bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


25 reacties

Nu even niet schat.

De aanloop naar en het begin van de zomer (officeel vanaf 21 juni) bracht een overdaad. Ik deed me uitgebreid te goed aan een mooie bruinvellige brunette met stevige benen en ging ook eens loos met een roomblanke roodharige met slankere benen. Het deed me buitengewoon veel deugd en ik werd er zowaar rustiger van. Maar wat voorbij is komt niet terug.

Ondanks het met moeite bekomen zijn dringt zich een zongebruinde blondine met duursportersbenen aan me op. Haar schoonheid is van een andere orde dan de vorige twee verleidenden (ik noemde ze ooit wel eens pest of cholera maar dat was met een andere bril op). Ik laaf me even aan de mogelijkheid en geniet van haar schoonheid door terluiks eens te gluren, maar laat me er toch niet nog eens aan vangen.

Dus ondanks het zeer verlokkelijke aanbod zei ik tot nu toe uit noodzaak “nu even niet schat” want ik ben een beetje leeg na alle vorige inspanningen. Gisteravond liet ik me toch heel even gaan en bewonderde haar net iets langer voor het slapen gaan. Ze zette mij (heel even) in vuur en vlam.

Zo veel vuur en vlam dat ik twijfel om vandaag toch maar even een vluggertje in te lassen.

Want zeg nu zelf, hoe lang is het alweer niet geleden dat een Belg meerdere dagen in een zonnig geel shirtje poseerde ? Ik ben echt danig onder de indruk. Het echte werk begint evenwel vandaag en gaat morgen nog even verder. De kans dat Greg vanavond er nog altijd bij loopt zoals in de onderstaande foto is in de limiet naar nul.

 

Ik treur even want de komende twee dagen kan ik me aan haar schoonheid niet laven. Het echte werk (de eurootjesgenerator) roept immers. Maar ik mijmer toch maar even weg. De tour de france passeert de komende dagen immers in de buurt van mijn favoriete reisbestemming. Na een zeevakantie in 2017 gaan we dit jaar immers nog eens naar de bergen. Ik visualiseer het even op een kaartje van de TdF :

 

Die visualisatie maakt dat ik even zucht. Naar berglucht.

 

 

Advertenties


19 reacties

Behind Closed Doors – PAK

Behind Closed Doors. Hoe intrigerend kan een titel zijn ? Dat sommige mensen helemaal niet wensen te weten wat zich “behind closed doors” (bij een ander) afspeelt kan ik me heel goed inbeelden. Dat er minstens evenveel mensen zijn die dat eigenlijk wel graag “weten” zonder het te willen “weten” lijkt me nog waarschijnlijker. Voyeurisme is immers van alle tijden.

Omdat kunst me interesseert en inspireert was ik dus wel graag voyeur geweest bij de tentoonstelling die zes jaar PAK viert. Maar de vernissage van “Behind Closed Doors” ging helaas aan me voorbij wegens andere verplichtingen. Een tijd terug ging ik naar de tentoonstelling Faces in Beernem waarvan Frank Demarest (eigenaar van PAK) curator was. Die expo was toen meer dan de moeite waard. Toen ik me deze week realiseerde dat dit weekend het sluitingsweekend was had ik het even moelijk. Ik moest immers al kiezen tussen pest (bruinvellige brunette met stevige benen genaamd mevrouw wk voetbal) en cholera (de roomblanke roodharige met net iets slankere benen, aka juffrouw Wimbledon). En nu kwam er dus nog een ziekte bij. Na veel nadenken kwam ik tot de slotsom dat ik Behind Closed Doors niet aan me liet voorbij gaan. De titel van de tentoonstelling klonk als een inkijk in de net iets donkere zijde van kunst en de kunstenaar. Dergelijke momenten mag ik niet laten ontsnappen. De enige echte optie was dan nog zaterdag tegen “openingstijd”, namelijk 14u.

Het was voor een zaterdag kort na de middag (vertrekuur in Asse 12.45) best druk op de E40 richting kust. Ik bedacht even, traag schuivend op de weg naar de kust, dat dit verplaatsen om iets te beleven echt niet voor mij is. Geef me maar gewoon onzen “hof”. Maar goed, ik was dus ook op weg he. Tegen 14u20 was ik ter plaatse in Gistel. Viel dus best wel mee. Even stond ik te koekeloeren in de living van de heer des huizes, maar al snel had ik door dat dit niet klopte. Ik liep terug de gigantisch grote tuin in op zoek naar the place to be. Behind Closed Doors was alvast niet verkeerd gevonden als indicatie voor de vindbaarheid. Al was het meer behind closed green. De tuinexpositie bij PAK kon ik door tijdsgebrek niet bekijken, daarvoor moet ik ooit nog eens terug.

Behind Closed Doors zelf telde heel wat werken. Zoals altijd … aansprekende of intrigerende werken naast mooie werken die ik eventueel wel zou willen kopen (had ik het geld en de ruimte ervoor) naast tja, dingen die me niets zeggen. The chocolate factory van Michael Filez was heel mooi werk. Een beetje “Borremans stijl” (voorbeeldje zie foto hierboven / copyright by Michael Filez). Michel Vaerewijck zijn drie getoonde werkjes uit voyou waren heel mooi gekaderd maar behoorlijk prijzig.

Hierboven dus een selfie (de belichting in PAK beperkte fotografeerbaarheid van sommige werken) met poserend model. Maar omdat de titel van de tentoonstelling behind closed doors was vroeg ik me af welk stuk nu meest indruk op me maakte. Dan blijf ik toch even stilstaan bij het donkere werk van Vadim Vosters. Want daar heb ik wel even staan naar kijken. Twee werken hingen er van hem. En naast de techniek die hij hanteert en die me intrigeerde stond ik me vooral te verdiepen in het tafereel van het tweede werk. Geen idee wat de kunstenaar met het interieur tafereel (link naar nog niet bewerkte) juist wil brengen. Misschien weet jij het ? Het bewerkte werk te zien in PAK :

Geniet in alle geval met volle teugen van de week die er aan komt.

 

 

 


22 reacties

Friday the 13th !

Een waarheid als een koe, de titel van dit logje. Het is een dag die voor bijgelovigen te mijden is als de pest denk ik. Of eerder als de cholera ? Wie zal het zeggen. Voor mij is het enkel een titel. Dat hij er staat is te wijten aan het feit dat hij ook vandaag bovenaan mijn krant te vinden was. Vrijdag 13 juli 2018. Alhoewel bovenaan een foutje is. Maar wat bovenaan stond kon ik niet als titel brengen, dat zou belachelijk geweest zijn. Al is die titel op zich wel zeer verontrustend en hoop ik dat hij niet klopt. Als inwoner en belastingbetaler van Europa wil ik niet meebetalen aan de Noord-Koreaanse kernwapens.

Sommige dingen zijn toch echt wel bij het haar getrokken, vind je niet ? Of bepaalde dingen moeten herleven weet ik niet. Ik ben daar (het opnieuw leven inblazen van wat ooit was) zelfs heel hard over aan het nadenken. Mocht het zijn dat je overweegt om thuis wat te (g/)haarhangen, dan best toch even dit lezen. Naast dat gehaarhang stonden nog twee andere artikels in mijn krant van vrijdag de dertiende waarover ik even nadacht.

Het eerste stond op de voorpagina. Het loopt ondertussen als een vuurtje (online). Al lopen vuurtjes niet denk ik want die hebben geen benen. Maar het is dus best wel een interessant artikeltje waar heel wat mensen voor en mogelijks minstens evenveel tegen zullen zijn. Persoonlijk ben ik zowel voor als tegen. Voor omdat ik vind dat er vrijheid mag en moet zijn. Voor omdat ik er geen probleem mee heb dat anderen vinden dat ze hun lichaam niet bloot willen laten zien. Voor omdat het hen helpt om toch deel te nemen aan bepaalde aspecten van het openbare leven. Voor omdat te veel of te grote delen vrouwelijk naakt mijn eigen zwembeleving kunnen verstoren. Ik ben immers gevoelig voor vrouwelijk “naakt”.

Persoonlijk zou ik durven stellen dat we het mogelijks best veralgemenen. Alle vrouwen in het publiek zwembad aan de boerkini. Weg met al dat seksisme. Wie heeft überhaupt ooit bedacht dat zwemmen in een zwembad beter in minuscule stukken stof gebeurt ?  Het is niet alsof je er je velletje kunt laten bruinen he. En nu we toch bezig zijn kunnen de mannen dat ook maar beter doen. Zwemslips of van die aanspannende zwembroekjes zijn ook niet jedadde. Niet om aan te zien. Ik ben dus voor ! Tegen ben ik omdat ik persoonlijk niet wil toegeven aan “religies”. Iedere keer opnieuw vraag ik me af hoe ver die “grondwettelijk verankerde vrijheid van religie” eigenlijk mag en kan gaan.

Het tweede artikel waar ik over nadacht stond een paar bladzijden verder. Uiteraard ging ik het eerst in zijn integrale versie inclusief de foto’s brengen, maar toen dacht ik dus de eerste keer na. En liep voor mezelf eens door mijn bloggewoontes. Verdemme dacht ik toen, ik ben een seksist ! Om me deze keer dus niet te laten vangen breng ik het artikel zonder de visuele aspecten beschikbaar in de krant. In zijn sobere droge vorm dus.

Even doordenken deed me beide artikels aan elkaar linken. Wat in een zwembad mogelijks een verbetering is, kan dat best ook in een voetbalstadium zijn. Zou het niet prachtig zijn dat alle fysieke verschillen wat verdwijnen en zeer beperkt worden qua visbiliteit ? Dat zou op zich zowel mogelijks racisme als seskisme beteugelen. Ik stel dus bij deze voor dat vanaf nu vrouwen die naar voetbalwedstrijden gaan dat enkel in bedekkende kledij en hijab doen. Bij voorkeur in de kleur van het land waarvoor ze supporteren. De mannen stoppen we dan in een alternatief dat hun hele lijf wegsteekt en met een petje op hun hoofd. We willen immers niet seksistisch zijn en zeg nu zelf, wat de mannen betreft kan dat enkel een verbetering zijn he. Want het ondertsaande is toch ook not done ?

 

 


21 reacties

Pest of cholera ?

Voor de vrouw des huizes moet dit zowat de meest vervelende situatie zijn die zich kan voordoen. Volgens mij heeft ze er bij momenten danig de pest in. Want elke dag opnieuw probeert de heer des huizes immers om “zijn rechten” te doen gelden. Het is via intensief oefenen opbouwen naar intens moment en hevige climax die zich in het weekend zal uiten. Problematisch voor de heer des huizes is evenwel dat de climaxen in het weekend elkaar in veel te hoog tempo gaan opvolgen. Zondagavond ga ik helemaal leeg zijn.

Toch even meegeven dat het eigenlijk onverantwoord is dat ik moet kiezen. Gelukkig voor mij is de titel totaal incorrect. Ik hoef immers niet te kiezen tussen pest en cholera. Tot nu toe koos ik dus voor de bruinvellige brunette met stevige benen genaamd mevrouw wk voetbal. Tussendoor genietend van de roomblanke roodharige met net iets slankere benen, aka juffrouw Wimbledon. Dat ik voor de brunette kies is berekend toeval. Zij komt immers maar eens per vier jaar op mijn pad. De blondine laat zich minstens vier keer per jaar door mij bewonderen.

Maar dit weekend is het echt wel kiezen want beide dames hebben hun hoogtepunt op bijna hetzelfde moment voorzien. Het zal een beetje van het voorspel van deze week afhangen wat ik doe. Al is de kans zeer groot dat ik ongeacht de ontwikkelingen er voor kies om op zaterdag voor de blondine te kiezen en op zondag voor de brunette.

Na het weekend keert de rust even terug. Maar niet voor lang want eens de smaak te pakken hebben we zin in meer, niet ? Gelukkig biedt zich dan nog altijd de zongebruinde blondine met wielrennersbenen aan. Het is echt wel van het goede te veel voor een sportminnende man.

 

 

 


26 reacties

Hete vrijdag.

Dat het alweer vrijdag is en dat de tijd vliegt. De drukke en spannende werkweek ligt achter me, en achter jou ook mag ik hopen. Al was het werk bij momenten stresserend, zodra ik buiten kwam was het precies vakantie. Onvoorstelbaar weertje. Het is heet dezer dagen.

Bij ons thuis staat in de tuin een opbouw “zwembad” dat op dergelijke dagen helemaal tot zijn recht komt. Al is het dan maar 4m op 2m, de impact is gigantisch. Het visuele aspect in de tuin is niet schitterend, maar een echt ingebouwd zwembad of zwemvijver was “net” iets te duur dus gingen we voor de cheap version. Als we het vijf jaar kunnen gebruiken zijn we met onderhoud en water inbregepen zo’n 500euro/jaar “kwijt”. Peanuts in vergelijking met de mentale return. De voorbije twee weken trek ik na de werkdag (eens thuis gekomen weliswaar) regelmatig mijn zwembroek aan voor een afkoelend moment in ons opbouwbad. Zalig !

Zo’n heet weer doet wel iets met een mens. Deze week leerde ik via de favoriete krant van mijn vrouw iets over een trend die er mogelijks geen is. Eigenlijk toont het vooral de kracht en impact van social media zoals instagram en hoe hypes kunnen ontstaan. Uit interesse voor het ontstaan van trend and/or hypes bladerde ik dan toch maar eens door de instagram foto’s. De hype draagt met “upside down bikini” eigenlijk een verkeerde naam. Want op zich gaat de bikini niet upside down. De montage van de essentiële delen van de bikini verandert eigenlijk waardoor je een bepaald effect krijgt. De sportieve dertigjarige Valeria Rey brengt dit even ter illustratie in de volgende zwembadfoto’s :

Het staat haar wel vind ik. Of anderen gaan volgen is maar zeer de vraag. Tussen de social-media world van instagram en zijn influencers en the real world ligt regelmatig een hemelsbrede kloof. Maar het zwoele aka hete weer van deze week deed wel een mailgesprek rond deze trend ontstaan. Waarom enkel beperkt tot het bovenstukje was op een bepaald moment de vraag.  Want een bikini bestaat toch uit twee delen ? En zou de trend/hype ook niet toepasbaar zijn op de zwembroek ? Upside down swimming trousers ? Uit interesse deed ik wat research om voor mezelf een antwoord te hebben op die laatste vraag. Zo zot ben ik soms wel. De leerpunten en visualisatie hou ik voor mezelf.

Wat ik me vooral ook afvraag op deze hete vrijdag is of het daar in het verre Rusland (Kazan) ook zo heet zal worden. Hopelijk wel. De vorige wedstrijd was best spannend tot de laatste minuut, laat ons bidden dat het vanavond ook het geval is en bij voorkeur met een gelijkaardige afloop. Al vrees ik dat die Brazilianen een maat te sterk zullen blijken voor onze duivels. Maar hop hop hop rode duivels !

 

 


7 reacties

ID

Sometimes I wonder… how life would have been if I would have been born in another place.

And sometimes I wonder how life would have been living in the US (for example as an ex-patriate).

Today is the 4th of July. Independence day for the United States of America.

Ik hou al even een foto achter de hand die ik interessant vind. Ik deel deze dus nu maar.