bentenge

There is a crack in everything. That's how the light gets in/out.

Cee Mee

17 reacties

Today is tag on a tag day !

Zaterdagochtend. Omdat de wekker de ganse week op 6.00 staat, springt het licht in mijn hoofd op zaterdag iets na zessen aan. Ik draai me eens, val nog wat half in slaap en beslis ergens rond 7.00 dat het wellekes was. Ik sleep me naar de badkamer, kleed me uit, ga naakt op de glasschaal staan en kijk naar beneden. OK, dat is niet wat ik eigenlijk wou zien, maar onverwacht is het niet. Ik stap er terug af, kleed me aan, storm de trap af naar de berging. Ik open de deur en laat vrouw nummer vier qua belangrijkheid in mijn dagschema binnen. Ik voorzie haar van melk en eten en heb daarmee een deel van mijn man des huizes taken achter me. Ondertussen maakt juffrouw drie, die is zopas haar puberteit ingestapt, me duidelijk dat ik haar ook wat aandacht moet geven. Dat doe ik dan ook. Met veel plezier voorzie ik ook haar van eten. Ondertussen heb ik de koffie opgezet, want straks komt mevrouw nummer één naar beneden en die heeft absoluut nood aan koffie op zaterdag om op te starten. Terwijl de koffiezet sputtert storm ik naar buiten met juffrouw drie achter me aan, spring op mijn fiets en snel naar de bakker om koffiekoeken voor mevrouw één en juffrouw twee. Goed, na nog veel vijven en zessen zit ik zo ergens tegen 8u15 aan mijn pctje. Vroeger werd mijn zaterdagochtend opgestart via het aandachtig lezen van de krant. Dat vind ik ondertussen tijdverlies, daar staat doorgaans niet veel in dat ik nog het lezen waard vind. Ik lees liever bij jullie een logje.

En zo komt het dus dat ik bij Tiny terecht kwam en DIT las. Mijn Polleketag voor deze maand ligt gezien mijn voorzienigheid alweer even achter me, maar kijk, het heilige Brugse bloed kruipt waar het niet gaanen kan, en uit erkentelijkheid voor die twee “Brugse” bloggerszielen schrijf ik hier nog een verhaaltje. De titel : C(ee) M(ee).

WP_20160423_08_26_31_Pro

Met een bende nog deels vorm-te-geven jongemannen trokken ze de heuvels in vanuit het basiskamp. Gedreven door niet in te tomen energie veroverden ze meter na meter terrein op die ontembare top. Kort na het vertrek verdween de ochtendnevel en verschenen rijkelijk aanwezige zonnestralen die de dappere jonge krijgers extra motiveerden tot grootse daden. Hun CMsjaaltje zwierde heen en weer onder hun flukse passen. Al snel raakte hier en daar een t-shirt bezweet door de inspanning. Enkel de dappersten onder de Galliërs durfden in dit onherbergzame landschap zomaar hun t-shirt uit trekken om met ontbloot bovenlijf verder te gaan. Nu ja, achteraf gezien niet onbegrijpelijk dat ze niet zo talrijk waren, want zeg nu zelf, bergbotinnekes onder te lange kousen, één of andere kort-na-oorlogse short en voor de rest niets, brrr, how not done he Jani ?

Na een paar uur wandelen verdween de zon meer en meer en eigenlijk behoorlijk snel achter een wolkendek. De leider van de troep trok heel even een bedenkelijk gezicht, schatte de afstand naar de top in en koos ervoor verder te trekken. Maar nog voor het bereiken van de top viel hier en daar een druppel. Enkele van de jonge Galliërs stelden zich vragen en vroegen de leider of het niet beter was terug te trekken. Na overleg met zijn staf, en gedreven door snel grijzende lucht, besliste de leider dat het inderdaad beter was om deze missie af te breken. Nu zijn Galliërs best dapper, maar geen enkele van de jongemannen bood weerstand, integendeel, de meesten zagen dit best zitten en de terugtocht verliep in een nog strakker tempo. Met iedere bijkomende druppel aan hemelwater steeg de nervositeit. De lucht zag ondertussen donkergrijs en de “vijand” kwam gevaarlijk snel dichterbij. Zoals wel meer gebeurt bij het terugtrekken na een verloren veldslag was de discipline wat aan het verdwijnen. De leider liet dan ook toe dat de groep afweek van het aangelegde pad en dus trokken we op snel tempo door weiden en velden recht terug naar de kampbasis. Tijdens de laatste kilometer gebeurde dat onder zwaar vijandelijk “vuur”. Uiteindelijk kwamen we verslagen en doorweekt in ons kamp terug.

WP_20160423_08_27_04_Pro

Achteraf gezien was dit moment het meest memorabele van de reis. De vijandelijkheid is evenwel nooit van die vorm geweest dat we onze toevlucht hebben moeten zoeken tot de atoomschuilkelder die in het complex aanwezig was. Uiteraard schreven we allemaal ons briefje naar huis over hoe fantastisch dit allemaal wel niet was. Maar man, als ik zo nu die wittekousengang zie denk ik wel dat een Jani toen misschien aangewezen was.

WP_20160423_08_26_54_Pro

 

Auteur: bentenge

°1971 (Kortrijk, Belgium). Man.

17 thoughts on “Cee Mee

  1. Hilarisch relaas🙂.
    Ik heb aan dat CM-gedoe enkel slechte herinneringen, maar mijn groepsfoto lijkt heel sterk op die van jou…

  2. De eerste zinnen van je log las ik meerdere keren. Mooi gezegd. Veel ongezegd. Voor mij is deze zaterdag nog niet echt begonnen. De krant ligt nog beneden, maar na het opschonen van mijn smartphone kan ik nu ook vanuit mijn bed je blogmelding in mijn mailbox aanklikken. Lekker luierend lezen onder het genot van een kop thee . . . O nee, nu komt zelfs ook koffie en een broodje. …

    Van CM had ik nog nooit gehoord, maar lees dat nu al van drie Vlamingen die hiermee bekend zijn. Ook met de minder goede ervaringen.

  3. Zo’n totale groepsfoto heb ik nooit gehad. En toch was ik er al drie jaar eerder. Het zegt wel veel hé, zo’n foto.😉

  4. Jawel, een zaterdag kan nog beter starten. Met goede seks. Over ongezegd gesproken.
    En met broodjes die net van de bakker zijn gehaald smaakt een ontbijt op bed natuurlijk nòg beter. Maar een mens moet iets te wensen overhouden, nietwaar.

    Zulke zaterdagen zijn trouwens zeldzaam. Er is altijd wel wat met kinders en sport of werk.

  5. Toevallig zocht ik gisteren, terwijl ik met mijn Mrs. B een weekendje Westhoek doe, het oude gebouw op.de Rodeberg in Westouter op, bekend als de Kosmos. Mijn eerste CM-kamp en de heimwee die tijdens dat kamp voelde was nog altijd tastbaar aanwezig. Geen al te beste herinnering.

  6. Ik heb ook geen mooie herinneringen aan de CM kampen. Aan geen enkel kamp trouwens. Ik was een enorm verlegen kind en tiener en vond het dus moeilijk om vrienden te maken. Gelukkig geen al te grote trauma’s aan overgehouden🙂

  7. Nooit met CM op verlof geweest. Leuk verhaal , leuk geschreven.

  8. Drie keer met de CM weggeweest. Met de 12, 14 en 17-jarigen. Ik herinner me er nog weinig van en beschouw dat als een goed teken.

  9. Nooit met de CM op reis geweest, maar in mijn jeugd wel op vakantiekolonie naar zee met de Gentse Trekvogels. Telkens ik een witte boterham met siroop eet moet ik daar aan denken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s