussie gegaan op facebook. Wat is het resultaat? Dat het in mijn hoofd uiteindelijk allemaal grijze zone werd. Wat ik er wel uit leer is dat ”timing everything is”, en daarvan weet ik nu wel zeker dat die voor deze ”algemene” staking misschien niet zo goed gekozen was. Enfin, we zullen zien. Maar extra “credit” zullen ze er niet mee gekregen hebben. De loopgraven zijn versterkt, dat wel. Ik ga er dan maar van uit dat het hen daar om te doen was.
Maar wat leerde ik er voor mezelf uit? Wel, ik denk even terug aan mijn blogje, to c or not to c. Dat ik in essentie nog niet veel veranderd ben sinds mijn universiteitsjaren. Ik beschouw mezelf nog altijd als geëngageerd vanaf de zijlijn, want de beste stuurlui staan aan wal. Bovendien word ik nogal gemakkelijk zeeziek als het te veel beweegt. Geëngageerd zeg je? Ja, en dat onder de vorm : Yes I care ! Maar ik leer vooral dat het invullen van “yes I care” moeilijker is dan het klinkt. Ik ben niet links, ik ben niet rechts. Ik ben ook geen volger, dat wil zeggen dat het niet is omdat een partij ooit goed was in een bepaalde situatie, dat ze nu nog altijd de oplossing kan bieden. Wat ik destijds wel leerde uit de burgermanifesten is dat georganiseerde structuren gevaarlijk zijn. Dat “de zuilen” een democratische werking niet altijd genegen zijn. In deze werkelijkheid zitten we nog altijd. Of het nu om werkgeversorganisaties, vakbonden of anderen gaat.
Wat ik ook leerde heeft Jerry Pournelle allemaal al eens in een wetmatigheid gegoten die vandaag de dag in ons “democratisch” systeem nog geen greintje van zijn toepasselijkheid verloren heeft :
…in any bureaucratic organization there will be two kinds of people: those who work to further the actual goals of the organization, and those who work for the organization itself. The Iron Law states that in all cases, the second type of person will always gain control of the organization, and will always write the rules under which the organization functions.
Nu ga ik daar absoluut niet verder op in, want anders ga ik vloeken.
Maar één ding wil ik wel nog kwijt over vandaag. De vakbonden staakten dus voor solidariteit met de zwaksten. En ik ben daar erg voor te vinden. Maar… ze staakten ook voor het behouden van het huidige indexsysteem. Wel wel wel, ofwel ben ik dom (wat ik echt niet geloof, ik heb immers een “gezonde” vorm van geloven in het eigen kunnen), ofwel zijn zij het. Maar ons huidig indexsysteem is volgens mij het meest asociale systeem dat bestaat. Het werkt zowel op korte als lange termijn in het nadeel van diegene die minder verdienen. Als je het minimumloon verdient (1450euro/maand) en je krijgt 3% indexaanpassing , dan krijg je dus 43,5euro/maand erbij. Als je het gemiddelde maandloon in België verdient (2936euro/maand) dan krijg je er 88 euro/maand bij. Als je 5000 euro/maand verdient bedraagt de indexaanpassing 150 euro/maand. Maw wie al goed verdient wordt in sneltempo beduidend rijker dan wie minder verdient. Je hoeft niet geniaal te zijn om te beseffen dat dat inflatie versnelt, en dat die versnelling vooral in het nadeel van de minst verdienende speelt. En dan heb ik het nog niet eens over de nog veel lagere werkloosheids- en ziekte-uitkeringen. Maw de vakbond verdedigt een systeem dat de kloof tussen goedverdieners en mindere verdieners jaarlijks groter maakt. Wat doet dat met de kans van iemand met een lager loon om op termijn een betaalbaar huis te vinden? Nee, het gaat er bij mij echt niet in. En natuurlijk is de berekening verre van correct, want je hebt degressief belastingtarief… maar of dat voldoende is om het verlies aan “koopkracht” van de minder verdienende tov de meer verdienende te compenseren. Ach, aangezien al die “bollebozen” met al hun studiediensten daar nog niets aan gedaan hebben zal het wel zijn omdat ik dommer ben dan ik denk.
Voila, het staat er. Ik ga afronden, en ga het ook niet herlezen. Het is tijd voor een karmelietje. Proost en sante ! May tomorrow be better then today.
