Smail !

En of ik dat deze week een paar keer gedaan heb. De glimlach verschijnt nog op mijn lippen als ik er aan denk. Het zijn van die momenten die je best koestert, want ze verdwijnen anders als sneeuw voor de zon.

Deze week was er ook weer vanalles te doen rond vrouwen in topjobs en over quota om die “arme-sukkels-want-wij-worden-gediscrimineerd” de kansen te geven die ze anders niet krijgen. Ik las eerst de blogpost van Kerygma (best interessant, ook de commentaren) en ook deze van licht-in-de-duisternis. En ik heb ook eens hartgrondig gevloekt. Man, wat zou ik graag carrière maken. Maar ondertussen weet ik dat carrière maken een combinatie is van competenties en inzet. Inzet die in essentie gemeten wordt aan de hand van het aantal uur dat een mens (man/vrouw) presteert. Dat is de basisreden waarom er nooit een echte balans zal zijn, al zeker niet in de industrie. Het gaat om commitment, niet alleen wat betreft de geest maar ook wat betreft de tijdsbesteding.  Ehwel, waarom ben ik bij mijn vorige werkgever vertrokken? Juist. Omdat ik meer om mijn dochter geef dan om mijn carrière. En wringt dat regelmatig? Ja. Maar één blik van haar die aangeeft dat ze blij is dat vake tijd voor haar maakt en ik zet gelijk de helft van mijn persoonlijke doelen bij het groot vuil. Ik ben een mens van balans tussen prive en werk, en heb er ondertussen leren mee leven dat het een negatieve impact heeft op mijn “carrière”. Dat zal dan mijn vrouwelijke kant zijn zeker?  

Maar eigenlijk was wat hierboven staat niet eens wat ik wou schrijven. De titel van deze blog slaat op iets anders, namelijk dit:

Een kleine “ramp” voltrok zich vorige week. Dochterlief had al een telenetmailadres, dat evenwel niet echt in gebruik was. Maar vorige week vrijdag was ze bij een vriendin uit haar klas even gaan spelen, en die had zowaar een hotmail adres en kon daar heel wat meer mee volgens onze geliefde negenjarige dochter. Na enig getalm heeft vakelief deze week een gmail adres aangemaakt. Dat is nog niet hetzelfde als smail, maar na jaren gebruik van gmail stelt Bentenge vast dat gmail ook smails aankan. En ziehier het eerste resultaat:

Ja, ik was even een dagje bij haar thuis deze week. En ja, we hebben er van genoten.

Smail and you will feel better !

… to nowhere

De titel van het vorige blogje was inderdaad losjes gebaseerd op deze prachtsong uit een ver verleden. Ik ga de tip van Fresco opnemen en het (even) niet meer over ons maatschappelijk Belgisch “systeem” hebben. Na de staking van de (zeer zeer goed betaalde) loodsen gisteren denk ik dat een totale systeemhervorming meer dan ooit aan de orde is. De big bang. Want “wij” zijn zoals in de song hierboven op weg naar god weet wat. De toekomst zal het uitwijzen. Slim ben ik niet, maar eergisteren was er een stukje op tv omtrent Detroit en wat het betekent als de industrie verdwijnt. Het was niet fraai om zien. Draai het en keer het any way you want… ondernemers (in elke vorm) en bedrijven zorgen voor de zuurstof. De andere optie is op de poef leven zoals de Grieken deden. Dat werkt zolang hij die de cijfertjes op de poef bijschrijft het geld niet terug vraagt. Enfin, I care, dus het laat me nooit los. Maar ik ging het ergens anders over hebben.

“On the road to nowhere” dus. Dat is een emotie die ik graag eens ervaar. Het volstaat de auto te nemen en Brussel voorbij te rijden richting Luik. Dat is bij mijn weten de enige plaats in België waar ik echt dat gevoel krijg. Zodra je Leuven (de industriezone van Haasrode) voorbij bent start het…

De eentonigheid van dat stuk autostrade is van een zeldzame mooiheid vind ik. Niet aan te raden als je moe bent, maar o zo genietbaar. Het voelt roadmoviediaans aan. Weinig mensen verlaten Brussel of Leuven om naar Luik te rijden, zoveel is duidelijk als ik het aantal wagens of vrachtwagens tel op weg naar het oosten van dit land.

Ik hou van dat door “desolaat” landschap rijden gevoel. Het doet me een beetje denken aan die keer dat ik vanuit Winnipeg (Canada, provincie Manitoba) oostwaarts richting Kenora (provincie Ontario) reed. Uren rijden met nauwelijks een auto te zien.

De auto was van een collega die toen in België zat, en in gans zijn ”voituur” was maar één cassetje met muziek te vinden. Sheryl Crow : Tuesday Night Music Club. Ik kende het niet, maar man, was dat een ideaal plaatje voor een roadtripje langs een quasi verlaten highway. Ik koester die plaat nog altijd.

                                                       -

En nu we toch aan het roadtrippen zijn. Een andere onuitwisbare indruk is inderdaad net de titel van de plaat hierboven. Las Vegas. Sin city. Een groene artificiële oase in een ruw en dor landschap. Die oase per wagen verlaten is een beeld dat me altijd zal bijblijven. 

Dit blogje wordt zo langzamerhand een allegaartje en de titel blijkt aan het einde dan toch zeer toepasselijk op de inhoud van de blog. Maar om af te sluiten wil ik toch even meegeven dat ik die dag zelfs van de rit terug genoten heb en dus ga ik er uit met een “glimp” van Brussel.    

on the road to…

Op woensdagochtend ligt de Standaard voor mij op tafel. De voorpagina staart mij aan. Nog slaapdronken schreeuwt ze me wakker met volgend voorpagina artikel: OVERHEID BETAALT LOON VAN 1 BELG OP 3. Een stijging met bijna 14% tov de situatie in 2000. Een huivering trekt over mijn rug. Om het doembeeld van Griekse toestanden met spoed uit mijn gedachten te bannen draai ik direct de krant om. Maar de schok is als het ware nog groter. Klaarwakker ben ik nu. ONTSLAGGOLF OP KOMST / tijdelijke schokdempers kunnen stoten niet langer opvangen. Nu komen ook Amerikaanse visioenen mijn ochtendhumeur belagen. Ach, weet je wat, ik stop gewoon als het ware mijn kop in het zand, een beetje struisvogelgedrag. Dus overweeg ik gewoon terug mijn bed in te stappen en te slapen tot de wereld / België terug een paradijs is. Kan aub iemand terug het licht van de hoop aansteken ?

beats me…

wat ik daar nu mee aan moet. Want eigenlijk heb ik het al een klein beetje verraden in een vorig blogje. Dus op zich zou ik er snel van af moeten zijn door een verwijzing te maken.

Waarover gaat het? Over een stokje. Eilish was zo vrij het een zwarte piet te noemen. :-)

Het geurstokje dus. Wel, we gaan niet te ver in het uitdiepen van dit thema, maar een paar dingen wil ik er wel over kwijt.

Vooreerst wat er op dit moment in mijn kast aan geurtjes te vinden is? Ehwel ja, Fahrenheit natuurlijk, want het is winter en mijn verjaardag is net achter de rug. Caractère van Daniel Hechter, gekocht in een domme bui denk ik, want dat staat hier al lang. Maar een echt fantastisch geurtje : Acqua Di Gio van Armani. Voila.

Maar wat wil ik nog kwijt over geurtjes? Wel, dat ik de tijd niet meer heb/maak om echt uit te testen wat ik graag ruik. Maar dat ik dat vroeger wel deed. En dat ik ergens onderweg eens een goede leermeester tegenkwam die me met kennis van zaken uitleg gaf. En als ik het juist heb doet hij dat af en toe op zijn blog nog wel eens.

What else? Ach, geuren zijn ook een belangrijke melancholie factor, niet ? Nu kan ik ze niet zomaar uit mijn duim zuigen, maar ze zijn er wel. Die momenten dat een geur je tegemoet waait en er een automatisch uit-het-verleden-herkenningsproces start. Ik hou daar van. Het beste voorbeeld daarvan is de geur van de herfst. Als ik die in een bokalleke kon opslaan, ik zou het zeker doen.

Voila. Sorry Eilish, ik geef het geurstokje niet door… Het is immers weekend voor iets.

move ! vooral op 16/2/2012

De dag werd ten huize Bentenge als het ware afgesloten zoals hij geopend werd. Al dansend. Met één klein verschil. Deze morgen was het enkel dochterlief die aan het dansen ging, terwijl ‘s avonds ook vake vriendelijk gevraagd werd eens te proberen… En dit op volgend liedje dat klassikaal aan bod komt op school:

Voor zij die het nu voelen kriebelen… hierbij de aanleerclip .

Uit de 2011 versie tegen pesten (die dochterlief voor de volledigheid ook nog eens opduikelde) :

club 41 (°F)

Haha, #30jan is voorbij. Net als 31 januari, de dag van het likken van de wonden na de staking. Vandaag is/was another day. Die begon fijntjes, gewoon omdat dit ieder jaar opnieuw een speciale dag is. Op mijn facebook account kreeg ik volgende boodschap: “Gelukkige verjaardag ! Blijven nadenken, maar vandaag vooral feesten. “

Wel, om de vriendschap met G. te “eren” bleef ik naast een milde vorm van feesten ook nadenken, alhoewel G. er misschien niet zo blij mee zal zijn. Want bij dat natuurlijke proces dacht ik vooral aan de valse noot die ik bespeurde in mijn ochtendkrant en die gedurende de rest van de dag als een (in dit geval helaas slechtruikend) parfum aan mijn lijf bleef kleven. Ik haal ze even aan, en dan wandelen we zo de politiek weer uit. Heb ik al gezegd dat ik zo langzamerhand een grotere hekel aan links krijg dan aan rechts ? En ik mag rechts ook al niet erg, dus dat wil wat zeggen. Hier komt de valse noot voor zij die het willen weten : link. In die link staat het volgende te lezen: “Een socialist maakt prompt de Hitlergroet in zijn richting.”  Nu gaat mijn bloed regelmatig sneller koken, maar dit is voorbij de grens (van de schaamte). Dit gaat om medewerkers van de Oostendse socialisten VDL&Crombez. Moest enig ander individu diezelfde beweging maken het kot was danig te klein. Tot daar. De ontgoocheling is niet weg te krijgen. Ik dacht immers dat socialisme ook stond voor begrip, toenadering en een open geest. Dat was jeugdige naïviteit besef ik ondertussen al wel even.

Maar allee hop. Even iets anders. Een eeuwigheid geleden was ik kortstondig lid van een serviceclub. Lidmaatschap van die club stopte automatisch na het bereiken van de leeftijd van 40 en dan ging men (althans hier in Asse) over naar de 41. Een soort informele club van “oudjes”. Ehwel, daar moest ik vandaag dus aan denken. Deze is dus voor mezelf:

En nog voor ik (van mijn dame(s)) mijn verjaardagsgeschenkje kreeg las ik volgende blogpost: de beschaving achter mijn oren by Zap. Wel Zap, bij deze kan ik je gerust vertellen wat mijn favoriet wintergeurtje is :

Dit blijft ook aan mijn lijf en geest kleven, gelukkig in de goedruikende variant.

 

the c-equel (#30jan)

Wat stel ik vandaag 30 januari vast? Dat ik zo langzamerhand echt een probleem heb. De oorzaak ervan zou eventueel te wijten kunnen zijn aan een vorm van ”overhuwelijken”. Een soort variant van overerven maar dan zonder een rechtstreekse bloedlijn. Maw dat ik door mijn huwelijk “gewoontes” overneem. Als wij tijdens een fietstocht een richting moeten inslaan, durf ik mijn echtgenote al eens vragen “jouw links of mijn links”, want links en rechts verwarren komt al eens voor bij mijn wederhelft. Maar… ik heb er ondertussen dus ook last van. Ik ben net als mijn harte(n)dief niet langer in staat links van rechts te onderscheiden. De ene keer is rechts ook rechts, de volgende keer is rechts dan weer links, en omgekeerd. 

Vroeger kon ik zonder problemen links van rechts onderscheiden. Maar ik wijt dat nu aan een gebrek aan ervaring en een doorgedreven simplisme in mijn manier van “kijken en zien”. Wanneer kwam de “ommekeer”? Wel, in het begin van mijn universiteitsjaren schreef “da joenk” zijn eerste drie burgermanifesten. Onder aansporing van typische studentendiscussies op kot, heb ik die gelezen. Van links naar rechts en omgekeerd. Het was de eerste rimpel in mijn “politieke denken”.  De tijd van “to take things for granted” was voorbij. Links is niet altijd links, en rechts is niet altijd rechts.

Dit weekend heb ik veel te veel gelezen met betrekking tot de sta(l)king #30jan. Niet alleen in alle kranten, maar ook op ontelbare blogs was het de topic. En vandaag nog eens deftig in discussie gegaan op facebook. Wat is het resultaat? Dat het in mijn hoofd uiteindelijk allemaal grijze zone werd. Wat ik er wel uit leer is dat ”timing everything is”, en daarvan weet ik nu wel zeker dat die voor deze ”algemene” staking misschien niet zo goed gekozen was. Enfin, we zullen zien. Maar extra “credit” zullen ze er niet mee gekregen hebben. De loopgraven zijn versterkt, dat wel. Ik ga er dan maar van uit dat het hen daar om te doen was.

Maar wat leerde ik er voor mezelf uit? Wel, ik denk even terug aan mijn blogje, to c or not to c. Dat ik in essentie nog niet veel veranderd ben sinds mijn universiteitsjaren. Ik beschouw mezelf nog altijd als geëngageerd vanaf de zijlijn, want de beste stuurlui staan aan wal. Bovendien word ik nogal gemakkelijk zeeziek als het te veel beweegt. Geëngageerd zeg je? Ja, en dat onder de vorm : Yes I care ! Maar ik leer vooral dat het invullen van “yes I care” moeilijker is dan het klinkt. Ik ben niet links, ik ben niet rechts. Ik ben ook geen volger, dat wil zeggen dat het niet is omdat een partij ooit goed was in een bepaalde situatie, dat ze nu nog altijd de oplossing kan bieden. Wat ik destijds wel leerde uit de burgermanifesten is dat georganiseerde structuren gevaarlijk zijn. Dat “de zuilen” een democratische werking niet altijd genegen zijn. In deze werkelijkheid zitten we nog altijd. Of het nu om werkgeversorganisaties, vakbonden of anderen gaat.

Wat ik ook leerde heeft Jerry Pournelle allemaal al eens in een wetmatigheid gegoten die vandaag de dag in ons “democratisch” systeem nog geen greintje van zijn toepasselijkheid verloren heeft :

…in any bureaucratic organization there will be two kinds of people: those who work to further the actual goals of the organization, and those who work for the organization itself. The Iron Law states that in all cases, the second type of person will always gain control of the organization, and will always write the rules under which the organization functions.

Nu ga ik daar absoluut niet verder op in, want anders ga ik vloeken.

Maar één ding wil ik wel nog kwijt over vandaag. De vakbonden staakten dus voor solidariteit met de zwaksten. En ik ben daar erg voor te vinden. Maar… ze staakten ook voor het behouden van het huidige indexsysteem. Wel wel wel, ofwel ben ik dom (wat ik echt niet geloof, ik heb immers een “gezonde” vorm van geloven in het eigen kunnen), ofwel zijn zij het. Maar ons huidig indexsysteem is volgens mij het meest asociale systeem dat bestaat. Het werkt zowel op korte als lange termijn in het nadeel van diegene die minder verdienen. Als je het minimumloon verdient (1450euro/maand) en je krijgt 3% indexaanpassing , dan krijg je dus 43,5euro/maand erbij. Als je het gemiddelde maandloon in België verdient (2936euro/maand) dan krijg je er 88 euro/maand bij. Als je 5000 euro/maand verdient bedraagt de indexaanpassing 150 euro/maand. Maw wie al goed verdient wordt in sneltempo beduidend rijker dan wie minder verdient. Je hoeft niet geniaal te zijn om te beseffen dat dat inflatie versnelt, en dat die versnelling vooral in het nadeel van de minst verdienende speelt. En dan heb ik het nog niet eens over de nog veel lagere werkloosheids- en ziekte-uitkeringen. Maw de vakbond verdedigt een systeem dat de kloof tussen goedverdieners en mindere verdieners jaarlijks groter maakt. Wat doet dat met de kans van iemand met een lager loon om op termijn een betaalbaar huis te vinden? Nee, het gaat er bij mij echt niet in. En natuurlijk is de berekening verre van correct, want je hebt degressief belastingtarief… maar of dat voldoende is om het verlies aan “koopkracht” van de minder verdienende tov de meer verdienende te compenseren. Ach, aangezien al die “bollebozen” met al hun studiediensten daar nog niets aan gedaan hebben zal het wel zijn omdat ik dommer ben dan ik denk. 

Voila, het staat er. Ik ga afronden, en ga het ook niet herlezen. Het is tijd voor een karmelietje. Proost en sante ! May tomorrow be better then today.