bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


22 reacties

Liefhebber.

Via twee “the starlings” logjes, en een starlingsovergangslogje dat diende als eerste stukje in de “trilogie der blogimago-ontleding” ben ik hier (op deze blog) dus terug. Het is me alvast niet duidelijk of dit wel een goede zet is/was.

Over wat in de volgende alinea’s en/of zinnen en/of woorden (ik kan de hoeveelheid van dit alles nog niet inschatten) komt schreef ik al eens maar aangezien dat verdween in de nevelen van een (tijdelijk it seems) stopgezette blog kan ik dat gerust nog eens doen. En puur toevallig ligt dit in lijn met de eerste reactie op mijn “imago“. Want het gaat dus over iets uit “liefhebber van kunst, naakt, Duran Duran en een eenzaam boompje”.

Terwijl ik hier probeer mijn gedachten op orde te krijgen om een behoorlijk gestructureerd logje in elkaar te boksen (ik ben immers nogal geneigd te verdwalen in mijn eigen hoofd) rond kunst en mijn liefhebberij ervan zie ik dat Matroos Beek, de schrijfster van de hierboven aangehaalde eerste reactie, een nieuw stukje plaatste.

Het lijkt dus alweer chaotisch, maar kijk that’s me. Ik (en dus ook het schrijfseltje dat je nu leest) maak een bocht en ik breng dus eerst even een link naar dat logje. LINK !

Lees het gerust, maar de executive summary breng ik alvast nu:

Echt vanop afstand kun je dit niet noemen. Mogelijkheid één: dit is een “selfie” van de matroos genomen door iemand uit haar bubbel. Optie twee: matroos beek respecteert de anderhalve meter niet en maakte deze foto van een (on)bekende. Mogelijkheid drie: matroos beek had haar telelens bij en gebruikte die voor het nemen van de foto. In coronatijden lijkt een telelens een prachtig idee om afstand te bewaren.

Mea culpa beste Matroos Beek als ik met het plaatsen van de foto je copyright geschonden heb. Al doe ik dan wel aan bronvermelding ik had er eigenlijk geen formele toestemming voor. Maar aangezien je naar eigen schrijven de foto speciaal voor mij maakte vond ik deze overtreding wel kunnen.

Al is het dan niet echt correct toch zou ik bovenstaande foto als een deels naakt willen beschrijven. En daar ben ik dus inderdaad liefhebber van, maar het had net iets gekunstelder/kunstiger gemogen. Al hanteer ik hier dus het principe “een gegeven paard kijkt men niet in de bek” en dank bij deze de matroos voor de inspanning.

TGIF ! Al is het waarschijnlijk voor de meesten al even weekend. Geniet met mate(n) maar denk toch (af en toe) aan corona en het anderhalvemeterprincipe. Op termijn hebben we daar allemaal baat bij.

 

 

 


16 reacties

Het raam stond altijd al open dus.

Deze trilogie (ik open even het raam / imago / het raam stond altijd al open dus) ontstond door een logje bij raamopen.blog en was een voorbeeld van hoe mooi interactie in de “virtuele” wereld wel niet kan werken. Ik dank bij dezen dus allen die even de tijd namen om na te denken en te reageren. Much appreciated.

Op zich zegt de titel alles. Want wat ik eigenlijk zelf al dacht krijg ik op zich bevestigd uit de reacties. Er zijn geen belangrijke verschillen tussen mijn online “imago” veroorzaakt door het schrijven van logjes en mijn ware zelf. Oef. Case closed.

Maar de oefening was wel zeer interessant. Ik pik (no pun intended) niet zomaar iets op uit de reacties maar doe dat even gericht. Rapsodisch. Menck (ik vind al eeuwen lang dat jij zeer scherp bent mijn beste) bracht dit direct na het trefwoord “onzeker”. Rapsodisch is dus volgens de online woordenboeken “incoherent, onsamenhangend, samengeflanst”. Ik ben er even bij gaan zitten.

Het woord kroop onder mijn vel en mijn hersenpan binnen. Deze had ik niet verwacht maar op zich past het wonderwel na het woord onzeker. Want op zich klopt het wel. Dus dank je wel voor het inzicht. Ik ga ook niet verder en laat het allemaal terug wegzinken in de nevelen van het www.

Voor raam open zelf die ook reageerde wil ik wel nog iets corrigeren: ja ik hou van vrouwen (dat hoef ik niet te corrigeren) op mijn feminiene (ook hiervoor dank aan Menck) dus positieve manier … maar nee dat is dus niet een jongere Melanie Griffith waarachter ik me verschuil. Maar wel Meg Ryan. De foto in kwestie sloeg in als een blimsemschicht toen ik hem zag. Hij veroorzaakte immers een rapsodisch gevoel bij mij. Ik kon die “in your face” foto niet rijmen met de op het witte doek zeemzoete Meg.

Voila, ik wou dat ik kon zeggen dat de cirkel rond is, maar dat is incorrect. Op basis van het beperkt aantal behandelde punten zijn alle vormen van meetkundige krommen nog altijd mogelijk.

 


20 reacties

Imago.

Imago. Even nadenken. Hopelijk is dat alvast deel van mijn “imago” aangezien ik dat van mezelf wel vind… dat ik graag over (bepaalde) dingen nadenk. Al is dat zeker niet algemeen geldig, want over de vraag “wat gaan we eten vandaag” denk ik eigenlijk niet graag na.

Ok, even een stap terug. Imago slaat dus op beeldvorming en de daaruit voortvloeiende reputatie. Vooraleer ik er verder op in ga maak ik gebruik van de suggestie aangereikt door  suskeblogt in de reacties op het vorige logje.

We proberen dus even iets van (extra) interactie te “genereren”. Op een zeldzame ziel na volgt niemand mijn IG dus kan ik de vraag relatief eenvoudig stellen. Welk beeld hebben jullie van mij gevormd doorheen de vele blogjes die hier vroeger te lezen waren. Graag een beperkt aantal kernwoorden. Die kan je in de reacties kwijt of op het mailadres te vinden in “fakta&opgelet”.

Die reacties ga ik dan linken aan mijn eigen evaluatie in een volgend logje. Op die manier kom ik alvast één lezer(es) tegemoet en maakt dit deze blog net iets minder narcistisch in de zin dat ik geen push strategie toepas maar wel een pull (vraag gedreven) aanpak. Moest het zijn dat je graag iets specifieks zou behandeld willen zien in een volgend logje, laat vooral ook niet na om dat aan te geven.

 

 


22 reacties

Ik open even het raam.

Soms heb je eens een moment van zwakte. In het beste geval is dat kort en passeert het zonder dat iemand het merkt. Maar soms komt het op het www terecht onder welke vorm dan ook en dan bestaat het risico dat het als het ware “cast in stone” wordt. Ik maak even een zijsprong. Als iemand ook maar een idee heeft waar de titel van dit logje op kan slaan, be my guest.

Ik laat een “stilte” vallen. (stilte)                               Dat geeft je een extra momentje.

Nee/ja/geen idee ? Schrap gerust wat niet past. Ok, ik licht een tipje van de sluier. In de titel zit de naam van een blog verwerkt. Anybody? Kijk, ik doe dus mijn best he ! Ik hoop dat de aanpak tot nu toe op zijn minst “interessant” was. Hopelijk ook een beetje “amusant”. Informatief denk ik wel nog niet echt geweest te zijn. Maar voor informatief kun je dus hier terecht: https://raamopen.blog/2020/05/12/wees-informatief-interessant-en-amusant

En dan breng ik nu even mijn moment van zwakte:

Het is me wat, niet? Ik start dan maar gelijk bij het begin: een eigen imago opbouwen. Op zich doe ik dat niet bewust. Maar voor elk van ons is het op zich wel geldig he. Of het nu op het www (FB, IG, blog, linkedin,…) is of in de fysieke/echte wereld. En dus hangt hier nu even de niet evidente vraag : het verschil en de overeenkomst tussen de facade (het imago) en de achterliggende “ware zelf”.

Ondertussen zit ik hier al even naar het scherm te staren. En typte en wiste ik wat tekst. Het raam klemt best wel en gaat dus niet zomaar open. Ik ga even een pauze inlassen en kom er later hopelijk nog op terug.

En omdat ik toch iets wou brengen ga ik er uit met het laatste liedje van the starlings in de 2020 editie van liefde voor muziek. Ik kende de muziek van Sean Dhondt (en zijn groepen) niet.


13 reacties

Corona op FB.

Dat het bijzondere tijden zijn. Even laten bezinken. Dat moet zowat de understatement van het jaar 2020 zijn. Want corona, aka covid-19, is bij voorkeur een once in een lifetime ervaring. Waar “we” hopelijk snel een vaccin tegen hebben en als het enigzins kan ook een herstelmiddel.

Op facebook lopen allerhande anti-depri-actietjes die niets oplossen maar wel het blijf-in-je-kot-gebeuren wat opleuken. Heel sporadisch krijg ik ook eens een challengetag. Drie om heel juist te zijn kreeg ik er. Bij twee ervan nam ik actie en plaatste ik ook wat posts. De eerste: 10 muziekalbums die mijn smaak in muziek sterk hebben beïnvloed. De tweede loopt nu: share my life for a week / real and raw / no fancy / no words / just pics in B&W.

Op dat tweede ga ik niet in, maar die 10 muziekalbums liggen achter mij. Eén van de albums die ik bracht was “Born in the U.S.A.”. Die vroeger hier regelmatig kwam lezen herinnert zich mogelijks dat ik dus helemaal niets heb tegen de USA. Integendeel. En in dat land loopt op een reeds gestorven Brit na mijn belangrijkste muziek”idool” rond.

Het moet lukken… zat ik maandag dus naar liefde voor muziek te kijken en was de muziek van the starlings aan de beurt. Op het einde van elke sessie brengt de gevierde een nummer dat indruk op hem/hun maakte. Hun yellow submarine vond ik schitterend, maar dit mag er gerust ook zijn vind ik. En dus breng ik als anti-corona momentje nog maar eens een luisterliedje…

aaa