bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.

Imago bis/kunst 1.

26 reacties

Voor het gemak van “werken” keer ik heel even op mijn stappen terug. En ik herhaal:

“Over wat in de volgende alinea’s en/of zinnen en/of woorden (ik kan de hoeveelheid van dit alles nog niet inschatten) komt schreef ik al eens maar aangezien dat verdween in de nevelen van een (tijdelijk it seems) stopgezette blog kan ik dat gerust nog eens doen. En puur toevallig ligt dit in lijn met de eerste reactie op mijn “imago“. Want het gaat dus over iets uit “liefhebber van kunst, naakt, Duran Duran en een eenzaam boompje”.

Zo werkt dat dus ook bij kranten en televisiezenders hé. Naast het feit dat er in herhaling een kracht schuilt is het ook een makkelijke methode om vulling te geven aan wat dan ook. Ik genereer dus zinnen en tekst zonder er moeite voor te doen. Hoe makkelijk kan het schrijven/typen van een blog worden?

Voor school dient de dochter regelmatig teksten van 500 woorden te produceren. Iedere keer denk ik dan (en zeg ik het ook af en toe): maar herhaal af en toe gewoon eens wat je al schreef in een andere vorm of voeg er nog wat bijvoeglijke naamwoorden of zo aan toe. Als je aan elk geschreven zelfstandig naamwoord nog een toepasselijk bijvoeglijk naamwoord toevoegt of af en toe iets herhaalt heb je volgens mij gelijk zo’n 25% meer tekst. Of van 400 woorden naar 500 zonder echt veel moeite te doen.

Goed. Tot zo ver de Bentenge-kronkel. Waar ging ik het ook alweer over hebben toen ik dacht dat ik toch niets beters te doen had dan op zondagnamiddag achter mijn pc te gaan zitten en te bloggen?

Ach juist, liefhebber ! Van kunst en naakt volgens Matroos Beek. Mogelijks komt uit de/je nevelen subiet een déja-vue te voorschijn… en dat zou dan best wel eens kunnen kloppen:

Voila. Dit is dus het Bentenge hoekje. Mijn “werkplaats”. In vroegere tijden, pré-corona of eigenlijk pré-covid-19 that is, was zowel de deur links als de deur rechts (in het midden van de foto) een soort van dead-end. Covid-19 maakte dat de deur links nu niet langer toegang geeft tot een logeerannexopslagruimte maar wel tot het thuiswerkbureau van de vrouw (and person in charge) des huizes. De deur rechts (in het midden van de foto dus) veranderde van logeerannexopslagruimtebis naar de thuis-taakjes-studeer-werkhoek van de dochter des huizes. Ik zit daar zelf ergens mooi tussenin.

To zover de inleiding. Even serieus nu: “kunst” ! En “naakt”. Want dat typeerde mij vond de matroos. En dat klopt dus ook wel een beetje. Want zoals je kan zien op de foto hierboven (ik draai nu even mijn hoofd en stop met op het toetsenbord te tokkelen om zelf nog even te kijken) hangen twee naakten achter mij.

Ik breng ze nog even wat beter naar voor:

Ergens in 2017 maakte ik online via een kennis kennis met een Nederlandse fotograaf. Aha, twee keer kennis na elkaar zonder de woordkeuze aan te passen: -1 punt op 20 voor het “opstel”. Maar aangezien ik niet meer op school zit doe ik gewoon waar ik zin in heb als ik iets neerschrijf.

Goed, ik maakte dus kennis met Rem. Fotograaf. Van onder andere/vooral vrouwen. En toen in 2017 waren die vooral naakt. Extroverte Nederlander. In een relatie met de zeer sympathieke Anaela. Maakte een prachtfoto van haar die in hun woonkamer hangt. Woont dicht bij de Schelde in het pietepeuterig kleine dorpje Ellewoutsdijk.

In december 2017 (als ik het me goed herinner) zag ik op facebook dat hij een uitverkoop organiseerde van werken gebruikt in tentoonstellingen. Meerdere werken spraken mij aan maar de meeste waren naast te groot voor ons huis ook een beetje aan de dure kant. Maar andere waren best betaalbaar en wat nog beter was, helemaal mijn smaak. En dus reed ik ergens op een weekend-dag naar Ellewoutsdijk in Zeeland voor het bekijken van drie werken met de intentie die van hem over te nemen om ergens aan een muur bij mij te hangen. Kijken deed kopen. En sindsdien hangen dus werken van Rem Van Den Bosch uit zijn Caviale reeks bij ons in huis. Ik ben daar nog altijd blij om.

Kijk kijk, logje één over “kunst” ten huize Bentenge (kunst 1) is een feit.

 

 

 

 

 

 

Auteur: bentenge

°1971 (Kortrijk, Belgium). Man.

26 thoughts on “Imago bis/kunst 1.

  1. Is dat een werkplaats/bureau? Zo clean, man, je maakt me niet wijs dat daar gewerkt wordt!
    Mooie kunst aan de muur, dat wel. Een beetje donker naar mijn idee, maar wat weet een Pannenkoek nu over Kunst met grote K?

  2. Ja, schoon kunst is dat. Strak en sprekend, in zwart-wit. Past ook helemaal bij jouw clean desk.
    Wat een toeval, vorige week waren we nog op pad in ‘de zak van Beveland’, ook Ellewoutsdijk gepasseerd.
    De website van de kunstenaar ga ik even nader bekijken.

  3. Strak, en netjes vooral !

  4. Wegens het blinkend zwart gemaakte lichaam vind ik het fijne naaktfotografie zonder erotische intentie. Twee zeer te pruimen werken, zelfs.
    Evenzo mooi, zo niet nóg mooier, is voor mij dan weer de foto van het propellervliegtuig boven de radiator in je werkplek. Hij maakt alvast een pak meer indruk op me dan de portretten.

  5. ben toch maar even op de REM-site gaan kijken en moet zeggen dat je ‘r de beste hebt uitgehaald. Maar wat vooral belangrijk is , is dat je foto’s gekozen hebt die je zelf mooi vindt. Dus niet foto’s die persé betaalbaar vindt 😉 ik zou ze ook wel gekozen hebben 🙂

  6. Mooie cleane kamer om te werken.
    Die dames doen me aan Grace Jones denken. Vraag me niet waarom.

  7. Ik val vooral of die netheid van dat bureau ***crisis****

  8. Uit de verre nevelen van mijn brein doemt de vorige presentatie van deze beelden op. Het betrof toen een meer frontale benadering wat veel mooier was.
    De belichting in je home office vind ik heel mooi.
    Op de site van Rem zie ik geen vergelijkbare foto’s staan. Hij is een breed georiënteerde kunstenaar en een fijn mens, lijkt me.
    Jouw clean desk policy kan ik wel waarderen. Een fijne “werk”kamer.

  9. Raar, ik dacht dus ook direct aan Grace Jones. En door de “lak” ook een beetje aan Goldfinger en hoe mateloos irritant en jeukerig dat moet aanvoelen voor het model.

    Maar het zijn mooie foto’s. Al trekt die van het vliegtuig mee minstens zo erg.

    Zélf ben ik ook van het clean desk-principe, al is dat hier thuis een utopie. Voor elk item dat ik opruim, gooit een zeker iemand er weer 2 neer en passant. Als het me een keer teveel wordt (en er geen breekbare spullen zoals fototoestellen of lenzen tussen liggen), durf ik er wel eens mijn onderarm er achter haken als een bezem en hop! alles op de grond. Ik hàààààt rommel. Ik kan niet werken op een stort.

  10. Gefeliciteerd met je fotokeus. Het fotowerk van Rem van den Bosch ken ik wel. En complimenten voor je strak en esthetisch ingerichte werkplek.

  11. Waarom leren we niet om teksten van 100 woorden te maken ipv 500? 🙂
    https://100woordenverhaal.wordpress.com/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.