Paradis, c’est l’enfer (bis).

“La majorité des habitants de l’enfer sont des femmes.” 

Een vorige blog had dezelfde titel, gebaseerd op een uitspraak van Serge Gainsbourg na een moeilijke samenwerking met Vanessa Paradis. De titel van deze blog is dat niet. Het is gewoon een herhaling uit gemakzucht. Maar eigenlijk nog net iets meer omdat het zo goed van toepassing is op wat volgt. Af en toe heb je zo van die momenten. Ik ga er ook niet over doorbomen, want dit thema is heeeeeeel gevoelig. En ik heb er een mening over. Maar omdat de wijvenweek alweer even voorbij is, ga ik ze deze keer niet verkondigen. Ik ga enkel nog even een uitspraak herhalen waar ik van achterover viel, en voor het vormen van uw eigen mening verwijs ik door naar “la une”.

“Si je veux aller au paradis, je dois porter ce “foullard” “

Revoir Questions à la une – Mercredi 11 Avril à 20:20.

K in K

Passing on sweet memories. Elk jaar opnieuw. En dat als sinds een jaar of drie. De vorige edities samen met opa en oma als we dan toch voor pasen in K waren. Dit jaar was het anders. Ze was er al sinds nieuwjaar, toen ze hier en daar wat spaarcentjes kreeg, klaar voor. De briefjes zaten geduldig te wachten. Ze spaarde er maw zelf voor. 40 euro, en ze was er helemaal klaar voor. Ze weet wat ze wil, en waar het allemaal staat. En we hebben genoten. Met zijn drie. Mama en papa werden zelfs getrakteerd.

Ook voor mij is K in K een feest. Het is altijd weer een beetje thuiskomen. Elk jaar opnieuw. Waar dient een paasvakantie anders voor?

Reclam(ati)e

Voila, de titel zegt het al. Tijd voor een reclam(ati)e. Waarom?

Wel, heel af en toe krijg ik eens een doorverwijzing naar deze blog via een term uit de zoekmotor. Vandaag kreeg ik via de zoekmotor twee doorverwezenen op mijn blog. De eerste was “41″, en het moet gezegd, die komt zeer regelmatig terug (28 doorverwijzingen op 30 dagen). 41 is, ofwel al wat van leeftijd en vond die overgang naar een echte veertiger een niet te onderschatten gebeurtenis, ofwel de naam van een obscure gangstabende.

De tweede zoekterm was, ochg(h)otochh(g)ere, ” reclame porno “. Onvoorstelbaar. Ik ben direct gaan zoeken waar dat vandaan kan komen. Et voila… zoeken op “reclame porno” geeft volgende Bentenge-blogje : endorfiniaans denken. Ik voel me alweer gerustgesteld. Het ligt dus niet aan mij, maar aan de zoekmotor.

Dat iemand (hij/zij) al zoekende en gebruik makende van die zoekmotor met de term ” exhibitionisme ” op mijn blog terecht komt vind ik daarentegen wel normaal. Ik laat het opzoekwerk aan u als je wil weten waarom. Zoeken binnen deze blog doe je met dat veldje rechts bovenaan (ja, dat veldje waar een vergrootglas voor staat). Ahum.

Bon, genoeg gelachen, even serieus nu ! Reclam(ati)e !

Vandaag stortte de postbode gelukkig geen rekeningen in onze brievenbus, maar wel reclame. Van Die Bank. Op de enveloppe : “hoe kan uw spaargeld groeien als de rente daalt” ? Ik kreeg er stantepede een slappe lach van. Wat is dat nu voor een vraag? Zolang de rente boven nul staat groeit het spaargeld aan, niet? Maar het werd als het ware één grote comedy show. Op de toegevoegde folder stond immers : “blijft u kijken hoe de rente daalt? Of neemt u met ons de nodige stappen?”

Het lachen ging echt niet meer over. Want Die Bank was begin maart de eerste bank om zijn intrestvoeten op hun spaarrekeningen te verlagen. Ik kan het weten, want ik had geld bij hen staan omdat ze een van de beste rentes in de markt hadden. Maar zowat een maand geleden reduceerde Die Bank hun rentevoet van 2,75 naar 2,25, maw een reductie van zo’n kleine 20%.

Nu, ik weet niet hoe dat bij u thuis gaat, maar als ze denken dat ik bij dergelijke aanpak als een konijn in het schijnsel van een autolamp blijf zitten, dan hebben ze het verkeerd voor. Ik heb, al ware het maar uit principe, ons spaargeld verplaatst. Ik hou immers wel van een bank die voorloopt, die de nodige stappen zet, en met die bank wil ik gerust meestappen, maar dan wel in de richting die mij goed uitkomt. Die Bank zal het dus wat betreft ons spaargeld voor even niet meer wezen. Maar de bedenker van hun reclame wil ik gerust een dankletter sturen. Het was lang geleden dat bankreclame mij nog eens deed lachen.

Paradis, c’est l’enfer.

Tijdens mijn middagje buiten overviel mij volgende bedenking : variations sur le même thême. De bedenking is geen breakthrough hoor, nee, het is pure diefstal. Een terugvallen op het verleden. Want een lichte variant op: “variations sur le même t’aime”. Dat is immers de tweede CD van Vanessa Paradis, en dateert van het jaar 1990. Voor je je afvraagt waar de titel vandaan komt ga ik het je uitleggen. Serge Gainsbourg schreef de teksten voor deze tweede CD van Vanessa P., maar dat liep blijkbaar niet van een leien dakje en de lancering van de CD liep vertraging op. Vandaar bovenstaande titel uit de mond van Serge Gainsbourg.

Euh, waar wou ik ook alweer heen. Ah ja, variations sur le même thême. Ik heb last van ruis/noise. Bij momenten haak ik zelfs helemaal af. Er is een tijd, toen de sturm und drang door mijn lichaam vloeide, dat ik me afvroeg hoe mijn vader zo afstandelijk en gelaten kon blijven bij wat er in de wereld omging. Het duurde tot een jaar terug voor ik het echt door begon te hebben. Variations sur le même thême. Of het nu over politiek gaat, over werken, over gezin, over whatever, als je even meedraait heb je na een tijd het gevoel dat je de “essentie” allemaal wel al eens gezien hebt en dat alles op een niet te stoppen repeat staat. En wat “de politiek” (of de maatschappijvormgevers in de brede zin) betreft: ik ben het/ze moe. I am it tired (losjes gebaseerd op de verkavelingsengelsgolf die op 1 dag twitter en facebook overspoelde).

 

This blog doesn’t make sense. I know.

 

Potpourri

picture by Martin Kenny

Daarnet las ik in andervrouws blog volgende zin : ”Vroeger kon ik me verliezen in boeken, die gave ben ik kwijt. Te druk in mijn hoofd. Te rusteloos.” (blog: hierikke). Onvoorstelbaar. De nagel op de kop als karakterisering voor mezelf. Het is al een tijdje te druk in mijn hoofd en ik kom echt niet meer aan het lezen van boeken toe. Al jaren niet eigenlijk. Hmmm.

Vandaag las ik wel twee artikels met betrekking tot het optreden van Emeli Sandé. Eentje in De Morgen (artikel 1) en eentje deze morgen in mijn papieren krant (artikel 2). Nu, eigenlijk kan een mens hem dat lezen besparen. Muziekverslagen (en in het verlengde alles wat met smaak en appreciatie te maken heeft) lijken doorgaans op een potpourri. Afhankelijk van welk stukje je uit de pot neemt is de textuur, de kleur en ook nog eens de geur anders. Wat leer ik daar uit? Dat ze dat deel van mijn krant ook al kunnen achterwege laten. Het heeft geen toegevoegde waarde. Althans niet voor mij. Ik kan, dank u meneer A of mevrouw B, wel mijn eigen mening vormen. Ik hoef die absoluut niet bevestigd of ontkend te zien. Voila, een directe besparing voor mijn krant. Kan het abonnementsgeld nu met 10 euro omlaag? En ik vraag hierbij net als zondag met aandrang om te gaan massacustomiseren (zie blogje). Misschien sommige medewerkers op cursus sturen ipv ze naar een concert te laten gaan? Of eventueel met echte freelancers gaan werken? Ik twijfel er niet aan dat van de vele aanwezigen op het concert er ontelbaren bereid zijn een belevingstekstje in te sturen. Waarschijnlijk gratis als ze naamsvermelding krijgen. Uit dat amalgaan aan “noise” en meningen kan volgens mij een fantastisch artikel groeien. Ik kan De Standaard zelfs al een aanbeveling doen. Mijn twee vrienden die mee waren zouden een voortreffelijke potpourri (Engelse) kunnen genereren, met een muzikale analyse die volgens mij die van De Standaard en De Morgen ver voorbij steekt. Bon, naast de korting op mijn krant denk ik met deze procesverbetering (lees kostenreductie) ook recht te hebben op een deelname in de winst. Het hoeft niet in de grootte-orde van BertDG te zijn, ik ben immers echte working-class, dus tevreden met een aalmoes in de vorm van een paar concerttickets. 

Oh ja, voor zij die er maandag in Le Cirque Royal niet bij waren, het zag er als volgt uit:

Emeli Sande @koninklijk circus

Gelieve alle commentaar naar De Standaard of De Morgen door te geven via gebruik van het commentaarvenster bij hun (zie bovenstaande links) artikels. Help hen in deze tijden van crisis besparen, de loonkost is al hoog genoeg :-)