bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


14 reacties

Reality… (41/40).

Reality TV, het is niet meer weg te denken uit de huiskamer. Maar van zodra ik een versie van Amerikaanse, Engelse of Nederlandse makelij zie verschijnen duw ik in no time op de bak der verandering. Maar kijk, gisteren tijdens de reclamebreak zapte ik en kwam per toeval dus op “steenrijk/straatarm” terecht met Peter Van den Berge (link). En ik bleef even kijken. Want de basis van het concept is wel interessant.

Na vijftien minuten had ik het wel gehad want reality and me, that’s a no go. Maar het zette me dus wel aan het denken. Aan de ene kant had je de familie Bomhof die wekelijks beschikt over een kleine negentig euro (en ook uitgeeft) aan leefgeld (22,5€/gezinslid). Aan de andere kant de familie Van den Berge die zich moet beperken tot tweeduizend euro (280€/gezinslid) per week. De aflevering op zich was echt wel leerrijk en openbaarde toch één en ander over de menselijke natuur. Ik had na vijftien minuten best wel wat respect voor de familie Van den Berge. Maar onder zwaar voorbehoud want reality TV blijft vooral TV. Wat in beeld komt is gefilterd.

Het leerde me wel dat elke dag moeten nadenken over geld best wel iets kan doen met een mens. Kijk, daarnet ging ik weekendshoppen voor wat eten en drinken. Voldoende voor een dag of twee en een paar dingetjes die net wat langer meekunnen. Bedrag : 79,7€. Maw op tien euro na was het weekbudget van de familie Bomhof verdwenen. Het is me wat. Ik kan me niet voorstellen dat ik daar echt had moeten over nadenken. Het is het moment waarop ik besef dat de opvoeding die ik kreeg rendeert. Van mijn grootmoeder leerde ik dat niets zomaar komt, dat je er moet voor werken. En ze leerde me telkens weer dat “wie het kleine niet eert is het grote niet weerd”.

Mijn grootouders (langs moeders kant, die langs vaders kant kende ik minder wegens te vroeg in mijn leven gestorven) gingen allebei uit werken vanaf de leeftijd van 14. Ze werkten zich krom (op verplaatsing en thuis) en spaarden. Het maakte dat ook hun kinderen kansen kregen en die in het verlengde van hun opvoeding ook grepen. Allemaal harde werkers. En op die manier leerde ik ook van mijn mama&papa, die beiden werkten van 9 tot 5 en daar dan thuis nog een serieuse schep bovenop deden, dat het doorgaans wel een beetje “loon naar werken” is. Mijn ouders lieten me (no way to say no) thuis werken, stimuleerden me om vakantiejobs te doen en gaven me de kans om te studeren. Ik denk dat ik (je moet natuurlijk naast de wil ook de compententies hebben) die kansen ook greep. Niet altijd ten volle (ik ben graag bij momenten zeer lui), maar dat hoefde ook niet. Rijk zijn we niet, verre van, maar nadenken over dagelijkse uitgaven moeten we ook niet. Dus ver van steenrijk (Peter Van den Berge) en ook even (net iets minder maar meer dan voldoende ver) verwijderd van straatarm. En dat het heel goed is zo, dacht ik na het laten bezinken van steenrijk/straatarm reality TV.

Advertenties


14 reacties

Can you handle the truth ? (40/40).

Morgen meer daarover … is dus vandaag. En dus lever ik een vervolg op DWL. De chaos van het verhaal doet me nu al likkebaarden. Als jullie nu niet nog massaler afhaken dan na “geilig geilig geilig mijn heer” ga ik gewoon nog even op hetzelfde elan (jaja, ik realiseer 40/40 in de challenge op goede vrijdag) verder na pasen ! U weze gewaarschuwd en dus een dubbeltje van uzelf waard.

Anyway, de trigger stond visueel al in het vorige logje. Het was een artikeltje uit de krant van mijn echtgenote. Jaja, we hebben beiden onze eigen krant. Ik een digitale versie en weekendeditie van  mijn favoriet, zij een abo-tje op het nieuwsblad. Die krant wist dus het ontstaan te melden van een eerlijke (linkhetnieuwsblad  linkdS) jeanscollectie. Indrukwekkend ! Dat bedacht ik toen ik de tekst las die aangeeft dat de broeken lief zijn voor het milieu. Voor ik nog even verder ga eerst een beeldje van een bende oneerlijke (jeans)broeken :

Oef. De foto is onduidelijk ! Want the truth is inconvenient vrees ik. Ik schat dat ik mogelijks een vijftiental jeansbroeken heb. Gekocht in de laatste tien jaar met een geschatte gemiddelde prijs (per broek) van ergens rond de 35 euro. Speciaal voor jou als lezer rekende ik even na wat een gemiddelde (er zijn 5 modellen) jeansbroek voor mannen bij letsbehonest kost. Honderd vijfenvijftig komma tachtig eurootjes. Maw ik kocht in het verleden 4 en een halve jeansbroek voor één eerlijke. Het is om even bij te gaan zitten. Sorry, ik zit al, dus ga ik er maar even bij staan.

Omdat ik toch wel een beetje interesse heb in het niet nodeloos verkrachten van het milieu (moeder aarde) las ik dus ongeveer alles wat er te vinden is op de website van HNST/letsbehonest.eu . Verdemme zeg. Tijd voor actie denk ik. Ik las bijvoorbeeld iets rond probiotisch reinigen. De uitleg was te summier om ook maar een idee te hebben wat ze deden en waarom je minder zou moeten wassen. Maar never mind. Bij deze beslis ik dat ik net iets langer mijn broek ga dragen vooraleer ze in de wasmand te deponeren. Winst voor het milieu en een bank vooruit thuis bij moeder de vrouw. Gecombineerd met wat ik nu al doe, namelijk mijn broeken dragen tot ze rafelen en uitscheuren (verlengen van de levensduur), moet dat me toch net iets beter positioneren in het milieuverhaal.

Als volgende actie (naast de prijsevaluatie en de analyse broekmodellen) bekeek ik ook even het promomateriaal op de basispagina van hun website. Het eerste promobeeld vond je in het logje van gisteren. Het tweede “beeld” is een filmpje en best leuk om eens te bekijken. Het begint met een man die uit zijn broek stapt. In een soort rewinding (tegentijds) wordt zo ook het productieproces getoond. Echt wel interessant. Het derde en laatste promobeeldje is hierboven te zien. Op zich vind ik het discriminerend dat de man uit de bovenkleren (uit de jeans zou belachelijk zijn als promotiemethode) moet gaan en de dame haar trui(tje) mag aanhouden. Wat ik vooral leer uit de promo-aanpak is dat ik (gelukkig gezien de prijs van een gemiddelde broek) niet tot het doelpubliek behoor.

Van de goedlachse Julie leer ik dat HNST een circulair merk is. Dat betekent blijkbaar dat er geen begin- en eindpunt is. En laat dat nu net zijn wat me cirkelend tot hier bracht. Op basis van haar naam zag ik Julie (Lietaer) immers al werken binnen DeWitteLietaer en even dacht ik dat de European Spinning Group de nieuwe naam was van DWL. Maar nee, het gaat dus om een ander bedrijf. Eveneens getrokken uit het vlas rond de gouden rivier de Leie. Het is een (professionele) afwijking, maar ik ging dus eens linkedin-nen naar Julie. Een curriculum om u tegen te zeggen. Ze haalde een master in commercial engineering, business economics and corporate strategy aan de KULeuven door af te sluiten met een thesis rond “succesful business models of Belgian textile companies”. Bovendien combineerde ze dat ook met een lidmaatschap van “Verboden Vrucht” waar ze ook even president van was. En on top of that haalde ze een master aan de Vlerick School.  Enfin, een West-Vlaamsch Lietaerke om u tegen te zeggen.

Nu de cirkel er op zit en we terug bij af zijn, namelijk de throwback thursday rond De Witte Lietaer handdoek, gaan we er uit met een laatste HNST beeldje dat een antwoord geeft op de titelvraag van dit penseltje :


6 reacties

DWL. (39/40)

Een druilerige dag lang geleden. Ondertussen ben ik dan al even samen met mijn vriendin (toekomstige vrouw). We wonen op een appartement ergens in de rand van Gent. Bij gelegenheid zakken we nog wel eens af naar het zuiden, maar doorgaans geraken we net de grens met Frankrijk niet over en stranden we zo ergens rond Kortrijk. Op die druilerige dag (het kan ook best zijn dat de zon scheen) gaat mijn moeke samen met mijn vriendin shoppen. Eindbestemming is een obscuur gebouwtje in een al even obscure gemeente, Lauwe. Daaraan (link) dacht ik deze morgen dus even.

In de keukenkast liggen dus nog altijd handdoeken van West-Vlaamsche makelij. Linnen recht uit de Leie (de gouden rivier) getrokken als het ware.

Niet kapot te krijgen, zo goed van kwaliteit. Ook de tafellakens “eeuwen” geleden gekocht doen nog altijd hun werk. De Witte Lietaer was een begrip in de streek. Belangrijke werkgever ook. Het bedrijf werd eind jaren 80/begin jaren 90 verNederlandst door opname in de Gamma Holding.

De trigger voor deze throwback thursday :

Morgen meer daarover.

 


11 reacties

Geilig geilig geilig mijn heer (15(+)). (38/40)

Disclaimer.

Vooraleer dit logje vrijgegeven werd passeerde het de ratingcommissie. Alvorens de rating gegeven kon worden was er twijfel welk waarderingsmechanisme gebruikt kon worden. Uiteindelijk werden alle systemen gewogen en vergeleken met de context van dit logje en de mogelijke (spreiding in) lezers. Het resultaat staat dus reeds in de titel van dit logje, meer info is te vinden in de banner hieronder.

Het logje omvat “mature themes” (al is dit discutabel) “hard drugs” (hard zeker, of het een drug is is iets anders) “strong language” (toch niet) “strong violence” (ook niet) “strong sex references” (mogelijks) “nudity without graphic detail” (inderdaad). 

Al pratend kwamen we er op dat kerken best wel zijn interessegebied zijn. Eigenlijk wel een beetje vreemd voor iemand die eerder voor de liefde onder gelijkslachtigen is, maar wat is dat is. In alle geval gaf deze invalshoek de titel van dit logje. Het is dus ontleend aan een origineel Latijns gebed dat in het Nederlands als volgt klinkt :

Heilig, heilig, heilig de Heer, de God der hemelse machten.  Vol zijn hemel en aarde van uw heerlijkheid. Hosanna in den hoge. Gezegend Hij die komt in de Naam des Heren. Hosanna in den hoge.

Het was al “even” geleden dat het gebed door mijn hoofd ging. Mijn licht katholieke (voor de) vorm(ing) is iets uit mijn jeugdjaren. Maar toen ik het opzocht en net voor ik copy/paste deed las ik het nog eens. Het lijkt me bij momenten een zeer dubieuze tekst waar een verknipte geest als die van mij in leest wat er mogelijks niet staat. Enfin. Ik trek me even (terug ter bezinning om te zien of ik wel verder ga met wat ik dacht neer te pennen).

Geilig, geilig, geilig mijn Heer, God der hemelse nachten.  Vol zijn euh en euh van uw heerlijkheid.  Hohohoho in den hoge. Gezegend Hij die komt (in euh of euh).  Hohohoho in den hoge.

Gisteren beleefde ik een aparte avondafsluiter.

Na het binnenkomen ervaarde ik een eerste schokmoment. Maar dat ging over en tot aan 8 of 9 kon ik er best wel goed aan wennen. Maar toen bereikten we de 10 en moest ik toch even gaan herpositioneren want ik kreeg het moeilijk. Zweet ontwikkelde zich ter hoogte van mijn nek en schouders. Ik voelde hoe een paar druppels via mijn sleutelbeen over mijn borstbeen richting mijn navel gleden. Een aparte gewaarwording als je er op focust.

Maar ik voelde ook hoe sommige druppels niet de weg van het sleutelbeen  naar het borstbeen volgden. Na hun ontstaan staken die het sleutelbeen over en verplaatsten zich heel zachtjes over mijn borstkas naar beneden. Ik voelde hoe ze over mijn tepels gleden en zo hun weg naar beneden zochten. Ze bewogen zich behoedzaam door mijn schaamhaar en kwamen op “mijn (jonge)heer” terecht. En drupten zo verder.

Ondertussen zaten we aan 12 en werd het nog moeilijker. Ik boog mijn hoofd naar voor en voelde hoe de zweetdruppels die nu ook mijn hoofd teisterden één voor één naar beneden vielen. Die sloegen de weg van borstkas/tepels/navel over en gingen gelijk recht op doel af. Mijn (jonge)heer die ondertussen al net wat meer volume had werd er aangenaam door geraakt. De aandacht deed hem zichtbaar deugd en (in mijn hoofd/)hij groeide (het idee voor dit logje). Zo werd de grens van 15 bereikt en werd het tijd voor afkoeling. Met een handdoek voor mijn middel verdween ik uit de sauna naar buiten en dompelde mezelf onder in een koude vijver.

 

 

Dit logje ontsproot aan mijn (verhitte) brein en elke verwijzing naar mogelijks bestaande voorvallen of mensen is puur toeval. Het is immers een soort van twintigste verjaardags-ode aan het blauwe pilleke. Dat al wie het graag gebruikt of het nodig heeft er maar dankbaar gebruik van maakt. O, en helemaal terzijde (ook zichtbaar ter linkerzijde van de gelukkige viagradag). Pabo is failliet… geen stiekeme pakjes meer.


13 reacties

D-style 4.. (37/40).

Wat vooraf ging : doggystyle 3.

Ergens in 2015 was onze dertienjarige dochter helemaal into horses en vond ze dat we best wel een paard konden kopen. Dat bekeken we even maar oeioeioei dat bleek nogal duur en onpraktisch. Want zoals het leven bij ons loopt is nogal wat van het werk dat hoort bij dingen hebben voor mama en papa. Bovendien wat als ze een paar jaar later er niet meer naar omkijkt ? Zo’n paard gaat net iets langer mee dan een gemiddelde meisjes-houden-van-paarden-moment naar het schijnt.  Enfin, nee dus. Geen paard voor ons.

De liefde voor het dier en een zelf bedacht voorstel heeft niet de gewoonte om zonder slag of stoot het toffe hoofdje van onze dochter te verlaten. En dus kwam ze zomaar even met een alternatief : als een paard niet kan mag het dan een Duitse herder (of een andere hond maar toch liefst een herdershond) zijn ? Niet direct een optie volgens mijn echtgenote. Ik twijfelde heel even maar zei dan maar mee nee. Haar oogjes werden vochtig en veranderden even in puppy-eyes. Onweerstaanbaar. Omdat onze overbuur (die twee honden heeft) reclame maakte voor haar aanwezigheid op een dogshow bekeek ik het even. Wat me overhaalde : Kortrijk ! En dus trokken we als tegemoetkoming naar de dochter toe in november 2015 naar de Eurodogshow in de Kortrijkse Expo.

Het was best wel een leuk event. Dochter genoot met volle teugen. Zo veel verschillende honden en zo veel leuke activiteiten. Net na het binnenkomen hadden we evenwel reeds een eerste topmomentje. De eerste hal herbergde immers de terriers. Ik geef het toe, ik stond even aan de grond genageld. We hadden een heel fijne babbel met een kweker die zonet zijn roodharige duivel had lopen showen. Na de babbel gaf hij ons zijn kaartje met de mededeling dat hij ook een standje had met grooming producten en dat we best welkom waren voor meer info. En dus wandelden we daar iets later ook nog even voorbij. Zo maakten we kennis met made for friends. Hij wist ons te zeggen dat hij net een nestje op komst had en dat we indien er interesse was best wel welkom waren om eens te komen kijken naar die gloednieuwe kleine rode duiveltjes vanaf ruwweg december. Wat we dan ook gedaan hebben. Die beestjes waren o zo schattig !


13 reacties

Staat/stond/gestaan. (36/40)

De ochtendstond heeft goud in de mond. Als maandagochtendleuze kan dit tellen. Vandaag was ik er dus vroeg bij maar of dat iets te maken heeft met de uurverandering weet ik niet. Maar toen ik al staande naar beneden keek schatte ik dat het zo’n 15 centimeter lang was en mogelijks drie maar eerder vier centimeter dik. Even twijfelde ik, maar toen nam ik het ding alsnog vast.

Bleek mijn inschatting toch niet helemaal juist te zijn, want het was toch wel wat langer dan op het eerste zicht. Eerder een kleine twintig centimeter. Met de vier centimeter dikte zat ik er evenwel niet naast. Ik was echt wel gebiologeerd. Nochtans was biologie nooit één van mijn favoriete vakken, dus god weet hoe het komt dat ik gebiologeerd stond te kijken naar dat twintig centimeter lange ding. Mijn interesse ging zelfs zo ver dat ik er een foto van nam. Helaas was er te weinig licht om het goed in beeld te brengen. Maar ik verzeker je het was wel een prachtig zicht.

 

Helaas zo dood als een pier dus. Op het moment zelf wist ik wel dat het wat leek op een fret maar de kans dat die in een veld terecht komt relatief ver van de eerste bewoning is klein. Dus zocht ik het nadien op en nu weet ik dus wat ik op wandel in het veld vond. Een wezel ! Wat een zalig mooi diertje.

De ochtendstond heeft goud in de mond. Bis. Na het terug leggen van het lichaampje van de wezel wandelde ik verder langs het wandelwegje. Om van het ene veld naar het andere te komen moet ik even omhoog, zo’n anderhalve meter schat ik. En toen stond ik dus voor de tweede keer te kijken. Deze keer was het diertje niet dood als een pier. Maar net als ik wel danig geschrokken. Het staarde me van op zo’n vijftien meter even aan maar ging er dan als een speer vandoor. Gelukkig gaat mijn biologische kennis net ver genoeg dat ik het herkende zonder gebruik van hulpmiddelen. Het ging dus om dit diertje.

 

Aangezien het beestje ver van zo dood als een pier was en eerder snel, kon ik het ook niet fotograferen. Maar ter illustratie maakte ik even ver gestapt een landschapsbeeldje ter verduidelijking. Ik voegde wat niet te fotograferen was toe. Dat zie je hierboven. De verandering van uur was van bij het ontwaken dus “goud waard”. Van staan naar stond naar gestaan.


13 reacties

De glinst’rende rivier. (35/40)

Onderhoud uw gereedschap en instrumentarium. Een kennis, zij heette Cissy van Bennekom, leerde mij: ‘Beschaving is het onderhoud der dingen.’ Voordat zij de mantel aandeed, waste Cissy de handen om de stof van de jas met haar vingers niet vettig te maken. Dat vond ik overdreven. Je moet ook leven. Leven doet men niet al té nadrukkelijk, enige sleur is geboden, anders stik je. Net als bij schrijven. Het verbaasde me dan ook niet te vernemen, dat Willem Elsschot zijn roman Kaas in veertien dagen voltooide.

Het is met schrijfsels zoals met films. Af en toe lees je iets waar je geest bij stille blijft staan. Dat had ik dus met “beschaving is het onderhoud der dingen”.  Ik las het deze ochtend en liet het in de loop van de dag, bijvoorbeeld tijdens het wassen van mijn wagen, tot me doordringen. Ik heb geen idee of het steek houdt. Met betrekking tot het copyright best even meegeven dat het italic/cursief stukje tekst hierboven van de hand van Jacobo Ademir di Lambardo is. En het komt dus uit dit (doorverwijzing) artikel.

Bij het lezen van het artikel van de hand, pen en geest van Jacobo dacht ik even aan Menck. Ondertussen is zijn blog afgeschermd en kan ik hem dus niet meer lezen. Persoonlijk vind ik dat voor mezelf een verarming. Want wat ik wel leerde uit het stukje van Jacobo Ademir di Lambardo : de ene schrijfstijl is de andere niet. Sommige neerpenningen, zoals de logjes van de schrijver deze, zijn enkel goed om te verscheuren, en andere zijn het lezen waard. De kans stijgt ondertussen logaritmisch of exponentieel (hmm, ben ik hier ook alweer het noorden kwijt) dat ik er na 40/40 ook maar de brui aan geef. Enfin. Even nadenken. Logaritmisch is eerder een schaal dacht ik en zegt dus niets over groeiende kansen. Het moet dus exponentieel zijn. Positief exponentieel bedenk ik. Wacht, voor de zekerheid ga ik even googlen !

Voila. De kans stijgt dus exponentieel met g>1 dat ik na de blog40daagse de wapens neerleg. Ik geef dat gewoon maar even mee. Voetballen daarentegen blijf ik net als Jacobo Ademir di Lambardo wel nog even doen. Ik kan dat immers incrementeel beter dan schrijven. Ondertussen lees ik op zondagavond nog even enkele stukken tekst die ik vanmorgen ook al las. Bijvoorbeeld het stukje hieronder uit hetzelfde artikel van Jacobo (mogelijks beter gekend onder zijn “artiestennaam” Johan Jan Mulder) dat hiervoor al als inspiratie diende.

Akkoord, maar zo’n boek had zeker goed verkocht en rokkenjagers zijn daar over het algemeen wel gevoelig voor. Om de geliefde hobby te kunnen uitoefenen als je ook nog een gezin moet onderhouden, kunnen extra inkomsten geen kwaad. Elsschot, een vreemdganger, een stille genieter, een borstenman, een tepelmaniak, een bustehoudertijger, een MeToo-kandidaat, op de stoep met een vinger op de nachtschel zijn veterschoenen uittrappend, sokophouders vrij klikkend, gesteven boorden van het hemd scheidend? Iemand die niks liever doet dan met de vingers de knot losmaken om vrijelijk door haar lange haren te kunnen grabbelen en graaien, afstotelijk van lust wordt als hij een onbekend wenkbrauwtje in het vizier krijgt, later, in de gang van het vreemde wenkbrauwen-huis, zijn jas en gilet uitdoet, in de haast knopen ervan afscheurend terwijl het kwijl uit zijn mondhoeken druipt, Elsschot, onder in de buik begerig grommend, dorstend naar de glinst’rende rivier in haar dal?

Ik laat het even bezinken, kijk uit het raam naar de straat en de bomen aan de overkant, draai me dan om en kijk naar de twee kunstwerken van Rem die achter me hangen. Nog even en zondag vervelt naar maandag. Ik zucht. Laat het toch nog maar wat duren aub. Ik heb nu even geen zin in maandag.