bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


20 reacties

After shock.

Shock-a-lock-a boom! What was that? After shock!

Everybody, everybody, U gotta rock, U gotta rock, Come on

32 jaar geleden al. Maart/april 1987. En jaar op jaar op jaar op jaar op jaar op jaar (ieder jaar dus) komt hij rond deze tijd van het jaar terug uit de kast. Net op tijd om de zomer in te luiden. Het blijft één van de albums die ik met heel veel plezier in de opening van de CD speler (van de auto) duw. Het begint met het wervelende sign-of-the-times en bevat dus ook de song Housequake.

Vandaag dus als logopener de zin die vorige week in mijn hoofd sloop en er (tot lichte ergernis van mijn vrouw) te pas en te onpas terug uit kwam. Shock-a-lock a boom ! What was that? Zelfs op zaterdagmorgen aan de ontbijttafel. Rologend keek de liefde van mijn leven me aan. Ik kan het niet helpen hoor schat. Er zit zoveel leven in die muziek. De andere kant van de tafel dacht waarschijnlijk : shut up (maar niet zonder de already) , damn.

Al shock-a-lock a boomend viel mijn blik op volgende artikel:

“Echt?” dacht ik. Terug op één ? Dit door goed te blijven verkopen, veel gestreamd te worden en voldoende ariplay op de radio. Ik kan het in alle geval hebben, want ik vond en vind (ook een jaar later) dit liedje een toppertje. Maar zie jij het andere ook ?

Het einde kwam op 21 april 2016, ondertussen drie jaar geleden. Toen verliet de purperen Prince de wereld. Ter ere van zijn zestigste verjaardag (7 juni 2018) bracht men in september 2018 een looking back to the original plaat uit, Piano and a microphone. Wat een fijne muzikant was dat toch, luister maar eens 17 days… song.

En kijk, op het moment dat Blov&Geike terug naar een Zoutelandse nummer één notering gaan kom ik te weten dat … Shock-a-lock a boom ! What was that? … inderdaad ! The party goes (nog even) on. Op 7 juni 2019 brengen ze dus nog een nieuw album uit, “Originals”.  Ik ben alvast benieuwd.

 

Advertenties


19 reacties

Ga-a-aa (en leef).

 

Vraag het me niet, ik weet het niet. Maar toch. Zo mooi. Aandoenlijk positief. Een bende “kwajongetjes” samen. Naar deze versie keek ik na het tegenkomen op facebook al een keer of drie. Een bijzondere dynamiek vind ik. Ik kan niet niet kijken.

Dat laatste doet me dan weer heel even denken aan een andere nederlandse import die vandaag de dag welig tiert in Vlaanderen. Deze versie vind je hier: link. Van een gans andere orde weliswaar. Vandaag de dag te vinden langs onze autowegen om chauffeurs iets duidelijk te maken. Naar het origineel van die import kan ik nu eens niet kijken kijken. Want dat is goed voor één keer. En dus breng ik het ook maar eens :

Voila ! Temptatieeeeum. Je moet dat dus soft aanblazen zodat het wat erotisch klinkt.

That’s all for now folks.

 

 

 


30 reacties

Cat copy.

 

Dit beeld is het stukje dat je mogelijk in de krantenwinkel (of supermarkt) opviel als je de kranten(&tijdschriften)hoek passeerde. Het is de hoofding van mijn digitale krant van vandaag. Zoals veel visuals met bijhorende “slagzinnen” moet het werken als eyecatcher en je uitnodigen om verder te lezen (als je al betaalde) of om de betreffende krant te kopen. Die hier de voorbije jaren al eens een logje kwam lezen heeft mogelijks door dat ik dus getriggerd was. Voor het gemak gaan we (een vorm van randomisatie) van klein naar groot.

Politiek ! Blijkbaar wordt niet alleen de gemiddelde Vlaamse burger elk jaar weer een stukje rijker, maar surfen ook politieke partijen op de golf van indexering. De krant zal het me hopelijk niet kwalijk nemen (en ik doe duidelijk aan bronvermelding: volgend beeldje komt dus uit de Standaard) dat ik dit breng:

De quantumsprong of grote doorbraak kwam er dus in het jaar 1992. In dat jaar werd het “loon” van de politieke partijen opgetrokken met een slordige 98% (volgens schatting). De volgende sprong voorwaarts dateert van het jaar 1992 met een aanpassing van +10% (volgens schatting). De laatste grote aanpassing gebeurde licht gespreid tussen 2000 en 2003 met een extra 30%. Voor mijn persoonlijke bevrediging zocht ik even naar de curve van de inflatie en de daarmee normaal samenhangende basisloonaanpassing.

Als we de pieken en dalen voor het gemak (ik reken enkel in grootte-ordes, perfectionisme is erover, goed is goed genoeg) weglaten kun je stellen dat de inflatie gemiddeld 2%/jaar bedraagt. Als je dus in het jaar 1992 100 verdiende dan kreeg je in 2017 via de indexaanpassingen 168 (ruwe benadering). Voor de politieke partijen werd de 100 van 1992 aangepast naar 308. Aangezien de titel van de krant zegt dat politieke partijen rijker zijn dan ooit en N-VA dubbel zo rijk als de rest zocht ik even de regeringen op zodat je als lezer eventueel de veroorzakers kunt checken van de grote sprongen voorwaarts.

Voor de volledigheid kun je hier de evolutie zien van het aantal stemmen (en dus de binnengehaalde bijdragen) voor de kamer van volksvertegenwoordigers zien. Wat ik daar vooral uit leer: dat de N-VA nu de rijkste partij van België is (en dan nog dubbel zo rijk als de volgende in de rij) werd gegenereerd tussen 2007 en 2017. Maar dat betekent ook dat de andere partijen niet echt reserves hebben opgebouwd over de jaren waarin zij het leeuwendeel van het geld binnen haalden. Het loont dus financieel om niet aan de macht te zijn ? Voila. Of hoe een titel op het voorblad van mijn mij aan het denken zette. Als het eens past lees ik dan wel eens het artikel in mijn krant zelf. Op die manier toets ik dan mijn bevindingen aan die van de Standaard.

Facebook ! In de toekomst gaan mijn berichten op facebook vanzelf weer verdwijnen? Voor deze blog is dat al jaarlijks het geval. Ik wil immers niet continu met mijn schrijfzonden geconfronteerd worden.

Trop is te veel ! Wanneer perfectie te perfect wordt. Zeer interessant artikel. Helemaal op mijn lijf (althans de mentale binnenkant ervan) geschreven. Om een lang verhaal kort te maken: ik weet al even dat ik zeer regelmatig uitstelgedrag vertoon. Dat zullen mijn directe leidinggevenden (ik heb er eentje professioneel en eentje prive) waarschijnlijk beamen. Maar goed, via het artikel leerde ik dat dit een gevolg kan zijn van perfectionisme. Dat is een leuk leerpunt. Even dacht ik dat ik lui was, maar nee, ik heb last van (uitstelgedrag door) perfectionisme en de bijhorende faalangst.

Oude porno in nieuwe zakken ! Julie Scheurweghs leidt de mannelijke blik af. Olala, blijk ik al aan 590 woorden te zitten. Tijd om af te ronden want ik las ergens dat een blog best niet te lang is (max 500 woorden). Size matters maar het mag ook niet “trop” worden. Enne, voor de volledigheid : doorgaans ga ik voor (oude) wijn in nieuwe zakken om mijn “blik” af te leiden.

 


31 reacties

Kus ze/hem (kikker).

 

 

Juist ja. Voor zij die het nog niet merkten, de voorjaarsklassiekers zijn uit de startblokken geschoten. Wielrenners (en wielrensters) sluipen weer over Vlaamse heuvels, denderen over kasseien en trappen op hun trappers dat het een lieve lust is. We hadden dus het voorbije weekend Omloop Het Nieuwsbald en Kuurne-Brussel-Kuurne. Ook andere events prijzen zichzelf aan, zoals de E3 prijs die doorgaat op 29 maart.

Nu hoop ik dat je dat doorhad op basis van het promobannertje hierboven. En mogelijks heb je het ook net iets aandachtiger bekeken omdat je je afvroeg wat het nu eigenlijk moest voorstellen. Mag ik even vragen: nam jij er aantsoot aan? Vond je het vrouwonvriendelijk? Nu ben ik niet echt van zin er veel over te schrijven, want wat je wil weten kan je dus hier vinden: link. Maar de UCI vind dit dus vrouwonvriendelijk omdat het niet zou streven naar gelijkheid tussen man en vrouw (press release). Ik zit er nog even naar te staren.

Persoonlijk vind ik het dus best wel een mooi beeld. Ze hebben het al bonter gemaakt daar bij de E3 prijs. Maar nu stellen de organisatoren zich de vraag : welk nieuw beeld zou volgens jullie de komende weken op onze nieuwe banner moeten/kunnen staan? Suggesties?

Voila, gewoon gratis en voor niets denk ik even met hen mee. Mijn voorstel: probeer eens twee mannen ? Bij voorkeur mannelijke renners uit het deelnemende peloton? Als ze hen kunnen overtuigen om in de bovenstaande pose op foto te gaan zitten, dan pas zou het verhaal van de kikker kussen en wie zich dan tot prins kan kronen in Harelbeke echt kloppen. Ik stel voor dat ze er eventueel een deftig geklede eredame bij plaatsen die een kushandje naar de kikker werpt.

 

 

 

 

 

 


23 reacties

Geluk-zaai-stokje.

Even meegeven dat ik “hier” (lees de blogwereld aka “Bentenges world”) wel nog ben hoor al is het dan in de lurkende vorm (op andere blogs). Ben ik al lezend even in gedachten verzonken (jaja, ik ben een man en kan toch twee dingen tegelijk) en krijg ik zomaar een stok(je) tegen mijn hoofd gegooid. Ik vloek even hartsgrondig. Wat doet dat deugd. Ik word zowaar even gelukkig van dat vloeken. En dan bedenk ik gelijk: niet nadenken maar invullen die handel. Dan gooide Rafelkath alsvast niet voor niks dat stokje tegen mijn (arme) hoofd.

1. Ben je zelf soms eens op zoek naar wat meer geluk?

Dat is een moelijke. In eerste instantie denk ik nee hoor. Ik zoek niet (bewust) naar meer geluk. Dat komt omdat ik algemeen genomen zeer tevreden en gelukkig ben met wat was en met wat is. Maar aan de andere kant probeer ik toch nog dagelijks behoeften in te vullen dus dat is op zich ook weer een vorm van zoeken naar meer “geluk”. Het antwoord is dus eigenlijk “ja, soms”. Maar ik kan ook best (even) ongelukkig of niet noodzakelijk gelukkig zijn. Gewoon mogen (er) zijn (een beetje zen-boedhisme denk ik) is op zich al geluk.

2. Wat maakt jou gelukkig?

Nu maak ik het me even makkelijk en pik even de aanpak van de gerafelde kath.

En dus kopieer ik … Er is enerzijds een puur fysieke sensatie die mij instant gelukkig maakt. Het is een soort gloeien in mijn onderbuik dat ontspanning uitstraalt naar de rest van mijn lichaam. Zodra dat opkomt, maakt het eigenlijk niet uit waar ik ben -dan kan ik gewoon (zitten) genieten en helemaal content zijn, zonder meer. Waarschijnlijk is het ook helemaal not done om het hier te vermelden. Waarvoor dus (niet echt) mijn excuses. Als ik helemaal eerlijk ben, moet ik dus toegeven dat de kortste weg naar geluk de gedaantewisseling van een stukje eigen vlees is. Ik kan er ook niet aan doen, maar dat jaagt direct een scheut van geluk door mijn lijf. Evolutionair gezien komen we recht uit de jungle, en dat voel ik soms dus.

Maar ik kan even goed delen van de minder viscerale invalshoek van de gerafelde kath kopiëren.

Want dat maakt me immers ook instant gelukkig: ons huis en onze tuin. De hond die met de woozies over het gazon rent (al dan niet achter de frisbee aan) of naast me komt liggen. Mijn echtgenote die lacht en me knuffelt. Onze dochter die een fijn moment heeft en straalt als gevolg daar van. De stilte en rust in ons huis. De kunstige metalen vis boven de dressoirkast en de herinneringen die er aan vast hangen. Een mooie film of een prachtig stukje muziek, bij voorkeur live. De kat die achter me aan het huis in loopt en daarmee aangeeft dat ze ons na al die jaren (en ondanks de hond die ze niet mag) nog altijd vertrouwt als zijnde haar “thuis”.  De ondergaande zon boven onze tuin en de opkomende zon tijdens de ochtendwandeling met de hond.

Maar net als Kathleen kan ik ook intens gelukkig worden ” als ik een samenhang, een evenwicht, een soort spontane verbondenheid ervaar. Dingen die kloppen, beter worden, in elkaar vallen.” Ik stel voor dat je de zinnen die er op volgden bij haar eens naleest. Want dat maakte mij eigenlijk ook gelukkig. Het lezen van haar zinnen, de omschrijving en het besef dat ze de nagel op de kop sloeg.

3. Maak jij anderen al eens gelukkig en op welke manier doe je dat dan?

Sjonge. Echt. In de brede context (de wereld waar ik geen “relatie” mee heb) streef ik er niet naar anderen gelukkig te maken. Daar is mijn levensmotto eenvoudig: doe een ander niet aan wat je zelf niet wil. Ik probeer dus zeer algemeen en altijd om anderen niet ongelukkig te maken. In de iets nauwere context (vrienden en familie) probeer ik toch aandacht te hebben voor hun noden en op die manier iets bij te dragen aan hun geluksgevoel. Maar meestal vanuit mijn eigen “context”. Wat mijn echt directe omgeving betreft (echtgenote, dochter, hond en kat) probeer ik er voor hen te zijn als ze me nodig hebben. En ook als ze me niet echt nodig hebben. Op basis van de glimlach in hun ogen denk ik dat ik er op die manier best wel in slaag om bij te dragen aan hun geluk.

4. Wat ga jij doen om jezelf/anderen gelukkiger te maken?

Over deze moet ik eens verder nadenken. Ik heb er dus geen direct antwoord op. Ik ga gewoon verder doen zoals ik bezig ben. Al mag het misschien wel wat meer zijn.

5. Als je een boek of film over geluk zou mogen aanraden aan de gelukszaaier, welke zou dat dan zijn?

Boek: geeeeeeen, maar dan ook echt geeeeeeeen idee. Kan mogelijks aan de keuze van mijn boeken liggen. 🙂

Film: dat is een moeilijke. Een feel-good film dus. Mijn persoonlijke feel-good movie is zonder twijfel de eerste film met JR. Maar ik kan me best wel goed inbeelden dat ongeveer 99.9999% van de blogpopulatie even een “bweek” moment zal hebben. Link naar de trailer.

 


18 reacties

侘寂 / 01

Onvoorstelbaar ! De eerste maand van het jaar zit er alweer op. Ik sloot die maand gisteren af in Thermae Grimbergen in de warmte en de koude. In aanloop naar dat bezoek dook ik nog even door hun website. Groot was dus mijn verbazing toen ik het volgende zag :

 

Een dikke maand geleden zat ik ook voor dat venster naar buiten te turen. Gisteren koos ik niet voor Thermae Melsbroek maar wel voor Thermae Grimbergen. Bij het lezen van de Wabi Sabi op hun website dacht ik, verdemme, ik heb voor 2019 een oude nieuwste hype op mijn planning gezet. Het kan verkeren zei Bredero. Ik lees dus dat Wabi Sabi een lifestyle is. Die het streven naar perfectie aan de kant zet. Oef denk ik. Laat dat buikje dus maar zijn wat het is dacht ik en nam nog een Lion (die ik dus ook op at).

 

Gerelateerd aan Thermae Welness, zijnde naakt in een sauna, is paragraaf twee toch echt wel een pareltje? Benieuwd hoe lang de copywriter daar heeft over nagedacht. “Blij zijn met wat je hebt”. “Je imperfecties omarmen en de kleine dingen in het leven waarderen”. Ik ga er beter niet op in, anders mag ik straks alsnog naar de psycholoog om jeugdtrauma’s te leren verwerken.

Paragraaf drie pastte ik dus rigourues toe. Het is immers verboden om in de sauna prachtige zonsondergangen met de smartphone (or any other device) vast te leggen. Niet dat de zonsondergang prachtig was he. Het was grijs en ik heb zo het gevoel dat ik het ene moment nog in het licht naakt in een ijskoude vijver lag en het volgende door de duisternis over het pad wandelde. De zon ging volgens mij niet onder maar verdween gewoon zomaar. Plop. Het ene moment is ze er, het andere niet meer.

Vier ! Komt dat even goed uit. Zowel naar paragraaf als naar aantal. Ik sprak dus af met drie vrienden gisteravond. Gewoon om te genieten van hun gezelschap. Ik wou best wel samen met hen op de selfie om met ons naakte lichaam te pochen op sociale media maar mijn smartphone lag in de locker bij al mijn andere belongings. En dus deden we wat we anders ook doen maar deze keer om een andere reden. En om die reden dronken we dan maar gelijk een fles cava leeg. Elk anderhalf glas. De bijna-jarige trakteerde immers.

We waren alle vier gelukkig en dat maakte de avond perfect in zijn imperfectie. Als dat geen Wabi Sabi is, dan weet ik het niet meer.

 

PS : ja, Petra, je commentaar op mijn vorig logje was dus een heel goede vraag ! Bij deze dus het begin van een antwoord. 


30 reacties

2019…侘寂 & 整理

De laatste dag van 2018 genoot ik van de sinds deze kerstvakantie opgeruimde logeerkamer. Ik keek er op een aftandse televisie naar een nog aftandsere VHS cassette. Een film opgenomen van TV (ergens begin jaren 2000) door mijn mama zaliger speciaal voor mij. De kwaliteit van de band was abominabel als je aan de high resolution volledig computerbijgestuurde beelden van nu gewend bent. Maar het had iets ontwapenends. Het bracht me zoveel dichter bij het verhaal zelf. Want hoe ik het ook draai of keer ik ben visueel ingesteld. Slechte beelden met vervormingen, licht verkeerde kleuren en onscherpe vlakken deden me focussen op het verhaal zelf. Toch kwamen de beelden, zeker die van de golvende zee, heel goed binnen.

De film deed me na afloop ook even reflecteren. En dat is altijd weer goed vind ik. 2018 was voor mij het jaar waarin ik als het ware voor het eerst echt de acteercapaciteiten (hier stond bijna een typische tiepfout van mij die ik snel wiste) van twee Britse actrices opmerkte. Tilda Swinton blies me omver in Io Sone L’Amore en A Bigger Splash. En vandaag zat ik dus te staren naar Charlotte Rampling in Sous Le Sable. Een aanrader die film. Zo mooi. Zo traag. Zo intens. Het beeldje hierboven is het eindbeeld van die film.

Vandaag las ik meerdere wensen en overzichtjes. In de loop van 2018 liet ik denk ik een paar blogs van anderen los en vulde mijn “blogportfolio” ook een beetje aan. Een nieuwkomer die ik met veel interesse volg is “fra det gule hus”. Het huis van mijn jeugd is geel en zo kwam ik dus per toeval op hun/haar blog terecht. En vandaag, op de eerste dag van 2019 leerde ik er iets bij . Zonder twijfel kom ik er wel nog eens op terug. Wabi-sabi. Persoonlijk denk ik dat er best al wel wat wabi-sabi in mij of mijn leven sloop. En dat ga ik in 2019 combineren met iets dat professioneel ook weer op de planning staat. Seiri (zie titel : 整理), Seiton (整頓), Seisō (清掃), Seiketsu (清潔) en Shitsuke. Ook wel gekend als 5S. Al beperk ik me op persoonlijk vlak waarschijnlijk tot Seiri.

Mijn voornemen voor 2019 : 侘寂  en  整理. Die twee zouden aanleiding moeten geven tot minder maar ook meer en vooral tot vertragen en verdiepen.