bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.


17 reacties

Dank je wel.

 

De impact van de clip op het dagelijks gedrag van de dochter ligt alweer even achter ons. Maar wat was ze zot van dit liedje. Ze ging er zelfs van messenwerpen in de tuin. Deze zomer beleefden we nog een uitwas van dit moment van adoratie toen ze op de Berg-Sint-Michel (nee, niet die van onze eerste minister) als aandenken een dolk koos.

Voor de muziek van La Taylor heb ik nooit een boontje gehad. Niet dat die slecht is hoor, als mijn dochter hem draait geniet ik wel mee. En van Miss Taylor word ik ook niet warm. De paar dingen die ik las over haar hingen een beeld op van een snobby jongedame met allures en pretentie. Ook fysiek ligt ze niet in één van mijn bovenste schuiven. Maar ze is jong en slank en succesvol. En ja, ze is vrouwelijk met BorstenBillenBuik. En elk van die drie mogen best gezien worden. Dat op zich is doorgaans meer dan genoeg om welke man dan ook het hoofd op hol te brengen.

Deze week las ik een klein artikel in mijn krant. Een DJ uit Denver had een rechtszaak aangespannen en eiste 3 000 000 miljoen dollar omdat zij hem onheus behandelde. De pittige dame ging evenwel in de tegenaanval. Gisteren haalde ze haar gelijk voor de rechtbank. Het is een druppel in de woestijn van bezitterige mannen denk ik.

Maar toch … vandaag buig ik even diep en neem mijn hoed af voor haar. In naam van mijn dochter, omdat elk klein beetje kan helpen. Dank je wel Miss Swift.

 

Advertenties


15 reacties

Never give up.

Non mollare mai. Even dacht ik dat het Spaans was, maar nee, het is dus Italiaans.

 

Never give up. Het is best wel een mooie leuze. Het klinkt echter veel beter in het Italiaans. Maar eigenlijk had het dus “Nunca te rindas” moeten zijn.

Samen met een collega ging ik op een terrasje zitten in een net niet te drukke straat met zicht op enerzijds standaard gebouwen en anderzijds mooie architecturale “intermezzo’s”. Ook de voorbij slenterende bevolking hanteerde hetzelfde principe. Standaard mensen met af en toe een adembenemend (vrouwelijk) “intermezzo”.

Ze kwam naar buiten om onze bestelling op te nemen. In tegenstelling tot de andere “garconette” (weliswaar een stuk jonger), een opvallend zuiderse schoonheid, was ze “standaard”. Wel sportief slank en met mooie bruine ogen. Elegant stapte ze op ons toe en ze lachte lichtjes toen ze de tafel afruimde van wat voor ons verbruikt werd. We praten heel even met haar vooraleer we onze bestelling doorgaven. Het was een moment van fijne menselijke interactie dat mogelijks van haar kant wel ingegeven was door “commercie”. Ik schat dat ze midden de dertig was. En ik vond ze best wel interessant en adembenemend mooi op een bepaalde niet echt puur fysieke manier. Ze had een licht-vermoeide schoonheid over zich alsof ze al heel wat levens achter zich gelaten had. Beter uitdrukken kan ik dat niet. Maar wat me het meeste bezighield was de tattoo die sierlijk op haar onderarm kronkelde. Non mollare mai. Toen ze terug binnen ging voor onze tweede bestelling zocht ik het snel even op. Het bleek dus Italiaans. En dat op een terras in de Raval de Montserrat in Terrassa met zicht op het stadhuis van deze verrassend interessante “voorstad” van Barcelona.

 

 

Non mollare mia. Never give up (on life, voeg ik er dan maar gemakshalve aan toe).


31 reacties

Pin-teresse.

Stoelzittend staar ik naar het scherm. En bedenk gelijk dat ik best veel tijd doorbreng in de digitale wereld. Ik laat dat even bezinken.

Facebook, mail, blogs, instagram, digitale kranten, online versie van “de tijd”, sporza, … het is me wel wat. Net iets later zegt mijn hoofd, jaja, maar vroeger, toen de dino’s nog bewogen en ik best wel een stuk jonger was, bracht ik minstens  evenveel (mogelijks zelfs nog veel meer) tijd tussen boeken en ander papier door.  Dus enkel de tool veranderde, maar het willen sponsen van beelden en informatie blijft. Het enige verschil is dat ik vroeger echt wel een spons was en er nu niet echt iets lang blijft hangen (in dat hoofd van mij).

In een moment van zinsverbijstering en geloof in mijn eigen hipheid dacht ik… pinnen ! Niet de Nederlandse geldversie maar wel dat waar je online borden gaat maken die je mood in kaart brengen of zo iets. Ondertussen zijn we al een heel eind opgeschoven in de tijd en staat geen enkel Bentenge bord overeind laat staan dat ik een foto pinde ter iemands interes(se/t). Het is zelfs nog erger, ik ben er wel maar volg geen enkele persoon of specifiek bord. Wel stel ik vast dat ik in een aantal onderwerpen geïnteresseerd was. Namelijk fotografie / kunst / fotografie / kunst / fotografie. Het is me wat.

Van al die “onderwerpen” krijg ik regelmatig mails in mijn mailbox om me te motiveren terug te gaan pinteresten. Aan het aantal mails te oordelen ben ik niet echt goed bezig denkt pinterest. Laat ons die brave ziel maar wat verder spammen zodat hij terug ons bad in stapt.

Ondertussen bekijk ik die niet meer. Ook pinterest niet want ondanks het feit dat ik zelf geen borden heb zijn er blijkbaar heel veel borden die lijken op die van mij. Ik geef even een voorbeeld van hoe mijn “imaginaire” bord er doorgaans uit ziet (mail van 1 augustus):

Pinterest en fotografie / kunst. Het lijkt één groot vrouwelijk feest. Op één of andere manier heeft pinterest toegang gekregen tot mijn moodbords van 20 jaar terug. Ik vraag me af hoe ze dat voor elkaar kregen?

En jij, heb jij een pinterest account vol persoonlijke interesse-borden ?

 


17 reacties

Op op, alles is op.

Het was een kleinigheidje dat even op mijn netvlies viel, maar dat ik er gelijk terug af gooide.

Maar kijk, ik geef het gelijk toe, het is allemaal verkeerd beginnen gaan toen ik de wereld op rolde. Op 1 februari 1971 begon ik aan mijn levensweg en het moet zijn dat ik overmatig consumeer. Ik wou je dit gewoon maar even meegeven.