bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


35 reacties

47-74

Nog drie keer slapen … en het is zover !

Ik weet niet of jij er naar uit kijkt, maar ik alvast wel. 1 februari !

Op die dag krijgen we dus een dubbele portie temptatioooooon. Dat is dus twee keer zoveel mevrouw Deschacht als standaard. Wat in volume nog niet buitengewoon veel is, maar in schoonheid best wel wat (meer). Annelien laat zich vergezellen door een schare dames om “u” tegen te zeggen. Zeker tegen de 670cc van Yana mag je zomaar niet zeggen (met de woorden van Laetitia) “tetten zijn tetten“.

Naast Miss Coorevits-Deschacht heeft het programma ook nog een mannelijke presentator. Geen idee wie juist, maar hij laat zich wel “bijstaan” door een horde mannelijk testosteron. Mijn eerste kennismaking ermee gebeurde via mijn krant op een donkere ochtend van een ver van zonnige dag. Ik verslikte me in mijn koffie en was er even niet goed van. “A shoulder to cry on becomes a dick to ride on.” Romance is not dead.  Echt man ?

Goed, zoals gezegd is het nog drie keer slapen voor het 1 februari is. En ja, ik kijk er naar uit. Want op 1 februari 1971 ergens net voor de middag sleepte ik mezelf deze wereldbol op. Zoals de titel van dit logje deels aangeeft : 47 jaar ! En die dag is ook direct de harde check met de realiteit van mijn eigenste KPIsysteem. De eerste (en oorspronkelijk enige niet professionele) KPI van dit jaar : 74kg. Dat was de doelstelling bij overgang van het oude (2017 / 81kg) naar het nieuwe jaar (2018). Stel dat ik de target haal, dan werk ik daarna natuurlijk, temptationsgewijs gedreven, door aan een verdere “afwerking”. De mogelijkheden kun je in een link hierboven vinden.

Voila, nog drie keer slapen dus !

 

Advertenties


17 reacties

Elle n’est plus la.

Een zeventienjarige jongeman fietst als zonder doel door de straten van zijn gemeente. Meermaals rijdt hij door de wijk met de witte huizen en gooit telkens een langere blik op het voorlaatste huis voor de straat in een enkel-fietsen en wandelaars deel overgaat. Zelden ziet hij wat hij wil zien en dus fietst hij verder.

Het fietspad leidt hem langs een bomenrijk pad langs de tennisvelden naar de steenweg. Daar draait hij rechts op en fietst langzaam voorbij nummer 226. Ook daar is de kans klein dat hij te zien krijgt wat hem interesseert.

Het duurde best wel even voor hij zo ver was om op school als het ware zichzelf uit te nodigen om binnen te gaan. Het huis net voor het wandel- en fietspad was out of his league en mogelijks alleen daardoor interessant. Maar het toen nog niet witte huis op nummer 226 werd een optie. En na enig schoolspeelplaatspalaver was het zo ver en mocht hij een eerste keer die drempel over. Man, wat heeft hij na die eerste stap veel uren in de living aan straat en in de kamer aan de achterkant net onder het dak doorgebracht. De dochter des huizes was zonder twijfel de eerste grote liefde in zijn leven. Het werd nooit een echte relatie. Maar op die zolderkamer leerde hij muziek kennen die helemaal nieuw was. Sindsdien zit die muziek diep in zijn ziel.

 

RIP France. En un grand merci !


30 reacties

2018 …

is aangekomen. Wat maakt dat 2017 verleden tijd is en werd, ook op deze blog.

Tabula rasa. Bentenge naakt oftewel de pagina “me, myself … and the (naked) male” werd volgens mijn statistieken dus 28 keer bezocht in 30 dagen. Ze bevatte in totaal drie foto’s die elkaar vervingen en terug liepen in de tijd. Van Bentenge 30 jaar oud (Paris 2001) naar 29 jaar oud (Berlin 2000) tot de volgens mij relatief gewaagde foto van een 29jarige Bentenge (Newcastle 1999).

 

Op 1 januari 2018 ziet mijn nieuwjaarsbrief er als volgt uit :

MENS (sana in corpore sano).

 

Niet dat 2018 direct helemaal anders zal zijn he, want “mijn boom”, die staat er dus nog.