bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


26 reacties

Gecollectioneerde prullaria.

Even terug in de tijd… naar 11 juni 2020. Ik breng het concept integraal. Een logje uit het verleden beleeft het heden.  

Het was al een lange weg tot “hier”. Hier dat is dus zowel tijdsmoment, fysieke locatie als psychische toestand. En nog zo veel meer. Ook Bentenge. Het pad mijner tijd komt samen in dit moment. En ook weer niet, want het gaat gewoon verder na het nu&hier. Dat is wat ik nu aan het bedenken ben. En of ik überhaupt nog wel iets neerpen. De zin van nog meer ontgaat me bij momenten helemaal. En dan krijg je die “triggers”. En ga ik toch even neerzitten. Aan mijn pc. En maak de volgende visual:

En nog geen twee seconden later weet ik het alweer niet meer. Draait mijn geest in het ro(n/o)d en beschrijft ongeveer alle curves die je in x=f(y) kunt beschrijven. Merk op: dit is in twee dimensies. Het had eigenlijk ook best in drie kunnen zijn, nl x=f(y,z), gezien de plaatsen waar mijn geest naar afdwaalt. Maar dat dit logje niet terug keert naar een x=y+2 versie lijkt me evident. Het zal zoals gewoonlijk weer totale chaos zijn. Mogelijks helemaal zonder deftig eindpunt. Ik val wat dat betreft in herhaling. Maar kijk, aangezien er ook in macaroni en potpourri schoonheid zit kan dit best wel.

Ik keer samen met mezelf terug naar 1989. Het moet oktober of november geweest zijn. Ik schoof op van de schoolbanken naar de universiteitsbanken. Vond mezelf toen al zeer intelligent en volwassen maar er was nog wat groei mogelijk. En toen ging het dus mis. Of net niet. Alles hangt af van het perspectief waaruit je “het” bekijkt. Je zou kunnen zeggen dat ik toen een “mens aan de grens” was. Ik luisterde met aandacht naar iemand die voor de eerste keer echt aan de boom schudde. Hij vertelde het verhaaltje van de typische vlaming die op zijn oprit en pad naar de voordeur elk stukje onkruid aan het uittrekken was. En noemde dat een vorm van antropocentrisme. Terwijl hij (bleek veel later) eerder een aanhanger was van ecocentrisme.

Intermezzo:

Deze doos moet zo ongeveer even oud zijn denk ik. Of nee, eigenlijk zelfs een jaar of 5 ouder. De doos van mijn eerste Nike’s ever ! Gekocht in een uitverkoop ergens in Roeselare. Ik denk op de markt/braderie. Op dit moment herbergt die doos nog altijd “aandenkens”. Een week of twee terug (iemand omschreef me als enigzins nostalgisch ingesteld) deed ik de doos nog eens open en ging door al die prullaria die erin te vinden waren.

De mens aan de grens. Een onbegrijpelijk stukje verplichte literatuur tijdens mijn eerste stapjes aan de universiteit. Het betoog en “lesgeven” van de professor maakte (op mij) indruk toen. En kijk nu eens. Hij was ook een verzamelaar. Van “prullaria”. Van die stukjes kun je er een groot aantal gaan bewonderen in het MAS. Naar het schijnt is uit die collectie van Jaap Kruithof ook gewoon een zittend naakt te voorschijn gekomen. Wie zijn afgelegde weg een beetje kent kan dat absoluut niet verwonderen. Van gereformeerde calvinist tot … (enkel God weet dat).

Toch denk ik dat het zo langzamerhand tijd wordt om hier wat prullaria (zeer ruim begrip) weg te werken. Een Bentenge prullaria collectie is zo ongeveer het laatste waar iemand op zit te wachten.

En toen was het vertelseltje uit.  


27 reacties

Bezit ! Ben ! Ik.

15. Een cijfer als een ander. Zoveel “concepten” hengelden naar mijn (vernieuwde) aandacht in de wordpress feeder. Zuchtend vragen ze om afwerking. Sommige van hen bevatten enkel een idee of een link, anderen zijn/waren op “publiceren” na klaar. Maar na deliberatie van de jury is het aantal nog in de running zijnde schrijfseltjes gereduceerd tot 4. Die 4 blijven nog even “hangen”.

2020 is geen jaar als een ander, dat is alvast zeer duidelijk. Ook niet voor deze blog.

Maar goed, even terug naar de concepten. Veel kans dat in het kader van minimaliesen geen enkel nog de “eindmeet” haalt. Minimaliseren is geen doel op zich, maar toch merk ik dat verminderen rust geeft. Back to basics. Reculer (pour mieux sauter). En als het geschrapte toch het geval zou worden, mieux is zeker niet meer. Less is more is het op dit moment overheersende gevoel.

Gemotiveerd door corona puilen naar het schijnt de recyclagecentra uit van spullen. De “blijf allen in je kot” opruimactie. Ook ik begon aan een kleine inhaalrace. Die verloopt wel met horten en stoten. Het is duidelijk dat er iets te zeggen valt voor meer rust en ruimte in ons huis. Dat geeft bij mij ook rust en ruimte in het hoofd. Mijn spullenaanhankelijkheid neemt verder gestaag af via een ingewikkeld iteratief proces. Op zich snapte ik wel dat ik nog aan heel veel dingen hang maar ik wist dat niet goed te benoemen. En kijk, daar heb je dus een krant voor !

Dat artikel laat ik even bezinken. Ik bezit dus ben ik.