bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


5 reacties

@the age of 47

The morning sun touched lightly on
The eyes of Ben Tenge
In a grey industrial workspace
In a grey industrial town

At the age of fourty-seven
He realised he’d never ride
Through Paris in a sports car
With the warm wind in his hair

So he let the phone keep ringing
And he sat there softly singing

And there are, oh, so many ways
For him to spend the working day

At the age of fourty-seven
he knew he would never reach
the working level of his dreams

 

Advertenties


16 reacties

Pink-ster(en).

God onze heer bedacht heel lang geleden dat een werkmensch ook al eens een verlengd weekend kan gebruiken, en dus liet hij de Geilige Geest neerdalen op aarde. Dat bedacht ik dus niet zelf he (op mijn West-Vlaamsch spraakprobleem na). Ik kreeg de pap ingelepeld van Matroos Beek. Die neerdaling van zijne Heilige Geestheid is de aanleiding van de jaarlijks terugkerende Sinksenfeesten in mijn geboortestad. Maar dat is een bocht die ik vandaag niet ga nemen. Want ik ben er niet geraakt. Zaterdag was voetbaltornooitjedag en concertje meepikken. Zondag was autowas- en tuinwerkdag. En ’s avonds was ik gewoon te moe. Oud worden he. En nu is het dus pinksteren aka sinksen. Luilekkerdag.

De eerste twee uur van deze extra nietophetbetalendewerkzijnde maar welbetaaldevrijedag gebruikte ik voor het blogbijlezen. Jongens wat wordt er veel geschreven in deze wereld. Dat dacht ik gisteren zondag tijdens een werkbreak ook. Ik nestelde me op zondagnamiddag in een zetelke en dacht even snel door onze twee weekendkranten te bladeren / lezen / kijken.

dS weekend moet ik later nog eens lezen, want op de voorpagina staat de man waar ik deze week al even over blogde. Ik geraakte op een drafje door alles wat sport, wonen, cultuur, media en economie is. Het “nieuws” zelf liet ik gisteren aan me voorbij gaan en dus dook ik na het “vuile papier” in de glossy magazines. Eerst N-magazine en daarna dS-magazine. Hoe creatief, niet ? Al vind ik het vreemd dat ze het niet hN-magazine noemden. Want de ene krant is namelijk “de Standaard”, de andere “het Nieuwsblad”.

Het N-magazine was aangepast aan het weekend, namelijk pink ! Met een ster die haar pinkie tong uitsteekt naar de camera. Ook binnenin was alles pink-ster-en. Inclusief de belangrijke vraag “waarom zijn wij vrouwen niet een beetje liever voor elkaar?”.

Ik las het artikel niet, mijn interesse in het leven van Eline is daarvoor veel te beperkt. Ik weet dus ook het antwoord niet op die zeer interessante vraag. Al is mijn interesse in het leven van Miss De Munck onbestaande, de foto’s bekeek ik wel. Beelden interesseren me immers onbeperkt. Zeker als er mensen op staan. Eigenlijk hoofdzakelijk als er mensen op staan. Naast de foto zichtbaar hierboven stonden er in het (h)N-magazine nog vijf. Vier in het artikel zelf en eentje in het voorwoord van het magazine.

Het is uiteraard niet mijn bedoeling om je als lezer een overdosis aan Eline te brengen. De laatste foto, die hierboven, heb je die goed bekeken ? Indien niet, doe dit aub nog eens. Ik wil immers in de komende zinnen een punt maken of eerder iets aanbrengen dat me opviel. En een vraag stellen waar mensen uit de business van glossy magazines en aanverwante reclames, of mogelijks zelfs influencers met een blog rond mode en stijl het antwoord op weten.

Eerst geef ik nog even een beeldje “achter de schermen”.

En, valt er je iets op in deze net wat minder “gemaakte” foto ? Of is dat wat me opviel eerder getriggerd door mijn geilige geest die last heeft van een pink-ster-neerdaling of eerder opstijging ?  Persoonlijk vraag ik me dus echt af hoeveel photoshop er in de glossy foto’s “business” gebruikt wordt. En hoeveel make-up aanpassingen en aanverwanten te pas komen aan het maken van een foto. Geen idee of je doorhebt wat mijn punt is.

In any case, ik maak hiermee naadloos (maw gladjes) de overgang naar het artikeltje in dS magazine gelinkt aan de coverfoto. De coverfoto zelf breng ik niet, wel deze :

Schitterende foto vind ik het. Wat een pracht van een surfplank ! En mooi hoe de fotograaf die in beeld brengt. By the way, alle foto’s in dit logje heb ik op slinkse manier “gestolen”. Het copyright op de beelden is deels eigendom van “het Nieuwsblad” of van “de Standaard”. Omdat het tijd is voor siesta, ga ik er uit met een laatse diefstalleke, namelijk een foto van een stukje tekst uit het surfplankartikeltje in dS-magazine. Ik hoop daarmee ook gelijk duidelijk gemaakt te hebben wat me intrigeerde in de foto-aanpak van het artikel rond Eline De Munck.

 


18 reacties

This is…

Kijk eens aan, het staat 10 dagen online en haalde ondertussen 118miljoen weergaven. Het gebeurt me niet zo veel hoor, dat ik iets echt intrigerend mooi vind. En nu is het dus nog eens zo ver. Van die 118.146.387 weergaven (op 15/05 om 15.53) zijn er dus een zevental van mij. De muziek op zich is niet echt mijn ding. Maar die clip man. Wat een parel.

Was het vrijdag of zaterdag ? Geen idee, zo’n “lang” weekend weekt me los van de tijdsschaal des “sleur”. Ik dacht dus zaterdag, maar een beetje research leert dus dat het heel wat vroeger was. Namelijk Checkpoint op Canvas op donderdag 10mei. Ik kwam per ongeluk op Canvas op een uitzending terecht die de impact van Bush op de Republikeinse partij in beeld en woord bracht. Ik keek met open mond en was er even niet goed van. De kracht van die oranje zonnekoning is niet te onderschatten.

Mag ik je even aanraden om minuut 2:30 tot 3:00 te bekijken ?

 

Soms zegt de stilte meer dan al dat geroezemoes.

 

 

Beeld geschoten in augustus 2016 op de Highway van Atlanta naar Chattanoogha.


20 reacties

1989 (18+).

In de loop van 1989 veranderde mijn leven. Het was het jaar van mijn “100 dagen”. Op het moment van het gebeuren snapte ik er niets van. Voor mij was het niets anders dan een verplicht nummertje. Met onze klas hadden we gekozen voor één of ander bedenkelijk pakje waar we ons in wurmden. Ik herinner me zelfs dat ik op een podium stond om een “muzieknummertje” te brengen. Vraag me niet welk, ik weet het echt niet meer. Wel dat ik achtergrondbeweger was. Met zijn vier (S, G, K en C, allemaal mannelijk) deden we een dansje in bollekesrok met witte T-shirt terwijl op de voorgrond D (ook mannelijk) een liedje (lip)zong.

1989 was ook het jaar waarin een nummer uitgebracht werd dat me aan het scherm kluisterde. Ik vond de muziek geinig mooi en de video onbegrijpelijk prachtig. Wat ik wel nog weet : SCHANDAAL ! Blijkbaar was de zwarte wenende jezus (en andere delen van de clip) een brug te ver voor de goe-ddenkende-gemeente”.

In mei van dat jaar reed ik met mama en papa en een vriendin naar Antwerpen. Aangezien we ons middelbaar achter ons gingen laten (veronderstellende dat onze punten hoog genoeg waren) stelde zich de vraag : en nu ? Een mogelijk antwoord was : RUCA. Als provinciestadkind was “Antwerpen” iets van een andere orde. En eigenlijk was het eerder Berchem. We reden de ring af in Wilrijk en passeerden op weg naar het RUCA het Middelheimpark. Het park en zijn kasteelvilla en lanen maakte indruk. Na de infosessies gingen we met zijn allen nog even in dat park wandelen. De kunst in het park vond ik toen mooi en indrukwekkend.

Vandaag bouwt het Middelheimpark aan een tentoonstelling die te bezichtigen is vanaf 1 juni. Experience traps. Ik maak even een copie van een stukje tekst : veel van deze sculpturen veronderstellen interactie met de bezoeker. Ze verhouden zich tot een bepaalde mate van functionaliteit: van een expliciet bruikbaar concept tot het flagrant ontbreken van enig praktisch nut, soms in tegenstelling tot wat wordt gesuggereerd.

Daar (mijn korte interactie met het Middelheimpark imei1989 en okotober 1989- februari 1990) moest ik vandaag dus aan denken bij het lezen van het DS-artikel over de arc de triomphe. Madonna (en vele anderen) mogen zich hier en daar al een pad door de begroeiing gebaand hebben, achter hen groeit het gebaande pad nog sneller dicht dan het gras groeide tussen 28 april en 1 mei van 2018.

Deze arc de triomphe is dus in opbouw en lokt nu al controverse uit. De conservator en zijn team opteren om (naast de bewegwijzering om hem te vermijden) de arc (de triomphe) op een verhoog te plaatsen zodat “de fallus tussen het lover van de bomen hangt”. Ik bekeek de foto van het werk even en dacht, speciaal “plasstandje”. Omdat ik geen idee had wie zo iets bedenkt ging ik maar even op zoek naar “Gelitin“, de producenten van deze fonteineske “arc (de triomphe)”.

Contemporary art. Dat is wat de vier heren dus doen. Hun CV is niet van de minste. Beetje speciaal en niet echt mijn smaak. Beetje jammer dat we onze TV-kast juist kochten, anders was dit  hierboven (Die Schwebende Liegende uit 2011)wel een optie. Al is het wat moeilijk TV kijken zo. Naast contemporary art maakten ze ergens ook een serie foto’s. Geen idee of dat “selfies” waren, maar mogelijks waren die de start van hun huidige arc de triomphe. Ik geef er als uitsmijter eentje (Untitled (from series Staenderfotos – Nudes), 2000) mee als liefhebber van de bergen.