‘Yes Eddie, but is it art?’

Kijk, al bijna een maand lang staat hier “ten huize” Bentenge een blogje in de steigers. Ik weet het, ik weet het, nu denkt u, “moet dat echt zo lang duren ?” Ehwel, het is met sommige van mijn logjes hetzelfde als met onze vijver. Ze moeten rijpen. Lang. En groeien, bij voorkeur zonder echte “hard labour” inspanning.

Yep, bijna een maand, en dat weet ik omdat de aanleiding voor dit in de steiger staande werkje deze tekst was:

En jij, zie je graag kunst ? Zo ja, oude of moderne werken ?

Omdat Brubeck het vroeg: JA ! Ik kan echt genieten van kunst. Maw, ik zie het graag. De vraag oude of moderne werken is wat moeilijker te beantwoorden. Dat hangt van het kunstwerk af denk ik. Maar in essentie toch eerder “moderne werken”. Kunst, het gebeurt zelden dat ik me er speciaal voor ga verplaatsen. Maar als ik ergens ben en wat tijd over heb dan kijk ik toch altijd even of er geen interessant museum, tentoonstelling of galerij te bezoeken valt. Creatieve mensen vind ik zalig. In volgorde van interesse : schilderkunst, fotografie en sculpturen. Maar schilderkunst blijft mijn favoriet. Volgend weekend staat bvb een kunstig uitje naar mijn geboortestreek op de agenda : LINK.

Maar gisteren was ik dus (samen met/voor/na vele anderen) in Bozart. Ik genoot er, net als andere bloggers voor mij (MB@elegantslumming en @brubecktakesfive)  met volle teugen van een zeer fijne tentoonstelling van een nog “zeerder” getalenteerde schilder.  En je gelooft het nooit, maar bij één van zijn schilderijen moest ik zowaar aan mij(n blogactiviteit) en jullie blogs denken : ( © Michael Borremans)

???????????????????????????????

Ik zag in dit beeld mezelf voor mijn pc zitten, terwijl ik af en toe eens een miniscuul “raampje” open om een blik te werpen in andermans leven via zijn blog.

 

 

I’m so tired (of “America”) (incl. PC16/52)

Kijk, ik zei het vroeger al eens… het komt zelden voor dat ik een cover beter vind dan het origineel.  Maar wat als je eerst de cover hoort en dan pas gaat kijken naar het origineel ? Het overkwam me dus zonet. Ik weet het niet hoor. Ik ga er eens bij zitten denk ik. Helaas, ik vrees dat ik niet neutraal ben. Als GM zijn bek opentrekt, euh, ik bedoel gaat zingen, dan ben ik verkocht. Zijn stem is een rode draad door mijn leven. Ik hou er van. Er zijn weinig dingen in dit leven die echt die stempel (blijven) dragen. Eentje die ook “forever (my love)” is zag ik gisteren in de (op onze digicorder opgenomen) film ‘Mirror mirror’ :

 

mirror-mirror-julia-roberts-poster-bad-apple-WIDE

Bon, ik ben dus even het noorden kwijt, maar ja, dat is dus een gewoonte waar ik al lang niet meer zwaar aan til. Even terug naar die song van George Michael. Just for the record… ik ben nog maar drie keer, telkens professioneel, in America geweest, maar het blijft een land waar ik enorm van hou. De complexiteit. De beeldvorming. De dualiteit… voor of tegen. Net daarom vind ik de song van Rufus Wainwright zo sterk. Maar dan nog net iets sterker met GM’s stem. (Maar daar zullen velen het niet mee eens zijn denk ik.)

I’m going to a town that has already been burnt down
I’m going to a place that has already been disgraced
I’m gonna see some folks who have already been let down
I’m so tired of America

Making my own way home, ain’t gonna be alone
I’ve got a life to lead, America
I’ve got a life to lead
I got a soul to feed
I got a dream to heed
And that’s all I need

Nu ben ik dus niet alleen het noorden, maar ook alle andere windstreken kwijt. Stel je voor dat je doorhebt waarom en wat ik hier eigenlijk bracht, dan val ik gelijk op dit eigenste moment van mijn stoel. Toch even meegeven dat “America” mogelijks voor meer staat dan enkel een land / continent, het kan evengoed een systeem, een levenswijze of god-weet-wat zijn.

Nevertheless, aangezien dit een logje uit de losse pols is, gaan we even door. Er is nog een song mbt “America” die me telkens opnieuw “shivers” geeft, en wel deze :

 

“What do you feel when you see all the homeless on the street ? ”   …    “are you proud ?”

We naderen hier in België de “moeder aller verkiezingen”, en nog steeds weet ik het niet. Blanco blijft de meest voor de hand liggende “keuze”. Maar ik lig er ook niet meer wakker van, ik ben immers gewoon een zandkorrel in de woestijn. Het is aan hen met een partijkaart om onze maatschappij te “sturen”. Ik hoop dat ze het serieus nemen. Tot nu toe kan ik dat van quasi geen van hen zeggen.

Zo, we zijn alweer een paar Bentenge-kronkels verder. Misschien kon je er iets mee, zeer waarschijnlijk niet. Maar als je toch tot deze zin geraakte, dank je wel voor het lezen. En moest het zijn dat er iemand hier in de buurt woont… zou het mogelijk zijn om de hond van hier tegenover eens het zwijgen op te leggen ? Zijn quasi-continu geblaf als hij buiten zit werkt danig op mijn systeem. Ik hoor mezelf niet eens meer denken. Aha, een kronkel te ver ? Wel, even wat duiding. Ik bedacht zonet dat de hond van onze overburen mij aan politici (n’importe welke partij)  deed denken. Want net als zij blaft hij soms zonder echte aanleiding, gewoon omdat hij wil blaffen zodat je door zou hebben dat hij er nog is. Sterker nog, zodat je zou denken dat hij : a) de baas is van het erf dat hij onder zijn hoede heeft,  en b) het allemaal onder controle heeft, en c) hard aan het werk is voor de mensen die voor hem kozen, en d) vul zelf maar verder aan zou ik zo denken.

Wat de photochallenge van Nachtbraker betreft, ik voel gewoon dat er binnen een paar weken best wel een fotootje of twee rond politieke affiches inzit.

Maar zolang we daar nog niet zijn moeten we ons “behelpen” :

16

Kijk, dit vond ik nu eens echt representatief. Dit is een fotootje van “just around the corner”. Om het verder te kaderen : ons huis draagt nummer 61. Tussen ons en de buur in het nummer 53 ligt exact 1 bouwgrond. Kwestie dat je het weet. Niet veel kans op nummer 53 1/2 in onze straat.

 

 

via de trage weg : PC 15/52

NEt buiten de tijdslimiet aangekomen : photo challenge: week 15 van 52.

15

Heel even voor zij die iets meer willen weten over Asse : het bovenste stukje is een spiegel. Maar zijn glorie is vergaan. Het plaatje eronder is één van de vele wandelpaden en -routes die Asse telt. Het stickertje daar onder geeft nog net de beeltenis weer van Manke Fiel. Het is heden ten dage de naam van een Assese wandelclub. En uiteraard : helemaal onderaan: ook de tweewieler is populair in Asse. Althans in de vrijetijdsversie.

 

the time is now (bis)

Zondag roestdag. Oh, flauwe plezante denkt u dan, niet ? Ik vond het anders een leuke samentrekking aka afgeleide van “zondag rustdag” en “rust roest”.

Enfin, bij deze bent u als lezer gewaarschuwd : dit logje zal me weer een allegaartje zijn. Even kronkelend als mijn gedachten. Om alles wat scherp te stellen open ik met een link, die je eigenlijk beter leest nadat u (tutoyeren, nee, vandaag niet dank U) door mijn schrijfseltje (ik typte eerst verkeerdelijk schrijfsletje, maar dat zou pertinent onjuist zijn (niet dat het woord op zich een betekenis heeft denk ik)) heen geraakt bent. Wat niet evident zal zijn als ik zo op deze verdwaalweg verder ga.

I have come a long way dear ! In een vlaag van egocentrisme en “omhoog(ge)vallendheid” denk ik dat wel eens. Dat ik een lange weg aflegde om te geraken waar ik NU ben. Al zeg ik het zelf, ik ben een iets betere versie van de jongere Bentenge. Maar toch leef ik nog te weinig in het nu. Het vraagt echt energie om dingen achter me te laten. Een aangeleerd “waarden- en denkpatroon” laat een mens niet makkelijk achter zich. Maar ik weet het best wel Nina : the time is now !  Automatisch popt ook een Moloko song in mijn hoofd up. Die eigenlijk niet helemaal toepasselijk is.

Vergeef me dat u nu helemaal het noorden zult kwijt raken, maar van Moloko gaan we een helemaal andere richting uit :

Ook Boy George leeft terug in het nu, en op dinsdag in de AB zag dat er ZO uit. Voor sommige mensen is Boy George aka Culture Club al een guilty pleasure sinds hun tiende levensjaar. Wat er ook van weze, ik heb heel erg genoten van zijn optreden in de AB. Het had een beetje van alles, op zijn hoge noten (zijn stem is “een beetje lager” is een eufemisme) van vroeger na dan. Wat zijn optreden me vooral leerde: het is nooit te laat. Na een lange omweg staat hij er terug, daar waar hij het liefst lijkt te zijn: op een podium. En daar waar hij de beste versie van zichzelf is. Het was een omweg, ik weet het, maar het punt is : the time is NOW. Ook voor Boy George. Het heeft weinig zin om te kijken en vast te stellen dat de genomen weg misschien niet de beste was. Het heeft nog minder zin midden de straat te gaan staan om te klagen dat je absoluut niet in dit straatje thuishoort.

Enfin, waar was ik ? Nergens denk ik. “Well you know, here we are, moving on.” Of hoe je een vraag niet wil beantwoorden omdat het verleden het verleden is. Schitterend vond ik dat in het hieronder gelinkte interview. De manier waarop hij als het ware zei : “leave it” gevolgd door dat lachje kwam ook in zijn optreden terug. Puur drama. I loved it to the bone. “Nostalgia is a kinda of pervertry”. “I’m very into now”. NOW, I ask you, how cool is that ?

 

Damn, alweer zondag (roestdag), wat vliegt de tijd. Maar ik ben nog altijd heel blij dat ik er (in een halflege zaal, of is dat halfvolle in het geval van de “nieuwe” Boy George) bij was in de AB deze week. The time was then ;-)

We all need some guilty pleasures, don’t we ?

VijverTJE.

Die vijver, dat wordt een 10-jarenplan? of 20?” Kijk, dat is nu eens commentaar ! Direct, to the point en met impact. Dank je wel mijn beste Desire.

Het gevolg is dus … ik schiet nog eens in de pen/het toetsenbord. Vooreerst wil ik toch eens aangeven, en mevrouw Bentenge zal het zonder twijfel al knikkend beamen, met een licht sarcastische glimlach erbij (vrees ik) : al mijn plannen zijn per definitie meerjarenplannen. Sommige werk ik net iets sneller af, andere blijven liggen. Heel even ga ik bij mezelf te rade, en bedenk dat ik waarschijnlijk niet van perfecte/helemaal afgewerkte dingen hou.

Aangezien alle logjes geschreven voor 2014 verwijderd werden ben ik zelf moeten gaan opzoeken van wanneer het laatste logje met info omtrent de vijver in wording dateert. Op 27 oktober 2013 zag het er dus ongeveer zo uit :

IMG_3686

Een geoefend oog merkt direct op dat ik een tijdje overdreef… het zal dus geen vijver worden, maar een vijverTJE. Ongeveer 7m² klein qua wateroppervlakte.

Na het bouwen van de structuur bracht ik een antidoorscheurlaagje aan (iets stoffigs wit) gevolgd door de vijverfolie. Ik opteerde voor een PVC folie, wat niet voor herhaling vatbaar is met zo’n ingewikkelde vijverstructuur wegens moeilijk in te passen en daardoor vol vouwen :

IMG_3755

Daarna kwam er uiteraard water in om de folie wat aan te drukken. Mevrouw Bentenge vond de berg aarde (hierboven rechts mooi buiten beeld gehouden) maar niets en dus voerde ik die massa aarde kruiwagen per kruiwagen de tuin in om ons (terrein) heel lichtelijk boven de massa te brengen. Ahum.

Anyway, zo’n vijver met daarnaast niets is ook maar een triestig schouwspel, dus begon de tuinarchitect in mij, jaja, het is echt moeilijk bescheiden te blijven (wanneer je zo goed bent als ik), aan een aanpassing van het originele plan. Eens de nieuwe plannen in grote lijnen op “papier” (eerder “cast in” de grijze hersenmassa van de tuinarchitect) stonden schakelde de tuinarchitect een aannemer in (hmmm, hmmm, rara). Die stortte zich met de moed der wanhoop op het ingewikkelde plan en begon aan de volgende bouwwerken :

IMG_5021

Zoals elke respectabele werf liep ook deze vertraging op, maar na dreigen van de belangrijkste belanghebbende partij (lees : dochterlief die nu toch eindelijk vissen in de vijver wou) schakelde de aannemer een trapje hoger om toch op zijn minst aan een deel van de wensen te voldoen. En dus zwemmen sinds enkele dagen drie visjes in ons vijvertje.

20140329_175700

En Desire, voor het helemaal afwerken van “vijver en directe omgeving” voorzie ik net iets minder dan 10 jaar.

 

Live life ! PC 14/52

De lente stoof de voorbije week ons land binnen. Kijk, dat heet dan een open deur intrappen, want dat wist u natuurlijk ook wel. Maar ja, ik heb ooit geleerd dat een tekst een “inleiding” heeft, en dat was ze dan. Ik staaf dit (de lente in het land) direct met een foto genomen aan het begin van onze straat.

14 1

Voila. Ook in Asse zijn schapen te vinden. In de titel staat PC 14/52, wel, bij deze is dus week 14 van de photochallenge afgewerkt en ik moest er (bij manier van spreken) niet eens echt mijn zetel voor verlaten.

O, en voor zij die ook vorig jaar reeds op deze blog kwamen piepen :

IMG_6062

Een beeldje recht uit de tuin van Bentenge. Yep, hij is nog niet helemaal af, of ver van zelfs in uren nog te presteren werk, maar hij telt alvast een fonteintje om de drie vissen van zuurstof te voorzien. Lente !!!

 

Silhouet / PC13/52

Hehe, we vielen gelijk met de deur het huis uit en kunnen daardoor (nog voor de week halfweg is) de photochallenge invullen :

13 1

Als het weer wat betert en het hoofd nood heeft aan wat verse lucht durven we al eens avond-wandelen. Als je even aandachtig kijkt zie je in de verte niet alleen het silhouet van de kerk van Asse maar eveneens de watertoren die pal naast het centrum ligt. Asse is een prachtige mix van een lelijk centrum, zalige natuur en open ruimte, een heuvelend landschap en vijf industriezone’s. Als we hier de blik naar rechts zouden draaien dan kijken we zo naar het industrieterrein van Mollem (Zone 5). Het is dus niet toevallig dat er links beneden in de foto een oplegger staat.