Autovoze zondag. PC38/52

Nee, moest je even twijfelen, het antwoord is nee. Er staat geen typfout in de titel. Ik neem er even een woordenboek bij en lees : voos (bn) : ondeugdelijk / onaangenaam van smaak / zwak of zonder innerlijke kracht.

De zondag begon als een doordeweekse zondag. Bed uit. Badkamer in. Pyjama uit. Naakt de weegschaal op. Gewicht registreren. Kleren aan. Naar beneden strompelen. Vaststellen dat dochterlief me voor was. En toen kwam het. Verdemme… het regent ! De zondagse (en zaterdagse) tocht naar de bakker doe ik normaal altijd per fiets. Het is immers maar één en een kwart kilometer heen, en één en een kwart kilometer terug. Vandaag twijfelde ik dus even. Maar toen dacht ik : “hey, het is autoloze zondag vandaag, dat kunnen we dus niet maken”.

Een beetje nat van het vallende vocht stond ik in de bakkerij aan te schuiven toen ik dacht, verdemme, dit moet autovoze zondag zijn. De andere bezoekers, waarvan sommige echt op wandelafstand van de bakker wonen, waren dus per auto. Op autoloze zondag. Of hoe voos (zwak zonder innerlijke kracht) een evenement/statement kan worden. Want zonder twijfel kon je diezelfde mensen in de namiddag hier aantreffen:

???????????????????????????????

Enfin, dit is dus het belangrijkste kruispunt in Asse. Recht voor je ligt de steenweg die aan de einder splits in de weg naar Aalst en de weg naar Dendermonde. Links ga je naar Ternat via de Moretteberg en achter ons ligt de steenweg die naar Brussel gaat.

Autoloze zondag. Het is een beetje een volksfeest. Van een statement uitgegroeid naar een soort Vlaamsche kermis. Het aantal rommelmarktkraampjes was op geen 20 handen te tellen. Commerce voor de kleine man en vrouw. Daarnaast ook een echte kermis. Dat is wat autoloze zondag dus in Asse betekent: een met vrachtwagens (kermiswagens) en auto’s (hoe krijg je anders die nog net verkoopbare rommel ter plaatse) gedresseerd centrum waar het zalig flaneren is tussen uit honderd windstreken (aan de talen te oordelen) aangespoelde bezoekers die naarstig op zoek waren naar koopjes. Aan de geparkeerde wagens in de buurt van het station (de steenweg is afgesloten vanaf het station) te zien waren velen niet te voet of per fiets gekomen.

Ach ja, ik weet het, I’m a grumpy old man. Maar hypocrisie, het ligt me echt niet. Hoop ik. :-)

Omdat ik zo aan het zagen was gooi ik er als invulling van de photochallenge nog een fotootje of twee bovenop.

???????????????????????????????

???????????????????????????????

Als antigif kon het trio muzikanten dat we, met weinig anderen, bewonderden in ‘T Smiske tellen. Nederlandse opgewektheid te midden van een Vlaamsche kermis. I call that Clean, Pete.

 

 

 

Met vertraging : PC37/52

Ik weet het, ik weet het. Begin nooit een opstel (of enige andere tekst) met “ik”. Maar kijk, ik doe het toch. Dat is nu eenmaal het voordeel aan het hebben van een eigen blog. Ik doe gewoon lekker waar ik zin in heb. En de tijd van punten verzamelen ligt al even achter me.

En nu we toch goed bezig zijn ga ik gelijk nog eens over de schreef met betrekking tot nachtbrakers photochallenge. Mijn vorige logje vulde met twee dagen vertraging week 36 in, en vandaag ga ik op de valreep week38 van de photochallenge invullen. Maar dat komt later. Eerst ga ik dus een inhaalmaneuver uit de hoge hoed toveren:

37 01

Voila, de hierboven staande foto werd effectief genomen in week 37 van de photochallenge. Hij dateert van vrijdag 12 september rond 20u. Eventjes wat duiding. Ik duik Bentenge’s archief in en haal het volgende logje terug naar het heden : link. Vanuit “de vlakte van Ternat” zijn er eigenlijk twee veel gebruikte wegen naar het hoger gelegen Asse. De eerste bracht ik al in beeld, dat is “De Morette” (zie link).

De tweede breng ik nu in beeld. Het is de weg die we op vrijdagavond 12 september gebruikten om van Wambeek, een gehucht aka deelgemeente van Ternat, naar Asse terug te keren. O ja, even meegeven dat de reden voor de afdaling van de berg (aka Asse) naar Ternat te vinden is in “de Wijze Expressie“, een restootje dat we graag gebruiken om het “het-is-vrijdag-en-de-zin-in-koken-ontbreekt” gevoel weg te spoelen. Enfin, de wijze expressie, ik kan het enkel aanbevelen. Fijne uitbaters, gezellig zitten, leuk terras met een heel fijne muurschildering. Bon, na deze reclame die u hopelijk niet wegzapte anders moet ik een euro extra leesgeld aanrekenen, even een woordje uitleg over bovenstaande foto.

De tweede veelgebruikte weg vanuit de vlakte van Ternat naar Asse gaat dus over het Vrijthout. Deze helling is net als De Moretteberg relatief stijl, want je moet er immers hetzelfde hoogteverschil overbruggen. Maar naast dit geografische kenmerk hebben ze nog iets gemeenschappelijks. Beide hellingen zijn enkel bewoonbaar als je tot de financieel beter voorziene klasse behoort. En dat is net wat ik er zo mooi aan vind… eens je door de “boompoort” van het Vrijthout rijdt (zichtbaar rechts in de foto hierboven) kom je een paar villa’s tegen waar je u kunt tegen zeggen. Die mensen betalen dan ook net iets meer voor het fantastische uitzicht dat ze hebben. Niet dat ik een boontje heb voor de rijkere klasse, nee hoor, maar het leuke aan het feit dat deze helling door “iets” rijkere mensen als dagelijkse eet- en leefplaats gebruikt wordt is dat het de open ruimte beschermt. Want zij kunnen het zich immers wel veroorloven om grote stukken grond vrij te laten of met bomen te beplanten. Parktuinen zijn een goed alternatief tot bewaren van het open ruimte gevoel.

Voila, dat was dus de invulling van week 37 van de photochallenge. Op naar week 38 !

 

 

Sing our own song.

Het is nog geen pannenkoekentijd. Daarvoor zijn de dagen nog net iets te lang en de nachten te kort. Maar kijk, wat niet is zal wel nog komen denk ik dan. Toch had ik zonet even een pannenkoekenmoment. Hela, ongelovige Thomas, ik lieg niet. Ik las immers een best interessant logje bij de heer Thomas Pannenkoek.

Waarom interessant ? Ehwel ja, uiteraard vond ik de lokker van de heer Pannenkoek best wel te pruimen. Euh, eigenlijk wil ik aangeven dat de postkaart esthetisch verantwoord leek in het betreffende kader. Maar ook de inhoud van het logje op zich triggerde me. Door het nemen van heel veel zijpaden en het regelmatig kruisen van de hoofdweg was dit het resultaat:

???????????????????????????????

Juist. Je bent het even kwijt. Ik ook. Maar toch even meegeven dat het laatste stukje van het vorige logje helemaal niets te maken had met het eerste deel, zijnde de Assese ijsbar. Nee, het had eerder te maken met wat ook te zien was in sommige foto’s van de heer Thomas Pannenkoek. Naakte mensen. Jaja, het zenmoment beleefde ik te midden van ontblootte borsten in de sauna van Grimbergen, maar dit geheel ter zijde. Yes ! Terwijl ik hier typ is de cassette van UB40 net aangekomen bij het liedje dat ik echt wou horen. Ik verwijs even naar de titel van dit logje. Ik blijf het een topsong vinden. Hij geeft me altijd opnieuw “shivers”. Al sinds de zomer van 1986.

JUST_DO_IT._(NIKE)

Onvoorstelbaar hoe waar de spreuk is die mijn echtgenote praktiseert en waar ik vooral blabla rond verkondig. Maar kijk, deze morgen deed ik het dus. Al weken, nee maanden, staan hier naast mijn bureau twee antieke boxen, een fenomenale moderne versterker en een reeds-veel-stof-vergaard cassettedeck. Wel, ik heb een paar kabeltjes aangesloten en nu kan ik dus naar mijn cassettes van weleer luisteren.

En ook dat sluit dan weer naadloos aan bij de Pannenkoek(en). Want kijk, UB40 en cassettes, dat blijft puur jeugdsentiment. Oh wacht, nu ik terug bij den Thomas ben, toch even meegeven dat het echt interessante aan het postkaartlogje van TP te maken heeft met wat hij als conclusie neerschreef. “Elk diertje zijn pleziertje”. In een veel omvattender versie zou je ook kunnen zeggen dat we allemaal best “our own song sing”en.

 

La Pura Vida or Sin ? / PC36/52

36 02

Deze week bracht een beetje van dat (na)zomergevoel dat we even waren vergeten. Ik keek naar de lucht en zag dat het goed was. Het deed me wel even sin krijgen. Het is immers een zalig gevoel. Lippen die een koude materie omvatten. De warmte van de omsluiting die het bevroren water doet smelten waardoor het heerlijk zalig je lichaam in sijpelt.

Ehwel, hier in Asse hebben we onze eigenste producent, althans dat beweren ze, van die zalige materie. Dochterlief is alvast geen tegenstander van even bekomen bij het betreffende etablisement. Elk bezoek aan de bibliotheek gaat gepaard met de korte opmerking: “wat dacht je van een ijsje vake? “. En kijk, met enige vertraging bracht ik alsnog photochallenge week 36 tot een goed einde :

36 01

Op een bankje gezeten boog hij heel voorzichtig zijn hoofd voorover. Hij voelde hoe de druppels vorm namen en van achteraan door zijn haar hun weg zochten naar beneden. De rolbeweging van de druppels tintelde zijn zenuwen. Steeds sneller rolden de vochtbolletjes over zijn hoofd op weg naar het laagste punt voor ze, plets, op de grond vielen. Het enige dat hij kon bedenken was, dit is “la pura vida”. Mindfulness voor beginners.

Driving (away from) home.

Non je ne regrette rien. Dat is het eerste waar ik aan denk als ik deze morgen in de auto zit te luisteren naar een song. Het liedje was een verzoekje op radio 2 van een papa in spe die niet kon wachten tot zijn dochter geboren is. Kijk, die deze blog al even volgt weet dat ik soms van die emotionele momenten heb. Wel, deze morgen was het zover. De oorzaak, dit muziekje dat ik niet eens ken(de) :

Vergeef de presentatoren hun “potverdikke wat kunnen ze zingen zeg” nadien, ze weten immers niet dat ingetogen reageren soms zoveel meer waarde heeft.

Om de zin “non je ne regrette rien” te duiden moet ik eerst even in mijn huidige situatie duiken. In een vorig stukje tekst sprak ik even over de “val” die net iets te diep was. Die val startte iets meer dan twee jaar geleden. Op dat moment vond mijn toenmalige werkgever me overbodig in de functie die ik uitoefende. Het kwam enerzijds als een donderslag bij heldere hemel en anderzijds weer niet. Want het ontslag was deels te wijten aan het feit dat ik eigenlijk niet echt op de plaats zat waar ik thuishoorde. De noodzakelijke competenties en ambities van mezelf lagen niet in lijn met wat nodig was. Ik heb daar best begrip voor. Maar toch kwam het even hard aan. Ik was helemaal het (professionele) noorden kwijt. En dat begin ik nu pas terug te vinden. Heel langzaam heb ik het gevoel dat ik terug in evenwicht raak. Het “non je ne regrette rien” heeft alles te maken met de keuze die ik maakte die aanleiding gaf tot mijn ontslag. Vijf en een half jaar voor mijn eerste afdanking gaf ik een mogelijks interessante carrière in een interessant bedrijf op in een streven naar een betere work-life balans. Niet echt voor mezelf toen, maar vooral voor haar, in het kader van “samen voor altijd”. Want ik hoor bij haar en zij hoort bij mij. Zij maakt mij beter.

20140829_072857

Jaja, ik weet het wel  hoor, allemaal een beetje “melow”. Maar wat wil je. Het is immers wel wat, een dochter die naar het eerste middelbaar trekt. Elk nieuwe stap is vooral voor mezelf en mevrouw Bentenge (een beetje) loslaten. ‘s Morgens draait dochterlief haar fietsstuur aan het eind van onze straat naar rechts, en draai ik het stuur van mijn wagen naar links. Onze wegen scheiden zich vroeger dan vorig jaar het geval was. En dat is goed. Maar het duurt bij mij toch nog even voor ik haar mentaal echt de schooldag in laat gaan. Eens ik de ring nader weet ik het zeker: “non je ne regrette rien”. Want tegen ten allerlaatste 18u ‘s avonds sta ik terug daar waar ik echt thuishoor. Home is waar zij zijn. En werk is waar de anderen zijn.

 

Out of the blue. PC33&35/52

De titel is alvast correct en toch weer incorrect. Eigenlijk zou “out of the green” beter zijn, maar dat is dan weer geen juiste Engelse expressie (as far as I know).

Kijk, zonet stelde ik dus vast dat ik qua photochallenge invulling ergens uit de bocht ging. Nergens vind ik PC33/52 terug. Van 32 ga ik naar 34. Foei, wat een fout. Ik stel voor dat ik terug naar de schoolbanken trek om te leren tellen. Het is er immers het moment voor.

Maar om die fout goed te maken keer ik even terug in de teletijdmachine naar god weet welke week juist… en dus plaats ik bij deze invulling PC33/52 online:

33 01 catching up

Voila, je ziet dus wel dat er nog bloemetjes staan en dat de lucht net iets zomerser is. De foto betreft weilanden op de grens tussen Asse en de deelgemeente Zellik. Het is bij mijn weten het enige weiland met camerabewaking in Asse. Wat die camera juist registreert, god mag het weten.

O, wacht, ik ben vergeten dat de titel nog niet aan bod kwam. Deze morgen ben ik dus, na een interludium (of hoe dat ook maar heet) van 10 dagen, nog eens gaan lopen. Voor dag en dauw, het is te zeggen om 8u00 vertrok ik in de richting die ik altijd neem. Al lopend heb ik al regelmatig gedacht, sjonge, elke kilometer is weer afzien. Nee, een runners high, ik zou niet weten waar ze het over hebben. In mijn geval kun je eerder spreken van een runners low. Moest het niet zijn dat het goed is voor mijn fysiek welzijn (na het lopen dus) ik zou het niet doen denk ik.

Nu ja, iets na 8u04 daal ik doorgaans vanuit het veld een soort kleine groene long in om dan snel weer omhoog te komen en de boom- en struikzone achter me te laten. Deze morgen stond een zwarte wagen ietwat scheef in de veldweg geparkeerd. Geen ziel te bespeuren in de nabijheid. Omdat het niet de eerste keer zou zijn, de kanten liggen vol sluikafval, dacht ik alvast dat weer “het slechtste” in de mens aan het werk was. Omdat ik in een soort van niet echt cirkelvormige lus loop kwam ik rond 8u27 vanuit de andere richting op de hierboven beschreven plaats terug naar beneden gesukkeld. Jaja, tot zo’n vier km ver kun je het lopen noemen, daarna zakt de snelheid en is het eerder “sukkelen”. Et voila, kijk, tot nu toe had ik niet echt een idee, maar sinds vandaag weet ik dus hoe een “Pouper de Bois” eruit ziet. Hij is mannelijk, eerder jong, loopt in ontbloot bovenlijf en trekt net zijn onderbroek over zijn kruis. In de wagen zit dan part two van de “Poupers de Bois”, duidelijk minder op haar gemak want al grotendeels terug aangekleed.

Of hoe een zondagse ochtendrun toch nog wat leven in de brouwerij bracht. Die brouwerij ligt trouwens net achter de hoek van het actieterrein der “Poupers de Bois”.  Ik vul de photochallenge van deze week in met een foto uit de oude doos. Waar de weg het bos in gaat… weet je wel ?

35 01 (2)

En rechts in de foto ligt dan de brouwerij van Mort Subite.

Live life ?

De grijze wolken trekken voorbij en ik droom alweer van zon. Wat moet het toch leuk zijn om over voldoende geld te beschikken zodat een leven van rentenieren tot de mogelijkheden behoort. Niet dat ik er echt wakker van lig. Een andere optie zou uiteraard zinvol seizoenswerk kunnen zijn. Ik wil gerust 8 maanden heel veel werken om er dan 4, zo van begin mei tot eind augustus, tussenuit te kunnen. Tot nader order is dat geen optie, en quasi geen tot nog veel minder kans dat het ooit een realisatie wordt. Maar niet getreurd, we leven toch een fijn leven.

Al de voorgaande tekst is volledig te wijten aan de vakantie-bijna-voorbij-decompressie. Vanaf nu tot ergens juli volgend jaar passen we ons weer in een ander ritme in.

Bon, heel af en toe heb ik wat andere bloggers ook soms overkomt, het why oh why doe ik dit toch ? Er is geen reden voor. Het is een vorm van verhinderen dat ik nog zinlozer dingen doe. Om je een voorbeeld te geven : ondanks het feit dat het aankopen van een andere (of nog straffer tweede) eigendom niet echt op de to do list van mogelijkheden staat, Ile D’Oleron (om maar een willekeurig voorbeeld te nemen) zou na bezoek ervan anders een behoorlijke kanshebber zijn, kijk ik toch af en toe eens graag naar wat er zo allemaal te koop staat qua huizen en gronden. Hoe zinloos is dat, niet ?

35 01

Even dacht ik de photochallenge week 35 in te vullen met bovenstaande foto. Maar dat zou fout zijn, want de foto is niet van mijn hand. Het had wel gekund, want dit is het zicht dat we elk jaar weer hebben bij het verlaten van de neven&nichten BBQ bij Nonkel R in augustus. Een fijn familiemoment. Maar kijk, vandaag botste ik tijdens mijn zalig nietsdoen op dit. Jaja, het hoekhuis staat te koop. Zalig toch zo’n immosites. Kun je gewoon ongegeneerd binnengluren bij mensen waar je anders nooit over de vloer zou komen. Zien “how they live life”.