bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


16 reacties

Pink-ster(en).

God onze heer bedacht heel lang geleden dat een werkmensch ook al eens een verlengd weekend kan gebruiken, en dus liet hij de Geilige Geest neerdalen op aarde. Dat bedacht ik dus niet zelf he (op mijn West-Vlaamsch spraakprobleem na). Ik kreeg de pap ingelepeld van Matroos Beek. Die neerdaling van zijne Heilige Geestheid is de aanleiding van de jaarlijks terugkerende Sinksenfeesten in mijn geboortestad. Maar dat is een bocht die ik vandaag niet ga nemen. Want ik ben er niet geraakt. Zaterdag was voetbaltornooitjedag en concertje meepikken. Zondag was autowas- en tuinwerkdag. En ’s avonds was ik gewoon te moe. Oud worden he. En nu is het dus pinksteren aka sinksen. Luilekkerdag.

De eerste twee uur van deze extra nietophetbetalendewerkzijnde maar welbetaaldevrijedag gebruikte ik voor het blogbijlezen. Jongens wat wordt er veel geschreven in deze wereld. Dat dacht ik gisteren zondag tijdens een werkbreak ook. Ik nestelde me op zondagnamiddag in een zetelke en dacht even snel door onze twee weekendkranten te bladeren / lezen / kijken.

dS weekend moet ik later nog eens lezen, want op de voorpagina staat de man waar ik deze week al even over blogde. Ik geraakte op een drafje door alles wat sport, wonen, cultuur, media en economie is. Het “nieuws” zelf liet ik gisteren aan me voorbij gaan en dus dook ik na het “vuile papier” in de glossy magazines. Eerst N-magazine en daarna dS-magazine. Hoe creatief, niet ? Al vind ik het vreemd dat ze het niet hN-magazine noemden. Want de ene krant is namelijk “de Standaard”, de andere “het Nieuwsblad”.

Het N-magazine was aangepast aan het weekend, namelijk pink ! Met een ster die haar pinkie tong uitsteekt naar de camera. Ook binnenin was alles pink-ster-en. Inclusief de belangrijke vraag “waarom zijn wij vrouwen niet een beetje liever voor elkaar?”.

Ik las het artikel niet, mijn interesse in het leven van Eline is daarvoor veel te beperkt. Ik weet dus ook het antwoord niet op die zeer interessante vraag. Al is mijn interesse in het leven van Miss De Munck onbestaande, de foto’s bekeek ik wel. Beelden interesseren me immers onbeperkt. Zeker als er mensen op staan. Eigenlijk hoofdzakelijk als er mensen op staan. Naast de foto zichtbaar hierboven stonden er in het (h)N-magazine nog vijf. Vier in het artikel zelf en eentje in het voorwoord van het magazine.

Het is uiteraard niet mijn bedoeling om je als lezer een overdosis aan Eline te brengen. De laatste foto, die hierboven, heb je die goed bekeken ? Indien niet, doe dit aub nog eens. Ik wil immers in de komende zinnen een punt maken of eerder iets aanbrengen dat me opviel. En een vraag stellen waar mensen uit de business van glossy magazines en aanverwante reclames, of mogelijks zelfs influencers met een blog rond mode en stijl het antwoord op weten.

Eerst geef ik nog even een beeldje “achter de schermen”.

En, valt er je iets op in deze net wat minder “gemaakte” foto ? Of is dat wat me opviel eerder getriggerd door mijn geilige geest die last heeft van een pink-ster-neerdaling of eerder opstijging ?  Persoonlijk vraag ik me dus echt af hoeveel photoshop er in de glossy foto’s “business” gebruikt wordt. En hoeveel make-up aanpassingen en aanverwanten te pas komen aan het maken van een foto. Geen idee of je doorhebt wat mijn punt is.

In any case, ik maak hiermee naadloos (maw gladjes) de overgang naar het artikeltje in dS magazine gelinkt aan de coverfoto. De coverfoto zelf breng ik niet, wel deze :

Schitterende foto vind ik het. Wat een pracht van een surfplank ! En mooi hoe de fotograaf die in beeld brengt. By the way, alle foto’s in dit logje heb ik op slinkse manier “gestolen”. Het copyright op de beelden is deels eigendom van “het Nieuwsblad” of van “de Standaard”. Omdat het tijd is voor siesta, ga ik er uit met een laatse diefstalleke, namelijk een foto van een stukje tekst uit het surfplankartikeltje in dS-magazine. Ik hoop daarmee ook gelijk duidelijk gemaakt te hebben wat me intrigeerde in de foto-aanpak van het artikel rond Eline De Munck.

 

Advertenties


18 reacties

This is…

Kijk eens aan, het staat 10 dagen online en haalde ondertussen 118miljoen weergaven. Het gebeurt me niet zo veel hoor, dat ik iets echt intrigerend mooi vind. En nu is het dus nog eens zo ver. Van die 118.146.387 weergaven (op 15/05 om 15.53) zijn er dus een zevental van mij. De muziek op zich is niet echt mijn ding. Maar die clip man. Wat een parel.

Was het vrijdag of zaterdag ? Geen idee, zo’n “lang” weekend weekt me los van de tijdsschaal des “sleur”. Ik dacht dus zaterdag, maar een beetje research leert dus dat het heel wat vroeger was. Namelijk Checkpoint op Canvas op donderdag 10mei. Ik kwam per ongeluk op Canvas op een uitzending terecht die de impact van Bush op de Republikeinse partij in beeld en woord bracht. Ik keek met open mond en was er even niet goed van. De kracht van die oranje zonnekoning is niet te onderschatten.

Mag ik je even aanraden om minuut 2:30 tot 3:00 te bekijken ?

 

Soms zegt de stilte meer dan al dat geroezemoes.

 

 

Beeld geschoten in augustus 2016 op de Highway van Atlanta naar Chattanoogha.


20 reacties

1989 (18+).

In de loop van 1989 veranderde mijn leven. Het was het jaar van mijn “100 dagen”. Op het moment van het gebeuren snapte ik er niets van. Voor mij was het niets anders dan een verplicht nummertje. Met onze klas hadden we gekozen voor één of ander bedenkelijk pakje waar we ons in wurmden. Ik herinner me zelfs dat ik op een podium stond om een “muzieknummertje” te brengen. Vraag me niet welk, ik weet het echt niet meer. Wel dat ik achtergrondbeweger was. Met zijn vier (S, G, K en C, allemaal mannelijk) deden we een dansje in bollekesrok met witte T-shirt terwijl op de voorgrond D (ook mannelijk) een liedje (lip)zong.

1989 was ook het jaar waarin een nummer uitgebracht werd dat me aan het scherm kluisterde. Ik vond de muziek geinig mooi en de video onbegrijpelijk prachtig. Wat ik wel nog weet : SCHANDAAL ! Blijkbaar was de zwarte wenende jezus (en andere delen van de clip) een brug te ver voor de goe-ddenkende-gemeente”.

In mei van dat jaar reed ik met mama en papa en een vriendin naar Antwerpen. Aangezien we ons middelbaar achter ons gingen laten (veronderstellende dat onze punten hoog genoeg waren) stelde zich de vraag : en nu ? Een mogelijk antwoord was : RUCA. Als provinciestadkind was “Antwerpen” iets van een andere orde. En eigenlijk was het eerder Berchem. We reden de ring af in Wilrijk en passeerden op weg naar het RUCA het Middelheimpark. Het park en zijn kasteelvilla en lanen maakte indruk. Na de infosessies gingen we met zijn allen nog even in dat park wandelen. De kunst in het park vond ik toen mooi en indrukwekkend.

Vandaag bouwt het Middelheimpark aan een tentoonstelling die te bezichtigen is vanaf 1 juni. Experience traps. Ik maak even een copie van een stukje tekst : veel van deze sculpturen veronderstellen interactie met de bezoeker. Ze verhouden zich tot een bepaalde mate van functionaliteit: van een expliciet bruikbaar concept tot het flagrant ontbreken van enig praktisch nut, soms in tegenstelling tot wat wordt gesuggereerd.

Daar (mijn korte interactie met het Middelheimpark imei1989 en okotober 1989- februari 1990) moest ik vandaag dus aan denken bij het lezen van het DS-artikel over de arc de triomphe. Madonna (en vele anderen) mogen zich hier en daar al een pad door de begroeiing gebaand hebben, achter hen groeit het gebaande pad nog sneller dicht dan het gras groeide tussen 28 april en 1 mei van 2018.

Deze arc de triomphe is dus in opbouw en lokt nu al controverse uit. De conservator en zijn team opteren om (naast de bewegwijzering om hem te vermijden) de arc (de triomphe) op een verhoog te plaatsen zodat “de fallus tussen het lover van de bomen hangt”. Ik bekeek de foto van het werk even en dacht, speciaal “plasstandje”. Omdat ik geen idee had wie zo iets bedenkt ging ik maar even op zoek naar “Gelitin“, de producenten van deze fonteineske “arc (de triomphe)”.

Contemporary art. Dat is wat de vier heren dus doen. Hun CV is niet van de minste. Beetje speciaal en niet echt mijn smaak. Beetje jammer dat we onze TV-kast juist kochten, anders was dit  hierboven (Die Schwebende Liegende uit 2011)wel een optie. Al is het wat moeilijk TV kijken zo. Naast contemporary art maakten ze ergens ook een serie foto’s. Geen idee of dat “selfies” waren, maar mogelijks waren die de start van hun huidige arc de triomphe. Ik geef er als uitsmijter eentje (Untitled (from series Staenderfotos – Nudes), 2000) mee als liefhebber van de bergen.

 

 

 


27 reacties

Let’s go buiten spelen.

In voorbereiding op vandaag kwam op de C&H cartoons website eergisteren het volgende :

Daar dacht ik eergisteren en gisteren wel even over na, maar vandaag dus helemaal niet. Want eigenlijk weet ik het wel. Ik was van de leeftijd van 6 jaar tot 18 jaar bezig met school en het halen van punten. Daarna spendeerde ik mijn tijd aan de universiteitsbanken. En sinds 1996 werk ik. Dat is dus grof geschat straks 22 jaar aan het werk. Nog eens evenveel en ik mag gaan “rusten”.

Speciaal voor de kindertjes, klein en groot, besliste de weergod ons genadig te zijn en stuurde heel veel zonnestralen en lekker warm weer naar onze contreien. Op die manier kan de buitenspeeldag niet anders dan een groot succes geweest zijn. Na het werk was ik dan ook buiten in de tuin te vinden. Ik overwoog even een spelletje voor grote kinderen te spelen :

Het idee verdween als sneeuw voor de eerste echte zon. Maar ik ging dus wel degelijk outside (in the sunshine) en deed iets anders dan hierboven. Ik speelde dat ander spelleke dat volwassenen regelmatig spelen. Werken. Om te zorgen dat alles (deze keer in de tuin) er wat goed uitziet. Na het spelen van dat vermoeiende spelletje legde ik me even te rusten. Niets zo zalig als op blote voeten door het groene jonge gras lopen. En dan even gaan liggen.

Zo zalig. Buiten. Spelen.


10 reacties

Toeval bestaat niet.

Een week en één dag na de vorige blogpost. Het 40 dagen bloggen ligt duidelijk achter me bedacht ik. Maar l’histoire herhaalt zich. Gisteravond keek ik dus voetbal. Net als een week geleden op disndag en woensdag.

Op dinsdag liet Barcelona zich vangen in Roma. Hun royale/koninklijke 4-1 uit de heenmatch werd dus te niet gedaan door 11 Romeinse duivel(tje)s. 3-0 werd het en Messi en co mochten terug naar huis zonder halve finale plaats in de champions league. Het moet een dompertje wezen denk ik. Ik schreef het al op facebook… dat zal ze leren om hun wedstrijd van zondag naar zaterdag te brengen om een extra dag rust te hebben. Rust roest. Maar die rust maakte vooral dat mijn petekind zijn (en mijn) bezoek aan Barcelona Nou Camp en de wedstrijd die oorspronkelijk (bij mijn boeking in december vorig jaar) op zondag vast lag in het water viel. C’est la vie.

Zo anders verging het “de koninklijke”. Die werden ook van het kastje naar de muur gespeeld maar Noord-Italianen hebben net iets minder killing instinct als het er op aan komt dan de Romeinen. Allegri speculeerde op de verlengingen denk ik. Ik schreeuwde hem nochtans vanuit mijn zetel toe… ga voor die 0-4 en voer nu (op 15 minuten van het einde van de reguliere speeltijd) toch minstens één vervanging door. Maar nee, meneer wist het beter en ging dus in minuut 90+ (extra tijd heet dat dan) samen met zijn moegestreden team onderuit. Strafschop en rode kaart voor de afscheidnemende Buffon. Ronaldo trapte de penalty magistraal binnen en ging zichzelf daarna weer maar eens te buiten aan exhibitionisme. Die nu nog niet weet dat hij een hypergetrainde sixpack heeft is echt wel voetbalvreemd.

Vandaag trek ik even de lijn door naar wat Spanje al even in zijn greep heeft. Namelijk de strijd van het Koninklijke Madrid, Rajoy en de rest van het koninkrijk tegen de afvalligen. De Catalaanse afscheuringsbeweging delft tot nader order, volledig in lijn met het Champions League gebeuren, het onderspit. Hoogmoed komt voor de val. Ter stoffering van mijn kennis las ik eerst nog dit artikel. Ben best wel benieuwd hoe de “Puigdemont-saga” gaat aflopen.

 

 


19 reacties

Après-Easter.

8.02 op een dinsdagochtend. Ik zit aan mijn werkbureau en heb geen specifiek maandaggevoel. Maandagen op dinsdag, best wel ok blijkbaar. Vier vijfde werken en de maandag overslaan, het zou best wel iets kunnen hebben. Voor de rest was dinsdag werkdag niet echt iets om over naar huis te schrijven. Het is een blijvende flow van hetzelfde. Nog zo’n twintig jaar te gaan en we zijn met pensioen. Ja, het leven is soms best wel een sleur. Het paasweekend was daarentegen een leuke “sleur”. Daar leer ik dus uit dat het allemaal mogelijks een kwestie van perspectief is. Hoe je naar dingen kijkt. In alle geval, kijkend naar mezelf leer ik dat zo’n lang bourgondisch paasweekend 1500g extra mezelf opleverde.

21.02 op een dinsdagavond. Ik lig in mijn hybride zetelstoel en staar naar het kleine scherm. De voetbalwedstrijd tussen Juventus en Real Madrid is dan zo’n 15 minuten aan de gang. Na de vroege CR7 goal komt de spanning er langzaam terug in en begint de wedstrijd terug te groeien. Best wel spannend en behoorlijk goed voetbal. De schakelaar in mijn hoofd staat op luiliggendkijkplezier. Drie keer 15′ later is het tijd voor een rustpauze. Ik maak gebruik van de voetbalpauze om zelf even actief te zijn. Ik gebruik het knopje + waardoor het “omhoog” gaat. Ik denk dat ze er om doen daar bij vijf tv. De champions league zender staat bij ons op vijf, nl Q2. Vroeger vier maar dan op vijf. Eentje verder op zes zit dan vijf tv. Waar ik dus tijdens de pauze terecht kom. En ja hoor, Adam en Eva. Het is een publiek geheim dat ik van naakt hou. Dus blijf ik even kijken want Eva springt net uit de kleren en van het vlot. Gezwind zwemt ze naar de kant waar Adam haar staat op te wachten. Op zich is het wel best leuk die eerste kennismaking. Hoe graag ze het mentaal niet zouden doen, de drang is groter dan de beschaafdheid. Adam stelt dus vast dat Eva er naakt heel goed uit ziet. Ik vind het ook. En Eva stelt vast dat Adam zich daar beneden geschoren heeft, en zo heeft ze het graag want niet geschoren is niet haar ding. Wel ja, denk ik. 15 is niet zo lang, maar net lang genoeg.

22.02 op een dinsdagavond. Juventus doet het niet slecht, maar Real is toch net een klasse beter. Iets na 22.02 gaat de Juventus defensie in de fout. Chiellini plaatst de bal knullig naast zijn uitgekomen doelman links van de goal. De man van ettelijke miljoenen of zijn het ondertussen miljarden spurt heel even de ziel uit zijn majesteuze lijf en houdt de bal nog net binnen. Hij speelt hem terug naar een medespeler die hem in doel plaatst waar Buffon net terug is waardoor die een doelpunt net kan vermijden. Daardoor komt de bal op rechts bij een Real speler. Die zet de gerecupereerde bal voor in de hoogte, en dan gebeurt dus dit :  link . Sinds enige tijd kijk ik dus door de attitude naar de speler die hij is. Wat een fenomeen. En wat een goal. Schoonheid is dus overal. Ook in voetbal.