bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


20 reacties

Wolkig hoofd.

Vijftig ! Hopelijk denk je als lezer niet gelijk in grijstinten, want ondanks het feit dat het vrijdag is ga ik die weg niet op.

Vijftig ! Het aantal foto’s dat ik deze morgen nam al starend naar de weg (die ik wel opging samen met de hond), de velden, de omgeving en de lucht.

En toen ik een blogpost van Liese las (link) dacht ik …  Mezelf bewust maken van de schoonheid van de natuur is belangrijk. En net als Liese ben ik in feite geen groene omdat mijn gebruik van resources (water, energie, vlees, …) te hoog ligt ten opzichte van wat een planeet met x miljard mensen aankan en dat als een gevolg van en overmatig gebruik van resources ik ook veel te veel afval genereer.

Vanmorgen bleef ik net als Lieze en haar kinderen letterlijk stilstaan bij de lucht. Ik scrolde eens door de foto’s op mijn gsm en het aantal lucht- en omgevingsbeeldjes ligt schrikbarend hoog. Meer dan vijftig tinten lucht !

Verder keek ik mogelijks op dezelfde manier naar de lucht als Liese want ook ik telde het aantal strepen door vliegtuigen gemaakt. Ze zijn op zich mooi om zien. Maar het zal sommigen niet vreemd overkomen als ik zeg dat mijn hart er wel even van gaat bloeden. Want het zijn er veel. Mogelijks meer dan de wereld op iets langere termijn aan kan. Wat uiteraard ook geldig is voor veel andere transportmiddelen. Ik dacht er dus even over na. En maakte een beeldje.

 

Advertenties


20 reacties

All I am… ?

 

 

Nu weet ik dus niet of je de clip bekeek en het liedje beluisterde. Maar los daarvan vraag ik toch maar even… wat kwam er allemaal in je op?

“I am so gratefull for everything I have and for the life I get to live” (Jess Glynne). Dat denk ik ook soms. Want het kon veel slechter. Even een gemeende buiging richting mijn ouders voor de kansen en de opvoeding die ik kreeg. Deze week was ik ’s avonds na een training in Kuurne onverwachts nog eens binnen gesprongen bij de papa. Een fijn moment. Wat zeg ik ? Een zeer fijn moment. All I know and all I am … is (thanks to) you. ❤ daddy.

Het start in B&W. Een eenvoudig wit t-shirt boven een net iets complexere zwarte broek. Het witte t-shirt lichtjes geknoopt op de rug. Stijl kost niet zo veel denk ik dan. Tot ik zie dat het witte t-shirt een krokodilleke op de borst heeft. Van dat krokootje ben ik al heel mijn leven een beetje ondersteboven. Ik droeg het en draag het recent weer zeer regelmatig. Wel niet de op de borst gestikte (of geplakte) versie maar eerder de op de borst gespoten versie. Jaja, een Lacoste-geurtje kan ik wel verdragen op mijn huid. De andere versie, die een t-shirt of polo (door het eenvoudigweg aanbrengen van het embleem) gelijk tien keer duurder maakt, is niet mijn ding. Al haalde ik wel de krokodil van mijn flesje parfum en stak ik die in mijn portefeuille. Zot zijn doet geen zeer. Wat de krokodil-kledij betreft en niet kopen: opvoeding weet je wel. ❤ daddy.

Deze week liep de sportiefste&meest modieuze van onze ingenieurs (en bij uitbreiding de rest van de bedrijfspopulatie) rond in een gerestylde sportbroek met zijstreep. Zie minuut 1.00 van de clip. Ik gaf haar even mee dat ze helemaal mee was met de mode. In return vroeg ze me of ik het ook mooi vond. Ik dacht even na en gaf dan mijn eerlijke mening. Nee. En ik meen het he. Wie bedenkt zo’n kleding ? Het is naar mijn mening niet om aan te zien. Ik geef het maar even mee.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


25 reacties

Man man man toch (bis).

Donderdagavond 6 september hing ik lui te wezen voor het kleine scherm. We hadden net huizenjagers gekeken en ik was nog vol van mooie woongelegenheden aan de kust. Het gezapper met de toetsbak leverde ons uit aan de gebroeders Coppens. Nu wist ik via de kranten wel al wat die mannen aan het begin van hun ik weet niet hoeveelste seizoen gingen brengen, maar het sneed me toch even de adem af hoor. Ze gingen grotendeels uit de kleren en onder de scanner. Daarna wisten we als kijker precies hoeveel vet waar zat. Best interessant vond ik dat voor even.

Maar persoonlijk was ik toen met moeite bekomen van het nadenken over mijn vrouwelijke kant (dat moet dan Natasha zijn) of ik (althans de man in mij) kreeg al gelijk een confrontatie met de Vlaamsche man via de gebroeders Coppens. Verder dan de eerste analyse van de dokters in Leuven keek ik niet. Maar kijk, mijn vrouw haar ochtendkrant wist me op donderdag 13 september te melden dat ze vandaag gewoon verder wandelen op het ingeslagen pad.

Gelukkig zitten er naast wat beperkte vulgariteit, lees maar even het onderschrift bij de gespierde foto, ook een paar interessante leerpunten in/aan hun nieuwe programma verbonden. Een groot deel daarvan was reeds te lezen in de link naar het de Standaard artikel hierboven. Wat ik vooral leer is dat te diep (en te snel) gaan geen goede zaak is. Dat je moet opletten voor hyperfocus die aanleiding kan geven tot eetstoornissen. Ook interessant : ze poseerden voor een spuitgastenkalender die te koop is in het Kruidvat. Ik laat het even bezinken.

Op persoonlijk vlak waren de drie weken verlof een periode van weinig sport en (net) te veel eten en (alcoholisch en/of suikerig) drinken. Met een licht pafferigend resultaat. Na mijn vakantie woog ik zomaar even drie kilogram meer dan er voor. Ondertussen zijn we een maandje verder en zijn die er weer af. Voeding is de truuk leerde ik. Maar nieuw is dat inzicht uiteraard niet.

Nu vraag ik me wel even af of ik niet eens een Coppens-tje zou doen. In de light versie weliswaar, want zo gespierd als die spuitgasten vind ik persoonlijk zelfs op foto niet echt mooi. Tot nu toe heb ik mij daar nog nooit kunnen toe brengen. Fitnesszalen zeggen me heel weinig. Ik denk dat ik het maar ga laten bij wat het is en wat het was bij de gebroeders Coppens voor hun experiment begon.


16 reacties

Stel je voor …

Hier mijmerde ik al even over het vleugje grootstad dat aan bod komt in “Humans of New York”. In dat logje opende ik met een liedje en aangezien daar weinig negatieve feedback op kwam doe ik dat nog maar eens. Ik breng dus een liedje van een zanger die een kleine tien jaar van zijn leven in New York leefde (tot zijn dood in 1980).

 

Het liedje dateert van mijn geboortejaar ! Enfin, niet dat dit belangrijk is. Volgens wikipedia schreef Lennon dit tussen het groen in Tittenhurst Park. Even meegeven. Omdat dit wel belangrijk is voor wat volgt, zonder evenwel afbreuk te doen aan de inhoud.

Ik las dus in Humans of New York het volgende :

“When it starts to get crowded, I’ll leave.  Because I can’t stand the looks.  You know how many people were gonna sit on that bench over there, but decided against it, because of what’s sitting right here?  I drank myself into homelessness.  So I’m not looking for violins or tissues.  But I used to be in the mainstream.  I was somebody once, and people used to look at me without any barriers or animosity.  I can tell you this: when John Lennon sings ‘Imagine,’ it’s complete bullshit.  He was living in the Dakota when he wrote that, overlooking Central Park.  Imagine no possessions?  He should have written a song about all the wonderful things that he had.  Imagine nothing to live or die for?  No Yoko?  No career?  No child?  No fame?  No status?  Well here I am.  There’s no peace here.”

Persoonlijk vond ik het interessant. Ik beelde het me even in. Zittend op een bank.

 

 


29 reacties

Man man man toch.

Surfend door het aanbod bedacht ik dat als ik het dan toch zou doen ik het liefst mijn mannelijkheid in Frida of Natasha zou stoppen.

De voorbije zondag facebookte onze Belgische staatssecretaris met het grootste stemmenpotentieel in Vlaanderen bij de volgende nationale verkiezingen (link) een mening de wereld in. Dat kwam dan op maandag in de digitale krant. Even stelde ik me de vraag “waar is de staatssecretaris eigenlijk mee bezig” ? Maar goed, het was blijkbaar naast zondag (dus in principe betalen we hem niet om te werken) ook gewoon vakantie voor den Theo. Ik denk dat hij zich stierlijk verveelt op vakantie.

Persoonlijk doe ik geen enkele moeite om me voor te stellen hoe onze “beleidsvoerder” al zittend aan de zwembadbar (in een overgedimensioneerde zwemshort op onelegante mannelijke sletsen) zich verslikt in zijn halve liter bier. “Verdemme” roept hij naar zijn vrouw die ondertussen haar best doet om de kroost te entertainen “a zo ben ik toch niet he vrouwtje”. “Ziet dat nu af” schreeuwt hij tegen zijn medebarhangers. “Draait de wereld nu echt helemaal door of ligt het aan mij?” terwijl hij zijn mobieltje met schaars geklede mannen in het gezicht van andere halveliters drinkende tooghangers duwt. Van zijn barkruk stappend “allee venten, serieus, kijk nu eens naar mij” en zijn mannenlijf in short etalerend zegt hij verder “ik heb al die ongein toch niet nodig om goed in mijn vel te zitten?” Omdat 98% van zijn licht aangeschoten mannelijke toehoorders, de warmte en het bier doen immers hun werk op die in vakantie zijnde hersenen, hevig beginnen te knikken bedenkt Theo dat hij dat best wel kan gebruiken in de aanloop naar het winnen van de verkiezingen en gooit het gelijk op facebook. Op vakantie leest een echte man (en anders ook niet denk ik) immers niet eerst het partijprogramma voor hij op het www zijn mening deelt.

De Theostorm ging niet direct liggen deze week en er kwam heel wat extra info rond de topic. Zoals deze uitleg in mijn persoonlijke krant (die ik in de week enkel digitaal lees). Stel dat ik even de Theo een hak (jaja, haha) wil zetten en me met ongein ga bezig houden. Ik ben immers een heteroeseksuele gehuwde man ouder dan veertig. Volgens de woordvoerder van “man mysterie” de basiskenmerken van hun typische klant (naast een wat aparte smaak en een meer dan behoorlijk inkomen). Dus surfte ik even naar de website van Homme Mystere en kwam dan tot de conclusie die hierboven staat in de eerste zin op dit logje. De oorspronkelijke veroorzaker van de man man man toch storm in de Vlaamse kranten was dus de nederlandse Telegraaf (https://www.telegraaf.nl/nieuws/2480957/nu-ook-sexy-lingerie-voor-mannen).

 

PS : voor de geïnteresseerden geef ik ook even in link onder het woord de info rond Frida en Natasha. Natasha ziet er ook niet slecht uit in mini dress.

 


25 reacties

De kop is eraf.

Het gebeurt al eens dat je naar actie zit te kijken en er over gaat nadenken. Het overkwam me gisteravond. De intensiteit van de ene overviel me net als die blijkbaar ook de medespeler overviel. Bij de wisseling dacht ik zomaar out of the blue: lengte is dus wel belangrijk. De gever creëert er diepte mee en diepte heeft duidelijk impact. Het zet de ontvanger ook direct onder druk waardoor het ondergaan wordt. Daarom zocht ik het verschil even op en dat blijkt dus 168 tegenover 181 te zijn. Op zich valt dat verschil in lengte dus nog wel mee. Wat je niet zou zeggen als je naar de actie zit te staren. Maar kijk, volgens mij was het echt niet de hevigheid maar wel de diepte en de variatie die het verschil maakte. Mijn lieveling zag dus af en moest het helemaal ondergaan.

De kop is er dus af. De US open is gestart. Ik keek gisteravond naar de eerste match van het tornooi. Halep, de huidige nummer één van de wereld, tegen Kanepi. Kanepi meet dus 181cm en Halep 168cm. Wat heb ik bewondering voor dat vechtertje uit Roemenië. Gisteren ging ze evenwel af als een gieter. Te weinig diepte in de slagen en te weinig variatie. Wat je van haar dominerende tegenspeelster niet kon zeggen. Nu ja, hardcoart is voor een eerder verdedigende speelster geen voordeel.

Ik keek na de match Halep-Kanepi ook naar het einde van Vickery-Svitolina. Ik wees de dochter op de tenniskledij van Svitolina want die was identiek aan die van Halep. En net ervoor had mijn meisje me er attent op gemaakt dat je de onderbroek van die speelster (Halep) kon zien. Mijn reactie dat het een tennisjurkje was met onderliggende short ontlokte een… hmmmm. “Maar allee vake dat is gewoon een lange T-shirt en geen jurkje.” Maar nee zoeteke, die T-shirt is gecentreerd in de taille en dus is het een jurkje. Ze dacht het niet. Waarop ik haar vroeg of al haar jurkjes dan ook gewoon lange T-shirts zijn. Al lachend gooide ze me haar schoen toe. Het was een fijn momentje. Fijner dan wat Halep net er voor had beleefd.

 

Aug 27, 2018; New York, NY, USA; Simona Halep of Romania smashes her racket on the ground during her loss to Kaia Kanepi of Estonia on day one of the 2018 U.S. Open tennis tournament at USTA Billie Jean King National Tennis Center. Mandatory Credit: Danielle Parhizkaran-USA TODAY Sports

 

 

 


16 reacties

Human(s).

Al sinds ik er de eerste keer op terecht kwam, dankzij bloglovin, lees ik telkens de in mijn mailbox gedropte stukjes. Ze zijn kort en to the point en ik vind ze persoonlijk goed omdat ze een vleugje New York naar mij brengen (the humans of new york).

Kleine verhaaltjes/human interest met soms kleine content. Zoals dit.

Toen ik het las dacht ik terug aan die ene keer een maand of twee terug toen ik in afwachting van de thuiskomst van mijn concertbezoekpartner even een paar baantjes ging trekken in het Rooigemzwembad in Gent. Ik zwom in the fast lane omdat ik naar eigen aanvoelen voldoende snel zwem. Ik zwom alvast even snel of zelfs duidelijk sneller dan één van de twee reeds aanwezige zwemmers.

Na een paar lengtes werd ik bij het keerpunt in het diep (ik doe een open keerpunt omdat ik niet anders kan ondanks dat ik maar met één hand aantik) gewoon van mijn sokken gezwommen door een nieuwkomer. Echt fysiek contact. Ik gruwelde en dacht, ela man, dit is geen je mag aan mijn lijf komen sport he ! Effe serieus, dat is niet echt wat ik dacht. Het lag eerder in de trant van… vent, wie denk jij wel dat je bent. I kicked my pace into second (or third or fourth or even fifth voor mijn body) gear net als de dame in the humans of New York story. Een paar lengtes ging ik dus even uit mijn lane om gezien mijn fifth gear snelheid voorbij een nu duidelijk tragere zwemmer in mijn lane te gaan. Ik zwom de “andere” daarbij frontaal aan. Botsing. Dat gaf even vonken en ruzie. Maar mannen onder elkaar haalden we er het management dus niet bij maar “shak(t)en hand” en legden het bij. We zwommen happy ever after verder.

Maar ook kleine verhaaltjes met regelmatig grote contect. Zoals het stukje van dit weekend. Kijk, van zoiets val ik dus echt van mijn stoel. Ik zit er nog even van te kijken en weet zelfs niet wat ik er over ga brengen hier. Maar kom aan rastaman… kinderen zijn meer dan het resultaat van je kwakje in haar leuke poesje. Er komt verantwoordelijkheid bij kijken. Zoals uit huis gaan werken (of binneshuis als de vrouw het uithuis deel doet) omdat een kind/kinderen geld kosten. En de aantal afwezige momenten door weed of andere drugs beperken zodat er tijd overblijft voor “vadertje spelen” en de afhankelijkheid van de drug niet te groot wordt. En uiteraard is het niet onlogisch dat moeder de vrouw de kost gerelateerd aan het resultaat van je zaad in haar op jou verhaalt. Dat heet “niet alleen de lusten maar ook de lasten delen”. Sjonge. The law of the Ancients is dus ook in New York nog aanwezig.

Verhaaltjes allerhande van mensen, het blijft leuk. Het is ook de reden waarom ik eigenlijk nog altijd liever human interest blogs ga lezen dan mijn krant.