bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


31 reacties

Pin-teresse.

Stoelzittend staar ik naar het scherm. En bedenk gelijk dat ik best veel tijd doorbreng in de digitale wereld. Ik laat dat even bezinken.

Facebook, mail, blogs, instagram, digitale kranten, online versie van “de tijd”, sporza, … het is me wel wat. Net iets later zegt mijn hoofd, jaja, maar vroeger, toen de dino’s nog bewogen en ik best wel een stuk jonger was, bracht ik minstens  evenveel (mogelijks zelfs nog veel meer) tijd tussen boeken en ander papier door.  Dus enkel de tool veranderde, maar het willen sponsen van beelden en informatie blijft. Het enige verschil is dat ik vroeger echt wel een spons was en er nu niet echt iets lang blijft hangen (in dat hoofd van mij).

In een moment van zinsverbijstering en geloof in mijn eigen hipheid dacht ik… pinnen ! Niet de Nederlandse geldversie maar wel dat waar je online borden gaat maken die je mood in kaart brengen of zo iets. Ondertussen zijn we al een heel eind opgeschoven in de tijd en staat geen enkel Bentenge bord overeind laat staan dat ik een foto pinde ter iemands interes(se/t). Het is zelfs nog erger, ik ben er wel maar volg geen enkele persoon of specifiek bord. Wel stel ik vast dat ik in een aantal onderwerpen geïnteresseerd was. Namelijk fotografie / kunst / fotografie / kunst / fotografie. Het is me wat.

Van al die “onderwerpen” krijg ik regelmatig mails in mijn mailbox om me te motiveren terug te gaan pinteresten. Aan het aantal mails te oordelen ben ik niet echt goed bezig denkt pinterest. Laat ons die brave ziel maar wat verder spammen zodat hij terug ons bad in stapt.

Ondertussen bekijk ik die niet meer. Ook pinterest niet want ondanks het feit dat ik zelf geen borden heb zijn er blijkbaar heel veel borden die lijken op die van mij. Ik geef even een voorbeeld van hoe mijn “imaginaire” bord er doorgaans uit ziet (mail van 1 augustus):

Pinterest en fotografie / kunst. Het lijkt één groot vrouwelijk feest. Op één of andere manier heeft pinterest toegang gekregen tot mijn moodbords van 20 jaar terug. Ik vraag me af hoe ze dat voor elkaar kregen?

En jij, heb jij een pinterest account vol persoonlijke interesse-borden ?

 

Advertenties


17 reacties

Op op, alles is op.

Het was een kleinigheidje dat even op mijn netvlies viel, maar dat ik er gelijk terug af gooide.

Maar kijk, ik geef het gelijk toe, het is allemaal verkeerd beginnen gaan toen ik de wereld op rolde. Op 1 februari 1971 begon ik aan mijn levensweg en het moet zijn dat ik overmatig consumeer. Ik wou je dit gewoon maar even meegeven.


17 reacties

B(i/oer)kini ?

Soms denk ik wel eens, maar gisteren niet. Ik las wel dat onze regering zo’n 8 miljard zoekt de komende twee jaar om een begroting in evenwicht af te leveren. Het doet me de wenkbrouwen fronsen. Regeren blijft onafhankelijk van wie aan de macht zit een lachertje. Ballonekes hier, vliegtuigen daar, maar gestructureerd de moeilijke punten aanpakken, ho maar. Fosset vloog ooit de wereld rond in een luchtballon. Politieke ballonnekes doen dat volgens mij meerdere keren (de wereld rond) en kunnen dan doorgaans nog niet landen. Want kijk, komkommer(tijd) en kinderen, dat gaat goed samen denk ik want iemand gaat nog eens roeren in een potje waarvan al sprake was toen onze enige dochter geboren werd. Dat is zo’n 14 en een half jaar geleden en gelijkheid van kinderen in financiële ondersteuning is nog altijd niet gerealiseerd.

Soms denk ik wel eens, maar vandaag niet. Ik las wel dat net geen jaar later de boerkini nog altijd actueel blijkt te zijn. Deze keer gaat het niet om pootjebaden in zee, maar wel over wat in het zwembad  al dan niet kan. In het kader van de vrijheid van de vrouw en al dan niet dragen wat ze wil stel ik wel verschillen vast. De voorbije zondag was ik tegen mijn principes in een dagje in Oostende. Niet met de trein maar wel met de wagen. Niet zoals het moet als we de CO2 uitstoot willen beperken. Nu ja, als we warmere zomers willen moeten we die misschien niet beperken ?

Maar ik wijk af van de rechte leer. Het ging dus over b(i/oer)kini. Ik wandelde als tijd doder (Oostende was een idee van de dochter omdat daar vriendinnen aan een wedstrijd reddend zwemmen bezig waren). Kilometers strand heb ik gedaan. Soms aan de waterlijn en soms met de voeten in het zachte strand. Ik zag een aantal moslima’s helemaal gekleed in de zon zitten onder een parasol, maar geen enkel in boerkini in het water. Nu ja, zoveel volk was er niet in het water. Wat me wel opviel was dat ik geen enkele vrouw in monokini zag. Laat me hopen dat jij nu als lezer niet gaat denken he. Dit betekent dus dat de bezoekers van de Vlaamse kust, die ik als vrij in strandkledingkeuze beschouw, geen goesting hebben in monokini.

Het zou me niet opgevallen zijn als ik niet een halve maand eerder toevallig (wegens een uurtje of twee overschot aan tijd vooraleer een terugvlucht te nemen) aan het strand wandelde in Barcelona. Daar kon ik er niet naast kijken. Ik schat dat één vrouw op drie geen bovenstukje droeg. Voor de volledigheid : boerkini’s zag ik er ook niet.

 

Persoonlijk heb ik geen voorkeur, maar moesten jullie dames nu eens allemaal voor boerkini gaan, zou dat de zaken niet vereenvoudigen ? Het heeft immers een indirect positief effect op de begrotingsperikelen van onze regering. Boerkini levert minder huidkankers  en draagt zo bij aan een reductie van onze gezondheidskost. En het zou een statement van jewelste zijn van solidariteit tussen alle vrouwen op de wereld !  Mogelijks zou het ook heel wat jonge(en oudere)dames van complexen kunnen afhelpen ?  Verdemme zeg, nu ben ik toch wel aan het nadenken zeker. Dringend mee stoppen. Doei !

 

 

 

 


16 reacties

Feedback omtrent het geilige gras.

Williams. Muguruza. Rybarikova. Konta.

Helaas helaas driewerf helaas ben ik deze week met vakantie. Ik hoef maw niet naar het werk te gaan. En normaal gezien is zo’n eerste week vakantie ideaal om wat bij te werken in de huiswerkjes. Ware het  niet dat ze deze week in de tweede Wimbledonweek zitten. En ik maar wat graag voor dat scherm zit. Ik zag dus al hoe de huidige nummer één van de wereld in het vrouwentennis onderuit ging tegen Muguruza. Muguruza, ik zeg het nog even want die 1m85 grote Spaanse is een getalenteerde mooie speelster. Sinds deze week weet ik het ook wel zeker. Out met Genie Bouchard. Dat is immers een Kournikova bis. “Veel” lijf en promo maar weinig tennis. Er zijn zoveel mooiere en interessantere vrouwen in het tennis.

Maar goed, in plaats van huiswerk keek ik dus al net iets te veel tennis. En zag hoe de Duitse Kerber wegens haar te verdedigen punten (finale Wimbledon vorig jaar) sinds vandaag nummer één af is in het WTA. De vraag die overbleef was: wie neemt haar plaats in ?  Pliskova speelt al niet meer op het heilige gras sinds Rybarikova haar in de tweede ronde in iets meer dan twee uur tennis spelen naar huis klopte. Halep stond wel in de kwart finale en moest die winnen van Konta. Die kon op haar beurt de eerste Britse in meer dan 30 jaar worden die nog eens de halve finales haalde.

De eerste set tussen Halep en Konta was eentje om de duimen bij af te likken van de spanning. Niet het beste tennis maar toch. Halep is een bijtertje. En won de eerste set in tie break. Helaas moest ik set twee en drie missen wegens zelf een balleke gaan slaan en gezellige nababbel. Maar wat me echt zal bijblijven van Konta is dat specifieke maniertje. De eerste keer vroeg ik me af of mijn beeld vertraagd werd, maar dat is het niet. Als je iets van belangstelling hebt voor tennis dan raad ik je echt aan eens te kijken hoe Konta haar opslagvoorbereiding doet. Hilarisch vind ik dat.

Enfin, ik wou het maar even gezegd hebben. Het is immers komkommertijd, nietwaar. O, en just for the record, ook de mannen tennissen op het heilige gras van Wimbledon hoor.

 

 

 


30 reacties

Uitverkocht.

Een nieuwe maand ! De eerste juli is in België ook het begin van de zomersolden. Hoera ! Koopjes ! Minder betalen en toch hetzelfde verkrijgen. Meestal laten wij die piekmomenten aan ons voorbij gaan. Tijdens het jaar kun je immers ook best wel koopjes doen. Die koopjes zijn in principe nooit zonder verlies voor de handelaar (zie ergens in de wetgeving). Als je soms kortingen tot 50% ziet op die momenten dan weet je het wel wat betreft de marge op een schoen of kledingstuk. Maar kijk, in de uitverkoop gaan sommige solden tot -70%. Dat zijn dan mogelijks wel verkopen met verlies .

Gisteren kocht ik dus twee jasjes en een trui. Het overkomt me zelden dat ik kleding aan de volle prijs koop. Ik vind de standaard marges schandalig. Als ik niet in solden koop voel ik mij na aankoop, naast de lichte euforie van de schoonheid van het product, meestal “bekocht”. Het verwondert me altijd weer dat mensen zagen en klagen over de aankoopprijs van electriciteit en water maar nooit over de prijs van hun auto’s, uurwerken, schoenen, kledij.

Naast de jasjes en de trui heb ik ook een tijdje staan drentelen rond een paar schoenen. Echt. Ze waren o zo mooi. En ik heb o zo weinig schoenen. Maar ik liet ze staan omdat “weinig schoenen” relatief is volgens mijn echtgenote. Bovendien leken ze nogal heel sterk op de schoenen die ik op dat moment reeds droeg. Ah ja. Even heb ik nog overwogen om een kledingstuk dat nog niet in mijn kast te vinden is aan te schaffen. Maar ik heb het toch maar gelaten, want ik vond dat het me niet zo goed stond. Wat denken jullie Kliefje, MissS&C en Fruitberg ?

 


13 reacties

22/6

Op donderdag 22 juni, de warmste dag van het jaar tot nu toe, nam ik een dagje vrijaf om thuis de hitte te weerstaan. In short lag ik in de tuin te niksen. En heel af en toe trok ik die short uit om even in ons minizwembad te ploeteren. Kwestie van de hitte van me af te spoelen. Maar …

Op datzelfde moment maakten anderen een statement !

En dus zit ik hier nu even te (be)denken. Hoe groot de impact van stereotypen en de druk van de maatschappij kan zijn. Hoe we vast zitten in regeltjes en gewoontes en opgelegde patronen. Nu ja, ik zie mezelf helemaal niet in een rok naar het werk trekken. Zoveel flexibiliteit kan mijn hersenpan niet aan. Maar eigenlijk is er niets dat dat “illegaal” maakt. Denk ik. Sjonge. Het zou wat wezen. Nu ja, ik heb er de benen niet voor, dus laat maar zitten.

 

 


24 reacties

Semi-doorzichtig, 18-

Inspiratie vind je. Overal. Of nergens. Gisteren botste ik virtueel tegen dit aan. Zwak. Dat ben ik. Als het gaat over “borsten / dankbaar mooi staan te zijn / door de stof qua vorm zichtbaar (donker) puntje in het midden”. Ach, en op basis daarvan bedacht ik dus ook de titel voor dit logje.  Die zegt dan wel 18-, maar de inhoud is mogelijks wel 18+ . Al dan niet doorzichtig. Je bent gewaarschuwd.

Vandaag en ook morgen speel ik op verplaatsing. De kamer is me vreemd en de badkamer nog meer. Na een hete nacht stap ik ’s morgens het bad in dat ook als douche dienst doet. De douchesproeier staat op deftige afstand boven mijn hoofd, klaar om zijn stralen op mij neer te storten. Ik haal hem echter uit de houder want om de watertemperatuur te regelen moet ik me serieus bukken en dan heb ik hem liever in mijn hand. De kraan opent en het water stroomt. Het is koud. In tegenstelling tot mevrouw Appelvrouw hou ik niet van koude douches. Een koude douche nemen geeft wel een kick, schokkend wakker worden is dat, maar na even koud water zou er van staan absoluut geen sprake meer zijn. Ik beweeg de badkraan van rechts naar links. Het water is nu gloeiend heet. Een beweging naar rechts tot net voorbij het middelpunt en het water is terug koud. Dan maar een weinig terug naar links. Heet heet heet. Een paar mm terug naar rechts. Te koud. Dan weer drie mm naar links. Te warm maar aanvaardbaar. Sommige regelsystemen zijn gewoon niet gemaakt om te regelen.

Draaglijk net te warm stroomt het water over mijn naakte lichaam. De te hete nacht spoelt uit mijn lijf en het leven neemt weer bezit van me. Zalig dat water. Kunnen genieten van water, het is een luxe. Ik neem het doucheschuim en bewrijf en bepotel mezelf om het aan te brengen. Lekker zacht en schuimend gaat het over het lichaam om dan iets later met kracht door de douchesproeier van mijn lichaam gerukt te worden. Ik geniet nog even na, maar kom net te dicht bij het witte kunststoffen gordijn. Dat zuigt zich onverbiddelijk aan mijn lichaam vast. Het gevoel is evenwel niet onzalig. Ik beweeg me lichtjes en voel hoe de witte stof zich verder om me heen sluit. Ik blijf even staan en geniet. En bedenk “piemel / dankbaar staan / door de strakke natte plastic zichtbaar qua vorm”.  De stof dwarrelt terug. De douchekraan gaat dicht. Met recht opgeheven hoofd loop ik door de badkamer, kijk eens in de spiegel, kleed me aan en loop naar de kamerdeur omdat iemand op me wacht. Want het is donderdag. Werkdag op verplaatsing.