bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


25 reacties

De kop is eraf.

Het gebeurt al eens dat je naar actie zit te kijken en er over gaat nadenken. Het overkwam me gisteravond. De intensiteit van de ene overviel me net als die blijkbaar ook de medespeler overviel. Bij de wisseling dacht ik zomaar out of the blue: lengte is dus wel belangrijk. De gever creëert er diepte mee en diepte heeft duidelijk impact. Het zet de ontvanger ook direct onder druk waardoor het ondergaan wordt. Daarom zocht ik het verschil even op en dat blijkt dus 168 tegenover 181 te zijn. Op zich valt dat verschil in lengte dus nog wel mee. Wat je niet zou zeggen als je naar de actie zit te staren. Maar kijk, volgens mij was het echt niet de hevigheid maar wel de diepte en de variatie die het verschil maakte. Mijn lieveling zag dus af en moest het helemaal ondergaan.

De kop is er dus af. De US open is gestart. Ik keek gisteravond naar de eerste match van het tornooi. Halep, de huidige nummer één van de wereld, tegen Kanepi. Kanepi meet dus 181cm en Halep 168cm. Wat heb ik bewondering voor dat vechtertje uit Roemenië. Gisteren ging ze evenwel af als een gieter. Te weinig diepte in de slagen en te weinig variatie. Wat je van haar dominerende tegenspeelster niet kon zeggen. Nu ja, hardcoart is voor een eerder verdedigende speelster geen voordeel.

Ik keek na de match Halep-Kanepi ook naar het einde van Vickery-Svitolina. Ik wees de dochter op de tenniskledij van Svitolina want die was identiek aan die van Halep. En net ervoor had mijn meisje me er attent op gemaakt dat je de onderbroek van die speelster (Halep) kon zien. Mijn reactie dat het een tennisjurkje was met onderliggende short ontlokte een… hmmmm. “Maar allee vake dat is gewoon een lange T-shirt en geen jurkje.” Maar nee zoeteke, die T-shirt is gecentreerd in de taille en dus is het een jurkje. Ze dacht het niet. Waarop ik haar vroeg of al haar jurkjes dan ook gewoon lange T-shirts zijn. Al lachend gooide ze me haar schoen toe. Het was een fijn momentje. Fijner dan wat Halep net er voor had beleefd.

 

Aug 27, 2018; New York, NY, USA; Simona Halep of Romania smashes her racket on the ground during her loss to Kaia Kanepi of Estonia on day one of the 2018 U.S. Open tennis tournament at USTA Billie Jean King National Tennis Center. Mandatory Credit: Danielle Parhizkaran-USA TODAY Sports

 

 

 

Advertenties


16 reacties

Human(s).

Al sinds ik er de eerste keer op terecht kwam, dankzij bloglovin, lees ik telkens de in mijn mailbox gedropte stukjes. Ze zijn kort en to the point en ik vind ze persoonlijk goed omdat ze een vleugje New York naar mij brengen (the humans of new york).

Kleine verhaaltjes/human interest met soms kleine content. Zoals dit.

Toen ik het las dacht ik terug aan die ene keer een maand of twee terug toen ik in afwachting van de thuiskomst van mijn concertbezoekpartner even een paar baantjes ging trekken in het Rooigemzwembad in Gent. Ik zwom in the fast lane omdat ik naar eigen aanvoelen voldoende snel zwem. Ik zwom alvast even snel of zelfs duidelijk sneller dan één van de twee reeds aanwezige zwemmers.

Na een paar lengtes werd ik bij het keerpunt in het diep (ik doe een open keerpunt omdat ik niet anders kan ondanks dat ik maar met één hand aantik) gewoon van mijn sokken gezwommen door een nieuwkomer. Echt fysiek contact. Ik gruwelde en dacht, ela man, dit is geen je mag aan mijn lijf komen sport he ! Effe serieus, dat is niet echt wat ik dacht. Het lag eerder in de trant van… vent, wie denk jij wel dat je bent. I kicked my pace into second (or third or fourth or even fifth voor mijn body) gear net als de dame in the humans of New York story. Een paar lengtes ging ik dus even uit mijn lane om gezien mijn fifth gear snelheid voorbij een nu duidelijk tragere zwemmer in mijn lane te gaan. Ik zwom de “andere” daarbij frontaal aan. Botsing. Dat gaf even vonken en ruzie. Maar mannen onder elkaar haalden we er het management dus niet bij maar “shak(t)en hand” en legden het bij. We zwommen happy ever after verder.

Maar ook kleine verhaaltjes met regelmatig grote contect. Zoals het stukje van dit weekend. Kijk, van zoiets val ik dus echt van mijn stoel. Ik zit er nog even van te kijken en weet zelfs niet wat ik er over ga brengen hier. Maar kom aan rastaman… kinderen zijn meer dan het resultaat van je kwakje in haar leuke poesje. Er komt verantwoordelijkheid bij kijken. Zoals uit huis gaan werken (of binneshuis als de vrouw het uithuis deel doet) omdat een kind/kinderen geld kosten. En de aantal afwezige momenten door weed of andere drugs beperken zodat er tijd overblijft voor “vadertje spelen” en de afhankelijkheid van de drug niet te groot wordt. En uiteraard is het niet onlogisch dat moeder de vrouw de kost gerelateerd aan het resultaat van je zaad in haar op jou verhaalt. Dat heet “niet alleen de lusten maar ook de lasten delen”. Sjonge. The law of the Ancients is dus ook in New York nog aanwezig.

Verhaaltjes allerhande van mensen, het blijft leuk. Het is ook de reden waarom ik eigenlijk nog altijd liever human interest blogs ga lezen dan mijn krant.

 


19 reacties

Let there be light !

Fotosetje gemaakt met een Medion smartphone op een zaterdagmorgen. Basisstudie naar de invloed van licht en compositie op helderheid en kleur.

Regiseur : Bentenge. Hoofdrol : the lonely tree. Bijrol : Keira. Bijbijrol : Bentenge.


13 reacties

At this time in Detroit…

Ondertussen is mijn muzikaal idool al even wijlen. Gestorven in december 2016. Naast zijn eigen muziek bracht hij ook een aantal duetten. My all time favourite is vanaf de eerste noot altijd weer even kiekebiesj. Wat vind ik die song een parel. Dat is hij niet hoor, daar ben ik me heel goed van bewust. Maar die stemmen. Die van George is voor mij de voice of my life. Maar toen ik haar hoorde in duet met hem, dan kwam het haar op mijn armen overeind. Wat een stem.

Omdat hun duet niet te vinden is op albums van George kocht ik in 1994 haar greatest hits (1980-1994) CD. Uiteraard was het duet met de Wham-man de reden. De enige reden. Maar er stonden uiteraard nog mooie songs op. En eentje daarvan vind ik nog altijd een topper. Als ik die song hoor ben ik blij als een kind. Dan gaat mijn hart een tel sneller slaan en “zing” ik even mee.

 

Gelovig ben ik niet. In Detroit zijn ze dat bij mijn weten wel. Zij bidden voor haar en voor haar ziel. Maar vandaag “bid” ik dus ook even. Voor haar en dat de palliatieve verzorging werkt en dat het einde als het moet komen aanvaardbaar snel komt. Omdat ze me (onder andere samen met George) zeer regelmatig “joy” bracht (en nog brengt). Ik hoop voor haar dat er een heirnamaals is en dat ze daar terug ziet wie ze terug wil zien. En hopelijk gaat ze up there nog even in duet met my idol. Thank you Aretha for the voice and music you brought me.

 

 

 


19 reacties

The summer of 2018.

De zomer loopt officieel van 21 juni tot 21 september. Grof geschat is hij dus halfweg. Dat de eerste helft leuk was en warm en speciaal. Het is me wat geweest. De omslag kwam dus dinsdagavond. Met een “orage-ke”. Wat lichtflitsen en een hevige windvlaag. Met zijn drie, geen idee wat onze hond en onze kat deden, stonden we even aan het open slaapkamerraam van de master bedroom (mine that is) naar buiten te kijken.

Het kwam uit het zuidwesten, wat dus Frankrijk is denk ik. Vandaar dat ik het orage-ke noemde. Eerst een lichtspektakel, kort erna vervoegde een stevige rukwind het licht (en de bijhorende donder) en afsluiten deden ze met kletterden regen. Wij stonden erbij en keken er naar.

De bomen waar we de voorbije dagen onze verkoeling onder zochten zagen af. Ze plooiden zich bijna tot aan de grond in de hoop om deze korte maar krachtige storm te overleven. Dat deden ze allen op eentje na. Wij keken toe hoe de boom die we de dagen ervoor nog zo bestoeften (schitterende vorm en dik bladerdek) zich gewonnen gaf.

Gisteren was het dus boomruimtijd. Met heel veel pijn in het hart. We hadden hem zo’n 8 jaar geleden zelf in de grond gestopt en hij/zij was een pareltje geworden. Maar er is dus een tijd van komen en een tijd van gaan.

Onze ligzetels staan er vandaag wat verloren bij. Wat iet zo erg is, want het is momenteel toch geen ligzetelweer. Daarnet, net voor de middag stond ik even buiten. Het begon lichtjes te regenen. Ik genoot er van. Let it rain. Maar laat die storm en bliksem en code oranje maar achterwege. Dat hoeft voor ons echt niet. Ons hoofd kan geen tweede (boom)slachtoffer aan.

Maar kijk, toen ik dus buiten stond te genieten van de lichte regen moest ik aan een kunstwerkje denken dat in onze hall hangt. Ik breng het hier even tot leven. Het is van de hand van Elfie.

 

Geniet de regen ! Let it rain. Maar beperk de storm(kracht) aub.


23 reacties

Joy ?!

5 augustus 2018. 1971 is/was het jaar van mijn geboorte, dus dit maakt het de 48ste zomer dat ik op deze wereldbol ben. Ik laat dat (be/weg)zinken. De zomer is een tijd van reizen, dus reis ik even, door de tijd. Ik leun achterover en laat mijn gedachten vrij.

Onvermijdelijk dwalen ze (my thoughts) eerst naar de net voorbije reis. Het kwam in me op toen ik ergens te “Alpenvelde” stond en nu sijpelt het alweer mijn hoofd in :

Life has the answer to all the questions, take one at a time. Because there’s far too many to mention, that’s the way of life. Joy, it’s a new sensation, new vibration. It’s been so long, I’ve waited my time. No more need to fuss or fight, I’ll just enjoy my life.

Van de voorbije week off-the-grid (niet helemaal meer “off” uiteraard in deze “digitale” tijden) maakte ik gebruik om drie en driekwart boeken te lezen. Jaja, die driekwart : tijdens het lezen had ik het er echt mee gehad. Bij momenten zat ik even hartelijk te lachen, maar die momenten waren te schaars. Ik kan je het bamischandaal echt niet aanbevelen. De andere boeken: twee zeer fijne misdaaddingen en litteken van Sara Mesa. Best leuk dat laatste. Het vijfde boek dat ik mee had en nog niet aan toe kwam staat op de planning voor de komende anderhalve week. Omdat het moet. Het is non-fictie, namelijk “mentaal kapitaal”. Er is immers werk aan mijn winkel.

Dat er werk aan is bleek alvast uit het feit dat ik eerder dacht, staande op dat “Alpenveld oftewel Alpenweide” : joy, it’s an old sensation, old vibration. Niet dat ik niet meer geniet van het leven hoor, verre van, maar toch. De laatste tijd merk ik meer en meer dat de eenvoudige geneugten die ik vroeger had, those moments of simple joy, minder worden. Daar ga ik de komende anderhalve week eens dieper over nadenken. De oorzaak denk ik wel te kennen. Nu nog even zoeken naar de remedie.

Het terugreizen in de tijd brengt me even naar 2010 :

Toen waren we de eerste keer aan het Lac Blanc .

Prachtig meertje net (een luttele 2300m denk ik) boven de zeespiegel. In 2010 (foto hierboven) was het aan het begin van de zomervakantie, deze keer was het middenin. De impact van toerisme laat zich merken. Aan het begin van de zomer, in 2010, waren we er quasi alleen. Geen enkel been noch teen waagde zich in het water. Deze keer was er een “massa” volk. Sommige waagden zich tot kniehoogte in het water. Wij genoten van onze pain français aan de rand en keken toe. Opzij van ons op de rotsen waren twee oudere koppels aan een verkleedpartij begonnen. Eerder uitkleedpartij leek het toen één van de dames ongegeneerd haar T-shirt en bh uit deed. Die twee kledingstukken werden vervangen door een bikini. Met zijn vier gingen ze in het meertje zwemmen. Het leek me ijzig koud, maar toch ook best leuk. Toen de zwemmers uit het water kwamen nam ik toch even poolshoogte. Of eerder polshoogte denk ik. Anyway, ik vroeg dus of het niet te koud was in het water. Mevrouw antwoordde : “baignable”. Daar heb ik dus zeker vijftien minuten over nagedacht. En toen deed ik wat ik echt wel wou doen. Ik trok mijn schoenen, kousen, short en T-shirt uit en ging het water in. Het was zalig zwemmen in het Lac Blanc.

Joy !?

 


26 reacties

Vingt-et-un juillet.

Voila, the day after ! Persoonlijk ben ik nog even aan het bekomen. Gisteren spendeerde ik mijn namiddag getooid met sjaal, vlaggetjes en rode hoorntjes voor de televisie. Naar Brussel trekken was me echt te warm, maar in een net te hete woonkamer was haalbaar. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf en mijn keel schor en sprong te pas en te onpas recht. Leve de koning ! Leve België. Jaja, het rode duivels succes mocht van mij gerust nog wat extra gevierd worden. Het defilé was topperdetop. Op 21 juli 2018 was er dus geen regen. Geen drasche nationale. Een a-typische Belgische dag me dunkt. Maar nu ligt onze nationale feestdag alweer achter de rug. Ik keek even naar de foto in mijn standaard krant van zijne koninklijke hoogheden die ik zo toeschreeuwde en zag dus vijf vlaggen.

Ik pijnig even mijn hersentjes. Van links naar rechts : Brussels hoofdstedelijk gewest, Vlaanderen, het Belgisch koningshuis, Wallonië en euhhhh. Echt waar. Euhhhh. Ik denk dat het dus de vlag moet zijn van de Duitstalige gemeenschap in ons land. Even wikipedia raadplegen en ja, inderdaad !

Zonet was ik dus van plan om uit vrije wil mijn online bankrekening aan te spreken en mijn bijdrage te leveren. Want zo’n royale feestdag en alle erom heen hangende werken moeten uiteraard vergoed worden. Ik keek het eerst voor alle zekerheid nog eens na en baseerde me op deze infomatie (link). Blij dat de professor het voor ons even narekende en tot de slotsom kwam dat het om 39 miljoen euro gaat. In principe zijn er 11 miljoen Belgen, dus dat is ongeveer 3,5 euro per Belg. Ik maakte een heel moeilijke berekening en besloot uiteindelijk 10 euro te storten op de rekening van onze vorsten en hun aanverwanten. Maar toen opende ik dus de link naar mijn online bank en kreeg dit :


Dedjuu zeg. Tot nu toe was ik deze zomer vooral zelf (nog) aan het werk, maar dat is overduidelijk een verkeerde instelling. Het is dus beter om je geld aan het werk te zetten ! Ik dacht er even over na, kwam tot de slotsom dat ik best wel graag in een bandje op een watertje wil dobberen en klikte dan maar op “meer weten”. Het begon slecht. De eerste vraag : “fondsen bij een andere bank?”, wel ja, nee dus. Maar er was nog een tweede optie : “liquiditeiten bij een andere bank?”. Jajaja riep ik vol enthousiasme. Na wat rekenwerk bleek dat het voordeel 1% bedroeg op het in fondsen (je weet wel, die dingen met een instapkost en beheerkost en onzeker rendement) belegde geld met een maximum aan premie van 10000€ (dat is als je een miljoentje aan eurootjes kunt beleggen).

Ik liet het nog even bezinken en bedacht dat ik best nog wel even zelf aan het werk kan blijven. Wat ook betekent dat ik gelijk besliste om niets te storten aan onze koninklijke hoogheden want weinig kans dat mijn bij een andere bank beschikbare liquiditeiten het werk echt voor mij zullen doen. Het zwembroekdragen zal nog even beperkt blijven tot het zwembadjesmoment na het werk op een zonnige avond.