bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


18 reacties

Op een dag…

vind je de job van je leven.

En dan ben je weg natuurlijk.

Heel af en toe schrijf ik hier iets narcistisch wat betekent dat ik iets probeer te verwoorden dat in mij leeft. Ik dit en ik dat. Het is best wel mogelijk dat jij als lezer mee bent en daardoor een inkijk krijgt in of een kijk op Bentenge (himself). Doorgaans ontstaan die logjes op pi(e)k-/dal-momenten.

Soms is er dus twijfel. Doe ik wel wat ik graag doe ? Doe ik wel wat ik in gedachten had (ooit) te doen ? Laat ik me in de keuze van wat ik doe en breng niet tegenhouden door wat voor “beperkingen” dan ook ? Het antwoord is bij momenten ontluisterend eenvoudig.

Om dit euvel op te lossen is er een envoudige methode (naar het schijnt) : leef en beleef je passie(s). En als het enigzins kan: maak van je passie je beroep. Maar wat als je meerdere passies hebt ? Of geen enkele ? Niet zo eenvoudig allemaal. De voorbije twee weken probeerde ik van een dalletje naar een piek te gaan door mijn werkomgeving aan te passen. De up die dat genereert, beste Mr. Clint, is slechts van korte duur. En dus zat ik begin deze week voor me uit te staren in mijn gereorganiseerde en gepersonaliseerde werkplek. Na te denken.

En plots waaide er zo maar een opportunitiet binnen. De één zijn dood is de ander zijn brood is een aloude boutade. Dus zit ik me sinds gisteren af te vragen hoe dat bij hem zat. Vond hij lang geleden de job van zijn leven ? Toen ik aan het lezen was en van Holly naar Bridget naar Kendra naar Carla naar Karissa naar Izabella naar Christie naar God-weet-wie-nog zapte dacht ik… ok, het valt al bij al nog mee met mijn jobwissels. De vraag die zich nu stelt is of ik toe ben aan een volgende “carrièrezet”. Ik laat het even bezinken.

 

 

 

Advertenties


11 reacties

Mile marker signs.

Driving in the fast lane … Counting mile marker signs / Maybe I can find you … Down this broken line / Maybe you can find me … Guess we’ll know in time

De eerste lyrics drentelden deze morgen door mijn hoofd, de rest zocht ik er zonet bij en blijken met wat wringen ook wel toepasselijk. Het liedje lag al even te soezen ergens op een veilig plaatsje. Maar deze ochtend sprong het op als was het nooit weg geweest.

De beige wagen reed net voor mij op de fast lane. Althans dat was zijn bedoeling. Maar alle drie de lanes waren slow lanes. We vloekten gemeenschappelijk om zoveel traagheid. Het is te zeggen, ik denk dat hij vloekte en ik berustte. Plots viel er rechts naast hem een gat en hij dook er onvervaard in. Van hypertraag naar net iets minder traag. Hij telde hoeveel mile marker signs hij gewonnen had en was blij met zijn fantastisch initiatief. Een goede vijfhonderd marker signs verder kwam ik hem opnieuw tegen. Nu reed hij niet langer voor mij maar naast mij. Ik passeerde hem en stak hem dus ook voorbij. Nog een paar markers verder zag ik in mijn spiegel dat hij van de middenstrook terug naar de linker manouvreerde. In time wist ik (toen we de file uitreden) dat het van rijstrook wisselen hem niets had opgeleverd.

 


20 reacties

Wie wil dit (nou wel) ?

Het stond in de steigers maar geraakte nog niet afgewerkt. Maar toen ging ik in de zetel zitten, keek televisie en kreeg een ingeving. Verandering van invalshoek zeg maar. Zoals wanneer iets een weinig van plaats verandert en plots vol in het licht komt te staan waardoor het een ander aspect van zichzelf belicht.

Ik ga dus heel even terug in de tijd, naar het volgende logje : wie wil dit nou niet ? Heel even dacht ik er toen aan mijn lippen te stiften. Maar dan liet ik het toch even doordringen. Ik denk niet dat wijnrode lippen mij echt staan. Het geschenkje ging zodoende aan me voorbij. Maar …

 

Het deuntje bleef in mijn hoofd hangen en ik startte aan een waslijst van “favorite things” in een draftig logje. Maar het leek zo banaal dat ik het liet zinken in de onmetelijke diepten van de woord-oceaan-en. Nu, één van my favorite things is zichtbaar hierboven : genieten van een mooi berglandschap (bij voorkeur samen met H&H).

Gisteren hing ik lui in de zetel en keek naar de digibox versie van een film. De digibox opgenomen versie is altijd beter dan de directe want :  ik-spoel-wel-even-de-reclame-door / ik-ga-driekwart-uur-vroeger naar-bed / ik-neem-als-het-mij-past-een-pauze / ik-(her)kijk-nog-wel-even-aandachtiger-als-het-zeer-interessant-is. Het was achteraf gezien een filmpje van weinig oftewel 12 uit een dozijn. Nee, geen 13, zo slecht was hij ook niet. Maar goed, de openingsscene was bedenkelijk en ik dacht even te stoppen maar… toen wierp de “openingsgeneriek” een ander licht op de zaak.

 

Voor je gaat denken dat Jennifer Aniston one of my favorite things is : think again. Helaas helaas helaas, ik ben een man. En dus heeft Jennifer iets dat me intrigeert. Het is met favorite things van groot belang (denk ik) dat het met mate komt. Iets dat overvloedig aanwezig is geeft zelden aanleiding tot a favorite thing. Dus niets zo mooi als “per ongeluk”, maw als ik het niet echt verwacht, “een” vrouwelijk attribuut aanschouwen. Ja, ik geef het toe. De vrouwenborst is one of my favorite things.

Heel af en toe overdrijf ik eens en heb ik een moment van zwakte. Omdat het logje van Kliefje me inspireerde doe ik vandaag net wat zij ook deed aan het einde van haar logje. Ik verloot iets / geef iets weg. Maar ik doe dat onder de titel “wie wil dit (nou wel)”. Het mag de deur uit omdat ik al een dergelijk gelijkaardig onderwerp in mijn huis heb hangen, en de dame des huizes vindt één kunstwerkje met als mogelijke titel “vrouwenborst” wel genoeg.

Dus, moest het zijn dat je een plaatsje in huis over hebt waar je gelooft dat het volgende werkje van Elfie  (echt) op zijn plaats is, laat dan een berichtje na. Het werkje is potlood op papier en meet 30cm op 40cm.

 

PS : ik kreeg het werkje niet gratis dus dit is geen promologje. Eerder een opruimactie van te veel hebben en hopen dat het iemand gelukkig kan maken.

PS bis (10sept2017 18.59, 48hours later) : zonet trok een onschuldige hand de gelukkige winnaar van het werkje uit de pot met gegadigden : bentenge. Hij krijgt het per kerende opgestuurd. Proficiat mr. B alias C.

 

 


7 reacties

Alma Mater.

Dat ze stevig in haar schoenen staat viel me al op voor de kennismaking. Dat ze naast verstandig ook nog mooi is en zelfverzekerd is leuk. Net niet arrogant, maar dat mag/moet, want ze is jong en het leven/de wereld zit nog op haar te wachten. Vandaag was het haar laatste dag op haar stageplaats. Ik denk dat ze blij is dat ze die achter haar mag laten om het laatste studiejaar aan de Alma Mater van haar keuze te starten. En ik benijd haar voor alle keuzes die ze nog kan en gaat maken. Kies verstandig gaf ik haar al eens mee toen we samen aan een machine stonden. Zij om haar proef uit te voeren, ik om even te zien wanneer de machine terug ter beschikking was. Heel even polste ik wat ze later zou gaan doen. Dat ze niet dacht dat puur technisch haar ding is. Dat ze ooit twijfelde tussen handelsingenieur en burgerlijk ingenieur. Dat haar mama haar meegaf dat burgerlijk ingenieurs meer verdienden. Maar dat pure techniek haar toch niet zo ligt.

Over de middag zaten we aan tafel te eten en trakteerde ze ons allen op een afscheidsgebakje. En ik dacht, mooi(e) meid. Dat komt helemaal goed. Naast IQ ook nog EQ. Het was een gezellige babbel. Dat ze 100% van haar lestijd doorbrengt op het technologiepark. Ik vroeg voor de vorm of ze dan geen les meer heeft in “den Platteau”. Nee, maar dat ze dat wel jammer vindt. En ik kon het enkel beamen. In één van mijn vorige levens (ik hoop dat ik er minstens negen heb in totaal) liep ik rond in de gebouwen van het RUCA. Na een half jaar boekhouden en aanverwanten wist ik het. Dit wordt niet mijn Alma Mater. Ik heroriënteerde en herbegon. Ging door een vijfdaags ingangsexamen en studeerde vanaf oktober 1991 aan wat toen nog de RijksUniversiteit Gent heette. Op die manier werd de UG, maar vooral de faculteit Toegepaste Wetenschappen mijn Alma Mater.

Maar het is me wat met “mijn” Alma Mater (wikiUG). Vorig academiejaar slaagde ze er niet in een nieuwe rector aan te stellen tijdens de eerste stemrondes. De rectorverkiezing werd daarmee een nog grotere vaudeville dan in 2013. Deze week wagen twee nieuwe koppels hun kans om hun intrek te nemen de Sint-Pietersnieuwstraat. Ik ben benieuwd. Twee ingenieurs in de running. Van één (PDB) kreeg ik dus nog les.

Maar het is me wat met “mijn” Alma Mater (bis). Vanop afstand is het wat moeilijk beoordelen, maar dat deze student geen echt goede beurt gemaakt (JW) heeft lijkt me evident.

Vandaag ging het nieuwe schooljaar dus van start, en straks mogen ook de universiteitsstudenten aan het “werk”. Ik wens hen stuk per stuk een fijne ervaring @AlmaMater toe !