bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.

Wier wier (zee)wier.

30 reacties

Het gaat niet echt goed denk ik maar veel meer woorden ga ik daar niet vuil aan maken. Laat staan dat ik verder inzoom op het woord “het”. Het kan dus vanalles zijn. Maar kijk, ik ben hier (of eigenlijk ergens anders zoals subiet gaat blijken) alvast even terug. Als dat niet goed is weet ik “het” niet meer.

De trigger was een combinatie van dingen, maar in hoofdzaak dit: op het menu…. Ja ik weet het wel en jij weet het ook. Al hou ik enorm van rechte lijnen toch is het in dat hoofd van mij soms één gek(r)onkel. Dat vertaalt zich dan in chaotische schrijfseltjes. Maar ik keek dus naar Odin op het strand van Krik Vig en kreeg een déja-vue gevoel. Omdat ik niet zeker wist welke god Odin juist is ging ik even spieken op wikipedia. Verdemme dacht ik, dat godendom is een beetje zoals onze ministerportefeuilles. Je kunt combineren dat het een lieve lust is.

Wacht wacht wacht. Even terug naar de essentie. Want de déja-vue ging dus niet om Odin maar wel om Krik Vig. Het is te zeggen om het gevoel dat ontstond toen ik naar die zee en dat strand keek en naar de scheidingslijn tussen beide. Wier wier (zee)wier dacht ik dus. En ik dacht ook aan Île d’Oléron. Vanuit de camping waar we logeerden moest je de duinen over naar het strand. En daar vonden we naast een duidelijke zeewierlijn tussen strand en zee ook dit:

De tekst zegt alles denk ik dan. Alleen moet ik er tegenwoordig meer dan gemiddeld aan denken. En van dat (de foto en de tekst) ga ik dan naar wat mij nog altijd gelukkig maakt :

Fotografie. En in het verlengde ervan ligt dan dat tweede dat zonder twijfel waarde toevoegt aan mijn leven en het potentieel heeft om mij echt gelukkig te maken. Kunst. Ik keek even naar het aantal reeds getypte woorden tot nu toe. 323. Kijk kijk kijk, dat algoritme is nog zo slecht niet. Het typen van het cijfer 323 bracht de teller niet tot op 324. Dat is gewoonweg schitterend niet? Maar ondertussen ben ik dus al ver voorbij het 100woordenverhaal waar mevrouw Appelvrouw mij op attent maakte. Zit ik hier gewoon te twijfelen of ik nog even verder doorga tot 500 om in schoonheid te eindigen.

Ja dus. Want er ontbreekt nog iets. Namelijk de essentie waar ik via Odin / Krik Vig / Île d’Oléron / happyness / foto / kunst toe wou komen. Nuro.

Nuro (Alain Nouraud) staat hierboven op de foto. Een autodidactkunstenaar. Wij wandelden zomaar zijn werkatelier annex winkeltje binnen. En genoten van zijn metaalrecuperatiebeelden. Majesteuze werken van zijn hand waren we op het eiland zelf al tegengekomen. Maar toen ik de vis zag was ik verkocht. De ladies of da house zijn niet zo into “art” maar vakantie doet consumeren toch? En voor alles is een eerste keer. Ook voor het kopen van een stukje “kunst” in het buitenland. En sindsdien hangt hier een stukje zee van Nuro aan onze muur. 499. Einde.

Auteur: bentenge

°1971 (Kortrijk, Belgium). Man.

30 thoughts on “Wier wier (zee)wier.

  1. Geluk zit in jezelf. 🙂

  2. ‘Het’ gaat misschien niet echt goed, maar hierboven gaat het toch zeker de goede kant op.

  3. Blijven dromen bij al dat moois.

  4. Gelukkig geen oceaan aan de muur.

  5. Goh, getallen …. ik was laatst ook een beetje van getallen. En de vis is mooi!

  6. Ja, kom maar op met die 500 woorden, als vermoeide lezer met weinig tijd kan ik er altijd een paar overslaan om toch te genieten van je kunst (zinnige teksten)

  7. Dat is een mooi werkje, en doet je waarschijnlijk ook steeds terug denken aan die vakantie. Win-win dus 😉 (ik haat dat woord ‘win-win’)

  8. Erg mooi, die metalen vis. Alsof-ie daar gewoon moest hangen.
    Als het een vette vis is, is het zelfs een bron van magnesium. Kun je die Promagnor gewoon skippen. 😉

  9. Die metalen vis is nog niets – mooier vind ik de stapel onbetaalde facturen onder die vis…
    En het steeds maar mediteren over cijfers – een bezigheid waarmee ik mijn tijd ook kan vullen :).

  10. Leuk als gedachten zo van het éne naar het andere thema springen. Soms gaat dat in een vloeiende, logische lijn. Soms vraag je je op een gegeven moment af, hoe je dààr nu weer op komt.

    Mooie vis ook.

  11. Dit stukje is enigszins gelijk mijn brein af en toe als dat al associërend van de hak op de tak springt. Ik houd daar wel van.

  12. Fijn dat fotografie en kunst je nog steeds in vervoering kunnen brengen. Geniet daarvan 🙂

  13. Heerlijk om even mee te mogen in jouw hoofd, onnavolgbaar. En fijn dat Odin en Krik Vig voor dit associëren en woorden tellen hebben aangezet. Ik vind de vis prachtig – inderdaad: alsof hij daar hoort. Die tekst is er eentje om even op te kauwen. Want echt: ‘het’ hoeft toch niet altijd maar happy te zijn?

Laat een reactie achter op Toos van Holstein Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.