bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


26 reacties

Imago bis/kunst 1.

Voor het gemak van “werken” keer ik heel even op mijn stappen terug. En ik herhaal:

“Over wat in de volgende alinea’s en/of zinnen en/of woorden (ik kan de hoeveelheid van dit alles nog niet inschatten) komt schreef ik al eens maar aangezien dat verdween in de nevelen van een (tijdelijk it seems) stopgezette blog kan ik dat gerust nog eens doen. En puur toevallig ligt dit in lijn met de eerste reactie op mijn “imago“. Want het gaat dus over iets uit “liefhebber van kunst, naakt, Duran Duran en een eenzaam boompje”.

Zo werkt dat dus ook bij kranten en televisiezenders hé. Naast het feit dat er in herhaling een kracht schuilt is het ook een makkelijke methode om vulling te geven aan wat dan ook. Ik genereer dus zinnen en tekst zonder er moeite voor te doen. Hoe makkelijk kan het schrijven/typen van een blog worden?

Voor school dient de dochter regelmatig teksten van 500 woorden te produceren. Iedere keer denk ik dan (en zeg ik het ook af en toe): maar herhaal af en toe gewoon eens wat je al schreef in een andere vorm of voeg er nog wat bijvoeglijke naamwoorden of zo aan toe. Als je aan elk geschreven zelfstandig naamwoord nog een toepasselijk bijvoeglijk naamwoord toevoegt of af en toe iets herhaalt heb je volgens mij gelijk zo’n 25% meer tekst. Of van 400 woorden naar 500 zonder echt veel moeite te doen.

Goed. Tot zo ver de Bentenge-kronkel. Waar ging ik het ook alweer over hebben toen ik dacht dat ik toch niets beters te doen had dan op zondagnamiddag achter mijn pc te gaan zitten en te bloggen?

Ach juist, liefhebber ! Van kunst en naakt volgens Matroos Beek. Mogelijks komt uit de/je nevelen subiet een déja-vue te voorschijn… en dat zou dan best wel eens kunnen kloppen:

Voila. Dit is dus het Bentenge hoekje. Mijn “werkplaats”. In vroegere tijden, pré-corona of eigenlijk pré-covid-19 that is, was zowel de deur links als de deur rechts (in het midden van de foto) een soort van dead-end. Covid-19 maakte dat de deur links nu niet langer toegang geeft tot een logeerannexopslagruimte maar wel tot het thuiswerkbureau van de vrouw (and person in charge) des huizes. De deur rechts (in het midden van de foto dus) veranderde van logeerannexopslagruimtebis naar de thuis-taakjes-studeer-werkhoek van de dochter des huizes. Ik zit daar zelf ergens mooi tussenin.

To zover de inleiding. Even serieus nu: “kunst” ! En “naakt”. Want dat typeerde mij vond de matroos. En dat klopt dus ook wel een beetje. Want zoals je kan zien op de foto hierboven (ik draai nu even mijn hoofd en stop met op het toetsenbord te tokkelen om zelf nog even te kijken) hangen twee naakten achter mij.

Ik breng ze nog even wat beter naar voor:

Ergens in 2017 maakte ik online via een kennis kennis met een Nederlandse fotograaf. Aha, twee keer kennis na elkaar zonder de woordkeuze aan te passen: -1 punt op 20 voor het “opstel”. Maar aangezien ik niet meer op school zit doe ik gewoon waar ik zin in heb als ik iets neerschrijf.

Goed, ik maakte dus kennis met Rem. Fotograaf. Van onder andere/vooral vrouwen. En toen in 2017 waren die vooral naakt. Extroverte Nederlander. In een relatie met de zeer sympathieke Anaela. Maakte een prachtfoto van haar die in hun woonkamer hangt. Woont dicht bij de Schelde in het pietepeuterig kleine dorpje Ellewoutsdijk.

In december 2017 (als ik het me goed herinner) zag ik op facebook dat hij een uitverkoop organiseerde van werken gebruikt in tentoonstellingen. Meerdere werken spraken mij aan maar de meeste waren naast te groot voor ons huis ook een beetje aan de dure kant. Maar andere waren best betaalbaar en wat nog beter was, helemaal mijn smaak. En dus reed ik ergens op een weekend-dag naar Ellewoutsdijk in Zeeland voor het bekijken van drie werken met de intentie die van hem over te nemen om ergens aan een muur bij mij te hangen. Kijken deed kopen. En sindsdien hangen dus werken van Rem Van Den Bosch uit zijn Caviale reeks bij ons in huis. Ik ben daar nog altijd blij om.

Kijk kijk, logje één over “kunst” ten huize Bentenge (kunst 1) is een feit.

 

 

 

 

 

 


22 reacties

Liefhebber.

Via twee “the starlings” logjes, en een starlingsovergangslogje dat diende als eerste stukje in de “trilogie der blogimago-ontleding” ben ik hier (op deze blog) dus terug. Het is me alvast niet duidelijk of dit wel een goede zet is/was.

Over wat in de volgende alinea’s en/of zinnen en/of woorden (ik kan de hoeveelheid van dit alles nog niet inschatten) komt schreef ik al eens maar aangezien dat verdween in de nevelen van een (tijdelijk it seems) stopgezette blog kan ik dat gerust nog eens doen. En puur toevallig ligt dit in lijn met de eerste reactie op mijn “imago“. Want het gaat dus over iets uit “liefhebber van kunst, naakt, Duran Duran en een eenzaam boompje”.

Terwijl ik hier probeer mijn gedachten op orde te krijgen om een behoorlijk gestructureerd logje in elkaar te boksen (ik ben immers nogal geneigd te verdwalen in mijn eigen hoofd) rond kunst en mijn liefhebberij ervan zie ik dat Matroos Beek, de schrijfster van de hierboven aangehaalde eerste reactie, een nieuw stukje plaatste.

Het lijkt dus alweer chaotisch, maar kijk that’s me. Ik (en dus ook het schrijfseltje dat je nu leest) maak een bocht en ik breng dus eerst even een link naar dat logje. LINK !

Lees het gerust, maar de executive summary breng ik alvast nu:

Echt vanop afstand kun je dit niet noemen. Mogelijkheid één: dit is een “selfie” van de matroos genomen door iemand uit haar bubbel. Optie twee: matroos beek respecteert de anderhalve meter niet en maakte deze foto van een (on)bekende. Mogelijkheid drie: matroos beek had haar telelens bij en gebruikte die voor het nemen van de foto. In coronatijden lijkt een telelens een prachtig idee om afstand te bewaren.

Mea culpa beste Matroos Beek als ik met het plaatsen van de foto je copyright geschonden heb. Al doe ik dan wel aan bronvermelding ik had er eigenlijk geen formele toestemming voor. Maar aangezien je naar eigen schrijven de foto speciaal voor mij maakte vond ik deze overtreding wel kunnen.

Al is het dan niet echt correct toch zou ik bovenstaande foto als een deels naakt willen beschrijven. En daar ben ik dus inderdaad liefhebber van, maar het had net iets gekunstelder/kunstiger gemogen. Al hanteer ik hier dus het principe “een gegeven paard kijkt men niet in de bek” en dank bij deze de matroos voor de inspanning.

TGIF ! Al is het waarschijnlijk voor de meesten al even weekend. Geniet met mate(n) maar denk toch (af en toe) aan corona en het anderhalvemeterprincipe. Op termijn hebben we daar allemaal baat bij.

 

 

 


16 reacties

Het raam stond altijd al open dus.

Deze trilogie (ik open even het raam / imago / het raam stond altijd al open dus) ontstond door een logje bij raamopen.blog en was een voorbeeld van hoe mooi interactie in de “virtuele” wereld wel niet kan werken. Ik dank bij dezen dus allen die even de tijd namen om na te denken en te reageren. Much appreciated.

Op zich zegt de titel alles. Want wat ik eigenlijk zelf al dacht krijg ik op zich bevestigd uit de reacties. Er zijn geen belangrijke verschillen tussen mijn online “imago” veroorzaakt door het schrijven van logjes en mijn ware zelf. Oef. Case closed.

Maar de oefening was wel zeer interessant. Ik pik (no pun intended) niet zomaar iets op uit de reacties maar doe dat even gericht. Rapsodisch. Menck (ik vind al eeuwen lang dat jij zeer scherp bent mijn beste) bracht dit direct na het trefwoord “onzeker”. Rapsodisch is dus volgens de online woordenboeken “incoherent, onsamenhangend, samengeflanst”. Ik ben er even bij gaan zitten.

Het woord kroop onder mijn vel en mijn hersenpan binnen. Deze had ik niet verwacht maar op zich past het wonderwel na het woord onzeker. Want op zich klopt het wel. Dus dank je wel voor het inzicht. Ik ga ook niet verder en laat het allemaal terug wegzinken in de nevelen van het www.

Voor raam open zelf die ook reageerde wil ik wel nog iets corrigeren: ja ik hou van vrouwen (dat hoef ik niet te corrigeren) op mijn feminiene (ook hiervoor dank aan Menck) dus positieve manier … maar nee dat is dus niet een jongere Melanie Griffith waarachter ik me verschuil. Maar wel Meg Ryan. De foto in kwestie sloeg in als een blimsemschicht toen ik hem zag. Hij veroorzaakte immers een rapsodisch gevoel bij mij. Ik kon die “in your face” foto niet rijmen met de op het witte doek zeemzoete Meg.

Voila, ik wou dat ik kon zeggen dat de cirkel rond is, maar dat is incorrect. Op basis van het beperkt aantal behandelde punten zijn alle vormen van meetkundige krommen nog altijd mogelijk.

 


20 reacties

Imago.

Imago. Even nadenken. Hopelijk is dat alvast deel van mijn “imago” aangezien ik dat van mezelf wel vind… dat ik graag over (bepaalde) dingen nadenk. Al is dat zeker niet algemeen geldig, want over de vraag “wat gaan we eten vandaag” denk ik eigenlijk niet graag na.

Ok, even een stap terug. Imago slaat dus op beeldvorming en de daaruit voortvloeiende reputatie. Vooraleer ik er verder op in ga maak ik gebruik van de suggestie aangereikt door  suskeblogt in de reacties op het vorige logje.

We proberen dus even iets van (extra) interactie te “genereren”. Op een zeldzame ziel na volgt niemand mijn IG dus kan ik de vraag relatief eenvoudig stellen. Welk beeld hebben jullie van mij gevormd doorheen de vele blogjes die hier vroeger te lezen waren. Graag een beperkt aantal kernwoorden. Die kan je in de reacties kwijt of op het mailadres te vinden in “fakta&opgelet”.

Die reacties ga ik dan linken aan mijn eigen evaluatie in een volgend logje. Op die manier kom ik alvast één lezer(es) tegemoet en maakt dit deze blog net iets minder narcistisch in de zin dat ik geen push strategie toepas maar wel een pull (vraag gedreven) aanpak. Moest het zijn dat je graag iets specifieks zou behandeld willen zien in een volgend logje, laat vooral ook niet na om dat aan te geven.

 

 


22 reacties

Ik open even het raam.

Soms heb je eens een moment van zwakte. In het beste geval is dat kort en passeert het zonder dat iemand het merkt. Maar soms komt het op het www terecht onder welke vorm dan ook en dan bestaat het risico dat het als het ware “cast in stone” wordt. Ik maak even een zijsprong. Als iemand ook maar een idee heeft waar de titel van dit logje op kan slaan, be my guest.

Ik laat een “stilte” vallen. (stilte)                               Dat geeft je een extra momentje.

Nee/ja/geen idee ? Schrap gerust wat niet past. Ok, ik licht een tipje van de sluier. In de titel zit de naam van een blog verwerkt. Anybody? Kijk, ik doe dus mijn best he ! Ik hoop dat de aanpak tot nu toe op zijn minst “interessant” was. Hopelijk ook een beetje “amusant”. Informatief denk ik wel nog niet echt geweest te zijn. Maar voor informatief kun je dus hier terecht: https://raamopen.blog/2020/05/12/wees-informatief-interessant-en-amusant

En dan breng ik nu even mijn moment van zwakte:

Het is me wat, niet? Ik start dan maar gelijk bij het begin: een eigen imago opbouwen. Op zich doe ik dat niet bewust. Maar voor elk van ons is het op zich wel geldig he. Of het nu op het www (FB, IG, blog, linkedin,…) is of in de fysieke/echte wereld. En dus hangt hier nu even de niet evidente vraag : het verschil en de overeenkomst tussen de facade (het imago) en de achterliggende “ware zelf”.

Ondertussen zit ik hier al even naar het scherm te staren. En typte en wiste ik wat tekst. Het raam klemt best wel en gaat dus niet zomaar open. Ik ga even een pauze inlassen en kom er later hopelijk nog op terug.

En omdat ik toch iets wou brengen ga ik er uit met het laatste liedje van the starlings in de 2020 editie van liefde voor muziek. Ik kende de muziek van Sean Dhondt (en zijn groepen) niet.