bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


13 reacties

22/6

Op donderdag 22 juni, de warmste dag van het jaar tot nu toe, nam ik een dagje vrijaf om thuis de hitte te weerstaan. In short lag ik in de tuin te niksen. En heel af en toe trok ik die short uit om even in ons minizwembad te ploeteren. Kwestie van de hitte van me af te spoelen. Maar …

Op datzelfde moment maakten anderen een statement !

En dus zit ik hier nu even te (be)denken. Hoe groot de impact van stereotypen en de druk van de maatschappij kan zijn. Hoe we vast zitten in regeltjes en gewoontes en opgelegde patronen. Nu ja, ik zie mezelf helemaal niet in een rok naar het werk trekken. Zoveel flexibiliteit kan mijn hersenpan niet aan. Maar eigenlijk is er niets dat dat “illegaal” maakt. Denk ik. Sjonge. Het zou wat wezen. Nu ja, ik heb er de benen niet voor, dus laat maar zitten.

 

 


24 reacties

Semi-doorzichtig, 18-

Inspiratie vind je. Overal. Of nergens. Gisteren botste ik virtueel tegen dit aan. Zwak. Dat ben ik. Als het gaat over “borsten / dankbaar mooi staan te zijn / door de stof qua vorm zichtbaar (donker) puntje in het midden”. Ach, en op basis daarvan bedacht ik dus ook de titel voor dit logje.  Die zegt dan wel 18-, maar de inhoud is mogelijks wel 18+ . Al dan niet doorzichtig. Je bent gewaarschuwd.

Vandaag en ook morgen speel ik op verplaatsing. De kamer is me vreemd en de badkamer nog meer. Na een hete nacht stap ik ’s morgens het bad in dat ook als douche dienst doet. De douchesproeier staat op deftige afstand boven mijn hoofd, klaar om zijn stralen op mij neer te storten. Ik haal hem echter uit de houder want om de watertemperatuur te regelen moet ik me serieus bukken en dan heb ik hem liever in mijn hand. De kraan opent en het water stroomt. Het is koud. In tegenstelling tot mevrouw Appelvrouw hou ik niet van koude douches. Een koude douche nemen geeft wel een kick, schokkend wakker worden is dat, maar na even koud water zou er van staan absoluut geen sprake meer zijn. Ik beweeg de badkraan van rechts naar links. Het water is nu gloeiend heet. Een beweging naar rechts tot net voorbij het middelpunt en het water is terug koud. Dan maar een weinig terug naar links. Heet heet heet. Een paar mm terug naar rechts. Te koud. Dan weer drie mm naar links. Te warm maar aanvaardbaar. Sommige regelsystemen zijn gewoon niet gemaakt om te regelen.

Draaglijk net te warm stroomt het water over mijn naakte lichaam. De te hete nacht spoelt uit mijn lijf en het leven neemt weer bezit van me. Zalig dat water. Kunnen genieten van water, het is een luxe. Ik neem het doucheschuim en bewrijf en bepotel mezelf om het aan te brengen. Lekker zacht en schuimend gaat het over het lichaam om dan iets later met kracht door de douchesproeier van mijn lichaam gerukt te worden. Ik geniet nog even na, maar kom net te dicht bij het witte kunststoffen gordijn. Dat zuigt zich onverbiddelijk aan mijn lichaam vast. Het gevoel is evenwel niet onzalig. Ik beweeg me lichtjes en voel hoe de witte stof zich verder om me heen sluit. Ik blijf even staan en geniet. En bedenk “piemel / dankbaar staan / door de strakke natte plastic zichtbaar qua vorm”.  De stof dwarrelt terug. De douchekraan gaat dicht. Met recht opgeheven hoofd loop ik door de badkamer, kijk eens in de spiegel, kleed me aan en loop naar de kamerdeur omdat iemand op me wacht. Want het is donderdag. Werkdag op verplaatsing.

 


28 reacties

BoBD

Regelmatig sta ik versteld van de wondere wereld die ons hoofd is. Hoe die vele hersententakels samenwerken en al die sturing kunnen genereren. Toen mijn mama vele vele jaren terug de diagnose Alzheimer kreeg had ik echt geen idee waar dat haar (en in het verlengde haar gezin) zou heenvoeren. Ik maakte het mee tot aan haar einde en ik heb er vooral uit onthouden dan het wegvallen van een goede werking van de hersenen angstaanjagend is.

Sinds enkele weken spookt het volgende door mijn hoofd : boulevard of broken dreams. Mijn hersenen vermaalden dit bij momenten tot het enkelvoud. Boulevard of a broken dream. Hoe hard ik ook nadacht ik vond niet direct waar ik de vier woorden vandaan had. Maar dankzij de googlebib weet ik het dus weer :

 

Het is absurd hoe sommige dingen (ongewild) connecteren. Boulevard of broken dreams is Helnwein’s bewerking van Nighthawks van Hopper. Dat maakt zo een beetje een cirkel rond, al bestaat die dan maar uit twee punten.

Toen ik dit logje begon te schrijven wist ik absoluut niet waar het me heen ging voeren. Maar wel waarom ik er aan begon. Ik wou nog één keer iets van me afschrijven. Waarom nu ? Wel, vandaag staat deze blog 6 jaar online. Het begon op 29 mei 2011 met een nietszeggend stukje over verhuizen. Als mijn mood niet omslaat eindigt het vandaag, exact zes jaar later mogelijks met een ander nietszeggend stukje. Zes vind ik een heel mooi getal. Alhoewel zeven dat ook is. Hmmm.

Maar zelfs de jus voor dat ene uitzonderlijk open en bloot laatste stukje ontbreekt me. Het is niet anders. Happy 6th birthday (mijn) blogje.


12 reacties

Morninghawks.

In “draft” sinds januari 2017. In aanloop naar de zesde verjaardag van deze blog ruim ik op.  

Alweer proficiat (to me). De titel is er ! Ik laat hem even bezinken bij jullie en stel dan gelijk de vraag : enig idee wat nu nog gaat komen ?

 

 

 

Dit blanco stukje was de even-laten-bezinken-en-nadenk-ruimte. Mag ik even een tip geven ? Hopper(dehop). Nee/ja ? Allee, een tweede tip. Als de nacht (night) verdwijnt wordt het ochtend (morning) ? Geen idee of dit hielp, maar dan maar de echte weggever : link. Van het eerste moment dat ik het schilderij in reproductie op glanzend papier zag dacht ik : zo mooi. Ik vind het nog altijd prachtig. Met plezier zou ik eens naar Chicago vliegen om het te bewonderen.

Maar goed, aan dit kunstwerk moest ik denken toen ik deze ochtend op wandel ging met de hond door het veld. Want terwijl zij elk bevroren grassprietje al snuffelend op haas of andere “wild”geuren beoordeelde keek ik naar dit :

wp_20170120_07_19_pro

 

Niets zo idyllisch als een gezellige familiescène. Net iets anders dan de nighthawks. Maar toch weer min of meer hetzelfde. Uit respect voor hun privacy is het wat “flou artistique”. Maar het beeld had evengoed dezelfde scherpte kunnen hebben als het kunstwerk dat me inspireerde.

 


12 reacties

Левиафан

Canvas. Meerwaardezender.

Eén volle zin en er volgt al direct een interludium :

Below the thunders of the upper deep;
Far far beneath in the abysmal sea,
His ancient, dreamless, uninvaded sleep
The Kraken sleepeth: faintest sunlights flee
About his shadowy sides; above him swell
Huge sponges of millennial growth and height;
And far away into the sickly light,
From many a wondrous grot and secret cell
Unnumber’d and enormous polypi
Winnow with giant arms the slumbering green.
There hath he lain for ages, and will lie
Battening upon huge seaworms in his sleep,
Until the latter fire shall heat the deep;
Then once by man and angels to be seen,
In roaring he shall rise and on the surface die

The Kraken (1830) by Lord Tennyson.

Ja, ik keek dus (voor het eerst denk ik) naar een Russische film. En ik vond hem meer dan oké. Zowel het verhaal als de acteerprestaties waren goed. Visueel gezien was het bij momenten een pareltje wat grotendeels te danken is aan de locatie, want de verfilming gebeurde in Teriberka .

Na afloop van de film dacht ik even, wow… en ik was duidelijk niet alleen : controverse .

 


19 reacties

En jij, wat denk jij …

van de (niet zo) scheve toren (van Pisa) ?

 

Ja, ik weet dat dit best een vreemde vraag is. Maar kijk, het is vrij-dag voor iets he. En ik wou je gewoon even meegeven dat ik me deze week krantgewijs een hoedje schrok. Een hoedje van papier. Om de schade te beperken heb ik geprobeerd zonder hulpmiddelen maar met veel goesting het artikeltje om te vormen tot een echt hoedje (van papier). De foto met het misbakseltje op mijn hoofd bespaar ik je, maar wat het werd geef ik toch even mee :

 

Voor de volledigheid : waarom ik me een hoedje schrok bij het lezen van mijn krant op woensdag :

Omdat het belangrijk is om iets van meerdere kanten te bekijken vooraleer commentaar te geven nam ik ook even de tijd om de speelse bladzijde om te draaien. En toen kwam ik op iets veel ernstigers uit. Namelijk op een bende jongens die de revolutie predikt.

Ik lees zelden recensies. Doorgaans maak ik mijn eigen analyse, maar deze las ik dus diagonaal wel door. Gemakshalve sluit ik me er bij aan. Ik heb er van genoten, maar het was ver van een revolutie, eerder een “routineuze doordruk van hun vorige bezoekjes”. Ik zou zo zeggen, de goesting was er wel maar misschien moeten ze volgende keer ook maar overwegen een niet zo scheve toren te bouwen. Het kan hen een boost geven.

 

 

 


29 reacties

over Asse en verre omstreken

7 mei 2017. Het bezoekje aan de bakker en het ontbijt zijn reeds verleden tijd. Vandaag kiest Frankrijk zijn 25ste president .

De visual hierboven is zomaar genomen toen ik deze morgen naast me keek op de passagierszetel. Ik maak er gelijk een paar woorden aan vuil. Enerzijds is er stokbrood van aan de voet van de Eifeltoren. Anderzijds zijn er croissants en chocoladekoeken van bij onze hippe Assese bakker. En reizen voor mij, dat is niet echt special, maar nooit cool en trendy, bijna altijd weer Frankrijk. Hete fotoshoots, dat kan ik wel hebben maar bij voorkeur geen Tom Waes. De fotoshoot mag van mij gerust eerder een elegante, artistieke licht hete fotoshoot van mooie dame in hipster zijn.

En dan is er nog…

Al slenterend door mijn steenweg-metveelvelden-gemeente passeer ik (op weg naar mijn mondaine lenzenleverancier) een hippe koffiebar. Aan het venster zitten twee (jonge)dames. Ik schat ze midden, of misschien eerder eind, de twintig. Beiden torsen lang haar dat rijkelijk en glanzend mooi op hun schouders valt. Ze dragen alletwee een modieuze retrobril en zijn casual gekleed met lichte accentuering van hun (ge-fitnessed) lijfje. Ik stop even en kijk hoe ze gezellig van hun koffie latté nippen. Althans ik denk dat het een café latté is. Het kan evengoed een uit Zuid-Amerika ingevoerde standaardboon zijn die op Vlaamse ambachtelijke wijze gebrand werd tot een exclusieve smaakgenererende koffieboon. Die dan bij voorkeur in een koffiebar in gezelschap van gelijkgezinden (ook gekend onder de term vrienden) genuttigd wordt. Ondertussen heerlijk taterend over instagrammen, de megaprojecten waar ze mee bezig zijn en de laatste mode. Zowel op gebied van kleding, voeding als muziek.

Als ingeweken West-Vlaming met roots gelegen in een kleine stad die voor altijd in mijn hart zit kan ik enkel zeggen dat ik het wel een beetje eens ben met de start van het artikel. Ja, Asse heeft best wel mooie plaatsen.  Maar als “Assenaar” kijk ik vooral toch uit naar het moment dat we er met zijn allen, de voor- en tegenstanders, in slagen om een ring rond Asse te leggen en al dat verkeer uit het centrum van onze gemeente kunnen krijgen. Pas dan zal Asse echt een plaats zijn waar het fijn vertoeven is voor hipsters en anderen. Want met alle beste wil van de wereld, ik zak bijna nooit af naar het centrum van Asse dat beschreven staat in het artikel. Het enige leuke stukje Asse in het centrum zijn die plaatsen waar je de steenwegen achter je kan laten en het verkeer op de achtergrond terecht komt. En dan denk ik enerzijds vooral aan de hopmarkt met zijn fijne restootjes en twee aangename cafeetjes.  En anderzijds aan de tuin van het oud gasthuis en het erachter liggende cultureel centrum. Maar voor het echt fijne deel van Asse moet je, net als echte hipsters, de fiets op en trappen. De velden in en heuvelruggen over. Ik geef het maar even mee voor het geval je de steps dit weekend las.

 

Ondertussen heb ik ook even een beetje research gedaan. Want eigenlijk had ik niet echt een idee wat een hipster is. En kijk, dit is wat wikipedia er van maakt.