bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


13 reacties

D-style 4.. (37/40).

Wat vooraf ging : doggystyle 3.

Ergens in 2015 was onze dertienjarige dochter helemaal into horses en vond ze dat we best wel een paard konden kopen. Dat bekeken we even maar oeioeioei dat bleek nogal duur en onpraktisch. Want zoals het leven bij ons loopt is nogal wat van het werk dat hoort bij dingen hebben voor mama en papa. Bovendien wat als ze een paar jaar later er niet meer naar omkijkt ? Zo’n paard gaat net iets langer mee dan een gemiddelde meisjes-houden-van-paarden-moment naar het schijnt.  Enfin, nee dus. Geen paard voor ons.

De liefde voor het dier en een zelf bedacht voorstel heeft niet de gewoonte om zonder slag of stoot het toffe hoofdje van onze dochter te verlaten. En dus kwam ze zomaar even met een alternatief : als een paard niet kan mag het dan een Duitse herder (of een andere hond maar toch liefst een herdershond) zijn ? Niet direct een optie volgens mijn echtgenote. Ik twijfelde heel even maar zei dan maar mee nee. Haar oogjes werden vochtig en veranderden even in puppy-eyes. Onweerstaanbaar. Omdat onze overbuur (die twee honden heeft) reclame maakte voor haar aanwezigheid op een dogshow bekeek ik het even. Wat me overhaalde : Kortrijk ! En dus trokken we als tegemoetkoming naar de dochter toe in november 2015 naar de Eurodogshow in de Kortrijkse Expo.

Het was best wel een leuk event. Dochter genoot met volle teugen. Zo veel verschillende honden en zo veel leuke activiteiten. Net na het binnenkomen hadden we evenwel reeds een eerste topmomentje. De eerste hal herbergde immers de terriers. Ik geef het toe, ik stond even aan de grond genageld. We hadden een heel fijne babbel met een kweker die zonet zijn roodharige duivel had lopen showen. Na de babbel gaf hij ons zijn kaartje met de mededeling dat hij ook een standje had met grooming producten en dat we best welkom waren voor meer info. En dus wandelden we daar iets later ook nog even voorbij. Zo maakten we kennis met made for friends. Hij wist ons te zeggen dat hij net een nestje op komst had en dat we indien er interesse was best wel welkom waren om eens te komen kijken naar die gloednieuwe kleine rode duiveltjes vanaf ruwweg december. Wat we dan ook gedaan hebben. Die beestjes waren o zo schattig !

Advertenties


13 reacties

Staat/stond/gestaan. (36/40)

De ochtendstond heeft goud in de mond. Als maandagochtendleuze kan dit tellen. Vandaag was ik er dus vroeg bij maar of dat iets te maken heeft met de uurverandering weet ik niet. Maar toen ik al staande naar beneden keek schatte ik dat het zo’n 15 centimeter lang was en mogelijks drie maar eerder vier centimeter dik. Even twijfelde ik, maar toen nam ik het ding alsnog vast.

Bleek mijn inschatting toch niet helemaal juist te zijn, want het was toch wel wat langer dan op het eerste zicht. Eerder een kleine twintig centimeter. Met de vier centimeter dikte zat ik er evenwel niet naast. Ik was echt wel gebiologeerd. Nochtans was biologie nooit één van mijn favoriete vakken, dus god weet hoe het komt dat ik gebiologeerd stond te kijken naar dat twintig centimeter lange ding. Mijn interesse ging zelfs zo ver dat ik er een foto van nam. Helaas was er te weinig licht om het goed in beeld te brengen. Maar ik verzeker je het was wel een prachtig zicht.

 

Helaas zo dood als een pier dus. Op het moment zelf wist ik wel dat het wat leek op een fret maar de kans dat die in een veld terecht komt relatief ver van de eerste bewoning is klein. Dus zocht ik het nadien op en nu weet ik dus wat ik op wandel in het veld vond. Een wezel ! Wat een zalig mooi diertje.

De ochtendstond heeft goud in de mond. Bis. Na het terug leggen van het lichaampje van de wezel wandelde ik verder langs het wandelwegje. Om van het ene veld naar het andere te komen moet ik even omhoog, zo’n anderhalve meter schat ik. En toen stond ik dus voor de tweede keer te kijken. Deze keer was het diertje niet dood als een pier. Maar net als ik wel danig geschrokken. Het staarde me van op zo’n vijftien meter even aan maar ging er dan als een speer vandoor. Gelukkig gaat mijn biologische kennis net ver genoeg dat ik het herkende zonder gebruik van hulpmiddelen. Het ging dus om dit diertje.

 

Aangezien het beestje ver van zo dood als een pier was en eerder snel, kon ik het ook niet fotograferen. Maar ter illustratie maakte ik even ver gestapt een landschapsbeeldje ter verduidelijking. Ik voegde wat niet te fotograferen was toe. Dat zie je hierboven. De verandering van uur was van bij het ontwaken dus “goud waard”. Van staan naar stond naar gestaan.


13 reacties

De glinst’rende rivier. (35/40)

Onderhoud uw gereedschap en instrumentarium. Een kennis, zij heette Cissy van Bennekom, leerde mij: ‘Beschaving is het onderhoud der dingen.’ Voordat zij de mantel aandeed, waste Cissy de handen om de stof van de jas met haar vingers niet vettig te maken. Dat vond ik overdreven. Je moet ook leven. Leven doet men niet al té nadrukkelijk, enige sleur is geboden, anders stik je. Net als bij schrijven. Het verbaasde me dan ook niet te vernemen, dat Willem Elsschot zijn roman Kaas in veertien dagen voltooide.

Het is met schrijfsels zoals met films. Af en toe lees je iets waar je geest bij stille blijft staan. Dat had ik dus met “beschaving is het onderhoud der dingen”.  Ik las het deze ochtend en liet het in de loop van de dag, bijvoorbeeld tijdens het wassen van mijn wagen, tot me doordringen. Ik heb geen idee of het steek houdt. Met betrekking tot het copyright best even meegeven dat het italic/cursief stukje tekst hierboven van de hand van Jacobo Ademir di Lambardo is. En het komt dus uit dit (doorverwijzing) artikel.

Bij het lezen van het artikel van de hand, pen en geest van Jacobo dacht ik even aan Menck. Ondertussen is zijn blog afgeschermd en kan ik hem dus niet meer lezen. Persoonlijk vind ik dat voor mezelf een verarming. Want wat ik wel leerde uit het stukje van Jacobo Ademir di Lambardo : de ene schrijfstijl is de andere niet. Sommige neerpenningen, zoals de logjes van de schrijver deze, zijn enkel goed om te verscheuren, en andere zijn het lezen waard. De kans stijgt ondertussen logaritmisch of exponentieel (hmm, ben ik hier ook alweer het noorden kwijt) dat ik er na 40/40 ook maar de brui aan geef. Enfin. Even nadenken. Logaritmisch is eerder een schaal dacht ik en zegt dus niets over groeiende kansen. Het moet dus exponentieel zijn. Positief exponentieel bedenk ik. Wacht, voor de zekerheid ga ik even googlen !

Voila. De kans stijgt dus exponentieel met g>1 dat ik na de blog40daagse de wapens neerleg. Ik geef dat gewoon maar even mee. Voetballen daarentegen blijf ik net als Jacobo Ademir di Lambardo wel nog even doen. Ik kan dat immers incrementeel beter dan schrijven. Ondertussen lees ik op zondagavond nog even enkele stukken tekst die ik vanmorgen ook al las. Bijvoorbeeld het stukje hieronder uit hetzelfde artikel van Jacobo (mogelijks beter gekend onder zijn “artiestennaam” Johan Jan Mulder) dat hiervoor al als inspiratie diende.

Akkoord, maar zo’n boek had zeker goed verkocht en rokkenjagers zijn daar over het algemeen wel gevoelig voor. Om de geliefde hobby te kunnen uitoefenen als je ook nog een gezin moet onderhouden, kunnen extra inkomsten geen kwaad. Elsschot, een vreemdganger, een stille genieter, een borstenman, een tepelmaniak, een bustehoudertijger, een MeToo-kandidaat, op de stoep met een vinger op de nachtschel zijn veterschoenen uittrappend, sokophouders vrij klikkend, gesteven boorden van het hemd scheidend? Iemand die niks liever doet dan met de vingers de knot losmaken om vrijelijk door haar lange haren te kunnen grabbelen en graaien, afstotelijk van lust wordt als hij een onbekend wenkbrauwtje in het vizier krijgt, later, in de gang van het vreemde wenkbrauwen-huis, zijn jas en gilet uitdoet, in de haast knopen ervan afscheurend terwijl het kwijl uit zijn mondhoeken druipt, Elsschot, onder in de buik begerig grommend, dorstend naar de glinst’rende rivier in haar dal?

Ik laat het even bezinken, kijk uit het raam naar de straat en de bomen aan de overkant, draai me dan om en kijk naar de twee kunstwerken van Rem die achter me hangen. Nog even en zondag vervelt naar maandag. Ik zucht. Laat het toch nog maar wat duren aub. Ik heb nu even geen zin in maandag.


10 reacties

XL (34/40)

Nog een weekje denk ik en het is pasen. Dat betekent dat de blogchallenge er bijna op zit. Ondertussen ben ik de tel kwijt, maar ik denk dat ik tot nu toe drie snipperdagjes nam. Dat is dus de helft van wat beschikbaar is. Na dit schrijfseltje heb ik er nog zes neer te pennen en mag ik nog drie keer “skippen”. Dat moet lukken denk ik. Nu, de uitnodiging van een tijd terug staat nog altijd open hoor. Moest het zijn dat je als lezer een “topic” voor me hebt, laat maar horen ! Vragen staat vrij.

Nu denk ik dat dit zaterdagje voor velen van hetzelfde kaliber zal geweest zijn. Man, wat deed die zon en warmte en blauwe lucht deugd. Van het goede weer gebruik gemaakt … om wat in de tuin te werken / om wat op het bankje te hangen met een wijntje / om wat in het gras te liggen / om even uit de kleren en in de vijver te gaan om wat groen weg te nemen / om wat op het bankje te hangen met wat lectuur / om even naar de bib te gaan / …

 

Ja, het was top dit dagje ! De titel leende ik bij mijn krant. Het dS magazine van dit weekend ging immers over “luxe XL”. En dat was het vandaag dus echt wel.


4 reacties

Groen(ten)&rood. (33/40)

Dit vrijdaggebed had als titel ook “bloedbad ter” kunnen krijgen, maar dat zou niet kloppen, dus ging ik voor groen(ten). Eerst was het groen maar omdat Fresco op een ander typseltje wist te zeggen dat greens groenten zijn en ik daar heel blij om was deed ik er een schepje bovenop.

Bloedbad ter was een eerste optie vanwege het feit dat bloedbad bis  dus reeds bestaat. Wat ik in bloedbad bis niet wou brengen (omdat ik riskante topics zoals sex, drugs en politiek hier uit de weg ga) werd over de middag via facebook door een ander gebracht. Het staat er ter illustratie, ik raad je niet aan het te lezen, want het is nogal een veel te lang zootje. Ik ga op de inhoud niet verder in omdat politiek net als die andere topics waar ik niet over schrijf enkel tot discussie aanleiding geeft.

Maar, de essentie is :dat ik er heel vaak zelf aan twijfel hoe groen groen wel nog is. Dat wou ik vandaag op vrijdag toch maar even kwijt. Noem het een eindewerkweekfrustratie. In het verlengde daarvan denk ik dat bij momenten ook over natuurpunt bijvoorbeeld. Maar omdat er niet echt alternatieven zijn is een light versie beter dan niets.

Deze week leerde ik wel iets bij dank zij de burgemeesters van Steenokkerzeel en Kortenberg. Groen zoals het was toen het nog Agalev heette ? Ik heb geen idee. Milieu-activisme waar ik even voor in de handen klap en denk… mooi zo.

Nu ik toch aan het schrijven ben over iets waar ik beter niet zou over schrijven doe ik er nog maar een schepje bovenop. Drugs ! Straks laat ik het touw los en gaat de boog dus minder gespannen staan. En dat ga ik gelijk op gepaste wijze vieren.

 


1 reactie

Boink. (31/40)

Alsof het gisteren is ! Garfield is op zich nooit een comics favorite van me geweest, maar toen ik aan den unief “zat” kwam ik in contact met een comic die ik ongelooflijk leuk vond. En heel af en toe glippen stukjes zomaar mijn hoofd binnen.

Vandaag stond ik aan een nieuw geïnstalleerde machine en toen bij de test iets misging was het eerste dat in me opkwam… scientific progress goes boink. Dat is een comic book uit de reeks die (naast een aantal andere dingen) mijn universiteitsjaren  kleur gaf. Voor het gemak zocht ik het voor jou via google op en kwam op dit (link) uit. Veel kans dat ik het dus kocht begin 1992 in een Gentse boekenwinkel.