bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


20 reacties

All I am… ?

 

 

Nu weet ik dus niet of je de clip bekeek en het liedje beluisterde. Maar los daarvan vraag ik toch maar even… wat kwam er allemaal in je op?

“I am so gratefull for everything I have and for the life I get to live” (Jess Glynne). Dat denk ik ook soms. Want het kon veel slechter. Even een gemeende buiging richting mijn ouders voor de kansen en de opvoeding die ik kreeg. Deze week was ik ’s avonds na een training in Kuurne onverwachts nog eens binnen gesprongen bij de papa. Een fijn moment. Wat zeg ik ? Een zeer fijn moment. All I know and all I am … is (thanks to) you. ❤ daddy.

Het start in B&W. Een eenvoudig wit t-shirt boven een net iets complexere zwarte broek. Het witte t-shirt lichtjes geknoopt op de rug. Stijl kost niet zo veel denk ik dan. Tot ik zie dat het witte t-shirt een krokodilleke op de borst heeft. Van dat krokootje ben ik al heel mijn leven een beetje ondersteboven. Ik droeg het en draag het recent weer zeer regelmatig. Wel niet de op de borst gestikte (of geplakte) versie maar eerder de op de borst gespoten versie. Jaja, een Lacoste-geurtje kan ik wel verdragen op mijn huid. De andere versie, die een t-shirt of polo (door het eenvoudigweg aanbrengen van het embleem) gelijk tien keer duurder maakt, is niet mijn ding. Al haalde ik wel de krokodil van mijn flesje parfum en stak ik die in mijn portefeuille. Zot zijn doet geen zeer. Wat de krokodil-kledij betreft en niet kopen: opvoeding weet je wel. ❤ daddy.

Deze week liep de sportiefste&meest modieuze van onze ingenieurs (en bij uitbreiding de rest van de bedrijfspopulatie) rond in een gerestylde sportbroek met zijstreep. Zie minuut 1.00 van de clip. Ik gaf haar even mee dat ze helemaal mee was met de mode. In return vroeg ze me of ik het ook mooi vond. Ik dacht even na en gaf dan mijn eerlijke mening. Nee. En ik meen het he. Wie bedenkt zo’n kleding ? Het is naar mijn mening niet om aan te zien. Ik geef het maar even mee.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties


25 reacties

Man man man toch (bis).

Donderdagavond 6 september hing ik lui te wezen voor het kleine scherm. We hadden net huizenjagers gekeken en ik was nog vol van mooie woongelegenheden aan de kust. Het gezapper met de toetsbak leverde ons uit aan de gebroeders Coppens. Nu wist ik via de kranten wel al wat die mannen aan het begin van hun ik weet niet hoeveelste seizoen gingen brengen, maar het sneed me toch even de adem af hoor. Ze gingen grotendeels uit de kleren en onder de scanner. Daarna wisten we als kijker precies hoeveel vet waar zat. Best interessant vond ik dat voor even.

Maar persoonlijk was ik toen met moeite bekomen van het nadenken over mijn vrouwelijke kant (dat moet dan Natasha zijn) of ik (althans de man in mij) kreeg al gelijk een confrontatie met de Vlaamsche man via de gebroeders Coppens. Verder dan de eerste analyse van de dokters in Leuven keek ik niet. Maar kijk, mijn vrouw haar ochtendkrant wist me op donderdag 13 september te melden dat ze vandaag gewoon verder wandelen op het ingeslagen pad.

Gelukkig zitten er naast wat beperkte vulgariteit, lees maar even het onderschrift bij de gespierde foto, ook een paar interessante leerpunten in/aan hun nieuwe programma verbonden. Een groot deel daarvan was reeds te lezen in de link naar het de Standaard artikel hierboven. Wat ik vooral leer is dat te diep (en te snel) gaan geen goede zaak is. Dat je moet opletten voor hyperfocus die aanleiding kan geven tot eetstoornissen. Ook interessant : ze poseerden voor een spuitgastenkalender die te koop is in het Kruidvat. Ik laat het even bezinken.

Op persoonlijk vlak waren de drie weken verlof een periode van weinig sport en (net) te veel eten en (alcoholisch en/of suikerig) drinken. Met een licht pafferigend resultaat. Na mijn vakantie woog ik zomaar even drie kilogram meer dan er voor. Ondertussen zijn we een maandje verder en zijn die er weer af. Voeding is de truuk leerde ik. Maar nieuw is dat inzicht uiteraard niet.

Nu vraag ik me wel even af of ik niet eens een Coppens-tje zou doen. In de light versie weliswaar, want zo gespierd als die spuitgasten vind ik persoonlijk zelfs op foto niet echt mooi. Tot nu toe heb ik mij daar nog nooit kunnen toe brengen. Fitnesszalen zeggen me heel weinig. Ik denk dat ik het maar ga laten bij wat het is en wat het was bij de gebroeders Coppens voor hun experiment begon.


16 reacties

Stel je voor …

Hier mijmerde ik al even over het vleugje grootstad dat aan bod komt in “Humans of New York”. In dat logje opende ik met een liedje en aangezien daar weinig negatieve feedback op kwam doe ik dat nog maar eens. Ik breng dus een liedje van een zanger die een kleine tien jaar van zijn leven in New York leefde (tot zijn dood in 1980).

 

Het liedje dateert van mijn geboortejaar ! Enfin, niet dat dit belangrijk is. Volgens wikipedia schreef Lennon dit tussen het groen in Tittenhurst Park. Even meegeven. Omdat dit wel belangrijk is voor wat volgt, zonder evenwel afbreuk te doen aan de inhoud.

Ik las dus in Humans of New York het volgende :

“When it starts to get crowded, I’ll leave.  Because I can’t stand the looks.  You know how many people were gonna sit on that bench over there, but decided against it, because of what’s sitting right here?  I drank myself into homelessness.  So I’m not looking for violins or tissues.  But I used to be in the mainstream.  I was somebody once, and people used to look at me without any barriers or animosity.  I can tell you this: when John Lennon sings ‘Imagine,’ it’s complete bullshit.  He was living in the Dakota when he wrote that, overlooking Central Park.  Imagine no possessions?  He should have written a song about all the wonderful things that he had.  Imagine nothing to live or die for?  No Yoko?  No career?  No child?  No fame?  No status?  Well here I am.  There’s no peace here.”

Persoonlijk vond ik het interessant. Ik beelde het me even in. Zittend op een bank.