bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


19 reacties

Let there be light !

Fotosetje gemaakt met een Medion smartphone op een zaterdagmorgen. Basisstudie naar de invloed van licht en compositie op helderheid en kleur.

Regiseur : Bentenge. Hoofdrol : the lonely tree. Bijrol : Keira. Bijbijrol : Bentenge.

Advertenties


13 reacties

At this time in Detroit…

Ondertussen is mijn muzikaal idool al even wijlen. Gestorven in december 2016. Naast zijn eigen muziek bracht hij ook een aantal duetten. My all time favourite is vanaf de eerste noot altijd weer even kiekebiesj. Wat vind ik die song een parel. Dat is hij niet hoor, daar ben ik me heel goed van bewust. Maar die stemmen. Die van George is voor mij de voice of my life. Maar toen ik haar hoorde in duet met hem, dan kwam het haar op mijn armen overeind. Wat een stem.

Omdat hun duet niet te vinden is op albums van George kocht ik in 1994 haar greatest hits (1980-1994) CD. Uiteraard was het duet met de Wham-man de reden. De enige reden. Maar er stonden uiteraard nog mooie songs op. En eentje daarvan vind ik nog altijd een topper. Als ik die song hoor ben ik blij als een kind. Dan gaat mijn hart een tel sneller slaan en “zing” ik even mee.

 

Gelovig ben ik niet. In Detroit zijn ze dat bij mijn weten wel. Zij bidden voor haar en voor haar ziel. Maar vandaag “bid” ik dus ook even. Voor haar en dat de palliatieve verzorging werkt en dat het einde als het moet komen aanvaardbaar snel komt. Omdat ze me (onder andere samen met George) zeer regelmatig “joy” bracht (en nog brengt). Ik hoop voor haar dat er een heirnamaals is en dat ze daar terug ziet wie ze terug wil zien. En hopelijk gaat ze up there nog even in duet met my idol. Thank you Aretha for the voice and music you brought me.

 

 

 


19 reacties

The summer of 2018.

De zomer loopt officieel van 21 juni tot 21 september. Grof geschat is hij dus halfweg. Dat de eerste helft leuk was en warm en speciaal. Het is me wat geweest. De omslag kwam dus dinsdagavond. Met een “orage-ke”. Wat lichtflitsen en een hevige windvlaag. Met zijn drie, geen idee wat onze hond en onze kat deden, stonden we even aan het open slaapkamerraam van de master bedroom (mine that is) naar buiten te kijken.

Het kwam uit het zuidwesten, wat dus Frankrijk is denk ik. Vandaar dat ik het orage-ke noemde. Eerst een lichtspektakel, kort erna vervoegde een stevige rukwind het licht (en de bijhorende donder) en afsluiten deden ze met kletterden regen. Wij stonden erbij en keken er naar.

De bomen waar we de voorbije dagen onze verkoeling onder zochten zagen af. Ze plooiden zich bijna tot aan de grond in de hoop om deze korte maar krachtige storm te overleven. Dat deden ze allen op eentje na. Wij keken toe hoe de boom die we de dagen ervoor nog zo bestoeften (schitterende vorm en dik bladerdek) zich gewonnen gaf.

Gisteren was het dus boomruimtijd. Met heel veel pijn in het hart. We hadden hem zo’n 8 jaar geleden zelf in de grond gestopt en hij/zij was een pareltje geworden. Maar er is dus een tijd van komen en een tijd van gaan.

Onze ligzetels staan er vandaag wat verloren bij. Wat iet zo erg is, want het is momenteel toch geen ligzetelweer. Daarnet, net voor de middag stond ik even buiten. Het begon lichtjes te regenen. Ik genoot er van. Let it rain. Maar laat die storm en bliksem en code oranje maar achterwege. Dat hoeft voor ons echt niet. Ons hoofd kan geen tweede (boom)slachtoffer aan.

Maar kijk, toen ik dus buiten stond te genieten van de lichte regen moest ik aan een kunstwerkje denken dat in onze hall hangt. Ik breng het hier even tot leven. Het is van de hand van Elfie.

 

Geniet de regen ! Let it rain. Maar beperk de storm(kracht) aub.


23 reacties

Joy ?!

5 augustus 2018. 1971 is/was het jaar van mijn geboorte, dus dit maakt het de 48ste zomer dat ik op deze wereldbol ben. Ik laat dat (be/weg)zinken. De zomer is een tijd van reizen, dus reis ik even, door de tijd. Ik leun achterover en laat mijn gedachten vrij.

Onvermijdelijk dwalen ze (my thoughts) eerst naar de net voorbije reis. Het kwam in me op toen ik ergens te “Alpenvelde” stond en nu sijpelt het alweer mijn hoofd in :

Life has the answer to all the questions, take one at a time. Because there’s far too many to mention, that’s the way of life. Joy, it’s a new sensation, new vibration. It’s been so long, I’ve waited my time. No more need to fuss or fight, I’ll just enjoy my life.

Van de voorbije week off-the-grid (niet helemaal meer “off” uiteraard in deze “digitale” tijden) maakte ik gebruik om drie en driekwart boeken te lezen. Jaja, die driekwart : tijdens het lezen had ik het er echt mee gehad. Bij momenten zat ik even hartelijk te lachen, maar die momenten waren te schaars. Ik kan je het bamischandaal echt niet aanbevelen. De andere boeken: twee zeer fijne misdaaddingen en litteken van Sara Mesa. Best leuk dat laatste. Het vijfde boek dat ik mee had en nog niet aan toe kwam staat op de planning voor de komende anderhalve week. Omdat het moet. Het is non-fictie, namelijk “mentaal kapitaal”. Er is immers werk aan mijn winkel.

Dat er werk aan is bleek alvast uit het feit dat ik eerder dacht, staande op dat “Alpenveld oftewel Alpenweide” : joy, it’s an old sensation, old vibration. Niet dat ik niet meer geniet van het leven hoor, verre van, maar toch. De laatste tijd merk ik meer en meer dat de eenvoudige geneugten die ik vroeger had, those moments of simple joy, minder worden. Daar ga ik de komende anderhalve week eens dieper over nadenken. De oorzaak denk ik wel te kennen. Nu nog even zoeken naar de remedie.

Het terugreizen in de tijd brengt me even naar 2010 :

Toen waren we de eerste keer aan het Lac Blanc .

Prachtig meertje net (een luttele 2300m denk ik) boven de zeespiegel. In 2010 (foto hierboven) was het aan het begin van de zomervakantie, deze keer was het middenin. De impact van toerisme laat zich merken. Aan het begin van de zomer, in 2010, waren we er quasi alleen. Geen enkel been noch teen waagde zich in het water. Deze keer was er een “massa” volk. Sommige waagden zich tot kniehoogte in het water. Wij genoten van onze pain français aan de rand en keken toe. Opzij van ons op de rotsen waren twee oudere koppels aan een verkleedpartij begonnen. Eerder uitkleedpartij leek het toen één van de dames ongegeneerd haar T-shirt en bh uit deed. Die twee kledingstukken werden vervangen door een bikini. Met zijn vier gingen ze in het meertje zwemmen. Het leek me ijzig koud, maar toch ook best leuk. Toen de zwemmers uit het water kwamen nam ik toch even poolshoogte. Of eerder polshoogte denk ik. Anyway, ik vroeg dus of het niet te koud was in het water. Mevrouw antwoordde : “baignable”. Daar heb ik dus zeker vijftien minuten over nagedacht. En toen deed ik wat ik echt wel wou doen. Ik trok mijn schoenen, kousen, short en T-shirt uit en ging het water in. Het was zalig zwemmen in het Lac Blanc.

Joy !?