bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


16 reacties

De ridderlijke kunstenaar.

Of is het de kunstige ridder(naar) ?

Heel af en toe passeert iets op je weg waar je naar staat te kijken en nadien denkt… hoe goed dat dit me overkwam. In mijn vorige schrijfseltje kon je al vaststellen dat ik wel wat afwandel samen met Keira. Vorige week was dus novemberverlofweek en ik nam twee dagen verlof om samen met de dochter thuis te zijn. Op dinsdagnamiddag waren we genoeg thuis geweest (dixit de dochter) en maakte ik een uitstapje met de dochter en de hond. Aangezien de dochter mocht kiezen gingen we op wandel met de wagen, want het is toch zo saai om altijd weer in de buurt te wandelen. We eindigden in één van de mooiste plekjes van het pajottenland (althans voor zover onze kennis nu reikt) en wandelden door de heuvelachtige bostuin.

 

Heel even noem ik mezelf kunstenaar/ridder en titel bij deze het bovenstaande werkje als : Keira the knight(ley) au chateau de Gaesbeque.

Het moet je maar overkomen dat je een uitsteller bent zoals de schrijver van dit logje. Mijn petekind werd eind maart dit jaar 12. Toen dacht ik hem een schitterend cadeau te geven in de vorm van een dagje weg. Het oorspronkelijke idee was een dagje Parijs of Londen, een jongen wordt immers maar één keer in zijn leven 12 niet waar ? Het realiseren van het cadeau liet op zich wachten en dus nam ik gisteren de koe bij de horens. De keuze was aan hem, en na overlopen van zijn ganse bucketlist (ahum, ik somde alle opties op) kwamen we uit bij het woord kasteel of burcht. Ik dacht dadelijk aan Godfried van Bouillon, de opperridder wat mij betreft. Maar dat bleek voor hem iets te ver wegens niet (in tegenstelling tot de dochter) graag in de auto zitten. Het kasteel van Beersel deden we al eens samen dus stelde ik dan maar het kasteel van Gaasbeek voor.

Het kasteel was dus ook open. Hoera ! Bij het binnengaan bleek dat de tentoonstelling the artist/knight zijn laatste weekend in ging. Voor het petekind niet direct een voltreffer (het the artist gedeelte), maar het spelletje dat er bij geleverd werd maakte het bezoek ook voor hem leuk denk ik, want dat kreeg net iets meer aandacht dan het kasteel zelf. Voor mezelf was het een meevaller van jewelste. Ik betaalde de prijs van een toegangsticket voor een volwassene (12euro) plus 50cent (niet de ridderlijke zanger) en kreeg daarvoor zowaar ook een boekje dat ze voordien verkochten aan €24,95. Kinderen beneden 18jaar betalen zowaar €2 voor de toegang. What a deal ! Op die manier kon er na het kasteelbezoek nog een dinner in Halle van mijn rekening verdwijnen.

Aangezien ik het kasteel vroeger al eens bezocht, had ik nu des te meer tijd voor de tentoonstelling. Ik stond oog in oog met kunstwerken van grootmeesters. Ik keek vier minuten lang naar Marina Abramovic en werd toen aan de mouw getrokken door mijn petekind om verder te gaan. Via Yoko Ono en Jan Fabre kwam ik ook nog voorbij Damien Hirst.

Kijk, ik geef zeer zelden tips, maar als je op een zondagse novembernamiddag niet weet wat doen en al graag eens het verleden induikt vergezeld van hedendaagse kunst, dan kan ik je een bezoek aan het kasteel van Gaasbeek en zijn bostuin alvast aanraden. Het is de allerlaatse dag van de tentoonstelling, maw je krijgt er waarschijnlijk ook een boekje bij voor 50cent extra. Een beetje boekenbeurs in miniatuur.

 

copyright Fabien Mérelle

 

PS : Voor de kortrijkzanen/Vlamingen onder ons, ook James Ensor was present op de tentoonstelling met een werkje rond de slag der Guldensporen.

 

 

Advertenties


8 reacties

Verstilling.

1 November.

De foto maakte ik gisterochtend op mijn dagelijkse wandeling met Keira. Toen dacht ik nog even aan haar. Aan hoe het vroeger was maar vooral aan hoe ze na de diagnose dapper verder streed tegen een duivel die ze niet kon verslaan. Het doet me elke dag weer pijn en het woord jongdementie (Alzheimer) zal nooit meer hetzelfde zijn. Dat woord snijdt dieper in mijn ziel dan ooit iemand zal snappen. RIP mama. En doe ginderboven van mij vooral de groeten aan je ouders, mijn “meter en peter”. Voor de jeugd die ze mij in aanvulling van mijn echte thuis gaven. De bonus-thuis die ik elke keer weer, als ik een neef of een nicht ontmoet waar ik bij hen mee opgroeide, harder waardeer.

 

2 November.

Deze foto maakte ik eerder op de week. Eveneens op mijn dagelijkse ochtendwandeling met Keira. Toen dacht ik aan hem. Aan hoe het niet eenvoudig is om “alleen” te zijn. Maar dat hij er goed doorheen kwam en sterk genoeg is gebleven om door te gaan. Dat hij dat heel goed doet. Dat mijn respect voor hem alleen nog groter werd. Ik snap ook wel dat je als lezer niet zomaar de basissymboliek van die foto kunt vatten. Heel misschien, als je geheugen echt heel goed is en je hier al sinds het begin mee leest en je oog er dan nog op viel, snap je het wel. Maar ooit bestond die boom uit twee delen die elk in de grond wortelden maar toch zo dicht bij elkaar stonden. Ik vond dat prachtig mooi. “A landmark” zoals ze zeggen. De tweede sneuvelde en is ondertussen helemaal opgeruimd. Maar de andere helft staat er dus nog. Na 1 november komt 2 november en gaat het leven terug door (maar niet noodzakelijk als voordien).

 

Eigenlijk was ik niet van plan op deze dag der stilte en herdenking iets te schrijven. Maar kijk, het overkomt me wel eens dat een snaar aangeraakt wordt door een ander en het geluid dat er uit voorkomt me raakt. Het gebeurt even zo vele, en eigenlijk veel veel meerdere, keren dat dat niet het geval is. Weet je, terwijl ik dit aan het typen ben denk ik, zou ik niet beter gewoon in de zetel gaan zitten en naar buiten kijken ? Verstilling. Niet meer maar minder. Ik laat het weer even bezinken. Er wordt al zo veel “de wereld in gegooid” elke dag. “Het” hoefde vroeger al niet zo voor mij, maar tegenwoordig hoeft “het” allemaal nog wat minder. Persoonlijke verstilling, ik kan er wel mee leven.

Dat dit logje er alsnog kwam is een gevolg van een facebookpost van Joost. Hij bracht naast mooie tekst vooral een mooi liedje. Ik kende het niet omdat ik weinig muziek luister, verstilling weet je wel. En als ik luister dan leg ik vooral op wat ik al ken. Maar kijk, naar deze song luisterde ik wel, en was direct fan/in de ban. De extended version scherpt de geest (vind ik). Het past bij deze dag.