bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


30 reacties

Good lord in heaven 1.

Voor het gemak maak ik een screenshot en plaats hem even. Omdat vragen nog altijd vrij staat en ik op “imago” een aantal proposals voor logjes kreeg… Ben ik hier dus even terug. Marktgedreven behavior heet dat dan.

Gemakshalve nam ik het laatste en dacht, ok dan maar… Speciaal voor haar toch maar even iets typen.

Mijn geest nam alle yogastandjes aan die hij kent en aankan, maar het mocht niet baten. Niet dat ik mezelf laag inschat, maar er is echt niets wat ik kan dat een ander niet zou kunnen. Laat staan dat ik er tonnen geld mee zou verdienen. En een ton geld is wel heel sterk afhankelijk van zijn vorm. Een ton van 5eurocent muntjes is alvast niet even lucratief als een ton (1000kg) van briefjes van 50euro.

Omdat deze blog al eventjes (>2 maand) niet veel onzin uitbraakt ging ik dan maar kijken naar het dashboard en de cijfertjes. Dit is wat ik kreeg:

“Start earning money now”. Het moet je reinste blabla zijn denk ik dan. Hoe zou ik mijn “website”, die eigenlijk eigendom is van wordpress en toch maar een beperkt aantal “klanten” kan bekoren, überhaupt kunnen omvormen naar een reliable source of income?

Elke tip is bij deze welkom.

DGIS. Dit in contrast met TGIF. Want dat ligt alweer bijna een volledig weekend achter ons.


28 reacties

On a cloudy day.

“De vraag stellen is ze beantwoorden” is een boutade die je soms al eens hoort. Dergelijke oneliners raken kant nog wal als je er even bij gaat zitten en over nadenkt. Maar ze zijn wel een ingeburgerde manier van communiceren geworden (tweet tweet) en een handige kapstok om iets aan op te hangen.

Zonet las ik het logje van bloem. En al lezend bedenk ik dat een constante die Bloem voor zichzelf vaststelt ook bij mij terugkeert. Er zijn dingen die me steeds weer foto’s doen maken. Bij duizenden. Ik ging even spieken: op mijn telefoon staan 1517 zelf gemaakte foto’s. De eerste van die reeks dateert van 29 april 2020. De laatste nam ik deze morgen terwijl ik samen met H(aar) op een bankje koffie dronk. Even snel gerekend geeft dat net iets meer dan 30 foto’s per dag. Te zot voor woorden eigenlijk en redelijk zinloos als je er over nadenkt.

Maar goed, even terug naar de blog van Bloem en haar vraag: “De zee en de wolken/ze zijn mijn habitat/het ene zag ik al lang niet meer, het andere verrast me elke avond/ik ben letterlijk en figuurlijk in de wolken/ U ook?

Niet dat ik echt in de wolken ben, de persoonlijke “(lock)down” lijkt nog niet uit mijn lijf en geest getrokken, maar toch zijn er voldoende dingen die me blij maken. De wolken zijn er zeker één van. Zo eenvoudig, zo interessant, zo maar beschikbaar en telkens weer anders. Gisternamiddag lag ik even op het gras te liggen. Uiteraard is het zo dat als er lag staat dat ik lig, maar eigenlijk wou ik daarmee aangeven dat ik helemaal niets aan het doen was. Behalve liggen. En kijken. En mogelijks een heel klein beetje “denken”. Redelijk zinloos als je bedenkt dat ik ook evengoed had kunnen werken in de tuin, of in huis, of een logje schrijven, of wat werken voor de werkgever, of god weet wat nog allemaal. Maar eigenlijk dacht ik… nee, laat me even uitrusten, ik ben moe. En toen… :

Tja, ik was dus even figuurlijk in de wolken mijn beste Bloem.

 

 

 

 

 

 


16 reacties

TGIF

Toen ik rond 6u 27min 32seconden wakker werd was het eerste dat mijn brein deed: zingen. Gelukkig enkel mijn brein, want zingen kan ik eigenlijk niet. Allee, ik kan dat wel, maar geen kat (en zelfs die niet geloof me) wil dat horen. En wat zong ik in mijn hoofd op een doordeweekse vrijdag?

 

Maar maak dat nu mee… zit ik hier rond 9u 42minuten 15seconden gewoon te typen. Al catalogeren heel wat mensen die ik “ken” (kennissen dus) dit zonder twijfel ook als “not doing anything”.

Ik bladerde zelfs al door mijn digitale krant en werd daar niet echt happy van. Niet dat being happy a moral duty is hoor, maar toch. Blijkbaar maakt corona dat naast de destabilisatie van een internationale macht zoals de VS (burgeroorlog lijkt bij momenten de volgende stap) ook de ontbossing van de tropische regenwouden anderhalve keer sneller gaat wegens gebrek aan controle en extra drive om natural resources te ontginnen wegens snel toenemende verarming. Maar een steentje werpen naar die mensen in verre landen doe ik zeker niet, want hier in Vlaanderen doen we het zeker niet beter. Ik zou zelfs durven stellen dat we het minstens even slecht doen, zo niet slechter. God en gebod hebben ons helemaal verlaten denk ik soms. Dat eerste vind ik prachtig, dat tweede is een groot gevaar.

Enfin, ik laat “het” voor wat “het” is want dat destabiliseert mij best ook wel. Lummelen in de tuin is vandaag ook niet echt een optie wegens de eerste miezerdag in god weet hoeveel tijd. Ik zou het dus wel kunnen hebben over kunst of fotografie, want dat helpt me wel. Maar omdat dit niet noodzakelijk jullie dada is en ik toch vraaggedreven wil werken … Dat doet me er aan herinneren dat ik op een belangrijke “vraag” (zie imago) eigenlijk nooit reactie kreeg. Dus herhaal ik de uitnodiging nog even: “moest het zijn dat je graag iets specifieks zou behandeld willen zien in een volgend logje, laat vooral ook niet na om dat aan te geven“.

Dus probeer ik nog eens iets anders. Ondanks het feit dat film ook een soort van kunst is bewandel ik heel even dat pad. Want daarnet viel mijn oog in de krant dankzij de hulp van de TVredactie op deze aanbeveling van hen :

Een eeuwigheid geleden, dat wil dus zeggen van voor covid-19, nam ik op canvas een film op waarvan ik dacht (zoals ik doorgaans doe): als het niets is dan stop ik na 8 minuten (het kunnen er ook 15 zijn) wel met kijken en wis ik hem weer. Maar toen ik begon te kijken dacht ik echt, dedjuu zeg, wat leuk. Eens iets anders. En dus doe ik op een doordweekse vrijdag dit: ik geef je de tip om de bovenstaande film op te nemen en er dan later eens naar te kijken. Hij zou best wel eens kunnen meevallen.

Tilda kende ik dus wel van Snowpiercer. Maar nog meer van “A bigger splash” met Matthias Schoenaerts. Maar vooral van “we need to talk about Kevin”. Je hebt soms van die films die meer dan blijven hangen. Dat deed Tilda Swinton en we need tot talk about dus zeker. Io sono l’Amore iets minder, al herinner ik me hem wel goed. Veel kans dat ik nog eens op record duw vanavond. Ik wou dat maar even laten weten.

En nu ga ik voor het alternatief van in bed blijven liggen en niets doen. Ik drapeer me straks, zo rond 10u 36minuten en 22seconden in de zetel (met of zonder frisdrank en chips) en ga eens kijken wat er nog op onze harde schijf te vinden is. You never know dat ik daar deugd van heb.

 


30 reacties

Wier wier (zee)wier.

Het gaat niet echt goed denk ik maar veel meer woorden ga ik daar niet vuil aan maken. Laat staan dat ik verder inzoom op het woord “het”. Het kan dus vanalles zijn. Maar kijk, ik ben hier (of eigenlijk ergens anders zoals subiet gaat blijken) alvast even terug. Als dat niet goed is weet ik “het” niet meer.

De trigger was een combinatie van dingen, maar in hoofdzaak dit: op het menu…. Ja ik weet het wel en jij weet het ook. Al hou ik enorm van rechte lijnen toch is het in dat hoofd van mij soms één gek(r)onkel. Dat vertaalt zich dan in chaotische schrijfseltjes. Maar ik keek dus naar Odin op het strand van Krik Vig en kreeg een déja-vue gevoel. Omdat ik niet zeker wist welke god Odin juist is ging ik even spieken op wikipedia. Verdemme dacht ik, dat godendom is een beetje zoals onze ministerportefeuilles. Je kunt combineren dat het een lieve lust is.

Wacht wacht wacht. Even terug naar de essentie. Want de déja-vue ging dus niet om Odin maar wel om Krik Vig. Het is te zeggen om het gevoel dat ontstond toen ik naar die zee en dat strand keek en naar de scheidingslijn tussen beide. Wier wier (zee)wier dacht ik dus. En ik dacht ook aan Île d’Oléron. Vanuit de camping waar we logeerden moest je de duinen over naar het strand. En daar vonden we naast een duidelijke zeewierlijn tussen strand en zee ook dit:

De tekst zegt alles denk ik dan. Alleen moet ik er tegenwoordig meer dan gemiddeld aan denken. En van dat (de foto en de tekst) ga ik dan naar wat mij nog altijd gelukkig maakt :

Fotografie. En in het verlengde ervan ligt dan dat tweede dat zonder twijfel waarde toevoegt aan mijn leven en het potentieel heeft om mij echt gelukkig te maken. Kunst. Ik keek even naar het aantal reeds getypte woorden tot nu toe. 323. Kijk kijk kijk, dat algoritme is nog zo slecht niet. Het typen van het cijfer 323 bracht de teller niet tot op 324. Dat is gewoonweg schitterend niet? Maar ondertussen ben ik dus al ver voorbij het 100woordenverhaal waar mevrouw Appelvrouw mij op attent maakte. Zit ik hier gewoon te twijfelen of ik nog even verder doorga tot 500 om in schoonheid te eindigen.

Ja dus. Want er ontbreekt nog iets. Namelijk de essentie waar ik via Odin / Krik Vig / Île d’Oléron / happyness / foto / kunst toe wou komen. Nuro.

Nuro (Alain Nouraud) staat hierboven op de foto. Een autodidactkunstenaar. Wij wandelden zomaar zijn werkatelier annex winkeltje binnen. En genoten van zijn metaalrecuperatiebeelden. Majesteuze werken van zijn hand waren we op het eiland zelf al tegengekomen. Maar toen ik de vis zag was ik verkocht. De ladies of da house zijn niet zo into “art” maar vakantie doet consumeren toch? En voor alles is een eerste keer. Ook voor het kopen van een stukje “kunst” in het buitenland. En sindsdien hangt hier een stukje zee van Nuro aan onze muur. 499. Einde.