bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


20 reacties

VARiatie !

De titel is mogelijks misleidend. Zo veel variatie zit er vandaag (de dag) immers niet in mijn dagen. Niet dat dat mogelijks ooit het geval was en zal zijn, maar de voorbije 12 dagen was het nog erger. Jaja, ik ben er mee opgegroeid en ik ga er waarschijnlijk mee sterven. Bijna ging ik schrijven “zoals een doorsnee-man” maar ik heb geen idee of dat “concept” wel bestaat en of hij dan wel of niet een voetbal liefhebber is. Ik zag dus wel al wat wedstrijden en elke avond opnieuw hoor ik mijn echtgenote (mogelijks terecht) zuchten… “Weeral voetbal?” Ja dus.

 

 

Een liefhebber zal nu mogelijks wel al doorhebben wat de diepte is die via de hoofdletters in mijn blogtitel te vinden is. De Video Assistant Referee. Voor de eerste keer present op de wereldbeker voetbal en als kijker zul je dat geweten hebben. Te pas en te onpas wordt er door spelers kadertjes getrokken in de zwoele Russische lucht. Heel af en toe neemt de scheidsrechter dat over en crosst dan als een duveltje dat net uit een doosje popte naar de rand van het veld om even te verdwijnen. De spanning bij de voetbalmiljonairs is dan te snijden tot hij terugkeert en beslist.

 

 

Op maandagavond keek ik naar Iran-Portugal. Ook daar was het dus van jedadde. De VAR kwam meermaals tussen. Gelukkig voor mister voetbal himself was de referee niet helemaal zeker en bleef de rode kaart op zak. Wie dacht dat de discussies zouden minderen door het gebruik van visuele assistentie is er aan voor de moeite. Tijdens de pauze keek ik niet naar de nabeschouwingen van de eerste helft (ondanks de aanwezigheid van de fijnste en leukste aller voetbalcommentaargevers) maar ging ik aan het zappen. En kwam ik uit op CAZ. Daar speelde “this is it”.

Moest je je afvragen waar de clip hierboven vandaan kwam. Uit de mouw van (mogelijks) mister popmuziek himself. Voetbal is zonder twijfel een rode draad door mijn leven. Maar aangezien ik van luierversie naar “volwassen en gediplomeerde” versie ging tussen 1971 en 1995 groeide ik als het ware ook op met Michael Jackson als rode draad. Dat viel me op toen ik kort (15minuten) naar de filmdocumentaire van this is it keek. De documentaire op CAZ eerde de artiest op zijn sterfdag, namelijk 25 juni (2009). Hij maakte heel wat muziek en bijhorende clips die ik graag hoor en zie. Ik koos uiteindelijk voor de video van de hand van Herb Ritts. Een meesterfotograaf van vrouwelijk&mannelijk schoon en producent van heel wat commercials en videoclips.

En dus ga ik uit dit logje met een andere clip van de hand van Herb gemaakt in het jaar dat hij (ook al te vroeg zoals Michael Jackson) stierf, namelijk 2002. Gewoon, omdat ik de zangeres er van als miss WK song zie wat mij betreft.

Goaaaaaal !

 

Advertenties


36 reacties

De kijk van de weekendkrant.

Vandaag vergelijk ik mijn week eens met de tour de France voor een gemiddelde renner. De werkdagen zijn lange ritten waarvan je hoopt dat je min of meer mee bent en niet in de “bus” terecht komt. Het zijn dagen met zeer beperkte recuperatie wegens de net te lange rit en te korte rustperiode. De zaterdag kun je dan vergelijken met een tijdrit. Het is iets korter qua werktijd maar de intensiteit is zo hevig dat je echt wel aan een rustdag toe bent nadien. En zo kom je dan bij zondag. De rustdag.

Zondag is hier heel soms eens herbron dag. Waar je dan de dag nadien al heel wat minder van merkt en de dinsdag, dat is dus vandaag, doorgaans al helemaal niets meer. Herbronnen deed ik zondag aan de hand van de weekendkrant. Van 8u30 tot 10u30 nam ik er even tijd voor. Ik geraakte niet verder dan het snel wegwerken van de “overbodige” katerns uit de Standaard en het lezen van het hoofdkatern van het Nieuwsblad. Als je echt begint te lezen vliegt de tijd. Maar soms moet je eens een andere kijk proberen om te leren.

Een andere kijk 1 :

Ja, ik begin hem heel af en toe ook te voelen, die oude man. Persoonlijk denk ik net als de persoon hierboven dat mijn geest niet langer verruimt. Ik merk zelf ook best wel dat ik regelmatig sneller kwaad ben dan vroeger. Ik verzet me soms kranig, maar helaas met de leeftijd neemt ook de weerstand af. Ik ben minder tolerant geworden.

Een andere kijk 2 :

Iets willen worden ? Dat heb ik dus ook nooit gehad op twee dingen na : winnaar van de Tour de France en winnaar van Roland Garros en Wimbledon. Of het echt bevredigend is om te blijven zoeken weet ik niet, maar het heeft wel iets. Dus blijf ik “zoeken”. Ik droom dus ook niet (ove riets). Maar wat ik eigenlijk wel al lang weet maar tot nu toe niet rond geraakte : een nine-to-five job met vaste structuur doet me (op termijn) vluchten. Te veel van hetzelfde in een vast 9 to 5 stramien kan ik niet aan.

Een andere kijk 3 :

Op zich ben ik dat dus ook, verslaafd aan verhalen. De vertellingetjes die net voorbij de standaard gaan en aangeven hoe iemand is, denkt en wat hem/haar daar toe bracht. Niets mooiers tenzij een echt geslaagd beeld. Het is de reden waarom ik graag blogs lees. De verhalen. De kleine en de grote.

Moest je het je afvragen… de bovenstaande kijkjes op het leven zijn van Imke Courtois, Alex Agnew en Wouter Deboot.

O, en ik leerde behalve kijkjes op het leven ook echt nog iets bij uit de krant. Namelijk dat schrijven ook gesubsidieerd kan. Misschien een tip voor de betere schrijvers onder de bloggers. De ontroerend erfgoed foto’s waren leuk om eens te zien, van het strijkijzer stond ik wel even te kijken. Niet te hard doorduwen zou ik zo zeggen. Het artikle over leven met de dood op schoot was ontnuchterend. Het lijkt me niet evident als een “constructiefout” of “opgelopen beschadiging” niet fysiek zichtbaar is maar in de hersenen zit.

 

 

 


13 reacties

O…8 to C…15 .

Het kleine scherm. Steeds kleiner.

In den goede oude tijd ging ik regelmatig naar de film. Op het grote scherm. Ondertussen kijk ik doorgaans enkel nog film, op een uitzondering na, op het kleine scherm aka televisie. Maar heel af en toe kijk ik ook al eens film(pje)s op het nog kleinere scherm van de tablet. En sinds even is de slag van de molen compleet. Ik kijk al filmpjes op mijn gsm. Filmpjes is hier het brede spectrum. Gaande van reclames tot clips tot kortfilms. Maar langer dan 15 minuten op mijn gsm bewegend beeld kijken, daar ben ik nog niet aan toe. Vandaar dat ik zo langzamerhand overweeg om eens te vragen aan filmmakers dat ze “executive” versies maken van hun films. Dat zou een hoop schelen.

Gebaseerd op een artikel in mijn krant deze week over de Ocean’s Eleven female version film zou dat in heel wat gevallen best mogelijk zijn.

Het stukje zet me wel even aan het denken. In de originele Ocean’s Eleven film was de enige vrouw tussen al die macho dieven mijn favoriete actrice JR. Wie zou nu de bink zijn tussen al dat vrouwelijk dieveggeschoon ? Welke man breekt die overvloed aan dievegge’s visueel ? De titel van het krantenartikel is wat speciaal en de recensie belooft niet echt veel goeds. Het zal vooral een bling-bling spektakel zijn denk ik. Vandaar dat ik denk dat een executive versie van deze film, zeg maar zo’n 8 tot 15 minuten mij  heel goed zou liggen. Van die kort maar krachtig versie mag de helft van de aandacht gerust naar Anne Hathaway gaan. Ik hou immers van haar gulle lach en bruine ogen.

De promotie van de film zelf loopt ondertussen gesmeerd las ik vandaag in de kleine parade (zeg maar de executive vice-president versie) van mijn krant.

Zo. TGIF. Let the weekend be sunny and funny.


11 reacties

RG18 #end(ed)

Maandagavond 11 juni. Roland Garros zit er al een ganse dag op ! Uitkijken naar de wereldbeker voetbal die eind deze week start. Toch is RG net iets meer dan de komende wereldbeker “mijn” sportevent.

Om dat begrijpend uit te leggen ga ik even terug in de tijd. Mijn eerste herinnering aan sport buiten school : basketbal. In mijn geheugen vond dat plaats in het eerste middelbaar, met andere woorden het jaar 1983. Dat hield ik bij mijn weten niet lang vol. Ik was klein van gestalte  en al die regeltjes waren van het goede te veel. Daarna ging ik even competitiezwemmen, maar ook dat was geen suck-6. Ik leerde er wel zwemmen maar vond het (net als basketbal) maar niks. En dus deed ik daarna wat (bijna) elke jongen graag doet. Voetbal.

Voetballen deed ik wel graag. De training was wat het moest zijn : hard, inspannend maar ook bij momenten zeer aangenaam. Mijn niveau was te laag. Vooral letterlijk wegens trage groei in vergelijking met anderen en dat maakte dat ik doorgaans in het B-elftal mocht meedoen en per uitzondering eens in het eerste. Voetballen in clubverband deed ik van 1983 tot 1987. In 1987 leerde ik op eigen houtje tennis spelen door elke zaterdagmorgen met de fiets van Marke naar Kuurne (TC D’Hoeve) te peddelen met mijn jeugdvriend. Ik liet het voetbal voor wat het was en sloeg balletjes op “gravel” en deed dat zeer graag. Ik was dan ook helemaal into Roland Garros.

Tijdens de RG2018 veertiendaagse keek ik soms ganse wedstrijden, soms stukken, … Maar wat ik dus voorbij zag komen : Goffin-Haase, GarciaLopez-Wawrinka, Pliskova-Williams, Bhambri-Bemelmans, Makarova-Strycova, Goerges-VanUytvanck, Buzarnescu-Svitolina, Goffin-Monfils, Gavrilova-Mertens, Keys-Buzarnescu, Goffin-Cecchinato, Muguruza-Sharapova, Halep-Kerber, Cilic-DelPotro, Nadal-DelPotro, Halep-Stevens, Nadal-Thiem.

Wat me bijbleef ? 1) De catsuit van Serena Williams. Ik zat er even bij te kijken, zeker toen ze in haar wedstrijd tegen Pliskova een dropbal aan het net ging halen en er juist niet bij kon. Waardoor ze onderuit ging en op haar derrière op het gravel neerzakte. Het was echt geen zicht. Maar respect dat ze het aandurft. 2) Bemelmans die een plezier was om naar te kijken. 3) Dat het aantal dames met Oost-Europees aanvoelende namen niet te tellen is. Dat de meeste van die dames slank tot mager zijn met lange benen. 4) Dat Goffin het leven even zuur werd gemaakt door die arrogante Fransman maar dat niet aan zijn hart liet komen en hem stoïcijns het tornooit uit flikkerde. Well done David ! 5) Dat Mertens goed op weg is. 6) Dat de mij tot dit tornooi onbekende Buzarnescu alle regels van het welvoeglijke vrouwentennis tart en mogelijks (volgens mijn inschatting) bh-loos staat te tennissen. 7) Dat Cecchinato niet te schatten is. Deftig goed tennissen en ook nog wat dropballen te pas en te (on)pas de wereld insturen. Wat een lefgozer en gewoonweg te sterk voor David.  8) Dat Sharapova aan het beteren is maar nooit meer de top zal halen. 9) Dat Nadal niet te schatten is. 10) Dat ze er eindelijk in slaagde !

 

Ja, op zaterdag keek ik dus naar de vrouwenfinale. Ik schreef hier al eens dat ik niet aan idoolachtig gedoe ben. Dus heb ik niet echt favorieten of idolen onder de tennissers of tennissters (dedjuu, ik had even een spellingsprobleem). Is het nu tennis-ter of tennis-ster ? Enfin, aangezien de vrouwelijke tennis spelers allemaal sterren zijn… In de jaren van Justine&Kim had ik een zwak voor het frêle prachtig tennis spelende Waalse tennismeisje. De ijver en inzet waarmee ze haar droom na joeg en die in 2003 (haar eerste Grandslamtitel was op het heilige gravel van Roland Garros) realiseerde zoals ze haar veel te vroeg gestorven moeder beloofde maakt mijn hart nog altijd sneller slaan. En kijk, dit jaar was ik ook blij als een kind. Al sinds ik haar driftig voor de eerste keer over het veld zag lopen ben ik een fan van haar. Ze deed me toen direct aan Henin denken. OP zaterdag dacht ik na set 1 dat het alweer niet ging lukken. Maar haar bezetenheid en gedrevenheid brachten haar terug ind e wedstrijd die ze uiteindelijk won. Wat was ik blij voor haar. Halep(je) you rock ! En laat nu net Justine Henin haar idool zijn. Mooier kan het niet worden.

 


17 reacties

Suck-6-en.

De inleiding tot het komt is bij momenten zo inspannend dat er nadien mogelijks onvoldoende jus over blijft om nog scherp uit de hoek te komen. Dat maakt dat het voorspel (regelmatig) interessanter is dan het echte werk en je een beetje op je honger blijft zitten na afloop. Tot zover wat ik te zeggen heb over de titel. Al mijn energie ging mogelijks daar aan op zodat wat nu komt euhm… suckt.

Voor mijn vorige logje had ik de inspiratie gevonden op een ander omdat ze een vraag stelde waar ik over nadacht. Deze ochtend bedacht ik dus, waarom niet nog even lui zijn ? Ik nam me voor dat als de #BBC topic van vandaag vrijdag interessant was daarmee direct ook vastlag waar mijn brein even over mocht gaan stormen. En kijk, ik verwijs even naar haar logje : BBC8byLiquidSkies.

“Successes” dus. Van het voorbije halfjaar aangezien de Boho Berry Challenge een mid-year review is. Mijn eerste succes van het jaar 2018 :  47-74 . Helaas ben ik karakterieel niet sterk genoeg en is dat suc6 wat aan het “verwateren” aka vervetten. Minstens 3kg werk aan de winkel dus (wat dat betreft).

Op zich denk ik dat ik vorige en deze week een klein suck-6-je boekte dat nog wat moet groeien vooraleer ik kan oogsten. Gezien het suckdingetje in de werksfeer ligt kan ik er niet zo veel over kwijt. Het is op zich ook geen positief gebeuren maar kan er wel naar toe groeien. Als ik het voldoende blijf stimuleren kan het me mogelijks zelfs terug brengen naar een punt dat ik zo’n 5 jaar geleden al eens bereikte. Toen vond ik dat “punt” best wel een doorbraak ! Het was een soort onthechting van via mijn jeugd en aanverwanten “opgelegd” en “conformistisch” gedrag. Bij de overgang van mei naar juni 2013 ging ik in het rood. Het eerste resultaat was een bezinningsperiode. De verdere uitkomst een onthechting.

Maar nu, vijf jaar later, stel ik vast dat de “mallemolen” me sneller terug opslokte dan ik dacht. Voor ik het wist (doorhad) zat ik terug in een flow die me meesleurde en liet genieten maar evenzeer leegzoog. Dat merk ik nu pas. Hoe leeg mijn (professionele) energievat is. De voorbije week gaf ik wat tegengas. Benieuwd waar het me gaat brengen. Ik durf die eerste stap een suck-6 noemen. Of dat zo blijft zal de toekomst uitwijzen.

 


15 reacties

#BBC

Op een zonnige zondagnamiddag zat ik binnen in huis wat logjes te lezen… Vanuit de zetel, waar de oudste “mijner” dames ligt, weerklinkt een zachte ademhaling. Dat wijst op slapen. Zo hoort het ook na een we-vliegen-er-in-van-zaterdagochtend-tot-zondagmiddag weekend. Uit de hondenmand klinkt helemaal niets. Onze hond, de jongste “mijner” dames, is zo uitgeteld als een hond zijn kan. Hopelijk zit de dochter, de tweede oudste mijner dames (de kat is dus net iets jonger), aan haar bureautje niet te soezen maar wat te studeren.

Zelf las ik zonet wat blogjes. De titel leen ik van de dame die helemaal niet de term “mijner” draagt, maar die ik ondertussen blogsgewijs volg van voor ik zelf een blog heb. Ik mag haar, al ken ik haar niet echt. Maar in haar logje van “vandaag” stelt ze dus een interessante vraag : “Hebben jullie zo één moment dat er bovenuit springt wanneer jullie terugdenken aan de eerste helft van dit jaar?”

Ondertussen zijn we alweer woensdagavond. De tijd vliegt. De vraag kwam af en toe terug naar boven. Ze maalde door mijn hoofd, draaide rondjes als zot. En toch kwam er niets. Toen ik deze morgen met de hond op wandel was dacht ik… dit kwam best wel dicht in de buurt. Het is bovendien een vorm van recycleren. Er is al genoeg afval.

En… Heb jij zo één moment dat er bovenuit springt wanneer je terugdenkt aan de eerste helft van dit jaar?