bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


22 reacties

Friday the 13th !

Een waarheid als een koe, de titel van dit logje. Het is een dag die voor bijgelovigen te mijden is als de pest denk ik. Of eerder als de cholera ? Wie zal het zeggen. Voor mij is het enkel een titel. Dat hij er staat is te wijten aan het feit dat hij ook vandaag bovenaan mijn krant te vinden was. Vrijdag 13 juli 2018. Alhoewel bovenaan een foutje is. Maar wat bovenaan stond kon ik niet als titel brengen, dat zou belachelijk geweest zijn. Al is die titel op zich wel zeer verontrustend en hoop ik dat hij niet klopt. Als inwoner en belastingbetaler van Europa wil ik niet meebetalen aan de Noord-Koreaanse kernwapens.

Sommige dingen zijn toch echt wel bij het haar getrokken, vind je niet ? Of bepaalde dingen moeten herleven weet ik niet. Ik ben daar (het opnieuw leven inblazen van wat ooit was) zelfs heel hard over aan het nadenken. Mocht het zijn dat je overweegt om thuis wat te (g/)haarhangen, dan best toch even dit lezen. Naast dat gehaarhang stonden nog twee andere artikels in mijn krant van vrijdag de dertiende waarover ik even nadacht.

Het eerste stond op de voorpagina. Het loopt ondertussen als een vuurtje (online). Al lopen vuurtjes niet denk ik want die hebben geen benen. Maar het is dus best wel een interessant artikeltje waar heel wat mensen voor en mogelijks minstens evenveel tegen zullen zijn. Persoonlijk ben ik zowel voor als tegen. Voor omdat ik vind dat er vrijheid mag en moet zijn. Voor omdat ik er geen probleem mee heb dat anderen vinden dat ze hun lichaam niet bloot willen laten zien. Voor omdat het hen helpt om toch deel te nemen aan bepaalde aspecten van het openbare leven. Voor omdat te veel of te grote delen vrouwelijk naakt mijn eigen zwembeleving kunnen verstoren. Ik ben immers gevoelig voor vrouwelijk “naakt”.

Persoonlijk zou ik durven stellen dat we het mogelijks best veralgemenen. Alle vrouwen in het publiek zwembad aan de boerkini. Weg met al dat seksisme. Wie heeft überhaupt ooit bedacht dat zwemmen in een zwembad beter in minuscule stukken stof gebeurt ?  Het is niet alsof je er je velletje kunt laten bruinen he. En nu we toch bezig zijn kunnen de mannen dat ook maar beter doen. Zwemslips of van die aanspannende zwembroekjes zijn ook niet jedadde. Niet om aan te zien. Ik ben dus voor ! Tegen ben ik omdat ik persoonlijk niet wil toegeven aan “religies”. Iedere keer opnieuw vraag ik me af hoe ver die “grondwettelijk verankerde vrijheid van religie” eigenlijk mag en kan gaan.

Het tweede artikel waar ik over nadacht stond een paar bladzijden verder. Uiteraard ging ik het eerst in zijn integrale versie inclusief de foto’s brengen, maar toen dacht ik dus de eerste keer na. En liep voor mezelf eens door mijn bloggewoontes. Verdemme dacht ik toen, ik ben een seksist ! Om me deze keer dus niet te laten vangen breng ik het artikel zonder de visuele aspecten beschikbaar in de krant. In zijn sobere droge vorm dus.

Even doordenken deed me beide artikels aan elkaar linken. Wat in een zwembad mogelijks een verbetering is, kan dat best ook in een voetbalstadium zijn. Zou het niet prachtig zijn dat alle fysieke verschillen wat verdwijnen en zeer beperkt worden qua visbiliteit ? Dat zou op zich zowel mogelijks racisme als seskisme beteugelen. Ik stel dus bij deze voor dat vanaf nu vrouwen die naar voetbalwedstrijden gaan dat enkel in bedekkende kledij en hijab doen. Bij voorkeur in de kleur van het land waarvoor ze supporteren. De mannen stoppen we dan in een alternatief dat hun hele lijf wegsteekt en met een petje op hun hoofd. We willen immers niet seksistisch zijn en zeg nu zelf, wat de mannen betreft kan dat enkel een verbetering zijn he. Want het ondertsaande is toch ook not done ?

 

 

Advertenties


21 reacties

Pest of cholera ?

Voor de vrouw des huizes moet dit zowat de meest vervelende situatie zijn die zich kan voordoen. Volgens mij heeft ze er bij momenten danig de pest in. Want elke dag opnieuw probeert de heer des huizes immers om “zijn rechten” te doen gelden. Het is via intensief oefenen opbouwen naar intens moment en hevige climax die zich in het weekend zal uiten. Problematisch voor de heer des huizes is evenwel dat de climaxen in het weekend elkaar in veel te hoog tempo gaan opvolgen. Zondagavond ga ik helemaal leeg zijn.

Toch even meegeven dat het eigenlijk onverantwoord is dat ik moet kiezen. Gelukkig voor mij is de titel totaal incorrect. Ik hoef immers niet te kiezen tussen pest en cholera. Tot nu toe koos ik dus voor de bruinvellige brunette met stevige benen genaamd mevrouw wk voetbal. Tussendoor genietend van de roomblanke roodharige met net iets slankere benen, aka juffrouw Wimbledon. Dat ik voor de brunette kies is berekend toeval. Zij komt immers maar eens per vier jaar op mijn pad. De blondine laat zich minstens vier keer per jaar door mij bewonderen.

Maar dit weekend is het echt wel kiezen want beide dames hebben hun hoogtepunt op bijna hetzelfde moment voorzien. Het zal een beetje van het voorspel van deze week afhangen wat ik doe. Al is de kans zeer groot dat ik ongeacht de ontwikkelingen er voor kies om op zaterdag voor de blondine te kiezen en op zondag voor de brunette.

Na het weekend keert de rust even terug. Maar niet voor lang want eens de smaak te pakken hebben we zin in meer, niet ? Gelukkig biedt zich dan nog altijd de zongebruinde blondine met wielrennersbenen aan. Het is echt wel van het goede te veel voor een sportminnende man.

 

 

 


26 reacties

Hete vrijdag.

Dat het alweer vrijdag is en dat de tijd vliegt. De drukke en spannende werkweek ligt achter me, en achter jou ook mag ik hopen. Al was het werk bij momenten stresserend, zodra ik buiten kwam was het precies vakantie. Onvoorstelbaar weertje. Het is heet dezer dagen.

Bij ons thuis staat in de tuin een opbouw “zwembad” dat op dergelijke dagen helemaal tot zijn recht komt. Al is het dan maar 4m op 2m, de impact is gigantisch. Het visuele aspect in de tuin is niet schitterend, maar een echt ingebouwd zwembad of zwemvijver was “net” iets te duur dus gingen we voor de cheap version. Als we het vijf jaar kunnen gebruiken zijn we met onderhoud en water inbregepen zo’n 500euro/jaar “kwijt”. Peanuts in vergelijking met de mentale return. De voorbije twee weken trek ik na de werkdag (eens thuis gekomen weliswaar) regelmatig mijn zwembroek aan voor een afkoelend moment in ons opbouwbad. Zalig !

Zo’n heet weer doet wel iets met een mens. Deze week leerde ik via de favoriete krant van mijn vrouw iets over een trend die er mogelijks geen is. Eigenlijk toont het vooral de kracht en impact van social media zoals instagram en hoe hypes kunnen ontstaan. Uit interesse voor het ontstaan van trend and/or hypes bladerde ik dan toch maar eens door de instagram foto’s. De hype draagt met “upside down bikini” eigenlijk een verkeerde naam. Want op zich gaat de bikini niet upside down. De montage van de essentiële delen van de bikini verandert eigenlijk waardoor je een bepaald effect krijgt. De sportieve dertigjarige Valeria Rey brengt dit even ter illustratie in de volgende zwembadfoto’s :

Het staat haar wel vind ik. Of anderen gaan volgen is maar zeer de vraag. Tussen de social-media world van instagram en zijn influencers en the real world ligt regelmatig een hemelsbrede kloof. Maar het zwoele aka hete weer van deze week deed wel een mailgesprek rond deze trend ontstaan. Waarom enkel beperkt tot het bovenstukje was op een bepaald moment de vraag.  Want een bikini bestaat toch uit twee delen ? En zou de trend/hype ook niet toepasbaar zijn op de zwembroek ? Upside down swimming trousers ? Uit interesse deed ik wat research om voor mezelf een antwoord te hebben op die laatste vraag. Zo zot ben ik soms wel. De leerpunten en visualisatie hou ik voor mezelf.

Wat ik me vooral ook afvraag op deze hete vrijdag is of het daar in het verre Rusland (Kazan) ook zo heet zal worden. Hopelijk wel. De vorige wedstrijd was best spannend tot de laatste minuut, laat ons bidden dat het vanavond ook het geval is en bij voorkeur met een gelijkaardige afloop. Al vrees ik dat die Brazilianen een maat te sterk zullen blijken voor onze duivels. Maar hop hop hop rode duivels !

 

 


7 reacties

ID

Sometimes I wonder… how life would have been if I would have been born in another place.

And sometimes I wonder how life would have been living in the US (for example as an ex-patriate).

Today is the 4th of July. Independence day for the United States of America.

Ik hou al even een foto achter de hand die ik interessant vind. Ik deel deze dus nu maar.

 

 


20 reacties

VARiatie !

De titel is mogelijks misleidend. Zo veel variatie zit er vandaag (de dag) immers niet in mijn dagen. Niet dat dat mogelijks ooit het geval was en zal zijn, maar de voorbije 12 dagen was het nog erger. Jaja, ik ben er mee opgegroeid en ik ga er waarschijnlijk mee sterven. Bijna ging ik schrijven “zoals een doorsnee-man” maar ik heb geen idee of dat “concept” wel bestaat en of hij dan wel of niet een voetbal liefhebber is. Ik zag dus wel al wat wedstrijden en elke avond opnieuw hoor ik mijn echtgenote (mogelijks terecht) zuchten… “Weeral voetbal?” Ja dus.

 

 

Een liefhebber zal nu mogelijks wel al doorhebben wat de diepte is die via de hoofdletters in mijn blogtitel te vinden is. De Video Assistant Referee. Voor de eerste keer present op de wereldbeker voetbal en als kijker zul je dat geweten hebben. Te pas en te onpas wordt er door spelers kadertjes getrokken in de zwoele Russische lucht. Heel af en toe neemt de scheidsrechter dat over en crosst dan als een duveltje dat net uit een doosje popte naar de rand van het veld om even te verdwijnen. De spanning bij de voetbalmiljonairs is dan te snijden tot hij terugkeert en beslist.

 

 

Op maandagavond keek ik naar Iran-Portugal. Ook daar was het dus van jedadde. De VAR kwam meermaals tussen. Gelukkig voor mister voetbal himself was de referee niet helemaal zeker en bleef de rode kaart op zak. Wie dacht dat de discussies zouden minderen door het gebruik van visuele assistentie is er aan voor de moeite. Tijdens de pauze keek ik niet naar de nabeschouwingen van de eerste helft (ondanks de aanwezigheid van de fijnste en leukste aller voetbalcommentaargevers) maar ging ik aan het zappen. En kwam ik uit op CAZ. Daar speelde “this is it”.

Moest je je afvragen waar de clip hierboven vandaan kwam. Uit de mouw van (mogelijks) mister popmuziek himself. Voetbal is zonder twijfel een rode draad door mijn leven. Maar aangezien ik van luierversie naar “volwassen en gediplomeerde” versie ging tussen 1971 en 1995 groeide ik als het ware ook op met Michael Jackson als rode draad. Dat viel me op toen ik kort (15minuten) naar de filmdocumentaire van this is it keek. De documentaire op CAZ eerde de artiest op zijn sterfdag, namelijk 25 juni (2009). Hij maakte heel wat muziek en bijhorende clips die ik graag hoor en zie. Ik koos uiteindelijk voor de video van de hand van Herb Ritts. Een meesterfotograaf van vrouwelijk&mannelijk schoon en producent van heel wat commercials en videoclips.

En dus ga ik uit dit logje met een andere clip van de hand van Herb gemaakt in het jaar dat hij (ook al te vroeg zoals Michael Jackson) stierf, namelijk 2002. Gewoon, omdat ik de zangeres er van als miss WK song zie wat mij betreft.

Goaaaaaal !

 


36 reacties

De kijk van de weekendkrant.

Vandaag vergelijk ik mijn week eens met de tour de France voor een gemiddelde renner. De werkdagen zijn lange ritten waarvan je hoopt dat je min of meer mee bent en niet in de “bus” terecht komt. Het zijn dagen met zeer beperkte recuperatie wegens de net te lange rit en te korte rustperiode. De zaterdag kun je dan vergelijken met een tijdrit. Het is iets korter qua werktijd maar de intensiteit is zo hevig dat je echt wel aan een rustdag toe bent nadien. En zo kom je dan bij zondag. De rustdag.

Zondag is hier heel soms eens herbron dag. Waar je dan de dag nadien al heel wat minder van merkt en de dinsdag, dat is dus vandaag, doorgaans al helemaal niets meer. Herbronnen deed ik zondag aan de hand van de weekendkrant. Van 8u30 tot 10u30 nam ik er even tijd voor. Ik geraakte niet verder dan het snel wegwerken van de “overbodige” katerns uit de Standaard en het lezen van het hoofdkatern van het Nieuwsblad. Als je echt begint te lezen vliegt de tijd. Maar soms moet je eens een andere kijk proberen om te leren.

Een andere kijk 1 :

Ja, ik begin hem heel af en toe ook te voelen, die oude man. Persoonlijk denk ik net als de persoon hierboven dat mijn geest niet langer verruimt. Ik merk zelf ook best wel dat ik regelmatig sneller kwaad ben dan vroeger. Ik verzet me soms kranig, maar helaas met de leeftijd neemt ook de weerstand af. Ik ben minder tolerant geworden.

Een andere kijk 2 :

Iets willen worden ? Dat heb ik dus ook nooit gehad op twee dingen na : winnaar van de Tour de France en winnaar van Roland Garros en Wimbledon. Of het echt bevredigend is om te blijven zoeken weet ik niet, maar het heeft wel iets. Dus blijf ik “zoeken”. Ik droom dus ook niet (ove riets). Maar wat ik eigenlijk wel al lang weet maar tot nu toe niet rond geraakte : een nine-to-five job met vaste structuur doet me (op termijn) vluchten. Te veel van hetzelfde in een vast 9 to 5 stramien kan ik niet aan.

Een andere kijk 3 :

Op zich ben ik dat dus ook, verslaafd aan verhalen. De vertellingetjes die net voorbij de standaard gaan en aangeven hoe iemand is, denkt en wat hem/haar daar toe bracht. Niets mooiers tenzij een echt geslaagd beeld. Het is de reden waarom ik graag blogs lees. De verhalen. De kleine en de grote.

Moest je het je afvragen… de bovenstaande kijkjes op het leven zijn van Imke Courtois, Alex Agnew en Wouter Deboot.

O, en ik leerde behalve kijkjes op het leven ook echt nog iets bij uit de krant. Namelijk dat schrijven ook gesubsidieerd kan. Misschien een tip voor de betere schrijvers onder de bloggers. De ontroerend erfgoed foto’s waren leuk om eens te zien, van het strijkijzer stond ik wel even te kijken. Niet te hard doorduwen zou ik zo zeggen. Het artikle over leven met de dood op schoot was ontnuchterend. Het lijkt me niet evident als een “constructiefout” of “opgelopen beschadiging” niet fysiek zichtbaar is maar in de hersenen zit.

 

 

 


13 reacties

O…8 to C…15 .

Het kleine scherm. Steeds kleiner.

In den goede oude tijd ging ik regelmatig naar de film. Op het grote scherm. Ondertussen kijk ik doorgaans enkel nog film, op een uitzondering na, op het kleine scherm aka televisie. Maar heel af en toe kijk ik ook al eens film(pje)s op het nog kleinere scherm van de tablet. En sinds even is de slag van de molen compleet. Ik kijk al filmpjes op mijn gsm. Filmpjes is hier het brede spectrum. Gaande van reclames tot clips tot kortfilms. Maar langer dan 15 minuten op mijn gsm bewegend beeld kijken, daar ben ik nog niet aan toe. Vandaar dat ik zo langzamerhand overweeg om eens te vragen aan filmmakers dat ze “executive” versies maken van hun films. Dat zou een hoop schelen.

Gebaseerd op een artikel in mijn krant deze week over de Ocean’s Eleven female version film zou dat in heel wat gevallen best mogelijk zijn.

Het stukje zet me wel even aan het denken. In de originele Ocean’s Eleven film was de enige vrouw tussen al die macho dieven mijn favoriete actrice JR. Wie zou nu de bink zijn tussen al dat vrouwelijk dieveggeschoon ? Welke man breekt die overvloed aan dievegge’s visueel ? De titel van het krantenartikel is wat speciaal en de recensie belooft niet echt veel goeds. Het zal vooral een bling-bling spektakel zijn denk ik. Vandaar dat ik denk dat een executive versie van deze film, zeg maar zo’n 8 tot 15 minuten mij  heel goed zou liggen. Van die kort maar krachtig versie mag de helft van de aandacht gerust naar Anne Hathaway gaan. Ik hou immers van haar gulle lach en bruine ogen.

De promotie van de film zelf loopt ondertussen gesmeerd las ik vandaag in de kleine parade (zeg maar de executive vice-president versie) van mijn krant.

Zo. TGIF. Let the weekend be sunny and funny.